De portier wilde weten of ik wel 18 was, een spannende voorbode van de kers. Boekbinder stond voor mijn leeftijd in, hij zei dat ik zijn nichtje was en daar bovenop legde hij zijn hand vaderlijk op mijn schouder. Hij kocht drie entreebewijzen en daar stapten we over de drempel de hal in. Mijn hart bonsde. Achter de hal was een brede gang als een omgekeerde baarmoedermond: fluwelig rood tapijt en langs plinten en plafond zacht gloeiende rode lampjes. Achter een rood gecapitonneerde deur van formaat school de kers: een glanzend rood zaaltje met een klein podium, een piano en een halve cirkel met gemakkelijke stoelen bezet met grijzende heren in dito kostuums. Diensters in kortere rokjes dan het mijne en nog blotere tieten liepen rond met dienblaadjes met fonkelende glazen waar citroenen op gestoken waren. Boekbinder organiseerde drie stoelen en bestelde een likeurtje, cola en bier. De show begon.

De pianist sloeg wat toetsen aan en als op commando kwam een meisje van mijn leeftijd langzaam maar toch zeker achter een kamerscherm vandaan. Ze was nog niet geheel in de kleren en kwam in haar ondergoed het podium op, waarbij ze kunstig gebruik maakte van veren en haar eigen lange haar, heupwiegend op ellenlange netkousen en naaldhakken. De pianist begon van schrik nogal snel te spelen, waarop zij als trillend riet heen en weer bewoog, waarop de pianist gelukkig inzag dat dit hoogst ongemakkelijk was en iets trager verder ging, zodat zij kalmpjes wiegend met haar smalle heupen zich achter de veren kon verschuilen. Maar niet voor lang. Daar ging de pianist alweer aan de haal met zijn muziek. Het meisje liet de veren vallen en daarna een deel van haar ondergoed dat driedelig bleek te zijn. Ik hoorde Boekbinders ademhaling versnellen en misschien ging die van mij ook anders want zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Het meisje danste verder zonder veren en met haar navel ontbloot, vervolgens moest ook haar kanten bh’tje met een zwaai op de grond, uit voorzorg had ze er rode roosjes op geplakt, haar slipje bleek ook uit te kunnen zonder dat ze naakt was, er zat een minuscuul lapje onder dat vreemd genoeg bleef zitten. Ineens hield de piano ermee op. Het meisje boog voorover, pal voor de neus van Boekbinder, raapte haar lapjes en veren op en liep zwierig met haar ranke netkousbenen hooggehakt terug naar het kamerscherm.
Een volgend meisje droeg een Tiroler jurk met ruches en opgestuwde borsten. Zij bleek heel handig met een paal die ik pas zag toen zij er omheen begon te zwieren, waarbij ze zichzelf afpelde tot een kanten broekje en een edelweiss op elke blote borst. Boekbinder leek wel aan de yoga, zo nadrukkelijk ging zijn ademhaling. Zijn vrouw keek schijnbaar naar de muur met haar schele ogen, maar volgens mij hield ze Boekbinder in toom met die loense blik van haar.

Terug in de auto zei Boekbinder dat hij hoopte dat deze avond had bijgedragen aan het verruimen van mijn horizon en vroeg of ik iets nieuws geleerd had van het dansen van deze mooie meisjes.
‘Nee,’ zei ik, ‘ik dans niet op commando, ik dans niet om gezien te worden, ik dans mijn binnenste naar buiten.’
Daar was hij even stil van.
‘En de film?’ vroeg hij.
‘Die vond ik wel inspirerend. Ik wil wel een tijdje in een commune wonen, maar dan wel met zielsverwanten.’
Daar was hij weer even stil van, wat wel handig was, want Nijmegen bleek lastige pleinen en wegen te hebben, vol auto’s met felle autolichten.
‘Wat vond je van de sauna? Ben je daar wel eens in geweest?’
‘Nee,’ zei ik.
‘Heb je iets tegen bloot zwemmen?’
Dat had ik niet.
‘Mijn vrouw en ik gaan geregeld naar zo’n sauna, je komt er herboren uit. Je mag wel een keer met ons mee, dan heb je dat ook eens meegemaakt.’
Dat trok me niet, maar dat hield ik voor me om de avond niet te bederven.

Het weekend erop was Boekbinder op tournee met de meisjes en ik was in Tiel, waar mijn vader goed nieuws had. Een collega wist een kamer voor me bij een muziekleraar in Wageningen, maar daar zat nu nog een student in. Toen ik die zondag terug in Ede was, belde Boekbinder zijn vrouw dat hij die avond niet thuis kwam, we zouden nog horen wat er was. Ik moest Bunschoten bellen dat hij me de volgende ochtend zou ophalen. Bunschoten was bloednieuwsgierig wat er gaande was. Ik zweeg over de zingende zusjes en dat Boekbinder niet thuis was gekomen. Ik zei dat hij ziek was.
Toen ik die middag thuiskwam, was Boekbinder er ook. Hij zag er inderdaad ziek uit, witte kop, grauw zelfs. Het bleek om een lintworm te gaan. Die zat in hem door een hamburger die hij onderweg uit de muur getrokken had. Dat ding moest eruit met behulp van een doos pillen. In mijn verbeelding zag ik overal stukjes lintworm en eitjes, geen deurklink was nog veilig, laat staan de wc, de kopjes waar ik uit dronk en de borden waar ik van at. Ik griezelde ervan. Ik wilde weg.
Alsof de goden me hoorden, belde mijn vader op. De kamer was al vrij, want de studente was gestopt met haar studie op de Landbouw Universiteit en wilde graag dat ik haar kamer op stel en sprong overnam in verband met de huur die zij anders moest betalen. Diezelfde week verhuisde ik naar Wageningen. Zonder lintworm. Zonder weet van het grote geheim van Boekbinder.

Het zou een jaar duren voor ik mijn baan verruilde voor een studie in Arnhem; door de week zat ik op de Pedagogische Academie en zaterdags op de Toneelschool. Ik had een kamer aan de rand van de rosse buurt en was min of meer straatarm. Geen geld voor wat dan ook, een zegen om je creativiteit te ontwikkelen. Zonder radio, tv, telefoon of krant leefde ik bij de dag. Het is een wonder dat net die ene krant uit een prullenbak stak, dat ik hem meenam en op mijn opklapbed in mijn niet verwarmde kamertje opensloeg. Boekbinder! Ik herkende de foto meteen, ondanks het zwarte balkje voor zijn ogen.
Bevend las ik het artikel over B. te E. , een recidivist die zich ditmaal vergrepen had aan drie meisjes. Pas toen ik het artikel tweemaal gelezen had, drong tot me door bij wie ik in huis gewoond had en zag de film terug; de thee op bed, de zingende zusjes, het geheim dat geheim moest blijven, de Zweedse film, de nachtclub en de sauna die me bespaard was.

Ik dacht aan de zingende zusjes, drie jonge meisjes verlangend naar het podium en dan het geluk van een manager die alles voor hen over had. Ik zag het voor me, de reisjes naar Duitsland, de podium-kleren die gepast moesten worden, de douche, het slapen, de thee op bed.

Ik dacht aan mevrouw Boekbinder. Hoe ze nu helemaal alleen in de grote flat zat, zonder man, zonder kostganger. De woonkamer met het ingelijste zigeunermeisje-met-traan, de stenen hondjes op de vensterbank, de grote t.v. waar ze niet graag naar keek met haar pijnlijke ogen, de keuken waar ze zo graag voor ons kookte, de leegte, de stilte, de schande en de schaamte.

