sneeuw Archieven - Anne Vellinga

Kat in het donker

Anne — Thu, 06 Dec 2012 06:46:08 +0000

De nacht valt tegenwoordig als een baksteen. Je gaat de winkel in met licht, je komt eruit in het donker. De weg naar mijn huis voert door een park en daar is het nog donkerder. Ik ben zo stom om lopend naar de winkel te gaan omdat ik dan de paraplu mee kan nemen. Loop ik daar in het donker met paraplu zonder sneeuw. Het heeft wel gesneeuwd, maar dat was natte sneeuw, dus het is een soort langlaufen in het donker. Gelukkig is de rest van de wereld liever lui dan moe en doet boodschappen met de auto en de schoolkinderen zijn allang onder de pannen. Ik heb het park voor mij alleen.
Hoor ik ineens vreemd gekraak en geknisper. Een gestalte verdwijnt achter een boom. Het is 5 december, maar Zwarte Piet geloof ik niet en Sinterklaas evenmin. Maak dat de kat wijs. Ik langlauf moedig door, zo van, ik loop hier, ik hoor hier, niemand doet mij wat, zeker geen nachtelijke figuren achter een boom. Ik heb de plu stevig ter hand. In huis mag je geen inbrekers tegen de vlakte slaan, maar volgens mij mag dat buiten wel.
‘Psspsspss.’
Dat klinkt als het lokken van een poes. Ik ben geen poes.
‘Poespoespoespoespoes!’
Een vrouwenstem. O nee hè, het zal mijn hippie toch niet zijn? Heb ik net een week op de hippiepoezen gepast, zijn ze uitgerekend vandaag er vandoor nu de hippies terug zijn uit Parijs.
‘Poespoespoespoes!’
Ik stap de bosjes in. Is het mijn andere buuf en buuf schrikt zich het apezuur van gedaante met wapenstok. Ze laat poezenmand en poezenbrokjes vallen.
‘Ha buuf!’
‘Anne! Wat doe jij hier in het donker?’
Alsof zij er wel in mag en ik niet.
‘Rooie is al een week weg en vannacht gaat het sneeuwen en wij zouden het weekend weg en dus zoek ik hem voor hij helemaal nooit meer thuis komt.’
‘Ik dacht dat ik hem gisteren nog bij ons in de tuin zag, maar misschien was het een van de hippiekatten.’
‘Die hebben toch geen rooie?’
‘Hij vloog er vandoor en ‘s nachts zijn alle katjes grauw. Ik wist niet dat Rooie weg was?’
‘Ik zoek hem de hele week al en kom de gekste mensen tegen.’
‘Dankje.’
Buuf schiet in de lach.
‘Eergisteren klom ik over een hek aan de andere kant van het park, want daar hoorde ik een kat miauwen en ik hoopte dat het Rooie was. Dat hek was echter net wat te hoog en te puntig en ik kwam er niet overheen. Kwamen er een paar van die jonge meiden langs en die zagen mij hangen. Zij giechelen. Ik riep Rooie en psspsspss en daar kwamen die meiden. Zij over dat hek met die korte rokjes en lange benen. Na tien minuten kwamen ze terug met een blazende, bijtende kat, was het een zwarte. En gisteren had ik sjans met een zwerver, compleet met fles wijn, hij lag op een voddige krant op dat bankje even verderop om de bocht. Hij hoorde mij roepen en vooral dat psspsspss. Hij keek op en zei dat hij een rooie kater gezien had, een wilde met een rat in de bek. Die rooit het hier wel, zei hij, ratten zat, en ging verder maffen. Door Rooie zie ik Hoorn van een andere kant, maar nou ben ik wel bang dat hij liever vrij is dan bij mij.’
Ter troost sla ik buuf op de schouders. Ze krijgt prompt de geest.
‘Morgen moet ik op school verschijnen als surprise op het sinterklaasfeest. Ik had nog niks leuks bedacht, want het is voor de groten. Maar nou weet ik het ineens. Ik neem Rooies kattenmand mee en zijn doos met brokken en dan vertel ik van mijn zoektocht in het donker en alle ontmoetingen en ik weet nu ook wat ik uitdeel: chocolademuizen!’
Op wonderlijke wijze is Rooie bij buuf terug. Als dat geen surprise is.

