Totdat het zo niet langer gaat en je diepste onbewuste tegen je trommelvliezen hamert tot er een opening is voor het goede nieuws dat in de wandelgangen geduldig op je wacht. Het goede nieuws is dat dat plantje doodgaat van de grond in dat potje. Je leest het goed. Er zit geen voeding in die grond en dat doen ze expres. Dan kopen wij niet één plantje in ons hele leven, maar 26 plantjes op jaarbasis en dat vijftig jaar lang, dat zijn bij elkaar 1300 plantjes. Albert Heijn weet hoe hij op de kleintjes moet passen.

Dat is allemaal allang bekend, maar je komt er pas achter als je door vallen en opstaan en schade en schande eindelijk eens out of je eigen boks gaat en dat was twee weken geleden. Zo ongeveer tezelfdertijd dat ik oog kreeg voor mijn ego en mijn man en zijn liefde voor voetbal en mijn desinteresse die zich ook manifesteerde in mijn omgang met mijn basilicum.

Dat ego hing even aan een zijden draadje te luchten toen ik net als elke dag een takje basilicum afknipte. Wat gebeurt? Ik stop het niet in mijn mond. Ik zet het in een glaasje met water. Het takje gaf geen zichtbare signalen van dolle pret. Er gebeurde niets. De hele week niet. En toen vergat ik hem.

Kon ik vanochtend wel wat troost gebruiken, pluk ik dus een opbeurend takje basilicum, steek het in mijn mond en wat ziet mijn slaapdronken droeve oog? Naast de wegkwijnende basilicum in de pot, groeit een fier plantje basilicum het glaasje water uit, verse groene blaadjes en worteltjes, geen oranje penen maar basilicumworteltjes en die zijn wit.

Aarde gehaald, helaas geen biologische want die kon ik nergens vinden. Dus ik hoop nu maar dat deze universele potgrond goed genoeg is voor mijn ongelooflijk leuke, lieve, verse, kleine, jonge basilicumplantje.

Ik heb wel meteen mijn allerleukste bloempot opgesnord en daar staat hij/zij nu in.

Rest mij nog te melden dat ik totaal verrast ben dat ik dankzij mijn gestaar naar de groene mat oog voor groen heb gekregen.

Het bericht Basilicum verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zo vaak heeft Aal me beloofd een teken te geven als er leven is na de dood. Geen droom heb ik van haar gekregen, geen ijle gestalte verscheen, nog geen hand op mijn schouder gevoeld, geen duwtje in de rug, geen lach gehoord. Nog niet het kleinste signaaltje heb ik opgevangen. Okee, misschien wat opborrelingen, inlegkunde, hoop, fantasie, daar ben ik goed in, ja, dat is me vaak genoeg gezegd ‘jij met je fantasie’. Ik was opgetogen dat ik die appelvaas vond in de Noppes, toen ik haar kleren daar bracht. Nam de appelvaas mee. Aal schilderde graag appels. Maar of zij mij nu echt naar deze vaas heeft laten kijken?
Daarbij. Stel er is een andere wereld en daarin is zij verzeild. Hoezo moet ze mij dan een teken geven als ze er amper is? Dan heeft ze wel wat anders te doen. Uitrusten, bijkomen, bijtanken, beseffen dat ze dood is, andere doden ontmoeten, bijpraten. Ze heeft vast niet door dat ze dood is. Al die Parkinson. Dat slapen. Wij dachten vaak dat ze op proefverlof in de hemel was. Haar ziel bleef ik voelen tot de laatste avond, de avond waarvan ik niet wist dat het de laatste was, maar haar blik was zo anders, zo helder, alsof ze heel dichtbij was en alles zag en mij verstaan kon, en alles wat in mijn hart was, zei ik haar, hoeveel zij van mij hield en ik net ietsje meer van haar.
‘An…’ zei ze uit het niets.

Allemaal mooi, maar hoe je het ook wendt of keert, dood = dood.
Mijn moeder is dood.
Dood is een mantra.
Mijn mantra.
Ergens halverwege het wieden, net voor de bocht van het pad, heeft de mantra de bodem bereikt, het diepste puntje van mijn hart.

Het wordt stil.
Stiller dan stil.
Gestild.