Ik dacht aan Boekbinder. Hoe hij in verzekerde bewaring gesteld was. Wat dat ook mocht betekenen.
Van meet af aan vond ik hem wat eigenaardig. Er was ‘iets’ met hem. Hij verschoof grenzen, onmerkbaar bijna. Alsof het gewoon was. Niet voor hun bestwil, mijn bestwil, maar voor bevrediging van zijn behoeften.
Je ziet het pas als je het door hebt.

Lees vanaf het begin:

• Deel 1
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 6 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Eens in de veertien dagen moest ik op vrijdag naar Den Haag om opgeleid te worden voor het beroep dat ik al uitoefende: documentaliste. Het bleek saaier dan saai. In plaats dat we recensies maakten over de inhoud van boeken moesten we kaartjes maken met de gegevens in korte codes. In alle vroegte vertrok ik met de trein uit Ede om met de spitstrein vanuit Den Haag naar mijn ouderlijk huis in Tiel te gaan. Op kosten van ‘de baas’, dat wel.

De week dat ik niet naar les hoefde, wilde Boekbinder me wel naar Tiel brengen, hij kwam er toch langs op weg naar de drie zingende zusjes in Dordrecht. Dat scheelde mij reiskosten en tijd. Alleen gingen we pas op zaterdagochtend, na de thee met beschuit op bed, na het ontbijt en na de koffie. Half elf gingen we eindelijk.

Zonder Bunschoten zat ik niet rustig achterin, maar naast Boekbinder. Ik was nog nooit zo zij aan zij met hem geweest, zonder zijn vrouw, zonder zijn tv, zonder Bunschoten. Ik moest het nu van mezelf hebben en ik wist niet wat ik moest zeggen. Wat zeg je tegen zo’n oude man? En stilte voelt ook zo ongemakkelijk.
We waren de flat amper voorbij of Boekbinder begon zelf. Wat ik het weekend ging doen. Dat had nog nooit iemand zich afgevraagd, of in elk geval niet aan mij gevraagd. Mijn moeder vertelde in de uren dat ze me zag wat zij die week had meegemaakt en dat was veel, mijn vader knikte me vriendelijk toe vanaf zijn stoel achter de eettafel die tegelijk zijn bureau was. Ik was stomverbaasd dat een volwassen man interesse had in mijn doen en laten.

,,Dansen.’’
Ik hield het kort. Volwassenen hadden in die tijd genoeg aan één woord van iemand die het nog moest worden. Daardoor was ik ad rem geworden: op het juiste moment dat ene woord.
,,Ga je met een vriendin of heb je een vriendje?’’
,,Ik ga met het tuig van Tiel.’’
Het flapte eruit omdat het zo was. Boekbinder verschoot er niet van. Hij glimlachte.
,,Kies je daar zelf voor?’’
,,Ja, wie anders?’’
,,Wat trekt je aan in hen?’’
Dat was nog eens een vraag!
,,Ze zijn laagdrempelig. Alles is goed. Ik kan mezelf zijn bij hen.’’
,,Je houdt van vrijheid, een goede eigenschap.’’
Hij keurde mijn keuze niet af! Hoe anders dan mijn bezorgde moeder en de opgetrokken wenkbrauwen van mijn vader als ik met afgeknipte roze broek en oranje schoenen de hort op ging.
,,De jongens wachten elke week op de centrale brug in Tiel op me met wel twintig man. Als ze me zien aankomen, starten al die brommers en ga ik achterop bij Rennie, of De Witte, of De Bolle en dan rijden we in een lange stoet. Ik zoek uit waar bandjes spelen en daar gaan we heen. Als we er zijn, stormen we binnen, soms met grote vlaggen. Ik ben met dansen begonnen en de jongens doen nu mee. Dat geeft zo’n kick! En dat is fijn want het is uit met mijn grote liefde en hij kon heel goed wild dansen, maar nu dans ik met 20 jongens tegelijk.’’

