Mijn werkwijze kreeg iets van de zevenvoudige kandelaar; ik was spontaan begonnen en ontdekte al gauw dat elke pagina die ik vooruit ging om een voorgaande vroeg. Vervolgens moest ik het hele verhaal bijwerken omdat er almaar meer draden gesponnen werden. Hoeveel ik ook spon, de rode draad zat er niet bij.

Iedereen die een ijsberg ziet, weet dat het meeste onder de oppervlakte zit. Daar moest ik heen, maar hoe? Wat zat daar? Mijn eerste writersblock was daar en ik had het al zo moeilijk. Ik zat in een leven dat ik weliswaar zelf geschapen had, maar zonder een seconde na te denken. Van het ene moment op het andere was mijn moeder verweesd en wij wonen in een boerderij waar een heel weeshuis in kan. Dus. Van het ene moment op het andere draaiden mijn dagen om haar en de ziekte van Parkinson. Dat had ik niet voorzien.

Na de nodige tijd kregen we hulp en kon ik eindelijk even het huis uit. Fietsend in de wind begon ik te huilen en kon er niet mee ophouden. Tot mijn eigen verbazing. Heel eigenaardig dat je niet door hebt dat je verdriet hebt op het moment dat je erin verdrinkt. Dit was niet zomaar verdriet, dit was rouw om alles wat voorgoed voorbij was. Rouw is wellicht de meest onderschatte en verwaarloosde emotie. En daar, ergens in de wind, tussen neerslachtige wolken, spiegelende sloten en loeiende koeien wist ik dat ik mijn rouw moest gebruiken om door te dringen tot de diepere lagen die nodig zijn voor een roman.
Sophie moest in de rouw.

Sophie rouwt om haar verbroken relatie met Otto, de eeuwige student filosofie, een heerlijk ergerniswekkend personage om het eenzijdige denken aan op te hangen. Daarbij moest er iets nieuws komen. Daar zorgt Mara voor. Om een einde te maken aan haar eindeloos gevraag zegt Sophie dat ze een schrijfhuis zoekt. Deze zoektocht brengt haar naar nieuwe plekken waar de genius loci haar in vermakelijke en deerniswekkende situaties plaatst.

Wat er aan de oppervlakte in mijn leven gebeurt, verwerk ik in columns en blogs, wat er gebeurt in de laag daaronder, verwerk ik in Sophie. Zo ben ik jarenlang in stilte aan het werk met mijn moeder en mijn boek. Doordat ik mijn moeder niet op de goede manier til en draai, begeven mijn rug en schouders het en bezoek ik een osteopaat. Daar schrijf ik een grappig blog over.
En dan gebeurt het onvoorstelbare: de twee werkelijkheden komen bij elkaar dankzij pen en pijn.
Uitgerekend mijn verhaal over de osteopaat drijft boven als een uitgever zoekt naar ervaringen bij een fysiotherapeut. De uitgeefster vindt mijn blog zo lezenswaardig dat ze vraagt of ik ook boeken schrijf…

De bekroning is mijn romandebuut Sophie ~ Genius Loci bij Uitgeverij Bagage en als kers op de taart is mijn moeder aanwezig bij de presentatie. Als ik haar de volgende ochtend haar medicatie geef, fluistert ze ‘Sophie…’

N.B. Je ontvangt nu 10% korting op Sophie – Genius Loci als je de kortingscode ‘Zomer2016’ gebruikt op www.uitgeverijbagage.nl

wordt vervolgd

Het bericht Inspiratie – Sophie (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Marijke Hulst: Over de debuutroman van Anne Vellinga : Sophie – Genius Loci (316 blz.)

Het hoodfpersonage in Vellinga’s debuutroman is columniste Sophie. Zij woont samen met Otto die filosofie studeert. Het boek verhaalt over de breuk van hun liefdesrelatie, een universeel thema geplaatst in de context van de persoonlijkheidsontwikkeling van Sophie.
Wanneer Otto onverwacht hun langdurige relatie verbreekt, valt de bodem weg onder Sophie’s bestaan.
Sophie doorloopt de verschillende stadia van rouw. Wanhoop, (verlies van inspiratie en controle), machteloosheid ( onmacht om de scherven van de breuk te lijmen), verdriet ( gemis van de geliefde) hoop ( de hoop op hereniging die niet ingelost wordt) en uiteindelijk het onvermijdelijke en snijdende inzicht van de onherroepelijkheid van de breuk.
De spanningsboog is mooi opgebouwd en bereikt wat mij betreft een hoogtepunt wanneer Otto het contact met Sophie op digitale wijze hervat en Sophie een sprankje hoop krijgt op verzoening.

