De eerste keer dat ik van dit veld hoor, sterker nog, ermee geconfronteerd word, is in 2012 toen ik net een blog begonnen was. Ik had zes lezers, wat te zien was op een grafiek. Na een week of wat ontdek ik dat Gummbah precies dezelfde onderwerpen behandelt als ik, alleen een paar dagen later. Gummbah is een van de zes! Ik kan niet wachten tot Kees terug is van een CAO vergadering in Utrecht. Hij komt thuis met vierkante ogen van het discussiëren wat er moet gebeuren dat het beter gaat. Kees brandt los met zijn inbreng. Dat het in de wereld niet draait om geld, al is dat meegenomen, maar om begrip, bruggen bouwen en respect.

Ik kan niet wachten met mijn grote nieuws en spring op zijn brug van begrip.
‘Ik heb toch zo iets leuks ontdekt! Gummbah leest mijn Blog!!!’
Kees reageert in de lijn van zijn afgelopen vergadering: ‘Waar leid je dat uit af?’
‘Hij heeft steeds dezelfde cartoons als mijn blogs maar dan later.’
‘Dat zou mooi zijn als Gummbah jou gevonden heeft, en zo snel.’
‘Hoe kan hij anders vijf keer op rij mijn thema tot cartoon maken?’
‘Dat is gewoon het morfogenetisch veld.’

Hij met zijn gewoon. Weg is mijn ontdekking. Ik ben er sneu van. Kees ziet dat en haalt er versterking bij. Rupert Sheldrake. Een bioloog. Op dat moment heb ik geen behoefte aan doelgericht instinctief gedrag zoals spinnen die spinnenwebben maken en de vogeltrek, verschijnselen die volgens Sheldrake niet verklaard kunnen worden door DNA en eiwitsynthese alleen. Sheldrake is een van de eerste wetenschappers die denkt dat informatie wordt overgebracht door morfische resonantie. Dit zou ook verklaren dat een cryptogram dat ’s ochtends in de krant staat, ’s avonds makkelijker op te lossen is. De hele dag hebben allerlei mensen zich het hoofd gebroken over de raadselachtige formuleringen. De zo verworven informatie is opgeslagen in het alomvattende morfogenetische veld. Iemand die ’s avonds de puzzel pakt, put informatie uit het veld en lost de puzzel sneller op. Sheldrake is ook van die mezen die van elkaar overnemen dat ze de dop van de melkfles kunnen doorprikken met hun snavel en dan melk hebben.

Ik ga ervoor dat Gummbah mijn blog gevonden heeft uit nieuwsgierigheid en interesse. Dus haal ik er een andere verklaring bij. Vanuit de ethologie. Diergedrag. Dat heb ik van mijn vader, die keek altijd naar het aangeboren gedrag. In het geval van mezen zou hij zeggen dat mezen vogeltjes zijn met verkennend instinct en gedrag, zoiets als ik veronderstel bij Gummbah. Deze ingeboren kwaliteit zorgt ervoor dat mezen een mogelijke voedselbron niet snel over het hoofd zien. Mezen pikken met hun snavel noten en zaden kapot om bij het voedsel te komen. Vanuit dit gezichtspunt gezien pikken mezen in melkdoppen dankzij hun aangeboren nieuwsgierigheid en aanpassingsvermogen en niet  door het morfogenetische veld van Rupert Sheldrake.
Volgens mij heb ik het pleidooi hiermee in mijn zak en kan ik me erop beroemen de inspiratiebron van Gummbah te zijn.

Kees sluit een moment zijn vierkante ogen.
‘Neem termieten.’
‘Huh???”
‘Onderzoeken hebben aangetoond dat termieten schade aan hun termietenheuvels razendsnel kunnen herstellen door aan twee kanten van het ontstane letsel tegelijk te gaan werken en precies in het midden samen te komen, terwijl ze stekeblind zijn. Dat is alleen te verklaren door morfogenetische resonantie.’
Ik voel aankomen waar hij heen wil. Dat Gummbah mij niet leest maar dat we van twee kanten hetzelfde letsel in de maatschappij benaderen door dat alom tegenwoordige morfogenetische veld. Daar komt hij niet mee.