Boekbinder had even zijn aandacht nodig bij het verkeer in Rhenen. We moesten voorbij Ouwehands Dierenpark links de brug over. Na zulke verkeersverrichtingen lopen gesprekken vaak dood, maar niet bij Boekbinder. Hij pakte de draad op zodra we weer rustig reden.
,,Zozo, met twintig jongens. Gebruiken ze wel condooms?’’
Ik schoot in de lach van zijn idiote grap.
,,Daar bemoei ik me niet mee. Ik ben hun moeder niet. Ik dans. Maar als de Witte stoned is of als De Bolle minder bol wil zijn, sta ik ze bij. Die jongens hebben geen idee dat er verband bestaat tussen wat ze in hun mond stoppen en hun welbevinden of gewicht. Ze werken allemaal op een fabriek, de meesten op De Betuwe en een paar bij Daalderop. Van verveling roken en eten ze de hele dag bij de lopende band en ze gooien hun peuken en overgebleven brood in de kookketels met jam, dat vind je niet terug als het klaar is. De Bolle snapte niet waar hij zo dik van werd maar hij bleek bij elke lopende band een broodje te eten. Toen zei ik dat hij telkens zo’n lopende band moest overslaan. Na twee weken zakte zijn broek af en droeg hij een riem, zo leuk!’’

Ik werd steeds openhartiger en begon zelfs te vertellen over mijn uitjes naar Amsterdam waar ik met vier hippies naar Paradiso en de Melkweg ging. De afstand vloog voorbij, we waren al bij de sluis van Tiel. Gauw wees ik de weg.
,,Jij bent avontuurlijk, je vergroot je horizon. Je ouders zullen wel trots op je zijn.’’
Dit gezichtspunt was opbeurend nieuw voor me. Ik dacht hardop.
,,Mijn moeder gunt me alles en ze vertrouwt me maar ik voel haar ongerustheid, mijn vader rimpelt zijn voorhoofd als ik de deur uitga, ik voel zijn afkeuring en moet mijn rug rechten om mijn eigen gang te gaan. Ho! Hier moeten we naar links!’’

We reden recht op ons huis af. Boekbinder stopte voor de deur. Ineens was ik weer zenuwachtig. Moest ik hem binnen vragen?
,,Ik rijd meteen door want ik ben laat. Veel plezier met dansen.’’
,,Succes met de drie zingende zusjes en bedankt voor het meerijden.’’
Opgetogen ging ik naar mijn ouders. Ik was gehoord, bevestigd en thuisgebracht.

Lees andere delen:

• Deel 1
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5 – huidig deel

Het bericht Iets met pedofielen – deel 5 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn eerste dag reed Boekbinder, stipt acht uur vertrokken we. Boekbinder instrueerde me:
‘Bunschoten is heel nieuwsgierig en kletst alles door. Hij wil zeker weten wat je betaalt. Zeg maar niks want als het hem uitkomt, gebruikt hij het tegen je.’
‘Ik houd niet van roddelen.’
Inwendig moest ik lachen omdat ik Boekbinder op zijn nummer zette, want wie zat er nou te kletsen over een ander?

Bunschoten woonde in een rijtjeshuis en kwam de deur uit voor we gestopt waren. Hij zat amper of hij draaide zich al om.
‘En, hoe was je eerste nacht? Heb je goed geslapen?’
De Boekbinders waren ’s nachts nogal luidruchtig. Ze bleven aan de gang met water en wc. Dankzij Bundschoten had ik de kans hier subtiel iets van te zeggen.
‘Ik slaap licht, ik hoor alles, dus zo’n eerste nacht slaap ik nooit geweldig, maar het ontbijt maakte alles goed, koninklijk gewoon.’
‘Maar daar betaal je ook voor, toch?’
Mijn hersens kraakten hoe ik hem de mond kon snoeren. Ik zei maar gewoon waar het op stond.
‘Dat is iets tussen meneer en mevrouw Boekbinder en mij.’
Bunschoten voelde zich op zijn pik getrapt en draaide zich om. Boekbinder grinnikte. Ik voelde me een toffe huurder.

