De volgende valpartijen waren met mijn fietsje. Dit werd geweten aan de blokken op de trappers, omdat de fiets op de groei was gekocht. Mijn groei ging uiterst traag. Mijn hele schooltijd was ik de kleinste van de klas. Ik weet niet anders of ik was de laatste van de gymrij die altijd van groot naar klein ging. heel onlogisch, want dan ziet de kleinste niets. O ja, die blokken bleven jaren op mijn fiets. Dus.

Vervolgens viel ik met de schaatsen, wat door de (te grote) schaatsen kwam. Ook deze waren op de groei gekocht, maat 39, een maat die ik nog steeds niet bereikt heb.

Toen we op vakantie naar het verre buitenland in de Ardennen gingen, waren het de gladde stenen van de Ourthe die mij ten val brachten en toen we jaren later de Alpen introkken, was het de verraderlijke steenslag op de berg. Waarom die stenen het altijd op mij voorzien hadden, was een raadsel, maar zo waren er meer raadsels, zoals het onopgeloste raadsel waarom muggen en horzels het altijd op mijn broertje voorzien hadden en op mijn moeder, terwijl mijn vader en ik verbaasd toekeken naar de zwermen rond hun hoofd. Op foto’s uit die tijd zie je mijn broertje steevast in Arabische dracht voor we die dracht ooit gezien hadden. Je zag er op voorhand wel aan dat zulke kledij noodzakelijk is in gebieden met steekmuggen dan wel stuivend zand.

Toen ik met mijn moeder LAW’s ging lopen, viel ik dagelijks, ditmaal was dit te wijten aan het routeboekje dat ik al lopend (en stilstaand voor de foto) las omdat ik geen leesbril nodig had en mijn moeder wel. Door dat routeboekje zag ik niet waar ik mijn voeten zette.
Twee foto’s uit het zojuist teruggevonden fotoplakboek van mijn moeder illustreren dit. Haar handschrift en opmerkingen zie je eronder.

Op de volgende foto zie je het boekje in mijn zak, terwijl ik veilig geketend sta aan de railing van een pont om er voor te zorgen dat ik niet in het water val.

Na zo’n week van vallen en opstaan gingen we met de trein huiswaarts, waarbij ik terloops nog even viel op de stations van Assen, Doetinchem, Nijmegen, Maastricht, noem het maar op, omdat al die stations één ding gemeen hebben: ze zijn onverwacht vlak na al die boomwortels, hekken en sloten.

Voor mij geen tatoeages met inkt, ik ben getatoeëerd door rotsen en ijs.

Maar… tegenwoordig val ik (bijna) niet meer. (Afkloppen op ongeverfd hout). De afgelopen jaren is het steeds minder geworden.
Eind goed al goed. Een mooi eind.
Maar. Hoe kan het dat ik (bijna) niet meer val.
Het antwoord zou handig zijn, want op dit moment vallen mijn vriendinnen bij bosjes. Niet zomaar één vriendin, maar vier vriendinnen die ik onlangs eindelijk weer zag sinds mijn verhuizing. Ik hoor viermaal hetzelfde euvel. Stuk voor stuk zijn ze gevallen, niet één keer, maar meermaals. Niet zacht op een stoel of in het water, maar keihard op de grond, van de stoep, de trap, de fiets en okee, eentje uit een boom.
De schrik zit erin bij hen.

Het roept de laatste val van mijn moeder in herinnering. Ze woonde net bij ons in huis, de bel ging, ik deed de deur open en in die onbewaakte minuut wilde zij ook van tafel, bleef haken achter de tafelpoot, viel en brak haar heup. Door de operatie kreeg ze een delier. Wat ze verloor aan helderheid en souplesse is nooit teruggekomen.
De schrik zit er in bij mij.