‘In elke groep kun je die resonantie waarnemen, voetbalstadia zijn een flagrant voorbeeld: het enthousiasme, de paniek, net zoals lachsalvo’s in een theaterzaal. Reclame maakt daar gebruik van en types als Wilders ook, die zaaien haat en angst in het veld. In het onderwijs kun je positief gebruik maken van dit resonantie veld. Als een kind de les stoort, kun je dat ene kind aanspreken maar dat escaleert vaak, want dan resoneert de verkeerde snaar. Wat je aandacht geeft, groeit. Het werkt beter de hele groep in positieve resonantie te brengen met een goeie grap bijvoorbeeld, en als je die niet hebt dan zing je samen een lied.’

Het bericht Morfogenetisch veld verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kom daar eens om in zo’n gebiedje met een hek erom, bij ons natuurreservaat genoemd. In het begin voelt het als pure magie dat je iets ziet dat je nog nooit gezien hebt. De eerste keer dat ik een bijna zwart meisje zag met haar dat blauw glansde in de zon en sneeuwwitte tanden als ze lachte, kon ik mijn ogen er niet vanaf houden. Ik wilde haar aanraken, voelen hoe het voelde. Maggie heette ze heel toepasselijk, maar je zei Mekkie, Mekkie Schefferlie, een onvergetelijke naam.

Hoe gaat dat in een reservaat.
1 hertje is een wonder, met passie vermeld in de autobiografie van een Hollandse sjamaan, ja, die bestaan. Klara Adalena ontmoette haar totemdier in zo’n natuurreservaat en als sjamaan weet je dan dat het hert jou de weg wijst en beschermt, want dat doen totemdieren. Zij ontmoette een reebruin hertje, jammer dat het niet wit was, dat was nog mooier geweest.
500 hertjes zijn leuk voor de wandelaar die van de natuur houdt, je kunt ze ‘spotten’!
1000 hertjes zijn al bijna alledaags, iets van mensen die toevallig iets tegen het lijf lopen, dat kan een een antieke klok zijn, een buurvrouw of een hert, best leuk.
2000 herten zijn een plaag; die rotbeesten eten het reservaat leeg en breken uit en maken het verkeer onveilig en gaan liggen creperen voor onze edele ogen.

Jaren geleden was heel Nederland ervan in rep en roer. Bestuursleden met verstand van steden en wegen moesten ineens wikken en wegen hoe het moest met het overschot aan herten. Overschot, als je het maar vaak genoeg uitspreekt in de bestuursvergadering komt het antwoord er vanzelf uit: het overschot is over met een schot.

Een kolfje, geen geweerkolf, naar de hand van de Partij van de Dieren. Ik herinner me het manhaftig optreden van Johan van Lammeren, alweer iemand met de juiste naam: Geen onschuldig lam naar de slachtbank, de natuur moet zichzelf regelen!’

Het probleem was dat hier geen natuur IS. Zo’n reservaat lijkt erop, maar is het niet: binnen de hekken huppelen lieve, onschuldige hertjes (Indiaantjes, Moriaantjes, olifanten, tijgers, asielzoekers, vul maar in) met reebruine ogen langs de bosrand in de schemering en als wij natuurminnend en fitness-bewust daar een avondwandeling maken, kunnen we deze reetjes aantreffen en ons wanen in de natuur.

De natuur kent geen pardon. Het is overleven of sterven. Eten of gegeten worden. De sterkste blijft over. Survival of the fittest. De natuur kan geen gekke koeienziekte gebruiken, geen mond- en klauwzeer en geen vogelgriep. De natuur gaat voor instandhouding van de soort.

Populisten willen dat ook. De eigen soort in stand houden. Ze brullen het uit en hebben iets van een gewond circusdier. Wilders leeft zijn naam uit  en Trump schettert zijn trompetter. Die brult en bralt in zijn eentje als een hele kudde. Amerika first! Hij moet doodsangsten uitstaan dat het gedaan is met Amerika. Dat hij de controle verliest. Geen wonder dat hij aan een muur denkt. Alleen moet die muur niet om Mexico, die moet om hem! Daar is hij veilig en heeft hij eindelijk de kans tot inkeer te komen en mens te worden.

Het bericht Een muur voor Trump verscheen eerst op Anne Vellinga.

Bij Zomergasten hoort/ziet/ruikt/voelt de interviewer niet waar gepoerd kan worden. Bij Griet bijvoorbeeld de glimlach die om haar tanden gebakken was. Het moment daar iets mee te doen was toen zij vertelde dat je moet letten op kinderen die altijd glimlachen, onder die glimlach schuilt het duister. Dat zei ze er ook nog bij. Glimlachend. Erdbrink kwam niet verder dan verliefde blik.