Omdat dit proces van liefdesverdriet openhartig en oprecht en met reflectie wordt beschreven, word je als lezer de roman ingezogen. Haar stijl verleidt en helpt daar dus een handje bij. Vellinga rijgt op onnadrukkelijke en speelse wijze mooie woorden en zinnen aan elkaar.

Wanneer het definitieve einde tot in alle poriën van ons hoofdpersonage is doorgedrongen, vermant zij zich en richt zich op haar eigen toekomstdroom: het schrijven van een roman.
Zij gaat daarvoor op zoek naar de ‘juiste’ plek de ‘Genius Loci’ een begrip dat ook binnen de verhouding met Otto een belangrijke rol speelt.
Deze zoektocht voert haar naar het Fichtelgebergte in Duitsland waar zij de eigenaar van haar mogelijk toekomstige huis hoopt te treffen. Deze reis zal een louteringsproces blijken.
Door de flashbacks uit haar jeugd in dit deel van het verhaal vallen de puzzelstukjes mooi op hun plaats.
Een belangrijk psychologisch inzicht, namelijk dat wij binnen onze eerste liefdesverhouding geconfronteerd worden met de relationele patronen uit onze jeugd, is hier op meesterlijke wijze literair vorm gegeven.
Daarom zou ik dit een belangrijk boek willen noemen : een moderne ‘Bildungsroman’.
Ik geef deze debuutroman als beoordeling 5 sterren.
Pluspunten: Goede verhaallijn, meeslepend verhaal, spannend, sterke psychologische roman

Het bericht Sophie door de ogen van Marijke Hulst verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn aanstaande proeflezer doet zelf open. Hij hoeft niet in bed. Hij is gewoon toe aan wat rust. Het is een beetje druk op school. Met steeds minder mensen steeds meer doen. Je kent het wel.
Hij duwt me resoluut de woonkamer in. Ik sta oog in oog met de imponerende boekenkast uit mijn roman, de boekenkast van Otto, wandvullend van vloer tot plafond. Het moment dat ik de boekenkast gematerialiseerd zie in de huiskamer van de Neerlandicus die mijn manuscript als allereerste buitenstaander zal lezen en beoordelen, breekt het zweet me uit. Ik heb spijt dat ik Otto met zijn wereldomspannende boekengeleerdheid wel heel erg Asperger gemaakt heb. Ik had hem beter zo kunnen neerzetten dat een uitgeputte Neerlandicus er moed uit had kunnen putten.

Tot mijn tweede schrik dient de volgende overeenkomst zich ook nog aan. De Neerlandicus loopt precies als Otto naar zijn immense boekenkast, pakt er een boek uit, slaat het open en begint eruit te citeren. Het enige verschilletje is dat de Neerlandicus het boek willekeurig openslaat en Otto doet dat bij de vloeitjes die hij zorgvuldig tussen de pagina’s geplaatst heeft.
Otto komt op de proppen met het Hooglied. En de Neerlandicus?

,,Dit is Brusselmans op zijn hoogtepunt.’’
Hij kijkt me aan met twinkelende ogen die herkenning zoeken in mijn ogen. Helaas. Zo veel als ik ooit las, zo veel schrijf ik nu. Vaag herinner ik me een tv optreden van Brusselmans, waarin het slierterige zwarte haar in zijn gezicht viel. Zijn hoekige gebaren om die slierten uit zijn gezicht te houden, leidden me af van de inhoud van het literaire gesprek.
De Neerlandicus klapt Brusselmans dicht.
,,Zijn eerste boeken waren een openbaring, maar dit heb ik na 30 pagina’s weggelegd.’’

Hij pakt een volgend boek. Tirza.
Tirza heb ik toevallig gelezen en ik vond het vreselijk. Dat kan komen omdat ik de man op wie het hoofdpersonage geënt is, meen te herkennen en hem weliswaar kwalijke eigenschappen toeken, gedoe met kamerbewoners en ongezonde seksuele uitspattingen, maar moord? Zijn eigen dochter? En dan die idiote woestijntrip. Bedacht en gezocht, wat op zich wel weer strookt met de hoofdpersoon zoals ik die ken.

