‘Met Saaaraaaaaa.’
Ze gaapt nadrukkelijk. Het kan de zomertijd zijn.
‘Bel ik te vroeg? Komt het wel uit?’
‘Haaaaaaaaaai.’
Ze gaapt van haar naar hier, 150 km gaap, de schaamte voorbij, alsof het uiteindelijk maar om één ding draait: gapen en slapen.

‘Jaaahaaa, sorry Anne, maar ik ben de hele tijd slaperig en gaperig. Tom had nachtdienst, dus kon ik niet slapen. Toen hij vanochtend in bed kwam, viel ik eindelijk in slaap, maar ik blijf gapen. Dat komt door de zwangerschap. Er komt niets uit mijn handen en ik ga nergens heen. Ik zie er niet uit.’

We vallen allebei stil. Ik herinner me ons vorige telefoongesprek, te lang geleden. Toen was ze supertrots op haar buik. Ze vertelde enthousiast over een filmpje met vrouwen die hun zwangere buik beschilderden met de wereldbol. Dat ging zij niet doen, maar ze had wel een strakke rode jurk gekocht waarin haar buik fantastisch uitkwam.

‘Hoe kun je er ineens niet meer goed uitzien? Als ik aan jou denk, zie ik moeder aarde in volle bloei.’
Sara gaapt of geeuwt of is het een zucht?
‘Dat klinkt beter dan vette koe.’
‘Wat!?’
Welke geitenbreier heeft haar uitgemaakt voor vette koe? Ik slik mijn verontwaardiging in , want voor je het weet, sta ik op haar ziel. Je weet het soms niet.

Na een korte stilte hoor ik haar inmiddels vertrouwde gaap.
‘Maar weet je, Anne, wat ze ook zeggen, vanbinnen voel ik me een soort moeder aarde…’

Haar gaap krijgt iets gelukzaligs.
‘Het is zo bijzonder dat er een levend wezen in mijn buik groeit.’
Haar stem kleurt met haar stemming mee naar babyroze. Haar innigheid neemt me mee naar haar ongeboren kindje, vol vertrouwen drijvend in de warme moederzee.
Ik begin mee te zwijmelen.
‘Als ik zwanger was, zou ik de hele dag bezig zijn met mijn buik en het kindje erin,’ verzucht ik.
‘Ik ook! Het is zo iets bijzonders.’

We zijn een zwijmelmomentje stil.
‘Ik snap niet dat iedereen het zo gewoon vindt. Mijn moeder vindt het wel bijzonder, maar ook heel gewoon. Kinderen worden gewoon geboren. Eerst zijn ze er niet en dan komen ze ter wereld.’
Zoals Sara het zegt, klinkt het me almaar bijzonderder in de oren.
‘Mijn schoonmoeder vindt het helemáál gewoon. Het wordt haar tiende kleinkind.’

Sara’s stem kruipt omhoog, de baarmoeder uit, richting gewone wereld waar kinderen geboren worden.
‘Mijn vriendinnen hier hebben allang kinderen gehad of ze willen geen kinderen of ze kunnen geen kinderen krijgen.’
De volgende zucht kondigt een nieuwe gedachte aan.
‘Het lijkt wel of niemand ziet hoe bijzonder het is.’ Haar stem daalt weer richting buik. ‘Al die jaren dat we dachten dat we geen kinderen konden krijgen, leefde iedereen mee en kwam met goede raad. Nu ik toch nog zwanger geworden ben, vindt iedereen het heel gewoon of riskant.’

Haar zucht gaat over in een langgerekte geeuw.
‘Ik heb de hele tijd opvliegers en ik lig te zweten in bed en ik slaap niet. Ik scheld Tom verrot maar die is niet gek te krijgen. Hij blijft lief. Geweldig. Een echte kanjer. Hij snapt het en vindt het ook heel bijzonder. Ik ben weer helemaal verliefd op hem.’
Haar inzicht groeit met het woord.
‘Het zijn de hormonen.’