Maarrr. Ik val niet meer. Ik struikel lustig over losse stoeptegels, rondslingerend bouwmateriaal, boomwortels en wat dies meer zij, maar ik vang mezelf in de struikeling op. Zowel overdag als ‘s nachts, waarbij opgemerkt dat ik nooit licht aandoe. Hoe kan dit?

wordt vervolgd

Het bericht (Niet) Vallen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat ik me herinner, is een ellenlang artikel over India waar geen dementie is dankzij kurkuma en zwarte peper.
Dit schiet me te binnen als ik een dame zakjes met kruiden in een mandje zie mikken, geen helleveeg à la verzinsels A.F.Th. v.d. Heijden, maar een dame die weet wat ze wil en dat doet en zo oogt: strakke bakkersbroek, leren jack, rode sjaal, het haar volgens de laatste mode grijs en slordig opgestoken.
Ze voelt mijn blik, waarop ik het mikpunt van haar aandacht word.
,,Deze zakjes zijn ideaal voor Schotland! Ik ben namelijk weduwe en heb geen kinderen.”
Een uitnodigende openingszin. Ik zet mijn mandje bereidwillig op de grond. Zij glimlacht fijntjes, waardoor haar gezicht de inspirerende trekken van een landkaart krijgt. Schotland.
India is achter de horizon verdwenen.

,,Als je ergens ontspant, is het in Schotland. Ik ga altijd met de boot met een eigen hut en steward. Hij houdt voor mij een tafeltje vrij bij het raam. Als er iemand bij wil komen zitten, zeg ik, sorry, I’m alone and I like it.”
Ze straalt bij de gedachte hoe ze dat in haar eentje klaar speelt. Haar man zaliger zou haar eens moeten zien!

,,Eenmaal in Schotland neem ik de trein naar de Atlantische kust. De eerste keer ging ik naar een hotel. In de hal hingen bordjes met ‘Bed & Breakfast’. Ik vroeg de hoteldame, what is that! Ze zei gewoon dat ik naar het VVV moest, zo aardig. Ik erheen, maar ik verdwaalde. In een tuin zag ik een stokoud Schots vrouwtje en ik vroeg haar de weg. Zij veegde haar handen af aan haar schort, nam me bij de arm en bracht me naar het VVV. ‘You are my guest’, zei ze. Die Schotten zien je allemaal als gast. Binnen ook. Daar was een schat van een Schot. Hij zag dat ik naar de zeventig loop met een zware koffer en regelde dat ik gehaald werd door de herbergier. Met een jeep! Hij reed wel aan de verkeerde kant, maar dat doen ze daar allemaal. Afijn, wij tuften daar in die jeep door een dal vol bloeiende rododendrons, prachtig. Na een tijdje waren we bij de kust en belde hij zijn vrouw: ‘Ginny, put the kettle on! Ik ken mijn Engels dankzij Jamie Oliver, dus ik versta: zet de ketel op.

En ja hoor, even later kwamen we bij een schattig Schots huis met een schots en scheve tuin, had Ginny de thee klaar! Dat echtpaar wist alles van Schotland en ried me een voordelige treinkaart aan.
Ik heb alle Loghs en Highlands gezien en keerde telkens terug naar mijn guesthouse. ‘s Ochtends zei Ginny steevast: dinner is er pizza, of bami, of potatoos. Zolang het geen haggis is, lust ik alles. Dus ik at de hele week mee voor 29 pond!”
Ze glimlacht.
,,Ik heb alle receptkaartjes van AH verzameld en vertaald, behalve de gewichten, want al die ounces weet ik niet. Maar de benodigde kruiden heb ik hier nu allemaal!”
Ze wappert met de bos zakjes die ze nog in haar mandje moet mikken.

,,Ideaal die lichtgewicht zakjes, want het moet in de koffer en je zit snel boven het gewicht. En als de mensen vragen ‘Greta, moet je alweer naar Schotland? Dan is het ja! Want ik breng het natuurlijk wel zelf!”

http://www.filmtotaal.nl/recensie.php?id=48351

Het bericht Schotland verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Dat was Herbert, of we om zes uur bij hen op de Brotmahlzeit komen.’
‘Hoe laat is het?’
‘Half zes.’
Ter voorbereiding van het noodlot schuif ik omhoog tegen het onmetelijke Duitse donskussen. Kees doet ter voorbereiding zijn bedlampje aan.
Ik verzucht dat ik geen zin heb.
‘Dat heb jij nooit als je net wakker bent.’
‘Jij wel dan?’
‘Hm, niet echt.’
We vallen stil.