Die avond keken we weer tv. Om elf uur stond Boekbinder op en deed de tv uit. Ik wilde voorkomen dat hij me weer naar mijn slaapkamer begeleidde en was hem voor.
‘Ik weet de weg nu, goede nacht en tot morgen.’ Weg was ik.
Tot mijn opluchting kwam hij niet om het hoekje kijken. Ik viel zorgeloos in slaap.

De volgende ochtend werd ik wakker van geklop op mijn deur. Boekbinder met de thee! Ik schoot overeind, deken tot mijn kin. Hij zette het dienblad op de lege stoel naast mijn bed. Ik was zo slim geweest mijn kleren in de kledingkast te leggen.
‘Heb je nu beter geslapen? Mijn vrouw heeft vannacht de wc niet doorgetrokken, dat had ze je eerste nacht wel steeds gedaan omdat ze het onfris vond als jij ‘s nachts op een gebruikt toilet kwam; ze is hem nu aan het reinigen.’
Als op commando liet de doortrekker zich horen.
‘Dat is heel attent. Ik heb haar niet gehoord en heb prima geslapen, ik hoef er ‘s nachts nooit uit.’
‘Mijn vrouw moet heel vaak door de overgang, maar ze trekt niet meer door.’
‘Daar ben ik blij om. Tot straks!’
Boekbinder ging. Ik dronk mijn thee en at mijn beschuit, een prettig begin van de dag, ik had het niet beter kunnen treffen.

Overdag deed ik mijn werk als documentaliste: ordende boeken, maakte kaartjes, bestelde kasten en opbergbakken en rende de trappen op en af voor koffie en grappen. ‘s Avonds at ik heerlijke gerechten en keek ik tv. Geen wolkje aan de lucht. Alleen moest ik hoognodig leren voor mijn diploma documentalist. De tijd was rijp voor de studeerkamer.

Ik mocht van Boekbinder studeren in zijn studeerkamer. Hij wees me de achterste deur in de brede gang en opende de deur. De kamer was verrassend royaal en eigenaardig gemeubileerd; geen wanden vol boeken, maar een divanbed, een leren poef, een gouden schemerlamp, bruin schapenvel, ladekast en overal ingelijste kinderfoto’s.
Bij het zien van die foto’s schrok ik.
Was dit hun dochtertje? Was ze dood? Verwenden ze mij daarom zo? Boekbinder wenkte me naar zijn bureau en bureaustoel en deed voor hoe die werkte, zoiets als de lift, maar dan met een hendel. Ik mocht plaats nemen terwijl hij de hendel hanteerde tot de juiste hoogte was bereikt. Hij stond op en wees over mijn schouder de bureaulamp en het pennenbakje. Achter dit pennenbakje stonden drie fotolijstjes met in elk een blond krullenmeisje. Was dit hun dochter in een reeks opvolgende jaren? Dan was ze hooguit 13 geworden, een blond meisje met dromerige ogen en een brede glimlach.
Ik durfde het heikele onderwerp nauwelijks aan te roeren, maar deed het toch, want als ik het niet vroeg, zou ik er de hele tijd aan denken terwijl ik huiswerk moest doen.
‘Is dat jullie dochter? Is er iets ergs met haar gebeurd?’
Boekbinder legde zijn handen op mijn schouders en helde met zijn hele bovenlijf op mijn hoofd. Het werd hem kennelijk teveel en dat werd mij teveel. Ik wilde onder zijn gewicht uit en trok aan de hendel, waarop de stoel omlaag schoot. Boekbinder wankelde en kwam naast me staan.

