Goed. Vanochtend in de ochtendjas, voor douche en ontbijt als eerste naar de schuur met de doos met de ekster. Is hij ingeslapen zoals de dierenarts dat een halfjaar geleden voorstelde als een paradijs voor mijn kat die suikerziekte bleek te hebben door zijn kattenbrokjes waar koolhydraten inzitten. Nu eet Lukkie tegen zijn advies in alleen nog rauw vlees en leeft opgewekt door zonder insuline. Katten zijn geen vegetariër, katten moeten rauw vlees. Dit terzijde.

Ik vind het nogal een stap naar de doos met een dood of levend dier erin. Slaapt hij voorgoed of kan ik hem met gebroken pootjes naar de vogelopvang brengen? De lege houtmand staat iets minder keurig op de verhuisdoos dan ik gisteravond in het donker dacht, maar onze schuur is sowieso een oord van wanorde. Eerst maar eens de mand van de doos, dan de flappen met beleid omhoog, want je weet het niet met eksters, ze kunnen petten en kleppen van hoofden trekken zoals die ekster die mijn broer en ik kilometers ver weg brachten toen hij bij ons steeds de balpennen en brillen van tafel jatte. Week later stond in de Gelderlander dat een ekster op de dijk bij Varik, waar wij de onze hadden losgelaten, de sigaar uit de mond van een brommende man had getrokken. Een raadsel. Bij deze opgelost.
Aldus op alles voorbereid doe ik de flappen omhoog: geen ekster! Hij zit er niet in. Hij zat er wel in: hij heeft een poepje achtergelaten als bewijs.
Dan sta je wel even gek te kijken.

Geflapper. Een hallucinerend moment. Fladdert onze ekster doodleuk en ook kalmpjes en toch doortastend tegen het raam van de schuur. Hè? Hoe kan dit? Geen idee, maar handelen is gewenst anders vliegt hij zich alsnog dood tegen het raam. Gauw de deur open en zie! Hij voelt de windvlaag en vliegt sierlijk een rondje door de hele schuur zonder te botsen en zoeft dan de deur uit, over de heg, over de schuur, de vrijheid tegemoet.

Het geheim van de ekster – een blog van Anne Vellinga

Meer artikelen over vogels lezen? Bekijk ook eens:

• Dood vogeltje
• In de nesten
• Gierzwaluw

Het bericht Het geheim van de ekster verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dorrestijn haalt het beste uit de Haan naar boven. En dat was nodig om mij voor de Haan te winnen en dat is gelukt met één aflevering, een prestatie. Wat heb ik de pest gehad aan De Haan, inclusief de hele vogelbescherming.

Dat begon met mijn telefoontje naar de Vogelbescherming toen ik had waargenomen dat de weidevogelpullen in Waterland doodgemaaid werden. Dit werd ontkend. Waterland was het beste weidevogelbroedgebied van Nederland, cq de hele wereld, dankzij de stokken die door vrijwilligers bij nesten gezet werden.
Deze markeringspalen die bedoeld zijn om er omheen te maaien, wijzen de weg aan kraaien, eksters, roofvogels en meer van die vlegels die gek op eieren zijn, ook dit had ik gezien.
Het erge is dat de eieren zogenaamd beschermd worden, maar de jonge weidevogels niet. Eenmaal uit het ei keert een weidevogel nooit terug naar het nest en kan die stok wel weg. Als de maaimachines komen, drukken pullen zich plat en worden tot bloed vermalen. Er kleeft vogelbloed aan zuivel afkomstig van kunstmest graslanden, te herkennen aan de grasgroene kleur.

Voor ik dat het ministerie had duidelijk gemaakt. En de boerenstandsorganisaties. En de vogelaars van Nederland en België. En het Nivon. En Greenpeace. En Zuiver Zuivel. En Albert Heijn. En ik niet alleen, Kees kwam er als eerste bij, Ton en Albert volgden in een mum, twee jaar lang! We werden een geheime stichting van vier man: De Dondervogel. Iedereen die met vogels te maken had, vreesde ons, inclusief het ministerie van landbouw dat ons op het matje riep. Wij gingen erheen en gingen door.