Rutte blijkt een man van voorzetten, helaas is Erdbrink geen goalgetter. Zijn voorkennis staat hem in de weg. Rutte wil de hele Mark laten zien en heeft alvast de bovenste knoopjes van zijn hemd wijd open gezet. Martin Bril zou daaraan genoeg hebben gehad voor een filerende column.
Erdbrink vraagt naar Ruttes verleden. Mark memoreert quasi openhartig hoe geweldig zijn vader kon vertellen over Indonesië. Erdbrink knikt hoe leuk dat voor de kleine Mark was met die stokoude vader.

Had Bromet er maar gezeten. Ik hoor dat lijzige stemmetje al ‘… dus je vader ging na de oorlog terug naar Indonesië… toen daar de politionele acties in volle gang gingen…’ en dan zo’n schlemielig vraagje waarmee hij de beerput onherroepelijk opentrekt.
Erdbrink vraagt heus wel even de aloude zogenaamd confronterende vraag over ons slavernij-verleden. Rutte verschuilt zich achter 500 jaar en een context die hij niet persoonlijk heeft meegekregen.
Dan knal je hem erin met de context die Mark met de paplepel ingegoten kreeg.
‘Wat vertelde je vader over onze oorlogsmisdaden in Indonesie?’
Maar nee, ook dit is geen aanleiding voor een gesprek met onverwachte wendingen, laat staan diepgang.

Volgende heikele punt is het gezeur dat Mark misschien wel homo is. Het is de vraag of wij dat moeten willen weten. Erdbrink wil het boven tafel. Rutte geeft bereidwillig de voorzet en vermeldt dat zijn broer is overleden aan AIDS. Nu maakt één zwaluw nog geen lente en één homo geen twee, maar Erdbrink, maak een punt! Begin een gesprek dat uitmondt in de bekentenis dat Mark tal van gevoelens heeft, vooral voor geschiedenis en politiek en daarbuiten geregeld vertier zoekt met… jawel… vrienden (meervoud). Erdbrink vraagt niet verder, niet wat ze doen, of de vrouwen thuis blijven, of heeft niemand een vrouw, wil niemand een vrouw, versieren ze ver weg een vrouw of elkaar. Als je het wilt weten, vraag het dan.

Afijn, de tijd kruipt voort, hoogste tijd voor de volgende voorzet van Mark, dat hij wel eens eenzaam is en menselijk en in bed ligt te janken en best iemand naast zich zou willen hebben. Met een schok herinnert Erdbrink zich DE vraag en neemt een aanloop: ‘Heeft U nooit relaties gehad?’
Mark opgelucht: ‘Jawel! In mijn studietijd!’
Wat doet Erdbrink? De vraag die hem op de lippen brandt, spuugt hij in Marks gezicht ‘waren dat altijd vriendinnen?’
Terwijl heel Nederland dommelend op de bank aan bier of vrijer zit, antwoordt Mark zoals een echt zondagskind: ‘Ja.’
Nederland schrikt wakker voor het antwoord op de ultieme vraag ‘wat heeft Mark de afgelopen 25 jaar aan seks gedaan?’
Erdbrink zwijgt, 925.000 Nederlanders teleurstellend.

Het bericht Mark Rustte verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb mijn vrienden gevraagd hoe ze tot hun Nee gekomen zijn. De antwoorden zijn eerlijk en komen uit hun hart, net als mijn Ja. En dat is het verwarrende en ook schokkende. Op het gebied van de natuur redden ze nog meer dieren dan ik, geven hun dieren het allerbeste voedsel, zonder toegevoegde troep en zout/suiker, waar ik nog wel eens de aanbieding koop. Ik eet echt aardig verantwoord richting moeder natuur en mezelf, veel biologisch, weinig vlees en suiker, maar ik haal het niet bij mijn vegetarische, veganistische en Raw-Food vrienden, laat staan bij mijn vrienden die zelf een biologisch-dynamisch bedrijf hebben of aan Perma-cultuur doen.

Met hun grote kennis en liefde voor de natuur worden zij ziek van de plofkippen in de Oekraine en willen niet te maken hebben met een land waar Monsanto almaar meer macht krijgt en de meest vruchtbare aarde van Europa vernietigt. Ik snap dat mijn vrienden niet anders kunnen dan Nee zeggen tegen plofkippen en dierenleed.

Ik snap ook mijn vrienden die vinden dat verandering van binnenuit moet komen, dat de jeugd van de Oekraïne keihard moet trappen tegen alles wat fout is. Dat hervorming van binnenuit moet komen. Zij geloven in de kikker die in een kan melk is gevallen en blijft trappelen om niet te verzuipen. Ineens verandert de melk in boter en kan de kikker uit de kan springen. Dat zou mooi zijn in de Oekraïne.
Maar denk je dat Spanje van Franco was afgekomen zonder de hulp van Europa?

Waarom zie ik het toch altijd afwijkend. Als kind had ik het al met mijn vader die als communist de voordelen van dat systeem uiteenzette, waarbij een van zijn argumenten was dat het materialisme voortkomt uit de angst minder te hebben of te zijn dan de ander. Hij haalde er de survival of the fittest bij, de evolutie en tot slot de buurvouw die een nieuwe bank wilde toen wij een nieuwe bank kregen. Volgens hem zou dat niet zo zijn als de banken gratis waren. Waarop ik als meisje van acht zei ‘maar papa, dan wordt de wereld heel saai en verzinnen ze geen nieuwe banken meer.’

NEEderland heeft Nee gezegd. Alsof dat positieve effecten heeft op de biodiversiteit in de Oekraïne. Wat moeten die arme mensjes in hutten met 1 kip? Nee zeggen tegen Monsanto? De giganten met de grote voeten waar ze op leven vertrappen die hutjes en moedertjes zelfs nog meer als Europa hen niet steunt. Europa heeft tenminste nog de nodige regels voor voedselkwaliteit en dierenwelzijn.
Wat mij irriteert is dat almaar wijzen naar de ander die het fout doet en gevaarlijk is, dat enorme wantrouwen en negativisme. Kijk toch eens naar jezelf: wat zit er in jouw boodschappenmandje? Als wij geen plofkippen kopen en gemanipuleerd voedsel weigeren, moet je eens zien hoe snel het dan ophoudt.

Nee is vlug gezegd, maar het speelt de populisten, nationalisten en egoïsten in de kaart. Van een Nee tegen de Oekraïne is het een kleine stap naar Nee tegen Europa en een klein stapje naar Eigen Land eerst en zo verder tot wat we in Duitsland hebben gezien in de vorige eeuw.

Mijn lerares Nederlands en Mythologie zei eens dat ik net de doos van Pandora was, met onderin de Hoop. Juffrouw Wentinck is allang dood, maar ze had wel gelijk. Mijn hoop is nu dat het gesprek op gang komt, in de huiskamers, in het kabinet, in Nederland, Europa en de hele wereld. Dat zou winst zijn.

Het bericht Nee verscheen eerst op Anne Vellinga.

Veel van de NEE info bevestigde mijn ergste dromen. Dat er na WO 2 nazi’s zaten op hoge Europese posten. Dat ‘ze’ Europa en de wereld vergiftigen met chemicaliën. Dat de aarde eraan gaat. Dat kanker expres gemaakt wordt door chemieconcers die gebaat zijn bij ziekten en wier bazen aan het roer van de EU zitten.

Ik ben meer argumenten tegen gekomen voor Nee dan voor Ja.

Het heeft een paar weken geduurd voor ik wakker werd met het alom doordesemende: geen van de filmpjes, argumenten, redenaties heeft mijn hart geraakt. Telkens voelde ik angst. Angst voor armoede, angst voor complotten, angst dat het fout gaat, dat er kwade bedoelingen zijn, dat iets niet deugt, dat de ander…

De natuur is mij lief en daarom houd ik ook van de Partij voor de Dieren en zij zeggen Nee omdat de dieren zo slecht behandeld worden in de Oekraine. Dat is voor mij nu juist het argument voor JA! Je hoeft hun eieren niet te kopen als die hier spotgoedkoop in de winkels komen. Zomin als je plofkippen hoeft te kopen. Juist door een associatieverdrag kunnen we in gesprek gaan over dierenbehandeling en onze kennis delen. Hoe moeten ze anders veranderen? Door ze buiten te sluiten? Dan wordt het daar echt niet beter.

De simpele analyse van de NRC vond ik wel aardig. In het kort komt het erop neer dat niemand weet wat goed is en dat iedereen zijn hart vasthoudt.
En dat is mooi!
Dat we door dit referendum allemaal ons hart vasthouden, want daar gaat het om.
Er is genoeg voor iedereen. Iedereen is goed genoeg.
Hoezo zou ik me laten leiden door angst?

Ik weet dat er mensen op belangrijke economische posten zitten die almaar rijker willen worden ten koste van alles. Er zijn nou eenmaal nog steeds mensen die niet beseffen dat rijkdom niet in geld zit, ze worden gedreven door angst voor tekort en dat is zielig. Ze moeten eenvoudig nog leren ge-niet-en en ontdekken dat voor niets de zon opgaat.

Ik vind het voor zulke angsthazen al een hele stap dat ze nu goochelen met geld en dat ze sinds de EU geen bloedvergieten meer nodig hebben in de EU.

Ze hebben niet door dat wij steeds beter doorhebben wie zij zijn, wat ze doen en wat de gevolgen zijn.
Steeds meer wetenschappers, kinderen, kunstenaars, vogelaars, koks, boeren, chirurgen, artsen hebben het door, spreken zich uit en gaan ernaar leven. Boeren willen de bestrijdingsmiddelen van Monsanto niet meer, omdat het de wortelgroei verstoort, chirurgen stoppen met chemo-behandelingen omdat ze gezien hebben dat chemo de cellen kapot maakt en juist kanker veroorzaakt, koks gebruiken biologische producten omdat die beter smaken en ga zo maar door. In de winkelmandjes zie ik naast de zakken chips en twix biologische melk. Ogen en harten gaan open, het bewustzijn groeit, dat heeft tijd nodig, daar is geen instant-methode voor en niemand houdt het tegen.
De nazi’s niet en in eigen land Wilders niet met zijn emotionele gebral en nationalistische oogkleppen.

Ik geloof in het gesprek, in bewustwording, evolutie en transformatie, processen die langzaam maar zeker hun natuurlijke weg gaan omdat de waarheid er nu eenmaal is – Goethe zei al dat het de mensen ergert dat de waarheid zo eenvoudig is. Ik zeg in alle eenvoud JA, kom er maar bij. Op alle risico’s, want daaraan ontkomen we niet. Het leven is een apenkooi, als kind vond ik dat al het leukste dat er is, en ja, je kunt hard van de ringen vallen en misstappen op de evenwichtsbalk en er kan oorlog komen en honger en pijn en verdriet en verlies, maar ook vreugde en vriendschap, geluk en genieten, het leven is kort en dood gaan we toch wel. Dan graag met liefde. Onvoorwaardelijk.

Wie nog wat info kan gebruiken, hier een paar links, waarvan de bovenste een mooi blog is van een collega met andere ogen:

https://dennis2society.wordpress.com/2016/04/04/kom-je-mij-om-raad-vragen-over-de-associatie-van-naties/

http://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/05/alles-wat-je-moet-weten-over-het-oekraine-referendum

https://www.youtube.com/watch?v=WuhbyHE8mDg#t=21

http://nos.nl/artikel/2096238-oekraiense-onderzoekers-verdrag-niet-goed-voor-oekraine.html

https://www.partijvoordedieren.nl/zeg-nee-tegen-het-associatieverdrag-met-oekraine

Het bericht Referendum verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb eerder vogels in handen gehad, een levende gierzwaluw met pootjes als stiletto’s, een dode houtsnip en een dode eend. Geen vogel is zo licht als een winterkoning, vederlicht. Een minuut geleden vloog hij nog rond in mijn tuin, de hele winter heb ik hem zien hippen en scharrelen en vliegen. Hij kent onze tuin. Het is zijn biotoop.

Vorig jaar hadden ze een nest in de klimhortensia bij mijn keukendeur…

… en nu is hij er tegenaan gevlogen, keihard. Hoe kan dat nou?
Zag hij in de weerspiegeling van het raam het ultieme plekje voor zijn volgende nest? Maar er zitten nog helemaal geen blaadjes aan de takken. Of zaten die brutale eksters achter hem aan? Lukkie was toch niet buiten? Mijn hart krimpt. Er zal geen nestje komen. Ik moet hem begraven. Onzichtbaar onder de grond. Alsof hij nooit bestaan heeft.

Op zulke momenten staat mijn vader me voor de geest. Ik zie zijn sterke, soepele handen voor me, een vlijmscherp fileermes erin. Als bioloog ontleedde hij dode wezels, hermelijnen en uilen en bewaarde hun skeletjes om zijn leerlingen te laten zien hoe mooi ze in elkaar zaten.
Ik was trots dat mijn vader dat durfde en tegelijk griezelde ik ervan.