Ik sta op, gooi de emmer met zaailingen in het naaste bos en loop naar ons huisje om verder te schrijven aan Eva. Ik ga zitten, open mijn laptop en staar gedachteloos naar het beeldscherm.
Mijn bewustzijn dijt uit. Gedachten ontwaken.
Langzaam dringt tot me door wat er gebeurd is.
Ik heb de dood van mijn moeder aanvaard.

Ze komt in mijn herinnering. Ik zie haar gebaren, haar handigste handen die alles maken konden wat haar ogen zagen. Ik zie haar handen breien, de kleurigste truien met patronen die niemand in Tiel, laat staan in West Kapelle ooit had gezien en die truien breide ze voor haar dochtertje, die kunstwerkjes droeg haar kind, en trappelend van nieuwsgierigheid stond ze na schooltijd bij de keukendeur, zei iemand nog wat van je trui? Ik zie haar behangen als mijn vader een week op schoolreis was, mijn vader die zo’n natuurman was dat muren en behang de onbenulligste dingen waren om je mee bezig te houden, ik zie de wankele behangtafel op zijn schragen, de brede kwast, de emmer met dikke lijm, de schaar en de keukentrap, ik zie haar handen feilloos elke handeling verrichten tot het behangpatroon naadloos door de hele kamer liep. Ik zie haar handen vogeltjes borduren met een kleine naald, twee draadjes splijtbare door het platte oog van de naald, niet aanhechten met een knoopje, wel afhechten, ik zie haar handen in de weer met een gebruikte envelop en een blauwe bic balpen die altijd vlekken gaf, op de achterkant tekende ze met vaardige hand gezichten, vaasjes, bloemen, appels, alles om haar heen, alles wat ze zag, tekenden haar handen, ik zie de kracht van haar handen, de precisie, het vakmanschap bij het afslaan van haar etsplaatjes, de snelheid van haar vlakke hand over het zink, en dan, dan zie ik haar gebaren naar haar dochter, juichende gebaren, vuisten in de lucht, trappelende knuisten van de blijdschap met haar dochter te lopen door bossen, heide, weilanden, duinen, het leven…
Ik ben de dochter.

Ik sta op. Moet even iets doen tussen het herinneren door. Ik loop naar de vrouwenplek van het huis, de plek waar alchemie wordt bedreven met water en vuur. Er staan twee lege blikjes op het aanrecht. Wij eten nooit uit blik, behalve als we het doen. Wat doen die onooglijke blikjes op het aanrecht? Balsturig neem ik ze in mijn handen om ze weg te gooien. Net voor ze in de prullenbak zullen belanden zie ik de vorm, niet het viezige prutje klevend aan de binnenkant, niet het kleverige etiket aan de buitenkant, ik zie de vorm, de diepte, het binnen en het buiten, het ronde en het rechte. Tot mijn verbazing ga ik de blikjes afwassen, buiten en binnenkant, waarbij ik me snijdt aan de rand. In de tijd die nodig is om het bloeden weg te spoelen en het snijwondje te drogen met een stuk closetpapier, zijn de etiketten losgeweekt van het blik.

Het zijn hartstikke leuke blikjes om te schilderen. Dat ga ik meteen doen. Voor de hechting eerst gesso op het blik, laten drogen, intussen snel het blikje van de mais uit de prullenbak vissen en voor ik er erg in heb, ben ik uren zoet met blikjes en ijzerdraad en stukjes glas en een ijzeren paal en kippengaas en bestofte zijdebloemetjes uit een antiek mandje van de vorige bewoner. Mijn handen tintelen van energie en telkens als ik aan het klungelen ben met een spijker die geen gat in het blikje krijgt, een paal die omkiept bij gebrek aan gewicht in de voet, weerbarstig kippengaas, vinden mijn handen de weg. Zo ben ik nog nooit bezig geweest, mijn bloed bruist ervan. Het moment dat ik de blikjes op primitiefste der primitieve wijzen vastmaak aan mijn installatie, zie ik dat ik doe wat Aal het liefste deed, nieuw leven geven aan rotzooi…

Mijn hart danst, het personage voor mijn derde roman is geboren, Iris, het kind van de regenboog tussen zwart en wit, dood en geboorte.

