Als lezer heb je geen idee hoe Tonke er uit ziet en als boekhandel ook niet, zeker niet in de tijd dat ik werkte in kinderboekwinkel De Bellenboom in Nijmegen. Mijn vriendin Dineke runde deze oase met verve. Ze was haar tijd kilometers vooruit en wist tal van schrijvers naar haar winkel te lokken. Tonke Dragt zou de kers op de taart zijn. Maar ja, Tonke stond als mysterie bekend. Ze wilde zich nergens laten zien. In een vlaag van moed en vertrouwen en geloof en hoop en liefde belde Dineke haar op, Tonke Dragt! Tonke was zo geraakt dat ze brak met haar principe niet in de openbaarheid te treden. Ze wilde ons kleine boekwinkeltje bezoeken! Dineke blij, ik blij, iedereen blij. Maar, wat moesten we aan? Voor mij was het niet zo moeilijk. Ik droeg in die tijd altijd iets met blauw, dus dat werd blauw. Dineke daarentegen wilde als eigenaresse extra goed voor de dag komen, dus die ging op sjouw in Nijmegen en kwam terug met drie tassen vol mogelijkheden en een lege portemonnee. Maar.

De avond voor Tonke komt leest ze ter voorbereiding voor de honderdste keer De brief voor de Koning. Bij lezing van Tonkes verhalen wordt een geheimzinnige snaar geraakt en zo staat Dineke de volgende ochtend met bibbers voor de spiegel in telkens een ander ensemble. Niets staat. Het past niet bij Tiuri en dus ook niet bij Tonke. Met de moed der hoop trekt ze haar meest ridderlijke outfit aan, een rode rok met een wit truitje en een zwart vestje. Hijgend komt ze de winkel binnen.

‘Anne! Help! Ik heb geen idee hoe Tonke er uitziet en het is oerstom als ik haar niet herken.’
Dus ga ik op de uitkijk staan, terwijl zij Tonkes boeken op de tafel uitstalt, een stoel zoekt, thee zet en koffie voorbereidt. Je weet niet wat zo’n geheimzinnige schrijver drinkt!

Van verre zie ik Tonke komen. Een vrouw alleen. Lopend over de stoep. Zoals er al een hele stoet is langsgelopen. Maar dan onvergelijkbaar anders. Fier. Ik weet meteen dat zij het is. Het kan niet missen. Ons idool draagt hetzelfde riddertenue als Dineke: rood-wit-zwart.

‘Tonke,’ giechelt Dineke zenuwachtig, ‘we lijken wel een tweeling.’
Tonke lacht ontwapenend.
‘Ik heb iets met tweelingen. Mijn debuut is niet voor niets ‘Verhalen van de tweelingbroers.’

Al gauw loopt het boekwinkeltje vol. Ouders, kinderen, een oudere dame die Tonke nog kent van het Jappenkamp en zelfs een paar straatmuzikanten. Tot onze verbazing is Tonke veel gemakkelijker en gezelliger dan wij vreesden. Ze drinkt thee èn koffie, eet brood èn koek en bij de muziek klapt ze het ritme mee.
Als iedereen weg is, wisselen we geheimen uit die geheim moeten blijven.

Over de verfilming van het boek kan ik kort zijn: dat lees je overal.
Tonke zegt er zelf van: „Toen het in de krant stond, begon ik het pas te geloven”.
Als je de uitzending van Een Vandaag gaat bekijken, zie je haar niet, daarvoor moet je mijn oeroude kiekjes bekijken, maar je voelt wel wie ze is, waar ze voor staat, haar huis, haar wezen en daar gaat het om.
In de uitzending zie je ook Paul Trijbits, de Nederlandse filmproducent die vanaf zijn kindertijd verliefd is op De brief voor de Koning en dus op Tonke. Hij maakt de serie voor Netflix. Het is typisch Tonke dat ze er vooraf graag en vaak met hem over wilde spreken en ook dat ze hem al gauw alle vertrouwen gegeven heeft.
We kunnen ons verheugen op het resultaat. De opnames in Nieuw-Zeeland zijn al afgerond. In Praag wordt dit jaar gedraaid. Tiuri wordt gespeeld door een nu nog onbekend acteur, Amir Wilson.
O ja, Tonke zei ook nog dat ze nu wel door moet gaan met leven, ze wil de film zien!