De Neerlandicus neemt niet de moeite Tirza te openen. Hij tikt er bijna driftig op met zijn wijsvinger.
,,Dit moet het beste boek van Grunberg zijn, maar na 23 pagina’s wist ik al wat er ging komen.’’
In rap tempo volgen Mulisch en Vestdijk, Palmen en Nabokov, Strindberg en indrukwekkende namen waar ik nooit van gehoord heb.
Mijn manuscript begint zwaar te wegen. Ik leg het op tafel.
De Neerlandicus kijkt naar de stapel papier.
,,Dat is wel erg dik… Het vorige manuscript dat ik las, was van een vriend. Ik heb het weggelegd bij pagina 80, ik stop tegenwoordig als het me verveelt. Misschien haal ik bij jou pagina 30 niet eens.’’

Een paar weken later kan ik mijn manuscript ophalen. De Neerlandicus opent de deur. Hij ziet er beter uit dan de vorige keer. Het boekenkastritueel herhaalt zich. Ditmaal haalt hij er een filosofisch boekje uit.
,,Ken je dit?’’
Dat krijg je met een filosoof als personage in je boek. Zit ik straks bij DWDD moet ik Heracleitos en Heidegger verklaren.
,,Ik heb niet alle filosofen gelezen.’’
Hij schatert het uit.
,,Die is goed! Ik heb ook niet alle literatuur gelezen.’’
Ik kijk naar de 40 meter literatuur waaruit hij moeiteloos citeert.
,,Weet je Anne, ik ben er klaar mee. Al die malende gedachten en zeurende beschrijvingen. Weet je wat ik nu goed vind? Carmiggelt. Die heeft rake observaties en schrijft lekker kort. En Piet Paaltjes, nog raker en nog korter. Gedichten. Erg goed.’’
Er valt stilte, een hele diepe, waarin ik vrees voor mijn dikke pil.

,,Anne, je hebt een heel eigen aanpak en daar moest ik even aan wennen, maar na bladzijde 50 zat ik er helemaal in en heb het in één ruk uitgelezen. Je schrijft vlot en makkelijk, maar hoe je die Otto neerzet! Zo’n man die samenvalt met zijn boekenkennis, zo’n man met zijn hart op het rangeerterrein. Ik was ineens blij dat ik even uitgerangeerd ben…”
Hij pakt de stapel vellen van tafel, houdt ze voor zijn borst en kijkt me aan als een vader zijn kind.
,,Jij wordt nog wel ontdekt.’’

Een paar maanden later blijkt dit een profetische uitspraak.
Totaal onverwacht krijg ik een mailtje van een jonge uitgeverij, Bagage. Ik staar minstens een kwartier naar de afzender, voor ik het mailtje open. Mijn blog is opgevallen! Of ik toevallig ook een boek op de plank heb.
Dat heb ik.
Uitgeverij Bagage heeft nu twee romans van mij uitgegeven, Sophie – Genius Loci en Eva – Terra Incognita.
Ik werk aan mijn derde, Iris – Axis Mundi.

Het heel verdrietige is dat mijn eerste proeflezer nooit meer zal proeflezen, zijn boek is gesloten, voorgoed.

Het bericht Eerste proeflezer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Anders wordt het als je een promotietour doet langs alle boekhandels van Stumpel, van Hoorn naar Heerhugowaard, Enkhuizen, Medemblik, Heemskerk, Krommenie en aanstaande vrijdag Almere. Ik zou mezelf en mijn uitgever in de vingers snijden als er een onvertogen woord uitkomt over onze broodheren. Dat de kaarten zo liggen, onthult Eva mij op mijn weg door Terra Incognita, mijn signeertocht.

Signeren moet je leren. Met vallen en opstaan. Alleen al je handtekening en wat je erin zet…

Als beginnend schrijver ben je onbekend en dat maakt onbemind. Kom maar eens in een boekwinkel te liggen! Een van mijn enthousiaste fans uit Den Haag ging bijvoorbeeld naar Boekhandel Paagman die befaamd staat om zijn assortiment. Als je een boek wilt vinden, ga je naar Paagman, die is zo groot, heeft zoveel plek, die heeft (bijna) alles.
Mijn fan gaat naar Paagman maar ziet Eva Terra Incognita nergens. Ze vraagt ernaar. De boekhandelaar neemt de tijd en zoekt Eva in zijn computer. Daar is ze. Het is literatuur, maarrr… uitgegeven  door een kleine uitgeverij. Paagman koopt alleen boeken in van De Grote Uitgeverijen. Voor Terra Incognita moet je niet bij Paagman wezen. Of juist wel!
Als mijn Haagse fans nu eens massaal Eva gaan bestellen bij Paagman? Stuur de boekwinkel aan!
Het is de lezer waar het om draait.
Elke boekwinkel in Nederland en België heeft Eva binnen een dag, zonder verzendkosten. Het zou toch fantastisch zijn als de boekhandelaar de weg vindt naar Terra Incognita.