Dat het mijn roeping was de weidevogelpullen op de kaart te zetten wist ik niet, maar dat er opgekropte woede tegen leugens en onrechtvaardigheid in me zat was meteen duidelijk aan de schreeuw die ik gaf door de telefoon.
‘Daarom juist! Ze moeten nu onmiddellijk stoppen met maaien, de pullen gaan eraan!’ schreeuwde ik en tot dat moment hield ik helemaal niet van schreeuwen en al helemaal niet door een telefoon.

Dankzij mijn woede op de ongelovige Nico was het einde zoek; van het een kwam het ander, we rustten niet voor de pul op de kaart stond. De slogan ‘eerlijk is heerlijk’ wat nu op tal van biologische zuivelproducten staat, is te danken aan de weidevogelmoord. Om die te stoppen bedacht ik voor Zuiver Zuivel en de Waterlandse boeren deze leus, want biologische melk komt van koeien die grazen op weiden die niet door kunstmest worden opgejaagd, dus er wordt gemaaid als het gras natuurlijkerwijs hoog staat en dan zijn de vogeltjes klaar om te vliegen en kunnen wegkomen voor de moordmachines. Zo zit de natuur in elkaar, maar krijg dat de economie en de VVD en vooral die boerenpartij van het CDA maar eens aan het verstand.

Maar dat is een ander verhaal dat de befaamde Reinjan Mulder graag geboekstaafd ziet onder de titel ‘Het gruttomeisje’.

Dan is die Dorrestijn uit ander hout gesneden. Dat wist ik meteen toen mijn allereerste liefde mij gloedvol vertelde over zijn leraar Nederlands in Wageningen, Hans Dorrestijn. Systeem zat er niet in, maar hij kreeg meer gedaan van zijn leerlingen dan wie dan ook, dankzij zijn originaliteit, authenticiteit, zachtmoedigheid, zelfkennis, eerlijkheid, droge humor, passie, kortom, zijn bevlogenheid.

Precies dat heb ik met eigen ogen gezien in de Baardmannetjes. Hans is gek op vogels, maar ‘ik ben een slecht vogelaar’, liet hij zich ontvallen in de aflevering die ik zag. Nico is zijn gids in vogelland, ik zag ze in zompig hoogveen, maar er volgen meer gebieden, waaronder het Wormer- en Jisperveld, onderdeel van het Waterland waar De Dondervogel de eerste simultaanvogeltelling organiseerde begin jaren ’90. Alle grote vogelaars uit Nederland en België kregen we zo gek om mee te doen, behalve Nico de Haan. Ik ben benieuwd wat hij daar te melden heeft en hoe mild en droog Hans daarop ingaat. Dan zie je met eigen ogen hoe Hans het beste uit zijn leerlingen haalt.

NPO 2 – elke vrijdag 19.40 – 20.25

https://www.omroepmax.nl/baardmannetjes/

Het bericht Lopen ~ De baardmannetjes (5) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb eerder vogels in handen gehad, een levende gierzwaluw met pootjes als stiletto’s, een dode houtsnip en een dode eend. Geen vogel is zo licht als een winterkoning, vederlicht. Een minuut geleden vloog hij nog rond in mijn tuin, de hele winter heb ik hem zien hippen en scharrelen en vliegen. Hij kent onze tuin. Het is zijn biotoop.

Vorig jaar hadden ze een nest in de klimhortensia bij mijn keukendeur…

… en nu is hij er tegenaan gevlogen, keihard. Hoe kan dat nou?
Zag hij in de weerspiegeling van het raam het ultieme plekje voor zijn volgende nest? Maar er zitten nog helemaal geen blaadjes aan de takken. Of zaten die brutale eksters achter hem aan? Lukkie was toch niet buiten? Mijn hart krimpt. Er zal geen nestje komen. Ik moet hem begraven. Onzichtbaar onder de grond. Alsof hij nooit bestaan heeft.

Op zulke momenten staat mijn vader me voor de geest. Ik zie zijn sterke, soepele handen voor me, een vlijmscherp fileermes erin. Als bioloog ontleedde hij dode wezels, hermelijnen en uilen en bewaarde hun skeletjes om zijn leerlingen te laten zien hoe mooi ze in elkaar zaten.
Ik was trots dat mijn vader dat durfde en tegelijk griezelde ik ervan.

Ik wil geen skeletje. Ik wil een levend vogeltje dat hipt en tript en vliegt en fluit en nestelt. Misschien kan ik een veertje plukken ter herinnering aan zijn bestaan, zo’n parmantig staartveertje.
De gruwels kruipen me over de griebels.
Dat rot raam! Waarom heb ik er geen gordijn voor gehangen en luxaflex en luiken en plakvogels en bellen en toeters en sirenes! Maar nee. Ik neem geen enkele voorzorgsmaatregel, ik denk dat het allemaal zo wel kan.

Kees roept mij naar binnen. Als elke ochtend hoor ik de tv. Voor hij naar school gaat, kijkt Kees naar het weer, de files en mogelijk nieuws dat niet kan wachten.
Met een dood vogeltje in mijn hand hoor ik het verschrikkelijke nieuws uit Brussel.
Ik ben voor de rest van de dag monddood.

Het bericht Dood vogeltje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Op een ochtend schreef ik een column aan de keukentafel en hoorde getik tegen het raam. Dat was de staart van Lukkie die toen nog geen jaar was en van zijn grootmoeder Pippi leerde jagen op muizen, mollen en ratten. Pippi sliep nog in haar mandje binnen, dus ik vreesde dat Lukkie op eigen houtje op de pimpelmezen loerde die in de muur een nest hadden gemaakt. Mijn poezen mogen alles, behalve vogels vangen.

Laptop dicht, ik naar buiten. Geen vogel te bekennen. Lukkie lag op de vensterbank en staarde met vaste blik vooruit. Die blik eindigde bij de muur. Daarachter klonk gepiep, een meter onder het vlieggat. Je snapt niet dat die mezen een nest voor elkaar hadden gekregen in de spouw, waar Kees tijdens de verbouwing steenwol in gepropt had van binnenuit. De steenwol was doorgezakt en de jongen konden niet omhoog en de ouders jankten in de dakgoot.

Ik haalde mijn gereedschap, het aardappelmesje. Toen ik terugkwam, waren de ouders verwoed aan het tikken tegen de muur om bij hun jongen te kunnen komen. Ik voegde me erbij. Helaas hebben wij antieke snijvoegen uit de tijd dat alles nog voor de eeuwigheid was en wij kwamen er niet door. Net op tijd kwam Kees uit school.

Vreselijk vond hij het dat zijn antieke muur eraan geloven moest. Zijn snijvoegen. Zijn bakstenen. Hij kwam met de belachelijkste argumenten. Dat hij de vogeltjes zou onthoofden als hij er met de zaag in ging. Dat de ouders de kinderen niet zouden herkennen. Dat ze geen nest meer hadden. Dat het geen zin had.
Verbolgen sloeg ik de armen over elkaar en staarde van Kees naar de muur met piepende jongen. Kees bleef onbeholpen, onbegrepen, onbeslist staan. Verongelijkt ook nog. Dat komt in de beste families voor.

Wij stonden als standbeelden tegenover elkaar en dat was het geluk. Papa en mama pimpelmees kwamen uit de dakgoot, landden tegen de antieke baksteen die hen scheidde van hun kermende jongen en begonnen verwoed met hun snaveltjes te hakken in Kees zijn snijvoeg. Ze kregen elk één cementkorreltje los. Kees keek en zag en de muur rond zijn hart viel als een baksteen.
‘Dat lukt zo nooit,’ zei hij tegen niemand in het bijzonder en beende weg.

Hij kwam terug met een elektrische steenboor, steenzaag, steenbeitel en een spijker van 12 cm lengte. Naar voorbeeld van de mezen haalde hij behoedzaam cementkorreltje voor cementkorreltje weg, kreeg een halve baksteen los en wrikte hem opzij.
Het ouderpaar scheerde over zijn hand naar de kinderschare, waarop Kees de steen een veilig stukje aanschoof, opdat ze in – en uit konden vliegen. Hij haalde zelfs nog een stukje hard plastic dat hij vernuftig onder de steen en het nieuwe nestplekje schoof, opdat het niet zou doorzakken.
‘Anders kan ik nog een steen weghakken.’
Zoooooooo lief!

