Dood vogeltje

winterkoninkje op nest in de klimhortensia

Na een slopende week slaap ik een uurtje uit. Word ik gewekt door een klap tegen het raam. Tot mijn ontzetting vind ik achter de keukendeur een vogellijkje, piepklein, met een kittig staartje omhoog, een winterkoninkje. Ik til hem voorzichtig op. Zijn kopje valt opzij. Hij is nog warm en slap. Net dood.
‘De vogel is gevlogen,’ fluister ik geschrokken.
Onwillekeurig kijk ik de tuin in of ik zijn leven zie wegvliegen. Met het warme vogellijfje in mijn handen, heb ik het gevoel dat ik zijn laatste adem inadem. Het verbindt ons dieper dan ik zeggen kan.

Ik heb eerder vogels in handen gehad, een levende gierzwaluw met pootjes als stiletto’s, een dode houtsnip en een dode eend. Geen vogel is zo licht als een winterkoning, vederlicht. Een minuut geleden vloog hij nog rond in mijn tuin, de hele winter heb ik hem zien hippen en scharrelen en vliegen. Hij kent onze tuin. Het is zijn biotoop.

ons winterkoninkje
ons winterkoninkje van achteren
ons winterkoninkje
ons winterkoninkje van voren
ons winterkoninkje
ons winterkoninkje van opzij

Vorig jaar hadden ze een nest in de klimhortensia bij mijn keukendeur…

klimhortensia met nest van winterkoning
klimhortensia met nest van winterkoning
nest met winterkoning
winterkoning op het nest

… en nu is hij er tegenaan gevlogen, keihard. Hoe kan dat nou?
Zag hij in de weerspiegeling van het raam het ultieme plekje voor zijn volgende nest? Maar er zitten nog helemaal geen blaadjes aan de takken. Of zaten die brutale eksters achter hem aan? Lukkie was toch niet buiten? Mijn hart krimpt. Er zal geen nestje komen. Ik moet hem begraven. Onzichtbaar onder de grond. Alsof hij nooit bestaan heeft.

Op zulke momenten staat mijn vader me voor de geest. Ik zie zijn sterke, soepele handen voor me, een vlijmscherp fileermes erin. Als bioloog ontleedde hij dode wezels, hermelijnen en uilen en bewaarde hun skeletjes om zijn leerlingen te laten zien hoe mooi ze in elkaar zaten.
Ik was trots dat mijn vader dat durfde en tegelijk griezelde ik ervan.

Ik wil geen skeletje. Ik wil een levend vogeltje dat hipt en tript en vliegt en fluit en nestelt. Misschien kan ik een veertje plukken ter herinnering aan zijn bestaan, zo’n parmantig staartveertje.
De gruwels kruipen me over de griebels.
Dat rot raam! Waarom heb ik er geen gordijn voor gehangen en luxaflex en luiken en plakvogels en bellen en toeters en sirenes! Maar nee. Ik neem geen enkele voorzorgsmaatregel, ik denk dat het allemaal zo wel kan.

Kees roept mij naar binnen. Als elke ochtend hoor ik de tv. Voor hij naar school gaat, kijkt Kees naar het weer, de files en mogelijk nieuws dat niet kan wachten.
Met een dood vogeltje in mijn hand hoor ik het verschrikkelijke nieuws uit Brussel.
Ik ben voor de rest van de dag monddood.

29 thoughts on “Dood vogeltje

  1. Jannie Harmsen

    Ik moet nu aan een regel uit een lied van Robert Long denken Anne, “vanochtend vloog ze nog” …

    Alles heeft betekenis, zelfs zo’n lieve kleine winterkoning.

    Reply
  2. Mieke Schepens

    Vreselijk om wakker te moeten worden van een geluid dat veroorzaakt wordt door de laatste bewegingen van een levend wezen. Je gaat oorzaken zoeken en dat gevoel blijft hangen…

    Reply
  3. willem lommert

    rakende woorden met dat intense voelen….stilmakend ….dat binnenste dat zo woelt , lastig is en niet te missen is 😉

    Reply
  4. Kees Versluis

    Vreselijk water vlak bij ons is gebeurd.
    Laten we toch met zijn allen het hoofd koel houden.

    Reply
  5. Nelleke Baas

    Lieve Anne,wat weer een wonderlijke gebeurtenis,zo genieten we volop van het leven en zo worden we weer geraakt met het geweld.

    Reply
  6. dimph

    Anne je raakt me intens, je blik volgend of je de warmte van de ziel nog voelt, hoe zou dat zijn bij zoveel nodeloos stervende mensen ?

    Reply
  7. Geertje Lentink

    Het leven is hard en onvoorspelbaar. Tegelijkertijd gaat het leven ook door, wat we zien aan de hoopvolle lente!

    Reply
    1. Anne Post author

      Ha Geertje! Leuk dat je reageert, dankjewel en ja, het is die eeuwige kringloop, die toch telkens even slikken doet… groetjes!

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *