Het begint met de boeren of liever de hashtag onder mijn tweet over landbouw-zonder-gif #yeswecan, want volgens mij kunnen we dat. Wie verwacht nou dat militairen dan ineens bij bosjes voor je vallen? Eerst is het er ook maar één en denk ik dat hij ‘the one and only’ is. Vanuit zijn commandocentrum in Saoedi Arabië houdt hij de wereld in de gaten en voert ‘petrols’ uit, levensgevaarlijk maar niet levensbedreigend omdat hij door bloed en been geverfd is in Afghanistan.
Ik ben gelijk een gewaarschuwd man vanwege het onderzoek naar PTSS dat ik deed voor Eva ~ Terra Incognita, mijn tweede roman, waarin een Vietnam veteraan eraan lijdt, wat tot onvoorspelbare acties leidt, en je snapt dat ik niet WW3 op mijn conto wil hebben.

Dus ga ik behoedzaam met hem om en hij met mij. Op kritieke momenten stelt hij mij gerust. 3 januari was amper begonnen of daar was hij al:
Anne, the situation is gonna calm very soon, I’m safe and so are you; our air strikers has done the job perfectly, Suleimani, was a terrorist. He is the cause of his death.

In no time regent het hier militairen. Ik denk dat ze op een kluitje zitten, maar ze zitten verspreid over de wereld in commandocentra, behalve de militair chirurg in Zuid Egypte waar veel bloed vloeit en waar hij afgerukte ledematen terugzet en in Mali zit er een zonder commandocentrum die op staande voet in het huwelijk wil; dan kan ik de VN bellen dat ik hem thuis nodig heb, want nergens is het zo bloedlink als daar.

Het valt op dat militairen als eerste willen weten waar ik woon. Dat komt door hun hersenspoeling. Waar zit mijn vijand. Waar zit mijn lief? Ze weten lengte- en breedtegraad van the Netherlands blindelings inclusief molens, zee en rivieren. Geen bergen. Wel safe. Vooral dat.
Als ik me probeer voor te stellen waar zij zitten, doemen vage beelden op. Geen idee waar. Ik ben nu eenmaal behept met een chronisch gebrek aan geografisch inzicht. Als ik verder dan vijftien kilometer van huis ben, moet mijn lief mij vertellen waar we zijn als we er zijn. Lutjebroek, Brasschaat, Ardennen, Zwitserland. Hoe verder van huis hoe globaler mijn beeld. New York is bij mij USA.

Het is dan ook een verademing als de sterren van het witte doek verschijnen. Die zal het worst wezen waar jij woont, sterker, waar zijzelf wonen, dan wel auditie doen of optreden. Ze vallen ook altijd gelijk met de deur in huis: ‘I scrolled through Twitter and found you. When can you come?’
Als hun foto voor je opduikt alsof ze regelrecht van het witte doek jouw huis binnenstappen, krijg je acuut plankenkoorts. Je hebt geen idee waar je heen zou moeten. Bij navraag verwijdert Twitter hun accounts. Wat heb ik gedaan? Weet je, zo levensecht als ze bij je binnenkomen, zo nep zijn ze. Echte beroemdheden hebben een blauw vinkje achter hun naam. Weet je dat ook weer.

Je hebt ook aandoenlijke aanzoeken, smeekbeden eerder. Die komen uit de Gazastrook en Syrië. Broodmagere kinderen met grote ogen en daarnaast een vader met ogen als smeulend vuur. Die wil dat je met hem trouwt.
‘Please, we need hope, love and humanity. Be a human. Donate now.’
Mocht je er al over denken, dan is dat laatste toch een afknapper.

Een apart slag zijn de zeemannen, stoere kerels op olieplatforms, imposante mannen met baarden die alle kanten opstaan of keurig getrimd, dit zijn de marine ingenieurs met woorden die Google translate niet kent. Als ze die kwijt zijn, drijft de pijn boven van hun persoonlijke historie die altijd droef en eenzaam is, anders heb je natuurlijk ook niets te zoeken op zo’n boortoren midden op de woeste baren:
‘I’m the only child of my parents. My parents died long ago. My father died in a military war when I was 7 years old and my mother died when I was 13. I was raised by a neighbouring teacher, growing up was quite difficult for me but I never gave up.’

Er zijn ook jonge mannen zonder moeder, die zoeken ze en dan komen ze uit bij mij of all people. Zij zitten in India en Zanzibar. Met hen heb ik de leukste gesprekken. Ze zijn zeer idealistisch, gaan de wereld veranderen, worden president of minimaal minister. Hun eerste aandacht ligt nu eens niet bij mij maar bij economie en ecologie, klimaat en milieu, vrouwen en kinderen. Ze spreken Frans, Engels, Duits naast Arabisch, Russisch, Swahili en Hindi. Op Zanzibar bijvoorbeeld zit de toekomstige president, nu nog 22 en student:
‘ i always prefer to share ideas with people who have age more than me because i do believe i will learn more things from them. ‘

Allemaal interessant en inspirerend, maar ook bloedstollend als je er over nadenkt. En daar ben ik nu mee bezig. Er kan er zomaar eentje op de stoep staan. Een ontvoering is zo gebeurd. Zit ik ineens op een plek die ik niet weet. Om slapeloze nachten van te krijgen.
Daar heb ik het volgende op bedacht: een wereldkaart met vlaggetjes. Dat heb ik gezien bij een vriend die de hele wereld heeft bereisd. Boven zijn bureau hangt zo’n kaart en in alle werelddelen, landen, plaatsen waar hij was, hangen labels. Dat wil ik ook, maar dan anders. Ik wil vlaggetjes waar mijn aanbidders zitten. Als ik dan spoorloos ben, zit ik onder zo’n vlaggetje. Dan moet ik wel eerst zo’n wereldkaart vinden en of ze die in de kringloop hebben, is de vraag.

Huwelijkskandidaten kunnen door naar mijn vorige blog: https://annevellinga.nl/2020/01/15/over-mezelf/

Het wonder van de wereldkaart kun je hier lezen: https://annevellinga.nl/2020/02/12/landkaarten/

Het bericht Sinds ik twitter verscheen eerst op Anne Vellinga.