Hier kun je Tonke zien/niet zien. Veel plezier!

https://www.npostart.nl/eenvandaag/19-01-2019/AT_2109351

Het bericht Het geheim van Tonke Dragt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dat is een hele lastige. Je kunt er alle kanten mee op en afdwalen naar Timboektoe, maar weet je, al zeggen ze het niet met zoveel woorden, nieuwsgierige dames willen maar één ding en dat is bevrediging van de nieuwsgierigheid.

Als schrijver zul je je schrijfgeheimen moeten onthullen, anders loopt je zaal leeg, gaan de dames klessebessen, gapen of slapen. Daar kom je niet voor, dus moet je met de billen bloot: hoe ben je schrijver geworden, hoe kom je aan een column in de krant, waar haal je je onderwerpen vandaan, hoe kom je aan inspiratie voor een boek, en last but not least: is het allemaal echt gebeurd? Daar sta je dan en daar ga je. Op goed geluk.
Tussen de onthullingen door lees ik altijd enkele passages voor, geïllustreerd door een serie foto’s van de locaties. Oog in oog met een zaal nieuwsgierige dames moet je laten zien en beleven hoe het er in het echt uit ziet en hoe het in de boeken staat.

In dit geval kan een foto van de avond niet ontbreken.

Het bericht Het geheim van de schrijver in Abbekerk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Valentina Pattavina – De boekverkoopster uit Orvieto verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sta ik vanmiddag in de bibliotheek te aarzelen voor het gat van een apparaat waar de geleende boeken in moeten, voegt zich een vrouw met hetzelfde probleem naast mij.
‘Hoe vond je dat boek?’
Ze wijst naar dat van Griet, dat over de zevende hemel.
Ik wil een mogelijk inhoudelijk gesprek voor het eerst in de drie maanden dat ik hier ben niet gelijk verspelen met een ongezouten idee op grond van mijn bioritme. Daarbij oogt de vrouw niet alleen belezen, ze heeft ook nog een stapel boeken om U tegen te zeggen, literatuur met een hoofdletter.
‘Het is mij wat te somber.’
‘Dan leen ik hem niet, want ik zit in een fase dat ik dit prachtige boek van Sophie maar voor een kwart kon lezen.’
Het is niet mijn Sophie, maar Sophie in Weimar, de dochter van koning Willem II, die alles over had voor kunstenaars en uiteindelijk de erfenis van Goethe verwierf en het befaamde Goethe-Schillerarchief in Weimar tot stand bracht, een intrigerend boek over een vergeten Oranje prinses.

Binnen de fractie van een ontmoeting resoneren snaren die al maanden slapen.
‘Dit vond ik wel een interessant boek,’ verleng ik ons gesprek met ‘Literair portret van de Achterhoek’. De vrouw is onmiddellijk geïnteresseerd, wat mij brengt bij het verhaal van Renate Dorrestein in Zutphen. Zeven jaar na de zelfmoord van haar zus vertoeft Renate daar in een klooster om zich te verdiepen in de sfeer van een inrichting, een oord waar haar zus opgenomen was, een vrouw met schrijfaspiraties, lijdend aan anorexia. Dorrestein werkt er aan haar ‘Perpetuum mobile van de liefde’, en ontwikkelt diepe gedachten over anorexia, dood, schuld en onvermijdelijkheid, zonder glimlach en toch luchtig.

Mijn mogelijke vriendin wil dit boek lenen. Ze tast door: ‘Zullen we een kopje koffie doen?’
Dat doen we in de coffeecorner van de bibliotheek. We nemen water, wat spraakwater blijkt te zijn. Een dame die de krant wil lezen wijst ons terecht. Wij voelen ons overspelige meisjes in een streng internaat.
‘Stiltecoupé,’ fluistert Irene schalks.
We zoeken een plekje achter een geluiddempende boekenkast. Irene is een geboren vredestichter; na een paar zinnen staat ze op om de krantendame te vragen of ze nog last van ons heeft. Ze komt terug met een vraag.
‘Mag ik je iets vertellen? Het is iets raars en maakt me heel onrustig, ik weet niet aan wie ik het kan vertellen en ik wil het graag kwijt.’
Buiten gehoorsafstand van de nieuwslezeres onthult ze het hartsgeheim dat nu in haar leven speelt. In mijn leven speelt de kans op nieuwe vriendschap.