Anne Vellinga, pentekening

Het bericht Kat in het donker verscheen eerst op Anne Vellinga.

Roodborstje tik

Anne — Tue, 04 Dec 2012 08:48:18 +0000

Volgens het journaal sneeuwt het in het hele land. Nou, hier dus niet. Treinen hebben vertraging vanwege de sneeuw. Vriendin zou er half elf zijn, is er pas om 11 uur als de appeltaart verbrandt in de oven. Vanwege de sneeuw. Ik geloof dat dan ook nog. Stuur vriendin voor het avondeten weg, om half vijf al, vanwege de sneeuw. Straks rijdt die trein niet. Ik ben onderhand ook uitgepraat, geen zin in koken, dus dat wordt soep. Geen gewone soep, maar soep van oude bieten die smeken om gegeten te worden. Onder het fijnsnijden kijk ik naar buiten. Daar is een roodborstje in de weer met een verdroogde broodkorst, een taaie korst, taai als een bietenschil. Hij krijgt er amper wat brood af. De synchroniciteit is weer eens treffend. Hij met korst, ik met stronken en bonken wortel, ui, aardappel, prei, gember, knoflook, alle ouwe troep kan in de bietensoep. Het is namelijk een oud Pools recept en wat die Polen allemaal in de soep doen, nou, dan heb je zelfs in de hongerwinter in oorlogstijd nog een pan vol.
Het wordt hoe langer hoe meer tot ik een immense pan vol gloeiende soep heb. Dat krijgen wij vanavond niet op en mijn vriendin is al opgeslokt door een sneeuwstorm verderop ergens. Zo’n soep kun je goed invriezen, maar dan moet hij eerst afkoelen. De pan is te groot voor de koelkast en dat kost me ook teveel energie. Wij willen onder de econorm blijven, zodat onze windaandelen de energie dekken. Een hele puzzel, zeg maar cryptogram, met twee aanleunende hippies die gespeend zijn van enig ecologisch benul, al wrijf je het er met zoutzuur in. Zij zijn van het paradijselijk leven en zetten naast houtkachel en CV ook nog een elektrisch kacheltje op 24 graden onder het open raam, want de paradijspoezen moeten er elk moment uitkunnen en ook weer in en je gaat zelf niet opstaan van je paradijselijke sofa. Ik moet alle zeilen bijzetten om onze voetstap op aarde binnen de perken te houden. Mijn giga pan soep gaat dus naar buiten om af te koelen.
Eenmaal buiten valt op dat er helemaal geen sneeuw ligt, ook niet valt en ook niet gaat vallen, geen sneeuwvlok aan de lucht. Dit klopt niet met het journaal. Ik doe de deksel van de pan, zodat de hitte eruit kan. Mijn kooktaak zit erop, ik ga mijn tijd besteden aan een onderzoek op facebook. Of het ergens sneeuwt en zo ja, waar. Al gauw wordt gereageerd vanuit de Ooij, Den Haag, Amsterdam, Usquert, Rotterdam, ZO Drenthe, Arnhem en Londen. Nergens sneeuw. Dank voor de medewerking. Tiktiktik. Oorverdovend. Welke onverlaat haalt mij op dit uur van de dag met zijn getik van mijn onderzoek af?
Bij de achterdeur is geen mens, geen hond te zien. Maar… bij mijn stomende pan gebeurt het. Een roodborstje vliegt tegen de pan op, keer op keer als een jojo aan elastiek. Is hij bind? High? Stoned? Getikt? Wie vliegt er nou keihard tegen een kokende pan. Tiktiktik. Nou is het wel zo dat die pan glimt of ik hem elke dag met zilverpoets behandel. Het roodborstje ziet zichzelf in de pan. Hij kijkt niet of zijn rooie veren goed zitten, hij is geen Narcissus bij de vijver, hij ziet zijn spiegelbeeld aan voor de vijand, een verschijnsel waar veel vijandige lieden in verre landen last van hebben zonder soeppan. Keihard vliegt roodborst op zijn tegenstander af. Die vliegt met dezelfde vaart op hem af. Tik! Boink! Hij spreidt nu zijn vleugels om te imponeren. Die in de pan doet hetzelfde. Roodborst kookt van de adrenaline en gaat er keihard tegenan. Tok! Ik vrees voor zijn snavel, ik vrees voor zijn leven. Daar valt hij achterover op tafel. Ook zijn alterego valt achteruit, dieper de pan in. Kortstondig. Daar krabbelen de kemphanen overeind, enigszins beduusd vliegen ze op en nogmaals knalt roodborst tegen de staalharde snavel in de pan. Tik! De inpandige indringer laat zich niet verjagen. Roodborst verandert van strategie en begint als een razend vliegwiel rond de pan te vliegen.