Toen de jongen uitgevlogen waren, herstelde hij de muur min of meer en hing een nestkastje voor de oude vliegopening, opdat ze nooit meer achter de muur zouden nestelen. Sindsdien vliegt het pimpelmezenpaar elk jaar voor de lente uit om in dit nestkastje te broeden. Ze hebben het tikken in ere gehouden!
Helaas vliegen ze telkens weg nu ik dit wil fotograferen en ik wil ze niet langer storen, maar zo ziet het eruit.

Het bericht In de nesten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Van die 19 jaar kan ik een boek schrijven. Maar vandaag komt maar één keer. Vandaag is ze jarig en hier zijn Zora’s verjaarsfoto’s.

Ik ben jarig, ik ben doof en hier zit ik veilig en goed tussen de druif en de rozemarijn.
Laat maar komen het defilé!

Daar is de ijsvogel! Heeft hij een vis voor me opgedoken? Daarvoor kom ik mijn schuilplaats niet uit, ik lust geen verse vis. Geef mij maar paté!

Daar heb je mijn zoon Lukkie. Gelukkig komt hij niet met zijn brutale kop tegen de mijne, daar schrik ik van en dan ga ik sissen en daar houdt hij niet van. Lief dat hij mij vandaag beschermt, zo kan niemand ongehoord bij me komen!

Mijn zoon komt overeind! Hoort hij wat? Is er nieuw bezoek? Waar dan?

Het komt uit de sloot!

Het zijn die brutale eenden! Man en vrouw zonder kinderen. Die hebben ze ergens achter gelaten in de hoop dat ik tracteer op broodjes. Het is bij hen ieder voor zich, ieder in zijn eentje. Ze krijgen niks!

Daar heb je de koeten. Die zorgen tenminste voor hun jongen. Die krijgen een broodje! Kijk nou hoe ze dat delen!

Wat komt daar nou?
Het lijkt wel een optocht. Die heb ik hier nog nooit gezien. En wat zijn ze groot!

Dat is een vreemde duikelaar! Die heb ik hier ook nog nooit gezien!
Hoe weten ze allemaal dat ik jarig ben?

Het wordt me nu toch wel wat te druk. Ze komen van alle kanten aangevlogen!

Het is mooi geweest. Ik ben 19 jaar. Ik ga naar binnen. Nog een hapje eten….

En nu lekker slapen in mijn wollen mandje…

Welterusten allemaal!

Het bericht Zora 19 jaar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn verstand zakt in de grond. Mijn handen worden wakker. Nemen de vorm aan van halve eierschalen, als gegoten om het warme vogellijfje. Het hartje klopt binnenin. Snel. Heel snel.
Het kopje steekt naar buiten. Het knakt niet.
Benen strekken, voeten lopen naar het grasveld. Wonderlijk hoe de lichaamsintelligentie het overneemt als het verstand is uitgeschakeld.  Als bij een vrijpartij.

Zittend aan de rand van het gras dringen kreten van kraaien de oren binnen. Regen striemt genadeloos. Een open plek is geen plek voor een wezen in shock. Op naar de hortensia’s, nog vol in bloem en blad. In de luwte van het bladerdak gaat de eischaal open.
De lijster wankelt op haar dunne pootjes. Blijft staan. Valt niet om. Het kopje knakt niet.

Ik kan zo wel uren blijven zitten, kijken naar het vogeltje. Regen striemend op mijn rug.
De snavel is lang en dun. Trilt. Klapt open, wijd open. Heftig hijgend hapt de lijster naar lucht en naar leven.
Ik voel me teveel. Trek me terug in huis. Kijk of mijn katten wel binnen zijn, Lukkie de jager. Jawel. Sluit het kattenluik. Trek een droog shirt aan. Eet een broodje. En dan houd ik het niet meer. Ik moet zien hoe het ervoor staat.

De lijster heeft geen stap verzet. Staat evenwel op haar pootjes. Kopje recht, staartje fier, snaveltje open, hijghijg.
Verstand steekt de kop op. Ik wil het filmen. Vastleggen.
Hijghijg gaat de adem.
Verstand legt het af tegen voeten.
Weg van de strijd die alleen gevoerd moet worden, weg van de strijd om lijfsbehoud.

