Nu moet je naar de kantoorboekhandel rennen, want je hebt natuurlijk geen gelstiften in huis en je moet een witte hebben!
Goed, die stift is binnen. Leg nu je uitgeknipte witte vouwblad op het zwarte papier en dan komt er een precies werkje: trek met je witte gelstift de vormen na, net zolang tot je alle lijntjes hebt staan, de rand en ook in de openingen!

Tot zover is het een werkje waar je nog enigszins je verstand bij nodig hebt. Mijn verstand was al ver te zoeken, en ik ben dus vergeten hier een foto van te maken… Sorry!

Nu komt het allerleukste, het woordloze genieten en voeden van je hart: KLEUREN!

Dan moet je dus wel kleurpotloden hebben, en anders nog maar een keer op een draf naar diezelfde winkel. Met rood, geel en blauw en een wit kleurpotlood kom je er wel.
Goed, dat heb je ook liggen, en dan gaat het nu echt beginnen! Als een kind zo blij met je kleurtjes op dat zwarte papier. Als je de kleur te vaag vindt, gewoon met wit eroverheen gaan en het licht op! Dankzij de zwarte ondergrond zak je sneller in het woordloze genieten van wat er allemaal tevoorschijn komt.
Hier de mijne:

Het bericht Wit op zwart verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ga ik vandaag de tuin in, is het uit met het sprookje. De hele schaal is verdwenen inclusief kikkertjes. Die schaal was van beton en loodzwaar, die kan niet weggelopen zijn. Nu is de plek waar hij stond overwoekerd door bramen en brandnetels. Dapper als de prins van Doornroosje duik ik dwars door doorns en netels en daar staat iets dat in een ver sprookjesverleden een prachtige kikkerschaal was.
De vorst heeft het glazuur van de tegeltjes aangevreten en algen en schimmels hebben bezit genomen van de sprookjesschaal.
Tijd voor een nieuw sprookje.

De kikkerschaal moet mijn nieuwe atelier in, dat van Aal. Dat doet Kees en daar heeft hij nog een zere rug van.
Daar staat de algenbak. O, de foto van de hele bak is mislukt, dan maar een fragment. Je ziet hoe het glazuur grotendeels verdwenen is, de tegeltjes en de voeglijnen zijn groen van algen en mos.

Om te beginnen water en zeep. Er is geen beginnen aan, het blijft niks. Ik heb geen zin er overheen te mozaïeken, ik heb nog meer te doen en ik wil hem vandaag klaar.
Dankzij Annie Sloan zit ik in de verfmood, maar krijtverf lijkt me niks voor een buitenbak. Ik ga het proberen met acrylverf, acryl is net plastic en dat kan tegen water. Hoop ik. Ik kies hardblauw, dat steekt tenminste lekker af tegen al dat groen.

Dit wordt niet mooi. Te hard. En het is ook geen doen om te verven langs de scherven die nog wel glazuur hebben. Mijn geduld is op. In mijn driestheid knijp ik witte acrylverf uit de tube op een schoteltje en met grote kwast klieder ik dat over de hele schaal. Er is toch niks aan te bederven.

Terwijl ik zo bezig ben in het oude atelier van mijn moeder, op haar rode plastic tafelzeil, rood vond ze de mooiste kleur ~ die zag ze tenminste, denk ik aan haar. Nee, denken is het niet. Terwijl ik zo driest bezig ben, voel ik hoe driest zij bezig kon zijn, vooral als iets niet naar haar zin was. Ik vind het fijn dat ik haar driestheid vanbinnen voel en zonder erg begin ik hardop te praten, zoals oude vrouwen dat doen in het algemeen, tegen hun hondje, hun plant en tegen het meubilair.
,,Ik ga de verf van het glazuur vegen, kijken of dat wil.”

,,Kijk nou, best wel aardig, beter dan net, vind je ook niet Aal?”
,,Dat zei jij altijd, vind je ook niet en daar had ik toch een hekel aan. Ik wou zelf iets vinden en niet wat jij vond.”
,,Nou de zijkanten. O, kijk nou hoe leuk die glazen dingen uit komen! Veel beter dan met die grauwe cement. Vind je ook niet?”

,,En dat gleufje is ook veel mooier. Vind je ook niet?”

Ik krijg steeds nieuwe invallen. Haal van boven mijn tubetjes met contour verf, goud en zwart en rood. Daarmee begin ik wat in het rond te spelen met lijntjes en vlekjes, ik ga er helemaal in op en vergeet alles.
,,Leuk hè?”
Dat zei Aal altijd als ze het leuk vond.
Zij zou die schaal nooit zo buiten zetten. Alles wat fragiel en kwetsbaar was, zoals pastelkrijt, dekte zij af met lak.
Ik ren naar boven waar ik al mijn zooi heb staan en haal daar alle soorten lak die ik heb. Dat spuit en veeg en verf ik over alles heen. Laag na laag tot de schaal glanst als een spiegel.