Mijn moeder zou zeggen ‘leuk hè.’

Het bericht Hartsgeheim verscheen eerst op Anne Vellinga.

De zaal zit vol, desondanks blijft het ijskoud want de verwarming is uitgevallen, aldus een warmbloedige Surinaamse die dit lachend voor de niet werkende microfoon komt vertellen voor de film begint. Wij verwachtten een glas brandewijn ter warming-up, maar nee, we krijgen tijd onze jas van de kapstok te halen.

Wij kunnen ons in de gegeven omstandigheid voorbeeldig inleven in het verhaal over de oude dame-met-vreselijk-verleden die in een krakkemikkig busje huist. Op de vlucht is ze ook nog, maar dat besef je pas aan het eind, al dacht ik het gelijk al, want anders hoor je niet zo’n knal als begin van de film en zie je niet zo’n bloedvlek met ster op de voorruit.

Ze parkeert de bus met buitengewoon stinkende inhoud op de oprit van schrijver en toneelspeler Alan Bennett, een slome kerel die alles laat gebeuren wat gebeurt en niet uitgeschreven raakt over de stank die hij in superlatieven verwoordt. Zo’n man, zo eentje die te lam en te lui is om zelf iets te beleven, dus van contact met de oude dame komt het echt niet, maar toch ontstaat er een subtiel netwerk van verbindingslijntjes en dat maakt de film interessanter dan menig spectaculair gebeuren zoals de Revenant die ik vorige week zag.

De oude dame wordt gespeeld door Maggie Smith die het fenomenaal doet als eigengereid stinkend oud wijf met adelijke trekken. Goed dat Hytner die heeft gecast, ze is nog echter dan de Lady.

Klappertandend komen wij de ijskoude zaal uit, snakkend naar een bakkie troost van de zaak. Vergeefs. Wat van de Lady een ervaring maakt tot op het bibberende bot.

http://www.cinemaoostereiland.nl

Het bericht The Lady in the Van verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zodra bekend werd dat ik in De Nieuwe Boekhandel zou Groeten en Ontmoeten, kreeg ik wonderlijke vragen van mensen die de winkel al kennen. Of ik nu ook in DWDD kom. Of ik in de winkel blijf slapen. Of ik een show ga geven en ga demonstreren hoe ik slappe tulpen tot leven wek en hoe ik courgettesoep maak. Dingen die ik geblogd heb en die allemaal in de winkel van Monique Burger kunnen.

Monique Burger was in 2010 de Beste Boekenverkoper van het jaar. Dat kan alleen als je verliefd bent op boeken en lezers en schrijvers. De titel Beste Boekverkoper was niet het eindpunt voor Monique, ze wilde een eigen Boekhandel. Dwars tegen de stroom van de tijdgeest, de recessie en het pessimisme. Ze wilde het en ging ervoor. Dit werd De Nieuwe Boekhandel en binnen een jaar was haar zaak genomineerd als Beste Boekwinkel. Monique blij natuurlijk, en zo gedreven als ze is zo openhartig is ze ook ‘Publiciteit betekent klanten en die hebben we hartstikke hard nodig’.

Ze staat vijf dagen per week in de winkel, de zesde doet ze de administratie en de zevende maakt ze nieuwe plannen. Ze verzint dingen die nog nergens anders zijn gedaan. Zo organiseert ze themadagen en laat haar winkel gebruiken als sleep-in, trouwlocatie en podium. Alles voor de overleving van het boek, de lezer en de schrijver.

Nog voor ik in de winkel geweest ben, hoor ik almaar meer over Monique.
Ze verkoopt geen pockets, die nemen ruimte in zonder winst en een wat duurder boek oogt mooier.
Met geld hoef je niet aan te komen, alles gaat via de pin. Dat is veiliger en scheelt gedoe bij de kassa.
De winkel stopt niet bij de voordeur, de winkel is zo groot als de wereld en is ook te vinden op alle internetkanalen.
Op You Tube kun je Monique vinden met boekentips, waaronder ‘hoe maak ik een bestseller’, dat kan via haar winkel, dus als je nu eindelijk wel eens je boek wilt uitgeven en verkopen, dan kan dat. Het is gratis en gaat snel, vanaf het eerste verkochte boek verdien je.
Wie hiervan bubbels in het bloed krijgt, hoeft de linken onderaan maar te openen.