Uren later waag ik het erop. Nog één keer kijken. In de stromende striemen.
De vogel is gevlogen. Mijn hart vliegt mee.
Mijn oog valt op de plek waar de strijd is beslecht, de plek waar de lijster afscheid nam.
Ze heeft het plekje wit gemarkeerd, zuiver wit.

Het bericht Lijfsbehoud verscheen eerst op Anne Vellinga.

Terwijl Kees met zeis en maaimachine de berg te lijf gaat, haal ik met blote handen alle planten die vanzelf gekomen zijn uit de lavendeltuin, een mooie meditatieve bezigheid.
Nu eerst de trap. Zie!

De trap is onze trots, we krijgen er niet genoeg van hem te bewonderen en te bewandelen.

Ook een paar foto’s met mijn bijdrage aan de Beierse boerenstand.

Die blauwe dingen zijn van mijn hand, ik houd van blauw en het steekt leuk af tegen het groen.  Ik heb deze objecten geplaatst op stronken van onze gevelde boomvrienden.
Waar het bos mocht blijven heb ik blauwe bosmannetjes gezet.

Dit beeld is een groet en een grap voor onze buurtjes die beide violist waren bij de Wagner Festspiele. Hij is een krasse knar vol muziek en humor en charme, maar nu dus ver in de 80 en zijn veel jongere vrouw heeft helaas haar arm versleten met de viool, dus het is uit met de viool. Gelukkig hebben ze het heksenhuisje aangehouden als zomerverblijf en ze maken dankbaar gebruik van ons landweggetje om bij hun hut te komen, en dan zien ze dus de blauwe violist als kleine hommage.

Dit beeld staat ter afschrikking van de oprukkende tabaksplanten, want ooit verbleef er een Amerikaan op onze berg. Hij heeft een paar tabaksplantjes geplant en hun nazaten overwoekeren inmiddels de halve berg. Hermann, onze verre buurman is er maar druk mee.

Met deze paddestoelen van glas bedank ik de kabouters die Steinpilze in ‘ons’ bos laten groeien. Deze paddestoelen zijn zeer gewild bij de Franken en Waltraud, mijn bergvriendin is er gek op en komt ze altijd plukken bij ons. Het wonder is dat mijn glaspaddestoelen zomer en winter doorstaan!

Dit vrolijke vogelhuisje heb ik gemaakt voor alle kleine vogels die gretig komen aanvliegen: koolmees, pimpelmees, kuifmees, staartmees, boomkruiper, boomklever, zwartkop, matkop, appelvink en goudvink dus.

Vogels lijken wel net zoveel van rood te houden als ik, want ze komen allemaal drinken uit deze schaal, heel leuk, alleen is de foto onvindbaar, dus dan deze maar.

En dit is Leo de buurpoes die altijd achter mij aanloopt als ik aan het wieden ben. Hij vindt het fantastisch om tussen de bloemetjes te soezen. Later, veel later, als ik oud en stijf en moe en lui en bedlegerig en 100 ben en niet meer zelf voor poezen kan zorgen, neem ik gewoon een buurpoes. Super gezellig en heel handig: hij hoeft geen kattenbak en hij doet zijn behoefte niet rond het huis waar hij eten krijgt, want er staat natuurlijk altijd een bakje met heerlijke Hollandse brokjes voor hem klaar.

Tot zover voorlopig!

Het bericht Beierse bergboer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik woonde toen in de binnenstad van Alkmaar vlakbij de grote kerk onder twee puntdaken, verbonden met een plat dak. Zonder dat ik het door heb, loop ik plotseling in mijn vaders voetstap. Het begint dus weer bij de achterdeur, maar dan op de hoogste verdieping, leidend naar de brede goot tussen de beide puntdaken. Ik heb daarin een watertuin aangelegd. Mijn oog valt op een onbehouwen klont grond die aan een bloempot kleeft. Ik stap de goot in en pak die klont. Is het geen grond, maar een jonge gierzwaluw. Wat aan uitsteeksels onder zijn buik zit, steekt hij als stiletto’s in mijn vel, pijlsnel. Krijg die er maar eens uit.