Ik ben fan van de boekwinkel. Boekhandels zijn de meest laagdrempelige cultuuroases en die moeten we koesteren, net als al die zaakjes die hart voor hun product hebben.
Ik koester Boekhandel Stumpel als een konijn in de hoed.
Zij hebben acht filialen, verspreid door Noord Holland en alle acht hebben Eva op tafel. Dit heeft inmiddels zo’n stormloop aan verkoop gegenereerd, dat Eva binnenkwam op nummer 6 van hun boeken Toptien. Een week later, NU, staat Eva op TWEE. Dankzij mijn lezers, dankzij jullie. Jullie kunnen bij mij een potje breken en een steekje laten vallen en Boekhandel Stumpel ook.

En dat gebeurt…

wordt vervolgd…

Het bericht Signeren – moet je leren (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

We vervolgden onze voettocht door kadetjesland. Het fijne van zo’n wandeling door de natuur is, dat gedachten de vrije loop krijgen en je proeflezer alles kan spuien wat eng is en mogelijkerwijs het ongeboren kind verwonden kan.
Nu hoeft de proeflezer daar niet echt bang voor te zijn, een schrijver wil niet horen dat hij ‘leuk’ schrijft en ‘vlot’. Een auteur wil horen wat niet goed is aan zijn ‘doorwrochte werk’.

De belevenissen van de personages mogen voor de lezer een leuke, vlotte vaart hebben, dat is meegenomen, dan leest de lezer door, maar de auteur schrijft met een bedoeling en kiest daarbij karakters en gebeurtenissen, stijl en woordkeus, die de onbevangen lezer niet hoeft op te merken, juist niet, het gaat erom de lezer mee te nemen in de wereld van de hoofdpersoon en diens ontwikkeling.

Sophie, Genius Loci, begint vanuit het denken en wordt gevoelsmatiger, analoog aan de ontwikkeling van Sophie.
Eva,Terrra Incognita, begint gejaagd met korte zinnen zonder werkwoord, die komen als Eva de handen uit de mouwen steekt, analoog aan haar ontwikkeling.

In deze fase ben ik vooral benieuwd hoe dit ‘doorwrochte werk’ door de onbevangen, maar kritische en (zeeeeeeer) ervaren lezer ervaren is. Komt ‘het’ eruit?
Dat Eva haar handen laat wapperen heeft een beslissende functie, maar is niet bedoeld als handleiding voor de knutselaar. Dan kan ik me beter als tekstschrijver aanmelden bij de Praxis, dat brengt ook nog geld in het laatje.
Een spannende wandeling dus voor de auteur in mij.

Begint mijn proeflezer uitgerekend met de passage van de handen uit de mouwen. Laat zij die nou het allerleukst vinden in het hele boek, vooral ‘de loodhaakjes’. Als schrijver heb ik daar nog heel wat onderzoek voor moeten doen en onder het schrijven leek het of ik een handleiding loodhaakjes aan het schrijven was. Waar geen lezer een boodschap aan heeft. Net deze ene juist wel!

Daar fleurde ik totaal van op, sterker, ik bedacht terstond dat ik nog veel meer handvaardigheden uit de doeken kan doen. Gelukkig ging ik niet gelijk aan de gang met een handboek voor de doe-het-zelver. Ik ging slapen.
Word ik vanochtend wakker, zie ik mijn proeflezer weer staan bij de boerin bij de uitleg over het keren van het natgeregende hooi en de onweersbui die vrijdag verwacht wordt en hoe het hooi dan geopperd moet worden in de droge schuur voor de onweersbacteriën vat krijgen op haar hooi. Zo in en in gelukkig als ze erbij stond!