Het bericht Genius Loci – dood en geboorte – 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dit is omgekeerd aan mijn verwachting. Als je van verwachtingen en de eraan gekoppelde teleurstellingen af wilt komen, moet je de berg op, want aan verwachtingen heb je helemaal niets op een berg, je komt er bedrogen mee uit.
Het voorste stuk is een dode mier, het achterstuk een levende. Het moment dat ik dit met eigen ogen zie, ben ik hooked aan de levende mier. Ik volg zijn gang op de voet, waarbij de mier voorwaarts en ik achterwaarts ga in een tempo waarbij een slak een Porsche is, met als bijkomend gevolg dat mijn totale bewustzijn achterwaarts gaat, waarbij ik uitkom op mijn derde levensjaar toen ik voor het eerst een slak zag en het ronde bolletje op zijn steeltje even wilde voelen, waarop het hele steeltje verdween.

De mier weet de drie oude kerktreden af te dalen, waarbij elke hoek van 90 graden omlaag hetzelfde probleem plus oplossing oplevert van zweven en zoeken en vinden en gaan. Vervolgens komt de bijna onoverbrugbare kloof naar het houten vlonder, het vlonder zelf, tien meter lang en almaar moet mier de spleten over tussen de planken, waarbij hij het lijkje almaar vast en voorwaarts blijft houden met beide voorpootjes en de middelste pootjes in het luchtledige houvast zoeken en de achterpootjes het houvast hebben. Goed dat mieren zes pootjes hebben en spinnen acht, die moeten ermee rond komen.

Het wonderlijke is dat mijn nieuwsgierigheid ter plekke almaar meer geprikkeld raakt waar mier met mier heengaat en wat hij ermee gaat doen. Opeten, begraven, gebruiken als bouwmateriaal of is het een hapje voor moeder de vrouw of de mierenkoningin?
Mier is een hele grote mier en zo nu en dan wordt grote mier tegemoetgekomen of gepasseerd door kleine miertjes, maar dat schijnt een andere wereldbevolking te zijn waar geen contacten mee onderhouden worden. Maar dan, daar waar plankier stopt en de prachtige granietkeitjes beginnen en waartussen zich een volgende kloof bevindt, komen ineens twee, drie, nee, vier grote mieren van alle kanten. En dan gebeurt er toch zo iets raars in mij. Mijn hoofd en mijn hart reageren precies tegelijk. In mijn hoofd komt de gedachte op dat er hulptroepen aankomen die het lijkje mee gaan dragen en precies tegelijkertijd voel ik toch zo’n ontroering. Ik voel me De Kleine Prinses van Antoine.

En dan blijkt het een en al vooringenomenheid te zijn. De grote mieren lopen links en rechts voorbij zonder te groeten zelfs. Ontluisterend gewoon. Dat is de natuur en die is zoals die is en ik heb het maar te aanvaarden. Mijn liefde en respect voor Mier groeit alleen maar. Zoals Mier de kloof oversteekt! Helemaal alleen. Op eigen kracht. Dat lijkje dapper voor zich uit torsend met die miezer pootjes van hem, van links naar rechts of er dan niet ergens houvast is. Ga dan toch een stukje naar rechts! Daar is de kloof smaller! En laat hij dat nou doen. En dan lukt het. En steekt hij over.

Gaat Mier over de mosrandjes tussen de stenen of over de stenen, waarbij steeds een mospaadje overgestoken moet worden? Dat is de vraag, want het antwoord weet je pas als je het ziet. Hij neemt de stenen en steekt de mospaadjes over. Dit lijkt met mensenogen moeilijker, maar Mier weet instinctief dat dit de aangewezen weg is. Deze weg voert naar de plantenborder die in tegenstelling tot de border op het platte land niet omhoog beklommen moet worden, maar omlaag, omdat het dus op een berg is. Mier daalt in de hoek van de border omlaag onder het gebladerte en weg is hij.

Het moment dat Mier uit mijn oog verdwijnt, is mijn nieuwsgierigheid over. Heel eigenaardig dat ik geen behoefte voel onder het gebladerte te kijken en hem te volgen tot in de grond.

Ik daal wel af, maar dan in mezelf.
Ik herinner me hoe ik me voelde toen ik drie was, toen de tijd eeuwig duurde en alles nieuw was, toen torren toverachtig glansden, slakken zich verborgen in gekleurde wentelhuisjes op hun rug, sneeuwvlokken vielen als witte dons uit de oneindigheid, rook verdween in het luchtledige en ik het liefste altijd buiten was… en dan ineens is het geen herinnering meer, maar een ervaring.