Een hele dag is voorbij, een dag tussen de werelden.
Ik ben de hele dag met Aal geweest.
Ik voel me zoals de prinses die de kikker kuste.

Het bericht De kikkerschaal verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ineens zie ik het.
Het punt waarop alles in mijn leven draaide, op de kop stond en ander perspectief kreeg.
Ik kreeg vleugels en vloog over toppen een andere dimensie in.
Zoals mijn moeder toen ze met haar 45ste alsnog naar de Rietveld Academie ging, mijn vader op zijn 23ste een voetreis door Frankrijk maakte, de hippies een boot kochten waarmee ze de wereld gelukkig zouden maken.

Mijn ouders vlogen op vleugels gestaald door armoede, oorlog, teleurstelling, miskenning en angst.
Ik vloog op vleugels die me aanwaaiden.
Aangewaaide vleugels vallen af, je verbrandt als Icarus en je botten vallen in een put.
Er zit niets anders op dan jezelf opbouwen, van onderen af aan, vanuit je eigen merg.

Ik staar in het donker en zie hoe ongelooflijk ingenieus het leven en de evolutie in elkaar steekt.
Om te komen waar ik nu ben…
Rustig liggen naast een snurker die mijn slaap verstoort, staren in het donker en zien.

In de put staar ik omhoog en zie een ster.
Ik zwerf door Spanje, slaap elke nacht op de harde bodem in mijn slaapzak en staar in het donker.
Ik zie de Grote Beer, ze is er de hele nacht. Ik zie haar draaien om de spil die alles bijeenhoudt, de Poolster.
Ik zie de maan, haar wassen en krimpen, haar dans van Oost naar West, elke avond groeit het sikkeltje en is een stukje westwaarts opgeschoven tot de volle maan opkomt in het oosten, pal tegenover de ondergaande zon.
Ik begin te zien hoe alles draait, zie het ritme, de wetten.
Het eerste sprankje vertrouwen ontstaat uit mijn waarneming van lichten in het donker.
Ik ontwikkel een vertrouwensband met de kosmos en krijg een ijle, inspirerende relatie met een astroloog.
Zo boven, zo beneden.

Ik woon in kasten en schuren in de bosrijke omgeving van Nijmegen.
Ik loop.
Planten verdorren, bladeren vallen, schimmel en rotting, paddenstoelen en webben.
Ik krijg een ontsteking, een open wond die ettert en zweert, steekt en groeit.
Ik ga niet naar een dokter, mijn vertrouwen in mensen ben ik kwijt.
Ik heb eens gehoord dat eikenschors alles geneest.
In mijn eenzaamheid praat ik met bomen, krijg schors van eiken, kokend water erbij, zeven en erin.
Binnen een paar dagen ben ik genezen.

Die winter zie ik op de raampjes van mijn koude schuur dezelfde varens die naast mijn schuur groeien.
Ik begin te zien wat rondom mijn schuurtje groeit en ga dat eten.
Tamme kastanjes, brandnetels, look zonder look, paardenbloemblad, vlierbloesempannenkoeken en nog veel meer.
Mijn liefde voor de natuur verdiept zich in vertrouwen.
Zo binnen, zo buiten.

Ik krijg een huis in Amsterdam dat totaal gerenoveerd moet worden.
Ik ga naar de Doe Zelf avondschool en leer stukadoren.
Ik praat met mijn medestudenten, stoere kerels die wonen in krotten in Frankrijk en Italie.
Daar droom ik van, maar durf ik niet.
Ik voed me met hun manlijke energie.
Mijn stucleraar wil me in dienst nemen als voeger, omdat ik zo netjes werk.
Dat is me te zwaar. Ik heb genoeg aan mijn eigen huis.
In mijn eentje haal ik al het behang van de muren, kom kranten tegen van voor mijn geboorte.
Ik haal de oude verf van kozijnen en deuren, verwijder oude stuclagen van het trappenhuis.
Ik begin te zien hoe het huis  eruit kan zien.
Ik maak bouwtekeningen voor keuken en badkamer.
Een elektraplan. Waterplan.
Ga naar bouwmarkten en Ikea.
Sla zo voordelig mogelijk alles in.
Ik zoek een aannemer om alles te doen wat ik niet kan.
Ik ben heel zenuwachtig of alles klopt en past.
De bouwers hebben respect voor me en doen wat ik vraag en meer.
Elke avond kom ik kijken, bespreek de volgende dag, geef ze een bouwbier.
Als zij weg zijn, ruim ik alles op en leg alles klaar voor de volgende dag.
‘s Avonds schuur en schilder ik al het houtwerk, grondverf en twee laklagen.
Doe het hele trappenhuis met plafondplast op een wankele trap die ik klem zet.
Dan ga ik stucadoren. Om te beginnen alle kasten met alle lastige binnenhoeken.
Het lukt, maar is zeer zwaar werk.
Ik neem een stucadoor aan voor de plafonds.
De stukadoor vindt het zo gaaf wat ik allemaal gedaan heb, keurige binnenhoeken, dat hij ook de wanden er effies bij doet voor een paar tientjes extra.
De tegelzetter komt op zondagochtend tegels zetten in de kast die ik als wasmachinekast heb omgebouwd.
Ik heb het vertrouwen terug in mijn eigen handen en in handige mannen.