Hij schraapte zijn keel. ‘Het is eigenlijk geheim.’
Had ze zichzelf van het leven beroofd? Sliep ik in het kamertje waar zij uit het raam was gesprongen? Vroeg Bunschoten daarom hoe ik geslapen had? Kon ik er nu nog wel slapen?
Boekbinder pakte het eerste fotootje, streelde erover en zette het weer neer. Dit deed hij met alle drie de fotootjes. Ik verwachtte dat hij in tranen zou uitbarsten.
‘Laat maar, ik hoef het niet te weten.’
‘O, maar ik wil het je wel vertellen. Ik denk dat jij een van die zeldzame mensen bent die een geheim kunnen bewaren, zoals jij Bunschoten van repliek diende!’
‘Ik ben goed in het bewaren van geheimen.’
Ja, nu wilde ik het weten ook.

Boekbinder begon te fluisteren.
‘Dit zijn de drie zingende zusjes. Deze meisjes hebben gouden keeltjes en een gouden toekomst. Daar doe ik alles voor, ik ben hun manager.’
‘Wat is daar geheim aan? Ik heb muzikale vrienden die het altijd over hun manager hebben, hoe die alles voor hen regelt. Daar kunt u juist trots op zijn! Straks zijn ze beroemd dankzij u!’
Boekbinders gezicht verstrakte.
‘Ik wil niet dat iemand hier lucht van krijgt, zeker Bunschoten niet!’ Hij klonk ineens dreigend. ‘Ik steek al mijn vrije tijd erin, geen moeite is me teveel, ik haal ze om de week op in Dordrecht en laat ze ervaring opdoen in Duitse clubs tot ze klaar zijn om hier op te treden. Dat mag niemand kapot maken en zeker Bunschoten niet!’
‘Hoe kan Bunschoten dat kapot maken? Hij is geen manager, hij is boekhouder.’
‘Dat is het hem nou net. Hij zal meteen met de wet komen dat kinderarbeid verboden is, terwijl het geen werk is maar voorbereiding. Zingen en dansen is hun lust en hun leven en dat moet in goede banen geleid worden.’
Precies wat mijn muziekvrienden ook altijd zeiden. Ik ging aan mijn huiswerk en Boekbinder vertrok.

Lees andere delen:

• Deel 1
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4 – huidig deel
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na een korte periode in Groningen als beginnend verpleegster was ik terug bij mijn ouders en daar had ik ook genoeg van. Mijn geluk was dat mijn ouders en broer op vakantie waren en dat ik alle gelegenheid had om de daad bij de droom te voegen: ik schreef naar het kantoor in Wageningen dat ik popelde hun bibliotheek op poten te zetten. Ik kreeg per ommegaande een uitnodiging.
Vol verwachting ging ik er op de Puch van mijn broer heen, mijn lange haar wuivend in de wind, mijn minirok te kort boven de benzinetank. Het pand overtrof mijn verwachting: stenen buitentrappen, serres, roede-ramen, in één woord sprookjesachtig en dan was er ook nog een trekbel die klingelde achter de deur. Toen die openging wist ik het zeker, dit was mijn biotoop. In de deuropening stond een jonge kleurige vrouw in Indiase dracht, een zwart stipje op haar voorhoofd, een mystieke glimlach om haar mond. Later zou ik horen dat zij op haar zestiende uit India was overgevlogen naar Nederland om te huwen met een Indiase professor op de Landbouwuniversiteit. Hij haalde haar elke dag op van kantoor en dan liep ze drie passen achter haar veel oudere echtgenoot. Bij mijn kennismaking met haar zag ik alleen het sprookje en volgde haar ruisende zijden gewaad tot een hoge houten deur in de brede hang. Ze klopte zacht. Een stevige stem antwoordde dat ik binnen kon komen.
De man die oprees uit een leren fauteuil leek ook al uit een boek gestapt, eentje van Dickens: een rijzig heerschap met een fluwelen jasje en zilvergrijs haar. Hij wees me de leren fauteuil naast de zijne, waardoor ik perfect zicht had op zijn scherpe trekken, de kin, de neus, de mond. Hij ging recht op zijn doel af: of ik het juiste diploma had. Dat had ik niet. Het moment dat hij zwijgend zijn voorhoofd fronste op de manier die ik kende van mijn vader als hij mijn gedrag afkeurde, wat in die periode dagelijks voorkwam, sprong ik in de dreigende stilte met mijn enthousiasme voor mijn droombaan.  Of ik de plek mocht zien waar ik met de boeken aan de gang kon. Enigszins overrompeld ging hij me voor de brede trap op naar een zolder die mijn fantasie overtrof: een puntdak, balken en dakvensters en op de plankenvloer een chaotische berg boeken en bladen. Mijn hart sprong op, ik dook op de grond en begon meteen te ordenen in stapels tijdschriften en boeken. Op mijn hurken. In de minirok.
‘Ik heb boekenkasten nodig,’ zei ik, ‘en een bureau en een stoel.’
‘En een diploma.’ In zijn statige stem hoorde ik een lachje.