Ik wil geen skeletje. Ik wil een levend vogeltje dat hipt en tript en vliegt en fluit en nestelt. Misschien kan ik een veertje plukken ter herinnering aan zijn bestaan, zo’n parmantig staartveertje.
De gruwels kruipen me over de griebels.
Dat rot raam! Waarom heb ik er geen gordijn voor gehangen en luxaflex en luiken en plakvogels en bellen en toeters en sirenes! Maar nee. Ik neem geen enkele voorzorgsmaatregel, ik denk dat het allemaal zo wel kan.

Kees roept mij naar binnen. Als elke ochtend hoor ik de tv. Voor hij naar school gaat, kijkt Kees naar het weer, de files en mogelijk nieuws dat niet kan wachten.
Met een dood vogeltje in mijn hand hoor ik het verschrikkelijke nieuws uit Brussel.
Ik ben voor de rest van de dag monddood.

Het bericht Dood vogeltje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het begint met de geboorte van Mohammed. Zijn vader is dood voor hij er is, zijn moeder volgt na een paar jaar en er wordt wat heen en weer gesold met de arme wees. Hij gaat naar familie, hoedt de schapen, wordt koopman, gaat in het leger en klimt op tot militair leider.
Als altijd waren het roerige tijden vol bedreigingen uit omringende gebieden die willen uitbreiden ter eigene glorie en gewin, toen waren het de Byzantijnen en de Perzen die de Arabische wereld wilden veroveren met alle bloed en blaren van dien.

Geen wonder dat Mohammed op een goed of kwaad moment zijn rust zoekt in een grot. In de oorverdovende stilte hoort hij iets dat hij nog nooit gehoord heeft: zijn innerlijke stem, de engel Gabriel, misschien god zelf.

Wat hem ter ore komt is revolutionair in de Arabische wereld: er is maar één god.
Als koopman had hij dit al eens gehoord van de joden en christenen, maar nu hoort hij het van god zelf.
Dat komt goed uit. In de strijd tegen de heersende machten dreigt de Arabische wereld ten onder te gaan, omdat ze met hun 360 goden en stammen grote onderlinge verdeeldheid hadden. Met één god zou het probleem van de politieke verdeeldheid opgelost zijn, één god – één staat. Dit moest iedereen horen!

Het duurt een tijdje voor Mohammed een gevolg heeft en als hij dat heeft, heeft hij direct ook vijanden in eigen wereld, zo gaat dat. Er komt weer veel bloed aan te pas, gevangenschap en slavernij, ook de nodige wonderen, zoals een spin die een web weeft voor Mohammed als de vijand hem op de hielen zit, precies zoals verhaald wordt over Maria en Jozef met het kindje Jezus als alle kinderen vermoord dreigen te worden.

Dat heb je met vervlogen tijden, de bronnen zijn opgedroogd, eeuwen later worden de overleveringen opgeschreven  net als bij ons de gebroeders Grimm de sprookjes opschreven, vervolgens komen de schriftgeleerden met tegenstrijdige interpretaties waar je niet blij van wordt.
Terug naar Mohammed.

Met zijn dood wordt het pas echt lastig. De heikele kwestie is wie hem op moet volgen en dat is in de geschiedenis altijd het begin van de splitsing en bijbehorende strijd.
Moest iemand uit de bloedlijn Mohammed opvolgen of iemand die gekozen werd. Koning of president. Zo’n vraag vraagt om onenigheid. De Sjiieten zijn de koningsgezinden ofwel bloedlijnliefhebbers, de Soennieten willen zelf kiezen. Deze onenigheid speelt vanaf de dood van Mohammed, in onze jaartelling 620 na Christus, en is nu geëscaleerd.

Het zogenaamde vrije westen zit er middenin door eigen toedoen…

Het bericht Reiken naar het licht – Mohammed verscheen eerst op Anne Vellinga.

je komt gewoon weer op
in andere gedaante

een beetje kunstmest erop
– boven op je kop en
hoppaké

daar ben je weer

Het bericht Hoppakee ~ Maja Colijn verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tekst Ron Vonk: http://www.kilroywashere.nl/

Artwork: http://www.bartvandergriendt.nl/

Het bericht Ron Vonk – Manifest * Imagine (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Een tijdje geleden hadden wij de buren van ons huisje in Duitsland op bezoek. Het regende. Wat moet je met een wat ouder Duits echtpaar in de regen? De hele dag in huis is niks. Kees kwam op het idee een tochtje naar Den Helder te maken. Onderweg leefde hij zijn liefde en kennis van de waterhuishouding volledig uit.