Ze concludeert het nuchter, om meteen weer die heerlijke vrouwendiepte in te duiken.
‘Ik ben dag en nacht verwonderd wat er in mijn lichaam gebeurt. Dat er een totaal nieuw mensje in mijn buik groeit, wonderbaarlijk gewoon. Een mannenlichaam is eigenlijk maar simpel en saai.’
We schieten in de lach. Dan komt ze tot de kern.
‘Een vrouwenlichaam is echt heel bijzonder.’

Nog een blog over zwangerschap lezen? https://annevellinga.nl/2020/03/04/wachten/

Het bericht Zwanger verscheen eerst op Anne Vellinga.

Als bijwerking van de hoest heeft man keelpijn. De apotheek ziet Man alweer met blijd gemoed aankomen. Jawel hoor meneer, daar hebben we ook iets voor, Trachitol.

De ziekte zakt niet. Integendeel, hij stijgt. Waren het eerst de longen en de borst en toen de keel, nu steekt de neus op. Er komt geen adem door. De vaste apothekersassistente van Man komt aan met drie soorten neusspray, voor baby’s, iets sterkers en iets als niets helpt. Man neemt ze en begint met de sterkste.

Nu zet de hoofdpijn op. Paracetamol. Dat helpt niet. Ibuprofen 200. Helpt niet. Apothekersassistente moet steeds dieper de kast in om het op Man toegespitste middel eruit te vissen, Ibuprofen 400.
De dubbele dosis helpt. Even.

Nu wordt Man wakker met een misselijk gevoel.De apotheekdame vermoedt dat dit kan samenhangen met de ibuprofen. Een maagbeschermer is nu het aangewezen middel, maar dat kan alleen op voorschrift van de huisarts.
Daar zit Man mooi mee. Daar is hij al geweest met zijn longontsteking, die griep was en de pijn in de longen was geen pijn in de longen, maar pijn in de spieren waarmee Man hoest. Man moet de griep uitzieken. Niets aan te doen.
Man heeft geen oren naar uitzieken en er ook geen tijd voor, dus heeft hij het heft in eigen hand genomen, samen met de apotheek die de kasten en laden niet voor niets vol heeft met hulpmiddelen voor mannengriep.

Op het juiste moment schiet Man te binnen dat vrouw maagbeschermers van dezelfde huisarts heeft gekregen, die vrouwen duidelijk een voorkeursbehandelplan geeft. Zij heeft iets met haar schouder en haat pillen, dus wat moet zij met maagbescherming.

De volgende dag begint Man met de maagbeschermer, de nodige snuiven neusspray, hoestdrank, hoestpil, keelpil, pijnpil. Moe van het slikken en snuiven zakt de arme man tegen de beddenplank. Het dreigt hem echt boven het hoofd te groeien.

Nee, hij hoeft geen slappe thee met een beschuitje, geen geschild appeltje, geen geperste sinaasappel en ook geen kippensoep.
Man is misselijk en moet niet aan eten denken.

Het bericht Griep verscheen eerst op Anne Vellinga.

Waar is dat theatertje? Vijftig fietsen verder zie ik om de bocht een fietsenzaak met gebrek aan winkelruimte. De steeg eindigt in nevelen. Ik keer om. Nu valt me een koperen olifant op, die boven een deur glanst en daaronder wappert een wel erg leuk rokje. Is iemand aan het luchten of is dit een winkeltje? Ik probeer de deur. Die vliegt open. Binnen is het stampvol kleur. Het staat, hangt, ligt overal; kanten lapjes met goudverf bewerkt, grillige boomwortels waar apenkopjes en kikkers uitsteken, filigrijn zilverwerk, kistjes, armbanden, natuurzijden doeken en sjaals gedrapeerd over krukjes, spiegels en kasten. Geen mens te zien en dat komt goed uit. Ik vermaak me prima met kralenkettingen, tasjes, petten, hesjes en sjaals.  Ik ben terug in de serre van mijn oma. De familie had geen kind aan mij, ik vergat mezelf, was prinses en vondeling.