Ik werd aangenomen als zijn linkerhand, de secretaresse was zijn rechterhand. Ik was liever de linker. Op eigen houtje ging ik in werktijd naar de universiteitsbibliotheek en vroeg wat ik nodig had voor de inrichting van een bibliotheek en waar het te koop was. Ik belde de firma’s en ontving hen op zolder om de maten op te nemen. Ik voelde me de koning te rijk. Dankzij de onderwijsbladen ontdekte ik al snel een deeltijdopleiding tot documentalist in Den Haag. Ik denderde de trappen af en vroeg Kanta, de prachtige Indiase receptioniste of ik mocht bellen naar den Haag. De week erop kon ik al instromen. De opleiding was op vrijdag; voortaan kon ik de Puch op vrijdag laten staan, dan ging ik op kosten van de baas vanuit Tiel naar Geldermalsen met de trein en dan naar Den Haag waar ik met twee bussen terechtkwam in een saai leslokaal met nog saaiere lessen. Eind van de middag terug naar Tiel waar mijn moeder een kliekje voor me had bewaard. Ik zat op rozen. Punt was dat mijn broer zijn Puch miste. Daarbij was Wageningen ver en koud en het regende vaak.

Ik had een kamer nodig en snel. Dat vertelde ik in het kantoor onder mijn zolder. De volgende dag hoorde ik de trap kraken. Ik zat tussen de boeken en keek naar de deur. De klink ging omlaag en dat was voor het eerst. Ik had de bibliotheek nog niet klaar. Het was een man van beneden, een onopvallend figuur met donkere bril, dun grijzend haar en inhammen. Een grijze muis die nooit van hippies en tuig gehoord had. Hij stelde zich voor als Boekbinder, een toepasselijke naam.
Ik vroeg wat hij zocht. Zijn mond verbreedde zich tot glimlach, zijn handen zochten elkaar en toen zei hij plompverloren dat hij mijn nood begreep, de afstand, de tijd, het weer. Hij had het er met zijn vrouw over gehad. Ze woonden in een veel te grote flat in Ede want kinderen hadden ze helaas niet. Hij bood me een kamer aan voor een bedrag waar ik geen ‘nee’ tegen kon zeggen, en daar was mijn eten ook nog bij inbegrepen, ontbijt, lunch en warme maaltijd. Nu was er veel wat ik niet lekker vond, dat probleem had ik thuis ook. Alsof hij dat rook begon hij over de geweldige kookkunsten van zijn vrouw. Ze mocht scheel zijn en lelijk als de nacht, koken kon ze als de beste en boterhammen smeren ook. Dat vond ik een idiote opmerking, maar niet verontrustend. Op zich vond ik het wel makkelijk om aan tafel te schuiven, want koken had ik nooit geleerd. Hij zei dat ik me niet eenzaam hoefde te voelen en me niet zou hoeven te vervelen, want hij had een enorme tv en daar zouden we samen naar kijken, want ik was welkom in de huiskamer. In mijn eigen kamer stond al een bed voor me klaar en zijn vrouw zou die vandaag voor me opmaken. De afstand was ook geen probleem: ik kon gratis meerijden, beurtelings met hem en Bunschoten van de boekhouding.
Dat was nogal een aanbeveling, toch dacht ik geen moment aan de waarschuwingen van mijn moeder: ‘ga nooit met vreemde mannen mee, wat ze je ook beloven.’
Ook niet toen de boekhouder me in de lunchpauze aanschoot met de mededeling dat Boekbinder in een reclasseringstraject zat.