Het bericht Genius Loci en het veranderen – 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Om nou eindelijk toch maar wat te vertellen begin ik met de temperatuur van ons huisje. Alsof je een grot ingaat, 5 graden Celsius, zowel in de zomer als in de winter, wat wel zal komen door de Duitse manier van isoleren: niet binnen maar buiten, waardoor de binnentemperatuur zo’n beetje constant is als je er lang niet stookt. Als je wel stookt, duurt het ongeveer drie dagen voor de muren van het huis opgewarmd zijn en dan moet je zorgen dat je bijtijds je kachel uitdoet, anders kook je gaar. Wij stoken in een houtkachel met zo’n dikke mantel van natuursteen en die blijft wel acht uur warmte afgeven en dan hebben we de schoorsteen ook nog en die is natuurlijk ook van steen, waardoor de slaapkamer om te stikken zo heet wordt. Dus wij stoken ‘s ochtends, laten hem uitgaan en ‘s avonds nog een keer indien nodig. Je lichaam went ongelooflijk snel aan kou en als je veel buiten bent, vergeten we vaak de kachel aan te doen als het 17 graden is. Het aparte van houtvuur is dat het net zonnewarmte is, van die levende warmte die veel langer in je lichaam blijft hangen, ook als de bron weg is. Wij stoken gedeeltelijk van eigen bomen, vooral takken, die blijken meer en langer warmte te geven dan hout van de stam; de structuur van een tak is dichter, bijna hardhout.
Dat ik zulke dingen opmerk, is wat daar gebeurt en wat mij vervult van onmetelijkheid die niet te beschrijven is.

Eraan vooraf gaan 750 km oostwaarts, waarbij het monotone geraas van de auto mij in een halfslaap brengt die wat mij betreft de beste brug vormt tussen oost en west. Het brengt een ander zicht op mijn eigen leven teweeg, alsof ik vlieg en lijnen en structuren zie die ik herken in de kunst van Hundertwasser.
In de tussenruimte neem ik afstand van de ene kant, wat gepaard gaat met heimwee, deernis, dankbaarheid en meer van dat moois – daar doe ik meer dan 700 km over.
Zodra mijn blik de bergen kruist, de laatste 30 km, daal ik in en begint de verbinding met de genius loci van het Fichtelgebergte, een van de oudste bergketens in Europa, ruig, stil en wild.

Wij wonen daar tien tot twaalf weken per jaar in een boshuis dat steeds mooier wordt, omdat onze handen er vanzelf de mouwen uitgaan. Die van Kees hebben ditmaal een trap van 14 (hoge) treden in de berghelling gemaakt…

… en die van mij zijn toch zo leuk in de weer geweest! Dat vertel ik later. Ze begonnen met wieden, ik schat dat ze zo’n 20.000 zaailingen van lariks en beuk hebben uitgetrokken. Tot mijn geluk leerden mijn handen net ietsje sneller dan de voetjes van de bomen groeien konden. De truc is dat je niet meteen een plantje moet uittrekken, dan blijven de voetjes achter, je moet eerst zachtjes wiegen en als de voetjes meedansen trek je het geheel eruit, ook bij paardenbloem, distel, brandnetel en andere lastpakken.
Die 20.000 is een ruwe schatting, ik heb ze niet geteld hoor, maar op een keer dacht ik dat er tien zaailingen rond ons kersverse appelboompje stonden en dat bleken er 38 te zijn op een stukje zo groot als twee handen. Onze helling is 5000 vierkante meter waar we een zigzaggend pad doorheen gemaakt hebben met grit, helaas, jammer dan, zonder er anti-worteldoek onder te leggen… Dat pad maken we elke keer onkruid vrij en dit jaar stonden er voor het eerst oneindig veel zaailingen, wellicht door de zachte winter. Vloeken helpt niet en al doende ontdek je dat je pas echt iets leert van je stomste fouten, dus kun je er net zo goed dankbaar voor zijn.

Het opmerkelijke daar is ons plezier in alles, niet het plezier dat je maken kunt, dat luidruchtige, dijenkletsende plezier van jongens onder mekaar. Je zit daar op je hurken plantje voor plantje uit te trekken en een mateloos gevoel overkomt je, samengesmolten met handen die wandelen door een onmetelijke bos. Je hartklop gaat over in de hartklop van de natuur.