Als alles door mijn handen is gegaan en ik me heb behangen met bonte sjaals en hoofddeksels, als ik samenval met mijn fantasie en mijn eigen theater speel, komt een dame binnen.
Ik groet haar met de nodige theatrale zwier.
‘Goedemiddag.’
‘Ik was even bij de buren.’

Komt ze thuis, sta ik in haar huis haar garderobe te passen. De dame kijkt er niet van op. Ze glimlacht.
‘Dat petje staat u enig, en die sjaal is voor u gemaakt. Alles wat hier is, is uniek en het gekke is, dat elk ding iemand past. Dat heb ik 40 jaar zo meegemaakt. Maar ik koop niets meer in.’
In deze ogenschijnlijk eenvoudige zin schuilt een theaterstuk, een klucht danwel drama. Een winkel die niet meer inkoopt. Dat komt ergens vandaan en gaat ergens heen. Ik hoef het plot niet te bedenken.

‘Ik richt me op een nieuw doel.’
Haar stem klinkt ferm nu. Haar gelaat wordt uitgelicht door een verdwaalde zonnestraal. Het theater vangt aan. Verleden glanst op.
‘Veertig jaar heb ik dit winkeltje gerund. Ik ging naar Thailand, naar Indonesië, Nepal en Cambodja. Ik legde contact met de mensen en deed er inkopen voor mijn winkeltje. Ik kocht alleen wat ik zelf mooi vond. Als iemand het ook heel mooi vond, mocht-ie het kopen.’
Haar woorden verstommen. In de schemerig spiegelen haar ogen vreemde reizen, mooie ontmoetingen, avontuur, en liefde.

‘Ik ben nu alleen. Ik ben 70.’
Zeventig? Ze ziet er veel jonger en vitaler uit.
‘Ik richt me nu op een nieuw doel, op Cambodja, het land van mijn hart. Ik wil er weer heen, maar nu om er iets te doen voor de weeskinderen.’
Haar leven rolt voorbij, ik ben publiek geworden.
‘Veertig jaar haalde ik daar wat ik mooi vond, nu wil ik het omkeren. Ik wil luisteren wat daar nodig is.’
Ze stoot me vertrouwelijk aan of ik haar al heel lang ken.
‘Ik ontmoet heus nog wel leuke mannen. Op deze leeftijd kunnen mannen heel aantrekkelijk en charmant zijn. Maar als je ‘s avonds gezellig met hen wilt genieten, is het afgelopen. Ze gieten zich vol met drank of het zijn van die ascetische types die niks willen.’

Het bericht Theater verscheen eerst op Anne Vellinga.

Deze pentekening heb ik 9 jaar geleden gemaakt. Je kunt dat zien in het vignet rechtsonder, A en V door elkaar in een cirkel, in dit geval een appel (van Eva?), links de 6, dat is juni, rechts de 3, dat is 2003.
Ik schreef voor de krant een stuk over het vrouwenleven, een stuk dat in de vergetelheid is opgelost. De tekening is nooit geplaatst, want de krant vond mijn teksten sterker dan mijn tekeningen.
Nu ik de tekening teruggevonden heb, of liever teruggekregen, een hele stapel ongepubliceerde pentekeningen, vind ik hem zelf ijzersterk. Of in elk geval leuk. Dat ik hem terug heb.
Ik sta ervan te kijken hoeveel vrouwensymboliek erin zit. Symboliek die onthult wat ik 9 jaar geleden als vrouwensymbolen zag. Hoe zag ik het vrouwenleven? Even kijken.

Het bericht Tekening van mezelf verscheen eerst op Anne Vellinga.