roodborstje met spiegelbeeld

Zijn spiegelbeeld vliegt keihard mee. Aan alle kanten tikt roodborst tegen dat rottige roodborstje in de binnenbocht, die net zo hard vliegt en net zo hard tikt.
Een ding is duidelijk. Dat liedje klopt niet. Geloof je je hele leven dat een roodborstje tikt om erin gelaten te worden. Leugens. Roodborstje wil er niet in. Het is niet roodborstje tik, het is roodborstje pik. Hij pikt net zolang tot de indringer dood is of hij. Ik haal de soeppan naar binnen. Liedjes liegen, weermannen en spoormannen sporen niet en roodborstjes zijn getikt.

Het bericht Roodborstje tik verscheen eerst op Anne Vellinga.

Door de sneeuw

Anne — Fri, 03 Feb 2012 16:53:13 +0000

Ter geruststelling.
We zijn terug. Uren later dan gepland en dat lag niet aan mijn man die het stuur in handen had. Dat lag niet aan de sneeuw. Niet aan de weg. Niet aan de auto, zeker niet aan de auto. Je bent geneigd te zeggen ‘ZIJN’ auto, zoals als die jongetjes met ‘Cars’ bezig zijn. Zijn ‘Car’ is steile bergen gewend met 10x zoveel sneeuw. Winterbanden en Allrad (heeft dat ook een Nederlands of Engels woord?). De vertraging lag, kortom, aan de medeweggebruikers, wiens banden in versneld tempo ronddraaiden. Andere ‘Cars’, geen winterbanden, geen Allrad. Die sukkels reden 20 km tussen Den Helder en Hoorn, precies het stuk waar wij zaten.
We werden gepasseerd door twee ambulances, gele, die kleurverandering was mij tot nu toe ontgaan, maar in slakkengang zie je meer, een brandweerauto, een takelauto en een vehikel van de Marine , iets van waterbrigade, of reddingsbrigade, iets dat iets uit het water vist. Onheilspellend. Ik kon het niet zo gauw lezen, niet dat ze zo hard voorbij stoven, maar wij sloegen rechtsaf, waar dit interessante vehikel met doembestemming rechtdoor moest.
Velen zijn vandaag thuisgebleven, onder wie de fysiotherapeut van mijn moeder, die nog nooit een keer heeft afgezegd. Goed gedaan Dick. Verder worden alle hulpen gebeld door dochters en zonen die vastzitten in ellenlange files op rondwegen bij Amsterdam en andere steden.
Als ik bij de radio zat, wenste ik iedereen vanaf deze plaats een veilig thuiskomen en zette een mooi muziekje op voor de lange uren onderweg.

Het bericht Door de sneeuw verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sneeuw

Anne — Fri, 03 Feb 2012 08:27:31 +0000

: Anne in de sneeuw

Waarheen ik ga, bloemen mee, laptop en een das. Straks meer. Ze roepen.

: met de groeten van Jan Vellinga voor Nico en Kees

Als je op de foto klikt, wordt hij groter en zie je hem er misschien tussen vliegen. Het is wel een V-formatie!

Het bericht Sneeuw verscheen eerst op Anne Vellinga.