Vanaf de allereerste keer dat ik mijn proeflezer sprak, zeker twintig jaar geleden, bewonder ik haar scherpzinnig intellect, zo alert, to the point, helder, wakker, kritisch als ik me een proeflezer wens.
Moet ik toch een hele roman schrijven en naar een boerenbedrijf gaan om te ontdekken dat zij niet alleen een vrouw is die met de scherpste zwaarden elke tekst aan flarden kan snijden, maar dat zij toevalligerwijs of juist daarom zo geboeid kan zijn door dat hele simpele handelen van handen die een loodhaakje maken.

www.deswaluwhof.com

http://www.hoorngids.nl/nw-7951-7-81997/nieuws/kadetjesland_op_gemeentelijke_monumentenlijst.html

Het bericht Feedback verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ik ben Doris.’
Ik schrik me rot van de welluidende stem uit het niets. Achter een piepklein en propvol toonbankje zit het aparte persoon van deze zaak: een Dolle Mina van toen achter een computer van nu. Ze kijkt erbij of de barensweeën elk moment gaan beginnen. Ik sta erbij of ik het net in mijn broek heb gedaan.
Doris glimlacht en computert verder. Daar houd ik van. Kan ik ongezien mijn gang gaan. Sluipenderwijs ga ik het nauwe gangpadje door naar de eerste de beste kast, pal naast Doris. Er hangt een bordje aan. ‘Lesbian’. Onwennig schuif ik dieper de baarmoeder in naar de volgende kast. ‘Homo’. Aan de volgende kast hangt ‘Gay’. Ik ben zo’n boerentrien dat ik niet eens wist dat er verschil was.
Op de boekentafel liggen Hella Haasse, Renate Dorrensteijn en Thea Beckman gezusterlijk naast elkaar. Het duurt zeker tien kasten voor ik door heb wat het verbindende element hier is. Vrouwen! Alle aanwezige boeken zijn geschreven door een vrouw. Er zijn ook boeken bij die door meerdere vrouwen geschreven zijn.

Terug bij de boekentafel valt mijn oog op een groot boek met een heel apart bloemenhart. Al bladerend ontdek ik dat het een kunstwerk is van Judy Chicago, een wereldberoemd Amerikaans fenomeen. Met haar kunst en projecten schudt zij vrouwen wakker en ik ben nu aan de beurt. In de bloem, ofwel ‘through the flower’ ziet zij de intieme schoonheid van de vagina. Ik voel me gelijk geheel en al wakker geschud. Dit wordt onmiddellijk waargenomen door Doris.
‘Ik zie dat je van kunst houdt.’
Ik was Doris helemaal vergeten, zij mij niet.
‘Hier achter mij heb ik een hele kast vol kunst.’
Inderdaad, pal achter Doris tref ik de kunstkast. Ik wurm me tussen Doris’ kast en kont en snuffel tussen de boeken van boven tot onder. Hierbij vergeet ik mijn plaats. Ineens voel ik haar kont tegen de mijne. Ik schiet overeind, Doris computert gewoon door. Ik schuifel zijwaarts richting Chicago.
‘Dat boek is topklasse. Het is uitverkocht, maar ik heb er de hand op weten te leggen en nu heb ik het voor het eerst in 20 jaar in mijn zaak.’
Dat is dan gelijk voor het laatst, want ik koop het.
Koesterend gumt Doris het prijsje uit. Dit zorgzame gebaar openbaart in een notendop hoe ze hier al twintig jaar op haar plek zit en vrouwelijke schrijvers en kunstenaars onderdak biedt in haar baarmoederlijke winkeltje.
Diep onder de indruk verlaat ik haar zaak. Buiten zie ik met koeienletters op het raam wat ik binnen heb beleefd. Vrouwenindruk.

Dit schiet mij te binnen na mijn eerste radiointerview gisterenmiddag. Dat komt door mijn interviewer, Leo Willemse, een man die getrouwd is met boeken. Hij ziet mijn boek als een filosofische relatieroman vol verrassingen. Hij haalt er aspecten uit die nog geen ander noemde. Dat Otto niet een eendimensionale broodmagere eeuwige student is, maar ook een hedonist, om maar iets te noemen. De knipogen naar Cohen, Vinkenog, Bril boeien hem uitermate en wat hem helemaal aanspreekt is de onverwacht nuchtere benadering van grensoverschrijdende personages en gebeurtenissen. Met al zijn belezenheid is hij dit niet eerder tegengekomen bij een auteur. Op de valreep geeft mij namen van grote interviewers die zeker met mij zullen willen spreken.
In plaats dat ik hem vraag iets te regelen, want wie ben ik, zweef ik suizelend van erkenning de deur uit.
Ik voel me één met alle vrouwen die ooit geweldige boeken schreven… en dan gebeurt het, ineens staat Doris me voor de geest, Doris met haar baarmoederlijk winkeltje. Daar wil ik ook liggen, gezusterlijk tussen mijn zusters…

Is het winkeltje verhuisd naar Utrecht en de uitzending had storing.