Lig je lekker te soezen, een verrukkelijke ovenschotel voorbereid in de koelkast, het vuur al knappend in de houtkachel, moet je donker en kou trotseren, de valse hond passeren en vervolgens een steil stuk omhoog sjouwen voor een plak brood, want op de berg heerst het antieke regime nog van warm eten tussen de middag.

‘Stom dat ik heb opgenomen. Voor hetzelfde waren we niet thuis geweest.’
‘Jij hebt je mobiel altijd op zak.’
‘In de bioscoop heb ik hem altijd uit.’
‘Raar dat ze ons een halfuur voor de maaltijd bellen. Misschien hadden ze andere eters en hebben die afgezegd. Of ze hebben teveel van die smerige zure worst en vinden het zonde dat weg te gooien…’
‘Je kan alles er wel bijhalen, maar wat doen we?’
Kees is een man van beslissingen behalve als hij het niet weet.
‘Het is sneu als we nee zeggen.’
‘Dan vragen ze ons nooit meer.’
Kees is snel in het zien van gevolgen.
‘Laten we maar gaan. Ik ben nu toch wakker.’
‘Dat is wel het makkelijkste. Dan bel ik ze op. Okee?’
‘Ik heb alleen niks om aan te trekken, al mijn kleren stinken naar de rook.’
‘Hun hele huis stinkt naar rook.’
‘Ik heb mijn haar de hele week nog niet gewassen.’
‘Dat zien ze heus in het kaarslicht.’
‘Dan gaan we. Bel maar op.’

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Vraag (8) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik staar door het raam. Zie lucht en bergen en bomen en dal en Kees tot hij weg is. Dan zie ik eekhoorns. Overal, behalve in het zojuist geïnstalleerde eekhoorn-voederhuisje.

Dat is het moment dat de inspiratie komt. Ik zie voor me wat er met Janos, de vader van Iris is. In zijn ziel strijden twee wolven…

De tijd vliegt sneller dan mijn vingers.
Middenin het verhaal rinkelt het mobieltje. De auto is klaar. Kees meldt het stralend.
‘Het was wel een heel gepuzzel, ze hadden de goede onderdelen niet voor de uitlaat. Dus heeft Heser iets van een Volkswagen ertussen gelast.’
Hij popelt om de auto te halen. Ik popel om door te schrijven. Ik moet weten wat er in de woestijn gebeurt. Net als Janos een rood ravijn nadert, hoor ik het geluid van een racewagen, het nieuwe geluid van onze auto, dankzij het gepuzzel van Heser.

De legpuzzel is klaar en alweer terug in de doos. Iris nog lang niet; wat zij allemaal beleeft is met geen pen te beschrijven…

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – puzzelen (7) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na tien kilometer moeten wij linksaf. Links is echter niets dan bos. Wij rijden door onder luid protest van onze Vlaamse Navigatrice. We moeten rechtsomkeert! Kees weigert haar te gehoorzamen en gaat zover de Duitse variant in te schakelen. Nu klinkt het zo serieus, dat we het doen. Dat wil zeggen, na een kilometer keren we om en rijden in sukkeldraf langs de bosrand om de weg niet te missen. Bij het commando ‘RECHTS ABBIEGEN’ staan we stil. Rechts is iets wat in de zomer een bospad zou kunnen zijn, in deze dreinzende winter is het niet meer dan een moddergeul van een halve meter diep met grove bandensporen van een Buldog, een antiek trekkertje dat overal zijn weg kan gaan.
‘Daar ga ik niet in. Dit leidt nergens toe en zie maar eens te draaien.’
‘Die Hagebauman zei dat we door moesten als we dachten dat het fout was.’
‘Hij kan me nog meer vertellen.’
‘We hebben toch een Allrad!’