Je moet weten dat een gierzwaluw geen zwaluw is, hij is van een andere familie, in de verte verwant aan de kolibri. Een gierzwaluw zit nooit op de grond en nooit tegen een bloempot. Hij is altijd in de lucht en heeft dus niet echt pootjes nodig, hij heeft genoeg aan uitsteeksels waarmee hij zich kan vastklemmen aan een rots of een dakpan. Landen op de grond kan zijn dood betekenen, want hij kan zich nauwelijks afzetten van de aarde. Hij vliegt altijd. Ook als hij slaapt. Als hij eet. Als hij paart. Als er gierzwaluwen zijn, hoor je ze gieren door de lucht. Als je ze niet hoort, zijn ze er niet. Een gierzwaluw is als een pijl uit de boog, zo zien ze eruit en zo zijn ze, vederlicht en pijlsnel.

In mijn Alkmaarse tijd heb ik veel geleerd van de gierzwaluwen, ze broedden elk jaar onder dezelfde dakpan tussen de schuine daken boven de goot en gierden de hele dag. Op regenachtige dagen gieren ze niet, dan vliegen er geen muggen en dat is hun voedsel. Het is een zegen als je gierzwaluwen rond je huis hebt, de horren kunnen naar de Kringloop. Op een keer was het doodstil op het dak, de ouders waren even op en neer naar Zuid Frankrijk, 2000 km en de jongen lagen in comateuze slaap tot papa en mama met de bek vol Franse muggen terug waren, de volgende dag!

Vastgeniet aan de jonge zwaluw, treedt het familiemycelium in werking, zonder bedenken weet ik wat me te doen staat. Ik klim op het platte dak. Daar houd ik de kleine gierzwaluw hoog boven mijn hoofd in de hoop dat hij zijn pijlen zonder weerhaken uit mijn vel zal trekken. Dat doet hij niet. Hij is nat en koestert zich in de zon. Ik voel z’n hartje in mijn hand. Ik sta als het vrijheidsbeeld op het dak. Helaas is dit unieke tafereel het winkelend publiek van Alkmaar ontgaan.

Mijn hand doet pijn van zijn nagels, zijn hartje roffelt, een trilling gaat door het vogellijfje. Wat moet ik doen om hem te redden? Op goed geluk gooi ik mijn arm en mijn hand door de lucht, in de vliegende vaart laat hij los.
En valt als een baksteen omlaag en… duikt weer op, net voor hij de grond zal raken. En dan gebeurt het.

Uit het niets gieren twee zwaluwen rakelings over mijn hoofd. De papa en de mama? Waar komen ze ineens vandaan? Weten ze dat hun jong een doodsmak maakt? Pijlsnel duiken ze onder het vallende jong en veren gedrieën op, samen zwenken ze verder. Dat wil zeggen, het jong valt telkens uit de lucht en de ouders schieten er telkens onderdoor, waarop het jong weer opveert. Ineens komt de hele familie aangegierd uit alle windstreken, alsof ze de mysterieuze lijnen volgen die families verbinden. Gezamenlijk duiken ze in vliegende vaart als vangnetten onder het vallende vogeltje door, een machtig schouwspel, waarvan ik getuige ben.

Door het vallen kan ik het jong  volgen, zijn vallen en opveren, zienderogen leert hij gieren. Plotseling zwenkt de zwerm recht op mijn dak af, met mij er bovenop. Links en rechts gieren ze rakelings langs me. In de gierende wind veert mijn hart op. Ze bedanken me. Dan zijn ze weg.
Geen mens die het zag. Maar…
‘s Avonds belt mijn broer vanuit Oosterbeek.

,,Ha zus. Vanochtend hoorde ik een raar geluid bij de keukendeur. Het was een jonge gierzwaluw. Van pa wist ik nog dat die niet zelf kunnen opvliegen. Toevallig heb ik net een foto gemaakt van een man van de gierzwaluwopvang in Apeldoorn. Dus toen heb ik die gierzwaluw gepakt en hem daarheen gebracht.”