Het bericht Vrouwenindruk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Beleef het mee, vanmiddag life met Leo Willemse op Radio Amsterdam FM

http://www.amsterdamfm.nl

pagina:  www.amsterdamfm.nl/kunst-cultuur-op-vrijdag-11-april/

Het bericht Op de radio met Leo Willemse verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zo ben ik afgelopen zaterdag in Tiel, pal naast het standbeeld van Flipje.  Is er toch een hele themadag voor mij georganiseerd. Een kekke jasjes modeshow bij Blijdesteijn omdat Sophie in zo’n blij jasje de confrontatie met Otto eindelijk aan kan. En BuitenSporig geeft aan iedereen die binnenkomt met Sophie een kopje biologische koffie en dat vanwege de pepermuntthee die Sophie daar drinkt.
Het draait natuurlijk om boekhandel Arentsen, waar ikzelf moet opdraven als magneet voor de Betuwse lezers. Die stromen massaal toe, het lijken de spreeuwen in de kersenbongerd wel.

De allereerste die mij aangaapt, is een vrouw die ik absoluut niet herken. Maar omdat ik in de Betuwe en omstreken op alle mogelijke scholen heb gezeten, zou het wel eens een klasgenoot kunnen zijn.
‘Zat ik bij jou op de kleuterschool, basisschool, gymnasium, MMS, toneelschool, pedagogische academie, tekenacademie?’
Ik wil net aan mijn rijtje hobbyclubs, sportclubs, EHBO en typelessen beginnen, als zij begint te wijzen.
‘De verrassing staat achter je.’
Daar staat een man die ik nog minder herken dan de onbekende vrouw. Dat komt door de baard.
‘Ik ben Wessel!’
Nou, dan weet je het wel als schrijver, elke naam roept associaties op. Helaas is dit niet het geval bij Wessel.
‘Ik ben Wessel Huiberts.’
Ik ben terug op de lagere school. Naast mij zit een jongetje zonder baard in een korte broek met een potlood in de hand.
‘Jij kon goed tekenen!’
Wessel knikt bijna net zo enthousiast als die keer dat ik dat tegen hem zei toen hij tien was.
‘Vooral die olifant vond ik fantastisch!’
Wessels vrouw wist dat Wessel goed kon tekenen als kind, maar van die olifant weet ze niks. Punt voor mij.
Wessel heeft tot vandaag niets met zijn tekenkunst gedaan, hij is een leven  lang in het elektra bezig geweest omdat mensen altijd elektra nodig hebben en kunst levert niets op.
Dit brengt mij bij de verkoop van mijn boek. Helaas is Wessel niet voor Sophie gekomen, maar voor mij.

De volgende die bij mijn tafel blijft staan, herken ik ook niet.
‘Ben jij Vellinga?’
Dat ben ik.
‘Kom je uit de Betuwe?’
Ik maak niet de fout die ik bij de vrouw van Wessel maakte en kom niet met de 40 plekken waar ik gewoond heb. Ik knik.
‘Ken jij meneer Vellinga?’
‘Welke bedoelt u?’
‘Die les gaf.’
‘Dat was mijn vader.’
‘Was dat je vader? Ik was collega van hem!’
Mijn vader mag al 25 jaar dood zijn, wij herinneren hem levendig en zijn oud collega is zeer benieuwd naar mij en Sophie. Ze wil het boek ter plekke lezen, maar daar komt niets van in, dus koopt ze het eerste exemplaar van de enorme stapel die ik weg moet zien te werken, anders laat Arentsen mij niet gaan.

Hoor ik ineens de stem van Pieta, mijn beste vriendin van de lagere school, de vriendin met wie ik Ivanhoe speelde rond het enorme bed in het piepkleine slaapkamertje van haar ouders. Ze is geen spat veranderd, nog steeds van die prachtige pret ogen en dat markant kuiltje in haar kin.
‘Ik sla er eens in de week een spijker in,’ grapt haar echtgenoot.
Haar zus is er ook, zij heeft mij in de krant zien staan en Pieta is vanuit Arnhem gekomen om het wonder van het boek van haar vriendinnetje te zien en te kopen en te lezen en cadeau te doen aan iedereen die mij ooit gekend heeft. Ik ben meteen de halve stapel kwijt. Dat wil zeggen, ik pen me lam aan opdrachten voor vrienden en bekenden en eindig telkens met mijn fantastische handtekening.