Onder zijn enthousiasmerende leiding bewonderen we het Hollandse polderlandschap in de regen en zien we met eigen ogen sloten die hoger liggen dan het land. Bij Den Helder stappen we uit in de miezerende regen en kijken uit over zee. Kees wijst naar Texel en een nieuwe eiland dat aan de horizon schemert, De Razende Bol, een wandelende eiland dat broedplaats is van zeehonden en zeevogels.
Het is nog veel te vroeg om al naar huis terug te gaan en het regent ook nog steeds. Achter ons staat Fort Kijkduin met zijn beroemde zeeaquarium. Echt iets voor onze Duitse buurman die ooit in de Noordzee op makreel gevist heeft.

Het Fort staat erbij zoals een fort hoort te zijn, dikke muren en flinke torens. Wij naar binnen. Om bij het zeeaquarium te komen, moet je langs Napoleon. Die heeft daar een gewelfkelder vol informatie. Wij lezen dat Napoleon Den Helder het Gibraltar van het Noorden vond, een strategische plek dus. Weten we dat ook weer. Onbekommerd stappen we het volgende onderaardse gewelf binnen.

Staan we ineens midden in de tweede wereldoorlog! Overal hangen vergeelde kranten met dreiging en dood; foto’s van Mussert, Hitler en Seisinquart, bijgenaamd zes-en-een-kwart vanwege zijn naam en manke poot. Vreselijke beelden van Den Helder in oorlogstijd. Alles kapot gebombardeerd.

Dat ik hier toch terecht moest komen met onze Duitse buren. Dat wil je niet. Maar je bent er. Met hen.
Zij weten ook niet wat ze ermee aan moeten.
Het vervelende is dat de oorlog niet te ontlopen is in Fort Kijkduin: hongerwinter, doden, slachtoffers, uniformen, hakenkruisen, bommen en kanonnen. Je ziet niks dan Duitsers, of zoals mijn moeder hen noemde ‘Moffertjes’.

Mijn Duitse buurvrouw voelt zich steeds unheimischer. Ik ook. Onbeholpen sla ik een arm om haar heen.
,,Schrecklich! Aber… aanvankelijk had niemand door wie Hitler echt was. Nog geen kwart van de mensen had op hem gestemd, maar toen namen die bruinhemden het over met al hun gebral. Bij ons in het Fichtelgebirge had nauwelijks iemand een krant of een radio. De mensen in ons dorpje waren straatarm en hoorden in de verte iets van een man die nieuwe wegen beloofde en nieuwe fabrieken met werk voor veel mensen. Dat gaf aanvankelijk hoop om uit de crisis te komen.’’
Zoiets dus als nu al die mensen die achter Wilders aanlopen, en die belooft nog niet eens iets.

,,Maar toen kwamen mensen in uniform in ons Fichtelgebirge. Angstaanjagend hoe ze door ons dorpje denderden. Ze marcheerden op hun klakkende laarzen naar de armoedigste huisjes, ook de hutten diep verscholen in het woud. Mijn vader was houthakker en had vijf kinderen. Hij was tevreden, al hadden we niks. En toen moest hij plotseling meekomen, net als onze buurman die een paar varkentjes hield en de andere buurman die timmerman was. Allemaal moesten ze meekomen, de oorlog in. Dat werd toen pas langzaam duidelijk. Weigeren kon niet, dan werd je doodgeschoten.’’

Ik herinner me verhalen van mijn moeder die als kind in Groningen stad woonde en op versleten klompjes met haar broer Bertus het platteland opging om bij de boeren aardappels te vragen. Als je gepakt werd door een mof was het je dood. Dat wisten ze. En toen liepen ze met vier aardappels op zak een Duitser tegen het lijf. Hij keek toevallig net de andere kant op. Hij zag hen niet en hoorde ook de klompjes niet.
Of, zoals mijn vader altijd zei ‘er zaten ook goeien tussen’.

http://www.fortkijkduin.nl

http://www.razendebol.info

Het bericht Fort Kijkduin en De Razende Bol verscheen eerst op Anne Vellinga.