Kees kijkt de geul in, Kees kijkt naar de versnellingsbak en dan trekt hij aan een handle waar hij nog nooit aan getrokken heeft. De auto geeft een geluid of alle raderen zijn aangespannen. Daar gaan we! We kunnen net over de randen van de moddergeul heenkijken en zien boomstammen oprijzen tot de hemel, die buiten beeld blijft door het dichte naaldbomendak. Langs het uitgesleten spoor liggen omgevallen dan wel omgehakte bomen met doorsneden die je in heel Nederland niet aantreft. In ons tempo hebben we alle tijd ons af te vragen of dit het werk van de Buldog is. Of die Buldog alsjeblieft alle stammen van het modderpad heeft weggesleept. Dat we niet tegen zo’n enorme stam aanlopen. Onze Allrad geeft geen krimp. We slippen niet en zakken niet; hotsend en klotsend weet hij er raad mee en komen wij meter voor meter vooruit, almaar dieper het woud in. Het meditatieve tempo brengt heldere inzichten aan het licht.
‘Dat zaakje kan niet veel klanten hebben.’
‘Als het maar niet over de kop is.’
‘Die Hagenbauman heeft toch gebeld!’

We zijn nu zo diep in het donkere bos dat wij uitkijken naar de Kerstman met zijn arrenslee. Zo hobbelen wij zo’n 800 meter volgens Tomtom, qua beleving eindeloos. Plotsklaps verhardt de weg. Dat voel je dwars door de velgen en de veren. Ineens zijn we het bos uit. Het zicht is wijds en biedt een blik op een eenzaam huis. Eenmaal hier, kun je er niet omheen.
‘Aueralm is bijna AURO. Zou dat de winkel zijn?’

We moeten links het volgende onverharde pad op, dat evenwel behoorlijk hard is vergeleken onze recente ervaring met zacht. We passeren twee schuurtjes met aanplakbiljetten dat we NEIN sagen mussen gegen Atomkraft. Een duidelijke ‘Hinweis’ dat we Ekoland naderen, een gebied waar pure paardenkracht gevraagd wordt.
We stoppen voor het huis dat een typische Eko-look heeft: houten terras, muren opgetrokken uit natuursteen en bedekt met leem, bij het dak hout tegen de gevel, alles zonder een spoortje schimmel, alg of mos.
Achter een roederaampje verschijnt een hoofd met een vlecht.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – op weg naar AURO (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Haar laatste jaren waren magische zinnen de sleutel naar haar herinnering naar een gedeeld moment, en juist die momenten was ze zo gelukkig. Dan viel de tegenwoordige tijd weg en waren we in de eeuwigheid die haar en mij verbond met haar kracht en humor.
Ineens waren we in dat tijdloze, het eerste jaar dat ze bij ons woonde, het jaar dat haar afscheid al in zich droeg.

‘Weet je nog, Aal, dat we de slappe lach hadden in de Middellandse Zee?’
Ze kijkt me wazig aan. Wat is een zee met middelland?|
Ik zeg haar magische zin van toen.
‘Te land, ter zee en in de lucht.’
Ze glimlacht van oor tot oor. De stekker zit in het stopcontact.
‘Dat kreeg ik zomaar over me.’

In de flits van een seconde zijn we samen terug in de Middellandse Zee, ergens in de jaren ’60. Er zijn nog geen witte flats, er zijn amper toeristen, wat Franse jongens die flaneren op het hete strand om buitenlandse meisjes te imponeren en aan de haak te slaan. Kleine zwembroekjes, donkerbruin, zonnebril.
Wij moeten nog bruin worden, maar we zijn niet zo wit als de bouwvakkers. Ze komen met bruine kuiten, bruine koppen en bruine onderarmen, de rest is spierwit als een T-shirt. Door de zond verandert dat al snel in een knalrood T-shirt en de volgende dag hangen de vellen erbij.
Dat herinnert mijn moeder zich allemaal niet.

Ze ziet ons in de branding, zichzelf en haar twee kinderen, Anneke en Marco. Haar man is elders, misschien op het strand met een boek, of bij de tent, of lopen met de hond, of met zijn fototoestel op jacht naar de grote weerschijnvlinder. Hij mag weg zijn, zij staat in de branding met haar kinderen.
De knalblauwe zee komt in vloedgolven op ons af, we golven mee omhoog, zeker een meter de lucht in en dan omlaag, een spectaculair gevoel in een tijd dat er weinig spektakel is. Het gaat lekker. We hebben schik. Voelen ons saamhorig. Wij samen in de grote zee, een heel eind van het strand, de huizen ver weg, de mensen zijn stipjes, een Turk met vloerkleedjes; ‘hartstikke mooi en niet duur’, zeemeeuwen zijn er waarschijnlijk ook, maar de echte herinnering is het meegolven op de golven van de zee, dat deinen op die onmetelijke  blauwe vlakte, onder een eindeloze blauwe hemel met daaronder wij drietjes: Aal en haar twee kinderen.
Dit moment is in onze herinnering gebeiteld door haar opmerking die ons bijblijft tot vlak voor haar levenseinde ‘te land, ter zee en in de lucht’.