Uit Cuyck komt een schat van een vrouw met een foto van Jopie Andernach over wie ik in een blog schreef dat hij bij mij in de klas zat en op mysterieuze wijze om het leven kwam. Sindsdien heb ik vele mails gehad met opheldering. Het was een fatale longontsteking die opdook uit het niets. En nu heeft iemand zomaar de moeite genomen naar Tiel te komen om mij de foto van Jopie te overhandigen. Hij ziet er precies zo uit als ik hem herinner, zijn blije lach, zijn kuiltjes in de wangen, zijn kortgeknipte blonde haar, zeven jaar was hij daar, misschien acht of negen, blij, onbevangen, zijn hele leventje voor zich…
Als de vrouw weg is, komt een vrouw die getrouwd is met de broer van Jopie. Ik laat haar de foto’s zien, ze herkent de plek, een vakantieoord bij Apeldoorn.

Het begint aardig druk te worden rond de signeertafel. Mensen zijn van heinde en verre gekomen, vrouwen die ooit mijn vriendin of klasgenoot waren en die ik door al dat verhuizen allemaal uit het oog verloren ben, zitten nog middenin mijn hart. Ze wonen nu in Loenen en Velp en Afferden en Dreumel en ze willen allemaal mijn boek. Hartstikke fijn voor Arentsen en Uitgeverij Bagage, als schrijver krijg je 1 euro per boek, dus voor ik een maandinkomen heb, is mijn hand afgeschreven.

Wie ook komen, zijn de Vellinga’s. De Betuwe blijkt een broeinest van Vellinga’s, ze komen uit Tsjiskeradeel, Oud Marssum en andere onuitsprekelijke plaatsen. Vellinga’s blijken allemaal nieuwsgierig, ze willen allemaal weten waar ik vandaan kom. Toevallig heb ik dat vorig jaar uit de mond van de laatste nazaat, tante Greet, getrokken: Hardegaryp. Ze hoeven het boek niet, maar willen wel mijn blogs daarover lezen, dat is gratis en Vellinga’s zijn zuinige lieden, op twee zusjes Vellinga na, die zijn dubbel nieuwsgierig en kopen elk een half boek.

Dan heb je nog de mensen die Sophie heten of iemand kennen die Sophie heet of Sophie hadden willen heten, die kopen het ook. En als mijn boek dankzij de stijgende omzet van plek nul stijgt naar de derde plaats wordt het eindelijk gekocht door de argeloze boekhandelbinnenloper die een boek zoekt en daarvoor te rade gaat bij de Top Tien.

Uitgeteld verlaat ik het pand met het laatste boek in de hand. Mijn uitgeefster zit dan al lekker op een naburig terras. En passant laat ze weten dat er nog veeeeeeeeeeeeel meer Sophietjes op schoten wachten.

Het bericht Promotietour verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wie vandaag een nieuwe outfit koopt bij Blijdesteijn krijgt het e-book van Sophie cadeau. En wie met Sophie naar BuitenSporig gaat, krijgt een kopje koffie aangeboden.

Verder staat de Betuwe in bloei en is er van alles te doen vandaag in Tiel.

Welkom in het hart van de Betuwe!

http://www.stadtiel.nl/lokaal/geen_flipje_maar_blijdesteijn_en_buitensporig_in_debuutroman_van_anne_vellinga_2934280.htmlde

Tot slot een mooie recensie van mijn debuut in TOV, geschreven door Chris van Esterik.

Het bericht Welkom in het hart van de Betuwe verscheen eerst op Anne Vellinga.

De eerste keer dat ik naar Ruigoord ging, was het jaar dat ik voor het eerst en het laatst een schrijfschool bezocht: Fictie. Mijn beoogde leraar was Gerben Hellinga bijna Vellinga. Het werd Hans Plomp. Met zijn woeste haardos, rode sjaal en kosmische blik maakte hij een entree van een andere planeet, Ruigoord, de plek waar de geest waait en waar wij, aankomend schrijvers gelijk heen wilden en heengingen om deze genius loci door onze stadse zieltjes te laten waaien.