Een valk schreeuwt ergens in het luchtruim. De roep cirkelt boven je en landt in de top van een nabijstaande spar. Aanvankelijk denk ik nog dat er een valkennest in de top zit. Dat het vrouwtje bij de jongen zit en dat vader met muizen aan komt vliegen. Dat leid ik af van de kreten die volgen op de landing. Er is geen nest te zien, geen valk ook.
‘s Middags weerklinkt dezelfde schreeuw als ik ben uitgeschreven en ons huisje uitga, want dat doe ik tussen het wieden door. Het is ongelooflijk hoe goed gedachten opschieten als je eerst gewied hebt.
Ik volg de schreeuw van de valk en zie hem cirkelen rond de top waarin een vrouwtje zit en dan zie ik wat ze doen. Niks voeden van jongen, er zijn helemaal geen jongen, die moeten nog verwekt worden en daar ben ik getuige van. Hij landt bovenop haar, schudt zich vijf keer uit, stijgt op, omcirkelt haar met luide kreet en landt nogmaals op de vrouw, waarop hij zich nogmaals vijf keer uitschudt en dan is het uit en zweeft hij weg.
Dit schouwspel herhaalt zich dagelijks, eenmaal ‘s ochtends en eenmaal ‘s middags. Kennelijk hebben wij de wiptop naast ons huis.
Van een nest heb ik geen spoor gezien, daarvoor moet ik waarschijnlijk nog een jaar geduld oefenen. Maar één foto van de valk is gelukt, alleen niet in de spar, maar in de boom ernaast, waar vrouw even ging bijkomen van alle opschudding.

wordt vervolgd…

Het bericht Genius Loci – 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

ik duik mijn bed in
en het warme bad
ik pak mijn kleurtjes
en mijn wol
en ik doe lekker niks vandaag

Het bericht ik doe lekker niks vandaag verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik denk aan de raad en probeer het.
Niet denken.
Ik staar maar wat.
Lucht, wolken, water, bomen, vogels, katten, het pak water voor mijn neus.
Het wordt een vaas. In Zen zie je wat je eerst niet zag.

Knippen. Verven. Plakken.

Het handige is dat zo’n waterpak waterdicht is: water erin, bloemen erin. Leuk.

Het bericht ‘Try not to think’ verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik hang beddengoed over de lijn

Een merel fluit zijn triller
In de stilte neemt een andere merel het over
Een boom verderop
Om en om en net even anders
Daardoorheen de schrille kreten van jonge koeten
Het kalmer krijten van de ouders
In de verte een haastende ziekenwagen
Vlakbij ijzer op ijzer
Buurman zet zijn steiger in elkaar
Een klapwiekende ekster
Snaterende eend

Ik loop naar binnen

Mijn voetstap veert over het gras
Klinkt luid op de tegels
De achterdeur piept
De mat dempt mijn stap

Ik pak een emmer uit de bezemkast
Zet de kraan open
De waterleiding tikt
Water wordt warm
De watertoon stijgt met het peil
Droge lap
Drijft, zwelt, zakt
Afwasmiddel
Water omzwemt mijn hand
Vloeiend warm
En wordt sop

Zo was de wereld
Toen ik er net was

Het bericht Draai verscheen eerst op Anne Vellinga.

Daar waren achter mekaar de voldongen feiten.
Sri Lanka en Nebraska willen ‘op het laatst’ geen raskatten invoeren.
Zij vindt op nog allerlaatster moment een Zweedse vriendin die ze wil, over een maand.
Dinsdagochtend moet ze om 8.30 in Amsterdam haar nieuwe paspoort halen, ‘s middags alles verhuizen van Hoorn naar Medemblik, de poezen ergens tijdelijk onderbrengen en terug naar Amsterdam met haar reiskoffers naar een hotel, want woensdagochtend 7 uur vertrekt haar vliegtuig naar Amerika.
Dat lukt.