Tegelijkertijd is de winkel intiem en daar ben ik blij mee, want ik ben er te gast! Schrijvers worden er onthaald en klanten worden overal bij betrokken. Ze mogen recensies schrijven van boeken die Monique niet zelf gelezen heeft. Deze recensie staat op een ‘buikbandje’ dat om de cover van het boek gevouwen wordt. Daardoor gaat een boek harder lopen. Als tegenprestatie krijgt de recensent een boekenbon die natuurlijk weer wordt omgezet in een boek, een prachtvoorbeeld van de perpetuum mobile. En dat moet je hebben om te overleven.

Of dit alles nog niet genoeg is om de winkel te bezoeken, vieren we vandaag het lustrum met taart van de beste bakker van Bos en Lommer, Rijkhoff banket. Ik hoop dat jullie komen en we elkaar kunnen Groeten en Ontmoeten!

* ~ * WELKOM * ~ *

http://www.denieuwebestseller.nl

https://www.youtube.com/watch?v=f36iiNlHEZ0

http://rijkhoffbanket.nl

http://inamsterdamwest.metmik.nl/agenda/de-nieuwe-boekhande-lustrum/2015-09-12

Het bericht De Nieuwe Boekhandel verscheen eerst op Anne Vellinga.

Van een romanticus die stapelaar werd

soms laat je je gaan
afglijden naar diepten
donker en
onbekend
maar altijd koud.
de betekenis is
voor mij verborgen?

nee
mijn geest
mijn denken
mijn gevoelens
herkennen!
altijd

Een van mijn eerste nog ongedateerde werkjes. Toen, ik spreek hier over eind jaren zeventig vorige eeuw, was ik nog een bruisende struise bonk adrenaline die dacht de hele wereld aan te kunnen.
Ik heb mij laten gaan, heb de koude ervaren, maar wist telkens de weg terug naar boven te vinden. Doch met het verstrijken van de jaren zijn mijn geest, mijn denken, mijn voelen mij meer en meer onherkenbaar geworden. Ik kan niet meer vertrouwen op dat wat ik toen had. Nu doe het daar maar mee, wat moet je anders?
Eigenschappen slaan altijd een generatie over zeggen ze, in mijn geval kan dat wel kloppen. Mijn grootouders heb ik geen van vieren gekend, maar het lezen en schrijven zat niet in mijn moeders of vaders bloed. Al heel jong verslond ik boeken, Verne, Stevenson, Dahl, wat later Tolkien. Ik kan wel zeggen dat die laatste voor een heel groot gedeelte mijn eigen wereld vorm gegeven heeft. Romantiek, heldhaftigheid, ridderlijkheid. Toen kwam de poëzie mijn luchtbel ingewandeld, Schierbeek en ik was verkocht. Het verslinden van bundels en hun geestelijke moeders en vaders nam haast maniakale vormen aan. Ik moest en zou alles wat zij of hij geschreven had bezitten, opzuigen, het mijne maken. Anna Achmatowa, Marina Tsvetajewa, Boris Pasternak, kortom als russofiel zou ik in mijn kennissenkring bekend staan. Walt Whitman en Federico Garcia Lorca ontploften later op mijn boekenplank. Er waren en zijn er meer natuurlijk, te veel om hier te noemen, laten we het erop houden dat ik eclectisch was en nog ben, maar die russen in mijn boekenkast blijven speciaal.
Dat alles vormt je, tekent je en in die rookkamer vol letters, woorden en zinnen leef ik sindsdien. Een hele dag kan er een woord of zin broeien in mij die later in een zwart boekje terecht komt, waarna het aan het wereldwijde web wordt toevertrouwd. In principe stapel ik tegenwoordig op twee momenten van de dag; ‘s morgens vroeg en aan het begin van de avond, dat is een vast ritme, dat is voor mij mijn houvast, ik die geen chaos kan verdragen, hoewel dat op anderen soms wat anders over kan komen. Ik geef het grif toe: ik ben iemand van een vast stramien, wordt dat doorbroken ben ik van de leg.