Als het huis klaar is, heb ik eindelijk tijd naar een vriendin te gaan. In die tijd moet ik mijn band met vrouwen opnieuw opbouwen, net als mijn band met het kind. Dat weet ik zelf niet. Dat leert het leven me later.
Haar kat heeft een jong van drie maanden. Zij zegt ‘ik ben uit de katten’. Meteen spring het jonge katje in mijn lege boodschappentas. Hetzelfde moment springt mijn hart open.
Ik noem hem Totem en neem hem mee naar mijn nieuwe plek.
De astroloog verdwijnt uit mijn leven.
Hij houdt niet van de concrete werkelijkheid, niet van verbouwen, niet van katten en in the end niet van mij.
Hij kiest het mystieke pad, gaat op in mist. Ik mis onze gesprekken, ik mis ons.
Totem wijst mij het kattenpad, wat ik verwerk in twee manuscripten ‘het Kattenpad’ en ‘Raadselvrouw’.

Ik blijf avonturen beleven. Die ga ik hier niet allemaal uit de doeken doen, want het zijn complete boeken, waarvan ik Sophie en Eva al geschreven heb en met Iris ben ik bezig.

Toen ik thuis was van vele avonturen en net een nieuw avontuur begon met een hut in Duitsland, ging daar de telefoon.
Bijna vijf jaar geleden.
Een cruciaal telefoontje. Sindsdien woont mijn moeder bij mij in huis.
De zorg om haar slokte al mijn tijd op. Als ik door de stad fietste tijdens haar middagdutje huilde ik.
Haar komst was de proef op de som…

Het is nacht. Man snurkt. Vrouw staart naar het plafond in het donker en ziet.
Mijn moeder zit in het donker, waar ik lang geleden zat, op de bodem van de put.
Zij ziet nu wat niemand ziet.
Zij bood mij haar baarmoeder.
Zij zorgde voor mij.
Ze gaf me al haar liefde.
Nu woont zij in het huis dat ik heb verbouwd samen met Man.
Dankzij haar leer ik nu waar het allemaal om draait.

Het bericht Bottenvrouw verscheen eerst op Anne Vellinga.

Totem sprong in mijn tas op een mooie dag in juni 1991. Mijn hart bonsde ervan. Ik racete op de fiets dwars door Amsterdam met dit kleine zwarte katertje met zijn witte bef en kleine witte sokjes in de tas.
Zijn komst veranderde mijn leven. Mijn verwonde hart bloeide open.

Nog geen zestien jaar later ging hij dood, 27 december 2006.
Een week of wat daarvoor kondigde hij het aan, maar dat wist ik niet. Ik lag even bij te komen van de drukte, halverwege de middag. Totem sloop naar binnen en ging op mijn hart liggen. Hij had het wonderlijke vermogen feilloos op de zere plek te gaan liggen en de pijn weg te nemen. In slapeloze nachten vlijde hij zich om mijn hoofd en gleed ik zo in dromenland. Die middag had ik helemaal geen pijn in mijn hart. Ik was gelukkig. Ik voelde zijn warmte mijn hart instromen – een stroom herinneringen steeg op, alles wat we samen hadden meegemaakt. Onze harten vloeiden in elkaar.