Dinsdag om tien uur meldt een oudere man zich om twee doosjes van Hippie naar de boot te brengen en Hippie naar hotel in Amsterdam, want hij wil dat niet middenin de nacht.
Ik open de deur van Hippiehome voor hem. Hij schrikt bij het zien van de ravage en wil eerst wel even koffie. Hippie is nog in Amsterdam en dat komt goed uit, nu heb ik de gelegenheid het volgende voldongen feit voor te bereiden: dat Hippie inclusief fonkelnieuw paspoort als eerste de poezen verhuist naar een poezenhotel, adres heb ik opgeschreven. Vriend belt Hippie om het te melden.

Ik roep de poezen, verliefd als ze zijn komen ze meteen ergens vandaan. Ik sluit ze op in Hippiehome. Hippie mag ze zelf in de reismandjes doen en wegbrengen.
Rond 1 uur is ze terug, en al gauw komt de vriend naar buiten met in elke hand een reismand, Hippie erachteraan, wit van de voldongen feiten, organisatie, reisstress.
De poezen zien mij en steken allebei hun beide voorpootjes door de tralies en miauwen, ik aai de pootjes, een hartverscheurend moment. Na drie dagen kan ik eindelijk de vertaalslag maken: ze jammeren niet, ze bedanken me.
Dan komt Hippie voorbij. Ik heb met haar te doen en sla mijn armen om haar heen. Haar lach breekt door.
‘Dankjewel Anne, voor alles en alles. Dankzij jou kon ik in de moeilijkste tijd van mijn leven de draad weer oppakken en kan ik nu verder. Je bent een lichtende ster en je was een moeder voor me.’
Zo heeft nog niemand me ervaren, een ervaring rijker.

De volgende dagen komen twee vrienden met een auto met grote aanhanger. Ze hebben verhuisdozen gehaald en doen alles in de dozen. Ze brengen alles naar de boot.
Behalve twee dozen en drie vuilniszakken, die zijn voor mij. Kijk maar wat je ermee kan.
O.
In oktober komt Hippie tijdelijk terug en wil workshops soulcoaching geven.
O.
Ze heeft nu eerst een expositie van haar sieraden in New York.
O.
Daarna enkele eigen eco tv programma’s in Sri Lanka.
O.

Na elf maanden hectische hippietime vol kleur en avontuur transformeer ik happy hippiehome in ruimte en rust. Vijftien uren poetsen, de beste leerschool in Zen…
Want.
Er ligt van alles op de loer om een gevoelig vrouwtje uit balans te brengen. Met het toelaten van de hippies in ons tuinhuis heb ik mezelf een podium geschapen waarop mijn duistere kant aan het licht kan komen, mijn ergernis, boosheid, teleurstelling, verdriet en spijt.

Terwijl ik kaarsvlekken met een schraper van de lambriseringen schraap, sesamolie dep van de houten keukenvloer, kattenpis was uit beddengoed, meters zwarte haren uit de wastafel verwijder, zwart aangebrande pannen weggooi en kapotte lampen vervang, ervaar ik de vloed en de eb van mijn gemoed, het is of ik met het schoonpoetsen van mijn huis, mijn ziel masseer.

Het bericht Kattenstaart – 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Wat ben je allemaal aan het doen? Ik dacht dat je naar bed kwam?’
Dat is Man vanuit de slaapkamer.
‘Ik moet Hippie vinden!’
Van de mail zap ik naar facebook.

En yes! Er is bericht, d.w.z. drie berichten!
De eerste is van Hippie, 17.31 uur, toen ik nog onbezorgd in de weer was met aardappels en andijvie.

Mijn bezorgdheid bedaart. Ze leeft.
Maar. Wat staat er nou over haar poezen!? Het bedrijf durft het niet aan? Welk bedrijf? Wat zei ze ook weer vanochtend in haar haast naar Amsterdam? Iets over kattendiscriminatie in Sri Lanka. Haar poezen mogen haar toekomstige land niet in vanwege hun ras! Daarom kunnen ze niet met haar mee en brengt ze ze naar haar moeder in Amerika, maar de KLM discrimineert haar poezen ook en daarom moeten ze met verschillende vliegtuigen en daar zou dat bedrijf voor zorgen. En dan zou zij ze in Minneapolis van het vrachtvliegtuig halen en ze naar haar moeder brengen. Dat kind is goud voor haar poezen.

Het volgende bericht is van 17.37,  ook van Hippie, een half uur later, toen ik de piepers in de pan had.