Anne vroeg mij alles te onthullen en dat wat mij drijft in mijn schrijven en het uitgeven van mijn geesteskindje Po-e-zine aan het papier toe te vertrouwen. Op zich heel eenvoudig; ik denk in poëzie, ik adem poëzie, wat niet direct hoeft te betekenen dat ik een poëet ben, ik ben zoals gezegd een stapelaar, van woorden, soms blijft het muurtje staan, soms valt het om. Dat is wat het is: spelen met woorden en taal, op wat voor manier dan ook. Wanneer het bestaande Nederlands mij te beperkt is maak ik gewoon nieuwe woorden of pik wat uit een andere taal en verwerk het zo dat het voor mij klopt.

Veel poëzie uitgaven zijn te hoogdravend, elitair en out of this world dat het veel mensen afschrikt te lezen, op te nemen, doorleven van wat er staat. Ik loop daar zelf ook regelmatig tegenaan, ik snap het vaak gewoon niet, hoe graag ik het ook zou willen. Dat was een barrière die ik wilde doorbreken met Po-e-zine; de wonderlijke wereld van de poëzie in woord, beeld of hoe dan ook, ontsluiten voor iedereen, zoals gezegd spelen met taal en dat allemaal bijna zonder drempel toegankelijk maken voor iedereen die dat wil. Want hoe wonderlijk is het niet dat wij allemaal met dezelfde 26 letters in het oneindige kunnen scheppen? Ik denk dat Po-e-zine een gaatje vult en de deelnemers zelf vullen dat.
Natuurlijk is er nog heel veel meer te vertellen, maar Pastuiven Verkwil bestaat louter virtueel en dat voldoet voor hem!

Pastuiven Verkwil

Het bericht Pastuiven Verkwil verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat ik aanzag voor een berg is een stuwwal die er inmiddels zo’n 130.000 jaar ligt dankzij de gletsjers die zich vanuit het hoge noorden een weg baanden naar het zuiden. De Rijn kwam vanaf de andere kant en baande  hier tussen Arnhem en Nijmegen een weg doorheen. In dit on-Nederlandse landschap ontstond een dorp van boeren en dagloners. Tòt het halverwege de 19e eeuw ontdekt werd door jonge schilders en schrijvers, de elite uit het westen volgde, zij lieten in het arcadische landschap prachtige villa’s bouwen en begonnen landgoederen. Johannes Kneppelhout, schrijver en mecenas, verbond elite en kunstenaars. Zo werd Oosterbeek vóór Bergen en Laren de eerste kunstenaarskolonie in Nederland.

Hier begint de magneetwerking richting Vellinga’s, eind 19e eeuw.
In de zoektocht naar mijn voorzaten ontdekte ik dat ze stammen uit Hardegarijp. Maar wat zochten de Vellinga’s in Oosterbeek? Bij Meijer & Siegers rijst het beeld op.

De toenemende armoede in Friesland werd te erg. Een Vellinga trok met een barrel van een boot de Zuiderzee over naar Amsterdam, waar de rijke heren in grote grachtenpanden woonden. Hij hoopte daar werk te vinden als tuinman.
De rijken trokken echter weg naar het idyllische Oosterbeek. Typisch iets voor een Vellinga om dan ook naar Oosterbeek te gaan. Hij begon er een tuinderij.

Een dame die mij groet in de boekwinkel herinnert zich de bloemenzaak die naast garage Sukkel gevestigd was en stuurt me een foto!

De foto stamt uit 1930. De tuinderij is van ouder datum, eind 19e eeuw. R. Vellinga moet Ruurd zijn, de broer van mijn opa. Geen nood als je het niet volgen kunt, ik volg het zelf net.
Het zou kunnen dat achter de bloemenzaak van 1930 de oude tuinderij lag.