Wat er ook ooit gebeuren zou, wij hoorden bij elkaar, overal, altijd, ‘te land, ter zee en in de lucht’.

We kwamen niet meer bij van het lachen en bleven het herhalen, deze magische zin, die we eenmaal uitgesproken niet meer tot een goed einde konden brengen, want telkens als we er bijna waren, schoten we in een onbedaarlijke lach die versmolt met het gebulder van de golven.

Dat moment herinnerde ze zich. Ze glimlachte van oor tot oor.
‘We hebben het leuk gehad, hè An.’
Dat zei ze, die laatste keer dat we het ons samen herinnerden.
Daarvan kreeg ik tranen in mijn ogen.
Toen en nu weer.

Het bericht Herinnering – mijn moeder (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ooooh, maar dat is helemaal niet bij ons maar wat zuidwestelijker, je-weet-wel, bij dat stille weggetje waar wij dat timmerfabriekje tegenkwamen. Jij liep gelijk enthousiast naar die vent die in geen honderd jaar een vrouw in korte broek had gezien en je bleef maar jubelen over zijn handwerk en toen vertelde hij in plat Fränkisch dat hij van pure armoede pallets maakte omdat dat het enige is waar nog droog brood in zit en toen wou jij tien pallets kopen om een tuinbank van te maken en dat heb ik gelukkig weten te voorkomen.’
Kees weet (inmiddels) hoe hij mijn gedachten naar de juiste locatie moet navigeren; derde links, vierde rechts werkt niet.
‘En nou dit ook nog.’
‘Het is niet op zijn huis!’
‘Maar wel op zijn bos.’

Kortom, na douche en ontbijt nemen wij afscheid van de burgemeester en vervolgen de B weggetjes naar het westen. We plakken er nog een ovenachting aan vast in een volgend plaatsje met Bad, ben de naam vergeten door alle consternatie, eten ditmaal een ‘richtige Deutsche Schnitzel mit Pommes und Gurken und Salat’ op een zwoel boerenterrasje met afgerichte wespen die regelrecht de bierflesjes invliegen die rondom opgesteld staan.
We slapen weer als blokken en gaan de volgende ochtend wederom de B weggetjes op. Nou, dat kun je net zo goed laten als je in de buurt van het Ruhrgebied bent. Wij vluchten zo gauw mogelijk de Autobahn op en komen eind van de middag thuis.

Onze kattenfluisteraar heeft als gebruikelijk haar sporen inclusief zichzelf gewist, alleen haar bagage staat nog in mijn atelier. Dat brengen we morgen. Dat doen wij altijd zo, want het blijkt voor haar en voor ons veel rustiger om elkaar niet gelijk tegen het lijf te lopen met alle verhalen van hier en van daar. Daarbij is Lukkie al 13 jaar smoorverliefd op mij en heeft geen enkel dankwoord voor wie dan ook als hij mij ruikt/ziet/voelt/hoort na zo lang onthouding. Niet echt leuk als je een maand voor hem gezorgd hebt of het je kind is. De komende 72 uur zal hij geen stap wijken van mijn zijde, voeten, hoofd, schoot en als ik toch echt even naar de wc moet, wacht hij de volle tijd klaaglijk miauwend achter de wc-deur tot ik weer in beeld ben. Zora daarentegen is mij (tegenwoordig) compleet vergeten, tot ik na drie etmalen haar lange termijn geheugen bereik en dat komt precies goed uit, Lukkie is uit gezoend, nu wordt zij mijn volger.