Lees andere delen:

• Deel 1
• Deel 2 – huidig deel
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met de eerste was ik nog geen twintig met de tweede wel. Dan ben je geen kind meer. Hoewel?
De eerste bood me een kamer aan in zijn huis toen ik geen kamer had, de tweede vroeg me mee naar Parijs toen ik in een piepkleine zolderkast woonde. Aan beide vriendelijke mannen kleefde iets wat ik niet benoemen kon en het onbenoembare heeft mij altijd getrokken. Zo kwam ik door de eerste in Ede en door de tweede in Parijs. De wereld was ongerept voor mijn kinderhart. Ik was nieuwsgierig. Curiousity killed the cat. Dat wist ik toen nog niet. Ik dacht: ‘Het ergste dat me kan overkomen is niet erg zolang ik het niet erg vind’; wat een goede mantra is gebleken in mijn leven.

Ik was gewaarschuwd. In de omgeving van pedofielen zijn altijd mensen die hun mond houden tot ze hem open doen. Voor ik de eerste pedofiel op mijn pad kreeg, was ik gewaarschuwd door mijn moeder en toen was ik kind. Zij was een ster in waarschuwen. Met haar traumatische oorlogservaringen wist ze alle mogelijke gevaren levendig voor te stellen. Ze liet die waarschuwingen vallen als een slappe drol, zo’n gezicht trok ze er ook bij: ‘Ga nooit mee met vreemde mannen, wat ze ook beloven, al is het een dubbeltje of een ijsje. Dat zijn kinderlokkers en die lokken je in hun huis.’
Wat er in dat huis te gebeuren stond voelde ik aan haar angstaanjagende toon.

Toen mijn schoolvriendinnetje werd opgehaald door haar opa om warme peertjes van oma te eten en ik mee mocht en het water me in de mond liep bij het idee, schoot mij net op tijd te binnen dat opa een vreemde man was. Hoe opa en vriendinnetje me ook probeerden te overtuigen dat opa niet vreemd was, voor mij was-ie vreemd. Toen ik mijn moeder vertelde dat een vreemde man mij bijna zijn huis in gelokt had met warme peertjes, maar dat ik stand gehouden had, zei ze dat het in dit geval gekund had, omdat opa’s van vriendinnetjes niet vreemd zijn. Wat inmiddels geloochenstraft is door berichten over vaders die hun eigen kinderen in de kelder verkloten. Maar goed, ik was gewaarschuwd.

In mijn puberteit luisterde ik niet langer naar waarschuwingen of loftuitingen. Het schoolkind was gezeglijk en altijd ziek, mijn eerste menstruatie was het keerpunt. Tolde mijn hoofd in mijn kindertijd van de gevaren, nu nam mijn bloed het over. De ingeboren eigenwijsheid kwam met verdubbelde kracht opzetten. Ik ging alles doen wat mijn moeder niet durfde en waar mijn vader geen tijd voor had. Ik ontdekte de weg van de ervaring.

Nu ben ik nog steeds niet bij de pedofielen. Er is een leven aan vooraf gegaan, karaktervormend en gebeurtenissen regisserend.
Volgende keer de gevolgen.

Lees andere delen:

• Deel 1 – huidig deel
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.