Kort daarop begon het braken.
Katten braken vaker. Dan moeten ze een haarbal kwijt. Ik haalde een tube pasta die hem altijd hielp en die hij hij graag regelrecht uit de tube likte. Hij draaide zijn kop af.
We gingen naar de dierenarts. Die nam bloed af. Het waren Totems nieren.
De dierenarts wilde de zaak meteen afhandelen en een spuitje geven.
We vroegen of  hij pijn had. Dat hij niet.
We vroegen of we iets konden doen. Een infuus met water voor de reiniging, soms gaan nieren dan weer werken.
We kozen het infuus. Meteen knapte hij op, gaf kopjes en spon. Korte tijd.
Nog een infuus. En nog een. We brachten het zelf in. Ach arme…

Een luwe namiddag in december zat ik met Totem op schoot onder het afdak bij de sloot. Hij woog niets. Zijn hart bonsde. Mijn hart huilde. Een zin steeg op.
Zijn dood was onvermijdelijk – maar niet het einde.

De hele kerst lag hij op mijn schoot de weg te spinnen naar de dood.
Op 27 december 2006 riep het hospice, waar de moeder van Man lag. Ze vroeg naar Totem. Ach..
We kwamen terug rond het middaguur.
Totem hief zijn kop van de bank. We streelden zijn glanzende vacht en zeiden hoeveel we van hem hielden.
De telefoon ging, een zus van Man vroeg naar moeder.
Buiten schreeuwden hongerige koeten. Ik pakte een kap brood en opende de schuifdeur.
Een ijselijke kreet.
Totem was van de bank gesprongen en probeerde naar mij toe te kruipen. Ik kroop naar hem. Hij keek me aan met onmetelijke ogen waarin de diepte riep.

Zijn lichaampje begon te golven, de stervensweeën. Hij hijgde. Het kostte meer kracht dan hij had.
Hij keek me aan vanuit steeds dieper gat. Ik legde mijn hand op zijn krampende rug.
‘Toe maar, ga maar…’

Ik liet hem los.
Pakte een oude offerschaal en een stok. Klanken die nooit gehoord zijn spiraalden op.
Man stormde de trap af.
Een kreet door bloed en been.
Totem strekte zijn poten – een zucht naar het eind – zijn lijfje balde zich – hij was eruit…

Ik zat met het gat.
Tekenen, lopen, dromen, aan hem denken, niet aan hem denken, leuke dingen doen, hard werken, slapen, eten, leven. Het gat bleef.

Met de dood van mijn vader, 17 jaar ervoor, was ik eerder verzoend. In de jaren van kanker, groeiden we naar de dood. Alles wat onuitgesproken was, kwam aan het licht. Toen hij er niet meer was, stippelde ik zwart puntjes op witte papiertjes, ritme van rouw, telkens weer, een heel jaar.
Ik begon mijn vader te herinneren. Hoorde zijn stem, wist zijn gedachten. Ik zag vogels waar ik in zijn leven geen oog voor had. Hij was een vogelman.
Vogels werden onze brug.

Ik vond geen brug naar Totem.
Een dier is anders dan een mens. Je deelt geen gedachten met een dier, geen woorden en geen zinnen. Geen gevleugelde uitspraak restte. Totem was er niet meer.
Ik miste hem.

Drie jaar verstreken.
Ik fietste door het park rond ons huis waar we zo graag samen liepen, hij voor me uit, wachtend bij elk zijpad: wat gaan we doen.
Ik reed langs de sloot richting de oude boomgaard, het houten bruggetje over. De planken ratelden onder mijn wielen. Dat moment hoorde ik Totem.
‘Telkens als je aan me denkt, ben ik bij je’
Mijn hart bonsde naar de overkant.
Zijn stem was weg.

‘s Avonds zat ik naar tv te staren. Zonder Totem op schoot was er niks aan.
Een schok vanbinnen.
‘telkens als je aan me denkt, ben ik bij je…’
Plotsklaps kon ik zijn aanwezigheid voelen.
Het gat begon te helen.

Het bericht Telkens als je aan me denkt… verscheen eerst op Anne Vellinga.

diep geborgen
ongeboren
klopt het leven
ongebroken
er doorheen

alles is vol
ledig
binnenin
de holte
van de nacht

lichten sterren
wormen
het aardedonker
rondom
zachtjes op

Het bericht Het holst van de nacht verscheen eerst op Anne Vellinga.

in de schemer
van mijn hart
legt hij een ei
van rouw

het zwelt
en steekt
de eischaal
breekt

een gapend gat
glanzend glad
glijden slangen
uit het ei

rond mijn voeten
op de grond
van mijn bestaan

pulserend krimpt
de slangenkring
een doorgaande
verandering

her
inne
ring

Het bericht Slangenei verscheen eerst op Anne Vellinga.

ik raak
de afgronden
van stilte en van storm
het diepste geheim
de rakelingse plekken
die van niemand zijn

ik raak
het onbekende
waar niemand is
en niemand weet
waar het niet ophoudt
onbekend te zijn

Het bericht Rakelings verscheen eerst op Anne Vellinga.