Een planeetomloop verder heb ik het boek geschreven met de genius loci als inspiratiebron, ‘Sophie Genius Loci’.
Ik neem het mee voor Hans Plomp.
Eenmaal in Ruigoord valt op dat het oude kerkje waar we ‘off the grid’ zullen gaan in de steigers staat, een vingerwijzing naar de perken die te buiten, dan wel te binnen gegaan worden, want wie betaalt dit.
Eenmaal binnen is de eerste persoon die mijn oog streelt de kleurrijke wegwijzer van het eerste uur, Hans Plomp. Hij herkent mij ook meteen en voor we het weten zijn we in een onbeperkte omhelzing, waarbij ik dankzij Hans Sophie achter de rug heb. Zie foto!

Er staan schalen met heerlijk vegetarisch eten klaar, we kunnen aan de gezonde hap; groentetaart, salade en brokken brood, vers bereid door ruige lieden. Het is koud in de kerk, we gaan niet uit de kleren, bejast en behoed gaan we aan tafel. Schatje maakt grijnzend wat selfies van het vreemdste soort.

Hans Plomp springt het podium op. Het leuke van Hans is dat hij altijd zichzelf is. Wie niet, je ontkomt er niet aan, maar Hans is zichzelf zonder dat er een harnas of masker of schild tussen staat. Dus Hans staat daar als een bejaard veulen hoevenschrapend te glimlachen dat na alle ruimtereizen in de geest met gebruik van de rechter hersenhelft en vrouwelijke aspecten, de tijd rijp is dat de andere kant van de hersens erbij mag in Ruigoord, de manlijke kant die wetenschappelijke onderbouwingen zoekt en vindt en geeft, de linker hersenhelft. Kortom: de tijd is rijp voor de androgyne mens.

Mijn hart resoneert. Zo wonderlijk wat Hans hier brengt. Precies de omgekeerde rode draad van mijn debuut waarin Sophie de lezer meeneemt van hoofd naar hart, van de linker hersenen met haar herinneringen aan Otto, via haar hilarische avonturen in de Betuwe, de rechterhersenhelft, naar de stervende man in de bergen, waar ze haar hart vindt, de androgyne mens.
Het publiek luistert ademloos, zelfs een zwarte hond en een witte kat hebben hun oortjes gespitst.
(De kat zie je liggen op het tafeltje in de verte, de hond is net van de foto afgesprongen)

Wij verwachten Theo Kley met een verhaal over een bijzonder geneeskrachtig plantje dat hij vond in de Himalaya, maar uitgerekend vanavond is Theo ziek – wat wel even heel duidelijk maakt dat dat plantje zo geneeskrachtig is dat het Theo ziek maakt op het moment dat hij het geheim wil openbaren ‘off the grid’ – want dat plantje zit natuurlijk binnen de genius loci van Ruigoord.
Dus hebben ze twee jongens gevonden die wel uit mijn hart gerukt lijken. Die met het sikje en het petje, hierboven is er eentje van. Ze vertellen op een kurkdroge manier de grootste geheimen van de mathematica, zoals die door Pythagoras reeds doorschouwd werd, waarbij de getallen niet voor aantallen staan, maar voor kwaliteiten die in de gehele kosmos terug te vinden zijn.

Ze demonstreren dit met projecties van slakkenhuizen, zonnebloemen, mandala’s – en meer. Als ze meer tijd hadden gehad dan was ingeruimd voor Theo en zijn plantje hadden ze het ons laten horen met muziek, want er is harmonieuze muziek en muziek die ons verziekt, alles in samenhang met de grote wetten van het getallenmysterie.

De vogende spreker die off the grid is, is een Amsterdamse ambtenaar van ruimtelijke ordening die zich bezig houdt met het belang van Vrijplaatsen, door zonderlingen zelf gevonden, ingericht en bewoond en Broedplaatsen, waar van bovenaf ruimte geschapen wordt voor zonderlingen die zich dan wel moeten houden aan geldende regels.

Deze lezing roept verschrikte vragen op in het kerkje dat veilig in de steigers van Amsterdam staat, het kerkje van Ruigoord dat Vrijplaats was, maar steeds meer Broedplaats dreigt te worden…

www.Ruigoord.nl 

http://jaapkroon.wordpress.com/2014/02/23/ruigoord/ 

Het bericht Ruigoord – off the grid verscheen eerst op Anne Vellinga.