Toen Co Vellinga, mijn grootvader, een jaar of 18 was, rond 1920, ging zijn vader dood en erfden hij en zijn (half)broer de tuinderij. Het is hard werken op een tuinderij en mijn grootvader had maar één bruikbare arm, zijn andere arm was door kinderverlamming heel dun en hij kon er weinig mee. De arm was wel meegegroeid in de lengte en ik zie nog hoe opa met zijn linkerhand de rechter in de zak deed, dan hing die er niet zo bij.
Opa werd boekhouder en ging werken voor de NVSH, de tuinderij werd verkocht. Zijn broer Ruurd begon een bloemenzaak en diens zoon Evert maakte er iets bloeiends van: Aurora. Deze winkel was gevestigd naast Meijer en Siegers, waar ik signeer…
Volgens mijn broer reden we er altijd langs toen we nog kind waren, toen had ik daar geen oog voor.

Als kind heb ik me vaak afgevraagd hoe het kon dat opa en oma zoveel schilderijen en beelden in huis hadden. Dan vertelden ze over Johan van Zweeden en Vreeling, bevriende kunstenaars. De band tussen kunst en Vellinga ontstond misschien in Oosterbeek en groeide waarschijnlijk door de politiek. Kunstenaars waren zo arm als de luizen in de crisistijd. Mijn opa en oma ontfermden zich over enkelen. Zo ook over slechtzienden.

En hoewel opa driekwart van zijn erfenis opgezopen heeft, richtte hij de blauwe knoop op omdat hij zag wat een ellende de drank bracht in de crisistijd. Het weekloon werd op zaterdag contant uitbetaald en ging (half) op aan drank… eerst naar de kroeg, dan naar huis.

Zo bereiken mij flarden Vellinga tot de middag voorbij is. Dan komt de eigenaar van Meijer en Siegers met een wel heel toepasselijk cadeau…

‘… om je verder te helpen met het ontdekken van je roots in Oosterbeek.’

Het bericht Het mysterie van Oosterbeek verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het is bijna 2 uur rijden van Hoorn naar Oosterbeek en dan is het altijd afwachten waar de boekhandelaar jou de komende twee uur stalt.
Meijer en Siegers is de eerste boekhandel die rekening houdt met de positie van de schrijver. Er staat een hoog tafeltje met een hoge stoel klaar. Ditmaal zit ik op ooghoogte van de groetenden en hoef ik niet de hele tijd naar hen op te kijken met een stijve nek als gevolg.

Ik zit nauwelijks of de eerste belangstellende komt aangesneld, een stralende vrouw die niet van spannende boeken houdt maar wel van schrijvers. Als ze ontdekt dat ik ook een boek heb geschreven over een vrouw met filosofische inslag, is ze verkocht en Sophie ook.
Dat geeft de schrijver moed.

Even later komt een ouder echtpaar binnen. Hij met rollator, zij beurtelings ervoor en erachter. Gewend als ik nog altijd ben aan mijn moeder met hulpstukken sta ik op en schuif spullen aan de kant om doorgang te verlenen. Een moment denken ze dat ik van de ambulancedienst ben. Als duidelijk wordt dat ik een schrijver in levende lijve ben, beginnen zij net zo te stralen als de vrouw daarvoor. Zij zijn verstokte lezers, hun boekenkasten reiken tot het plafond, ze kunnen geen boekhandel voorbij of ze gaan erin, ze kunnen geen schrijver passeren of ze kopen diens boek. Ik begin zo langzaamaan ook te stralen.

Er is amper een kwartier voorbij of daar komt mijn broer binnen om zijn genietende zusje te vereeuwigen.

De volgende die binnenloopt, koopt alles van Oosterbeekse schrijvers; die moeten gesteund worden. Dat ik uit Hoorn kom maakt niet uit, in de krant heeft gestaan dat mijn voorouders in Oosterbeek woonden en dat is genoeg.

Tot mijn verrassing komt even later een dame-met-notitieblok op me af, een journaliste van Hoog en Laag, een wakkere krant die doorheeft dat er een schrijver in Oosterbeek aan het inburgeren is. Ze stelt inspirerende vragen waar ik uren op door had kunnen gaan als zij niet zo to the point was.

De rij voor het tafeltje groeit: tijd om te signeren.