Het bericht Gierzwaluw verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zojuist heb ik voor het eerst een foto van een winterkoninkje gemaakt en Kees zag het gelijk aan mijn gezicht, ‘is het gelukt liefje?’, terwijl hij geen idee had wat er gelukt zou kunnen zijn, een tekst, een knutselarijtje, een gedachte. Kees maakt het niet uit, als ik maar gelukkig ben.

Deze liefde voor de natuur deel ik met mijn vader. Onvergetelijk en onverbrekelijk. Nu zou je kunnen denken dat het in mijn genen zit, of dat hij me meenam op trektocht en nesten wees en vogels en slangen en hagedissen en spinnen en daar enthousiast over vertelde, wat hij ook deed, maar volgens mij is de diepte van mijn band met de natuur ontstaan door de strijd die wij dagelijks voerden en die wij beiden elke dag verloren.

Het begon ermee dat ik geboren werd en de moedermelk er meteen uitspoog. Ik lustte het niet, het was te zwaar, teveel, te vet. Mijn vader zag direct dat ik een afwijking had, waarbij hij niet lette op mijn kots.
‘Ze heeft twee teentjes aan elkaar,’ constateerde hij na inspectie.
Hij was een man die het een wonder vond dat er zoveel klopt in de natuur inclusief kosmos en in het bijzonder in het menselijk lichaam. Hij geloofde niet in een schepper, hij geloofde in de evolutie.
Mijn moeder schrok van zijn terloopse slotsom en vroeg zich bezorgd af of behalve de navelstreng het vel tussen de tenen ook doorgeknipt moest worden. Jan dacht van niet.
‘Een eend heeft er ook geen last van en dan heeft ze later iets aparts.’

Die aparte tenen waren een gegeven, met eten zag hij het precies zo, een gegeven dat je maar op had te eten. Hoe ik er ook van gruwde en spuwde. Zelf verstond hij de kunst alles te lusten wat hem werd voorgeschoteld. Het is een wonder dat zo’n man een kind verwekt dat niets lust. Hij wou er echter niet aan geloven en met ijzeren discipline stond hij er elke dag opnieuw op dat zijn kind haar bord leeg at. Desnoods in de keuken, desnoods op het toilet, desnoods waar dan ook. Het bord moest leeg, al duurde het de hele middag. Hij zag het als zijn taak zijn gave over te dragen op zijn afwijkende kind. Het is aan mijn vader te danken dat ik tot in mijn maag en mijn tong, tot in mijn ziel en mijn bloed weet dat er andere smaken zijn dan de mijne.
‘Pas op! Je eet alles wat de mensen je geven, anders beledig je ze,’  zei hij toen we als een van de eersten naar het buitenland gingen, ver weg waar de mensen anders waren en anders aten. ‘Als je niet eet wat de mensen je te eten geven, leer je ze nooit kennen.’
Wat waar is en naar is.

Wat heb ik gehuiverd bij zure bruine boterhammen met reuzel en spek, bij mierzoete schuimende wei, bij sterke zwarte koffie en lauw bitter bier. Maar het is waar dat de mensen ons binnen riepen waar we ook kwamen zodra ze er lucht van kregen dat we hun eten aten. Van heinde en verre kwamen ze ons halen tot mijn grote schrik. Met angstogen keek ik hoe ze in de weer waren met het slachten van kippen en het roosteren van wildzwijn boven open vuren, het feestmaal voor ons. In doodsnood kneep ik al mijn tenen bij elkaar en gaf mijn portie aan oplaaiende vuren, dovende sintels, snelle beekjes, struiken, moeder aarde en honden met muilen als draken.
‘Hat die Kleine dann gar keine Angst für unsere Hund?’

Dankzij mijn vaders visie dat ik mijn bord leeg moest eten, kon er een onverbrekelijke, dierbare band ontstaan met gevaarlijke honden, kolkend water, heet vuur, de hele natuur.

na vele jaren krijg ik een verrekijker, niet van mijn vader, je leest het hier:
https://annevellinga.nl/2020/06/17/de-dag-erna/

Het bericht Vreemde vogel verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Aalscholver verscheen eerst op Anne Vellinga.