Ik ga direct door naar het derde bericht, van 23.03, toen ik haar poezen eten gaf. Net nog.

Ik ben back in Zen en overzie de situatie.
Hippie denkt nog dat ze overmorgen naar Amerika moet om haar poezen naar haar moeder te brengen en haastje-repje morgen in alle vroegte een nieuw paspoort moet halen in Amsterdam en daarna al haar spullen nog moet inpakken en verhuizen naar haar boot…
Hoeft niet!
De poezen gaan niet naar Amerika en zij hoeft er dus ook niet heen. Ze kan ook in Zen.
In de zenuwslopende hectiek is de goede wending niet tot haar doorgedrongen.
De poezen gaan naar Zweden en zo’n fris blond ABBA meisje komt ze halen en dan gaan ze wonen in een Pippi Langkous huis aan de rand van een groot bos.
DE oplossing voor Hippie en haar poezen. Hippie kan over de wereld hippen zonder zorg om haar poezen en voor de poezen is een bos veel leuker dan een stadstuin, ze zijn bomen gewend en kou. Eind goed al goed. En dat dankzij de kattendiscriminatie van Sri Lanka en Nebraska.

Ik schrijf haar gauw een geruststellend berichtje.
Dat ze niet naar Amerika hoeft en alle rust en tijd heeft voor verhuizing van haar spullen naar haar boot en voor de komst van haar Zweedse vriendin. Kan die gelijk haar boot zien, misschien kunnen ze de poezen wel varen naar Zweden! En daarna kan ze met een gerust hart naar Sri, haar nieuwe baan, nieuwe huis, nieuwe leven. Allemaal in Zen.
Ik ga naar bed en Man ligt er al in.

Wordt vervolgd…

Het bericht Kattendiscriminatie – 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Laat ik nou toch afgelopen week op vakantie in Drenthe ontdekken hoe ik mijn linkerarm rust kan geven! 
Bij toeval ontdek ik dat.
Het begint ermee dat ik papier en pen mee heb. Niets zo heerlijk als na een dagje drentelen aan tafel zitten en wat rommelen met verf op papier, in dit geval een pen. Zomaar wat bewegen met mijn rechterhand, zwart op wit, de linker rustend op tafel. En terwijl rechts wat spelevaart, begint links pijn te doen. Hoe kan dat? Links doet toch niets? Of wel?
Ik voel kleine spierspanninkjes, bijna onmerkbaar, en die doen pijn, een klein beetje, maar daardoor voel ik ze. Dat is het aparte, dat is mijn geluk. Ik word me dat onbewuste meebewegen bewust en…. ontspan mijn linkerarm. Dat kan. Een moment. Telkens als rechts zomaar wat beweegt, doet links onbewust mee en laat ik bewust los. Niet een keer, maar honderd keer, want telkens opnieuw gebeurt het en merk ik het. Dat zal de Zen van het tekenen zijn.

In mijn enthousiasme over het resultaat, stel ik mijn resultaten gelijk ter beschikking aan de liefhebber.
Die is er niet. Weet ik dat ook weer.

Nu was ik daarnet bij mijn fysiotherapeut. Na een week waarin hij op de skies voortraasde in Zwitserland en ik drentelde. Is hij me daar toch een potje tevreden over mijn arme arm! Voor het eerst in twee maanden. Mijn arm heeft aanmerkelijk meer bewegingsruimte. Hij denkt natuurlijk dat het door hem komt, zijn behandelingen, zijn gerichte oefeningen voor mij, zijn voorschrijven van rust en zeker ook de injectie met de cortison.
Allemaal helemaal waar.
Hoe je een arm rust geeft, was voor mij de vraag waar ik zomaar antwoord op vond dat op mijn lijf geschreven is.
Zen tekenen, heerlijk om te doen.

Mocht je er zo langzamerhand zelf ook zin in krijgen, dan ben je niet de enige. 
Raadt eens wat: het is een rage aan het worden!
En dan heet het Zentangle.  Er zijn zelfs grondleggers, Maria Thomas en Rick Roberts.
Zie: http://www.zentangle.com/
Als je eenmaal op het internet gaat kijken, gaan je handen jeuken, of je komt zelf niet meer aan tekenen toe…

Het bericht Zen tekenen verscheen eerst op Anne Vellinga.