Van collega schrijvers krijg ik vaak de vraag welke zin ik erbij schrijf. Dat is niet standaard, dat ligt aan het moment, de plek en vooral aan de persoon die voor me staat. Ik laat wel altijd de naam spellen, want Ian is anders dan Jan en Katelijn is geen Cathelijn. In de naam schuilt de persoon. Het wonder van een Groet en Ontmoet is, dat binnen het bestek van een paar minuten een gesprek ontstaat, dat iets gezamenlijks genereert en dat schrijf ik op.

Dit exemplaar is bijvoorbeeld voor een journalist/auteur die zelf een waargebeurd boek heeft geschreven over een moord zonder lijk. Wat schrijf je in zo’n geval voor opdracht?
Heel eenvoudig: ‘het is niet wat het lijk-t’

Hier Groet en Ontmoet ik Thijmen en zijn oma. Thijmen heeft een ABC voor haar gemaakt en dat spreekt boekdelen. Ik eindig de opdracht met ‘…Thijmen de ABC man’.
Zoiets kun je niet plannen en niet verzinnen, zoiets gebeurt of het gebeurt niet. In Oosterbeek gebeurt het… en er gebeurt meer…

Het bericht Hoe signeer ik een boek? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nu is juni de maand van het spannende boek en had ik mijn spannende Eva overal wel kunnen signeren, maar het is Oosterbeek geworden vanwege die spannende voetstappen. Morgenmiddag, zaterdag 13 juni, ben ik te gast bij Boekhandel Plantage Meijer & Siegers op de Utrechtseweg 208 in Oosterbeek. Naast de ijssalon.

Ik was een jaar of acht. Mijn vader had vrienden op een boot die een vaste ligplaats had in de Rijn bij Oosterbeek, de familie Hendriks. Het waren spannende vrienden, anders dan anderen; ze hadden een camping met vreemde bouwsels, bosjes en verboden. Zo was er een verboden bunker, een verboden hond en een verboden roeiboot, kortom, mijn kennismaking met Terra Incognita.

Naar de woonboot liep een smalle loopplank. Hij boog door als je er overheen liep en hij wiebelde boven zwarte golven. Was je op de boot, dan ging je door een klein deurtje naar binnen en moest je kiezen: de trap naar boven of de trap naar beneden, het vooronder of de stuurhut. In de buik van de boot werd visite gehouden, gelachen, gepraat en gerookt, veel gerookt. De smog was erger dan dichte mist. Ik vluchtte naar de stuurhut.

,,Niet aan het stuurwiel komen!’’ Hoorde ik de zware stem van oom Henk in mijn gebeente. Oom Henk was de bootsman en de baas van de camping. Bulderend gelach volgde op zijn waarschuwing.

In de stuurhut was frisse lucht en er was licht, van alle kanten kwam het binnen. Elk venster bood ander uitzicht: de vaste wal, de Rijn, de brug over de Rijn, de overkant, langsvarende boten, golven en lucht. Mijn oog viel op het verboden stuurwiel. Het was groot en rond en had van binnen stevige spaken, alles van glanzend hout. Daar mocht ik niet aankomen en het moeilijkste dat bestaat, is kijken naar iets waar je niet aan mag komen en er dan ook echt niet aankomen. Mijn ogen staarden zo intens dat ze het wiel bijna aanraakten en toen viel er een zwart bolletje van het plafond recht omlaag. Pal boven het stuurwiel bleef het hangen. Er kwamen acht poten tevoorschijn. Het was een spin. Ze hing aan een veiligheidslijn die uit haar achterste kwam. Haar poten vonden houvast op het wiel en gingen in de weer met de veiligheidslijn. De draad plakte vast aan het rad en mijn ogen plakten vast aan de spin. De spin klom terug naar het plafond, viel weer, maar had voldoende veiligheidslijn. Het was duidelijk dat ze een buik vol zilverdraad had, er zat een zilverklosje in. De spin had schik met haar klosje en maakte een netwerk van zilveren draden tot er een fijnmazig web klaar was. Daar ging ze middenin zitten als de koningin van web en wiel.
Kijkend naar het spinnen van de spin, zat ik er middenin.

Dit was het begin van mijn liefde voor webben en weven. De spin is mijn voorbeeld voor het spinnen van verhalen.

http://www.plantagemeijerensiegers.nl

Het bericht Signeren in Oosterbeek verscheen eerst op Anne Vellinga.