We komen dus thuis, Zora slapend op de bank in de kattenfluisterstudio waar ze al die tijd geslapen heeft en Lukkie komt aangerend vanuit de boomgaard, miauwt alles wat hij te melden heeft en overlaadt me met kopstoten en kattentongen. Uitpakken, installeren, filmpje en dan begint het te regenen! Wat een heerlijk geluid! Kattenwasje bij de wastafel en dan lekker naar bed.

De volgende dag begint met douchen en een overstroming in de badkamer: het putje is verstopt en dat heb ik al jodelend en zepend met de ogen dicht niet door dus. Heel gewurmd en gepriek voor dat voor elkaar is. Uren.
Vervolgens wil Kees zich even terugtrekken in zijn mannenhok met computer: staat daar de hele vloer blank rondom alle gevoelige apparatuur en het gestuukte plafond hangt los door het gewicht van plenzen regenwater. Zucht.
Er is een dakpan van het dak gewaaid. Als alles weer in kannen en kruiken is, weten we dat we terug zijn.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Einde (15) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Zullen we een adresje zoeken om te overnachten? Ik heb nog geen zin in mail van school.’
‘Dan slaan we af naar het eerste stadje met Bad, dat zijn kuuroorden met heilzame bronnen die eeuwig standhouden.’
Het wordt Bad Brückenau, een lieflijk stadje vol klinkertjes, vakwerkhuizen, pleintjes, straatjes die uitpuilen van hebbedingetjes voor toeristen en de Brückenause economie. We lopen door zo’n vakantiestraat en komen uit bij het Fremdverkehrsambt, het VVV.
De dame is vriendelijk maar beslist: alle kamers, studio’s en pensionnetjes zijn bezet.
Tsja. Dat heb je met kuuroorden.

Wij lopen terug door dezelfde straat, ontgoocheld mijden we de terrasjes en kopen bij de bakker wat lekkers. We rijden het lieflijke stadje uit op zoek naar een picknickplekje. Dat wordt het Koning Leopoldpark, een prachtig park waar wij geen oog voor hebben, elk door andere oorzaak. Kees wordt bevlogen door wespen en het moment dat ik de auto uitstap moet ik nodig plassen. Synchroniciteit neigt naar toeval en dat is dan ook niet van de lucht.

‘Ik ga niet terug naar het centrum.’
‘Ik doe het veel liever in het bos aan de overkant!’
Het weggetje erheen slingert tussen enkele huizen regelrecht naar mijn verlossing. Terugslingerend valt een bord op ‘Zimmer zu vermieten’, kamers te huur. We bellen het nummer, niemand neemt op. Terug naar het koninklijk park met zijn wespen en daar gaat ons mobieltje. Frau Bürgermeister zelve! Die verwacht je toch niet.

Frau Bürgermeister verhuurt niet via het VVV, dat doet een burgemeester niet. Ze heeft wel een pracht van een etage, maar die is de hele zomer bezet. Behalve vannacht. Als dat geen toeval is. Ze moet hem nog wel schoonmaken. De burgemeester op de knietjes om jouw toilet te poetsen. Ook zoiets.
Over een uur kunnen we komen.

Een vriendelijke vrouw doet open met een opmerking die je alwéér niet verwacht:
‘Wat leuk! Ik heb jullie zien lopen langs het gemeentehuis, ik keek net uit het raam toen jullie voorbij kwamen.’
Wat niets zegt over ons uiterlijk, evenmin over haar eeuwig staren uit het raam. Puur toeval natuurlijk.

De studio bestaat uit een woonkamer voor een gezin met tien kinderen en dito keuken, slaapkamer en badkamer. Zeker 100 baddoeken liggen werkelijk keurig gevouwen gestapeld in een vitrinekast en de keuken heeft meer pannen dan de onze. We gaan niet koken. We gaan douchen! Schone kleren hebben we niet, dus in hetzelfde jurkje en broekje naar de Italiaan. De wandeling door het Koning Leopoldpark is een mond vol, het eten eveneens, we hebben ineens vakantie.

Terug in onze burgemeesterswoning gaan we languit op de koninklijke sofa, wijntje in de hand, tv aan. Die hebben we in geen weken gezien en past helemaal bij de weelde waarin we ineens baden. Die tv staat op een of ander Bayers net. Een onbegrijpelijke film met drindljurken en lederhosen. Net als we willen zappen, is er Breaking News, maar dan Beiers.
In de buurt van Bayreuth is een Amerikaans oorlogsvliegtuig neergestort op een ontoegankelijke plek. De brandweer kan er niet bijkomen en beelden kunnen niet getoond worden. Dankzij de piloot is een ramp voorkomen. Hij heeft de straaljager naar een bos weten te sturen en heeft zich gered met zijn schietstoel. Geen doden. Einde bericht.

Dan denk je toch als eerste aan je eigen ontoegankelijke plek. Dankzij de piloot zijn de buurtjes niet geraakt, want hij heeft zijn F 16 het bos ingestuurd. Daar staat ons huisje. Als het er nog staat…

wordt vervolgd

http://www.telegraaf.nl/buitenland/24363149/__F-16_stort_neer_in_Duitsland__.html

Het bericht Schrijfreis in Duitsland – verwacht het onverwachte (14) verscheen eerst op Anne Vellinga.

nu gaan we naar huis en wordt alles weer gewoon…

wordt vervolgd

Het bericht Schrijfreis in Duitsland – afscheid (13) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Anne! Ik heb water, kom gauw!’
Een seconde denk ik dat Kees terug komt met een lekkend mandje met water, maar het is een plastic krat bovenop een kruiwagen. Hij hangt stijl achterover om alles horizontaal te houden op de bergtrap. Eén stap voor- of achterwaarts en de krat helt en al het water giert eruit.
‘Ik heb water, maar nou zit ik.’
Tsja. Hoe krijgen we het in huis?
‘Dat krijg ik niet getild, Kees.’
‘Nee, maar als jij het krat nou recht houdt, rijd ik hem de volgende tree af.’
Dit is een onmogelijke opgaaf. Het kostbare water gutst over de rand en plast door het gat dat bedoeld is om dat krat handig op te tillen als hij leeg is. Kees kan geen kant uit, de oplossing moet van mij komen en komt.
‘Ik haal emmers.’
We hebben er twee, de ene staat in de kelder en de ander is spoorloos en dus struikel ik over een wijnfles die de hele vloer bezoedelt en krijg dat eens schoon zonder sop en de emmer staat vol zooi buiten en hijghijgzweet gaan we ermee naar mijn hangman. Ik vul de eerste emmer en krijg hem amper op de grond, dan de zooi-emmer en dan schiet Kees los uit zijn Pompeji-stand en gaat een tree omlaag waarop water gutst en klotst en hij dan maar de kist uit de kruiwagen tilt met gevaar voor een zenuwontsteking aan zijn gehele ruggengraat. Afijn. We tillen eendrachtig de emmers naar de keuken en krat naar de wc. Hiermee kunnen we twee keer spoelen en dan is het op.

Ik wist niet dat ik de hele dag afwas heb: kopjes, glazen, theelepeltjes, messen, bordjes, ga zo maar door. Thuis belandt alles in de afwasmachine en heb je er geen idee van. Nu ontwikkel ik een methode die zo naar Afrika kan: vul een afwasteiltje voor de helft met koud water zonder afwasmiddel en spoel de hele dag door alles daarin af, dan kan dit voedzame water ‘s avonds verdeeld worden over alle verdroogde planten, waarvan de gekrulde blaadjes zich  strekken in dankbaarheid. Ik heb me wel eens verbaasd over Amsterdamse glazenwassers die met één emmer een hele straat doen, nou, daar kan de hele wijk mee. Verder is het ongelooflijk hoe schoon een vies kopje wordt als je het afspoelt in vuil water. Vette pannen zijn een ander verhaal. Die veeg je af met keukenpapier en zo wordt huishouden weer een avontuur.

Het vervelende is wel dat je telkens wéér gebrek aan water hebt. Drinkwater kopen we in de winkel, douchen doen we in het Waldschwimmbad, maar telkens duikt het moment op dat we toch weer voor een kratje naar de buurtjes gaan. Dat wil zeggen, ik word verondersteld aan Iris te werken en Kees komt na een uur (of wat) terug met nieuws…

wordt vervolgd

Het bericht Schrijfretraite op een berg – zonder water (9) verscheen eerst op Anne Vellinga.