Kassa

Voor mijn vriendin met de trein uit Nijmegen aankomt in Hoorn, heb ik nog net even tijd wat lekkere dingen in te slaan. Bij de kassa kies ik de kortste rij. De foute rij. Hij schiet niet op. Het wachten is op de barcode van de babybananen. Met mijn winkelmandje sta ik ingeklemd tussen twee vrouwen met volgeladen karren. De vrouw achter me heeft een wagen vol brood, de vrouw voor me heeft twee karren, een gevuld met pampers, de ander valt buiten mijn zichtlijn. De voorste kijkt achterom.
 ,,Zooo, jij bent flink gegroeid.’’
Haar uitspraak  brengt mijn aandacht waar ik hem niet wil, vetrollen, zwembanden, puilborsten, hangbillen, onderkinnen en wallen.
,,Zeg dat!’’
De bevestiging komt van de broodvrouw achter me. Ik ben het vette worstje in de hotdog van hun gesprek. Ik kijk naar het pondje door mijn mondje dat nu nog in de gedaante van taart, slagroom, kaas, roomboter, ossenworst en Egmondse kaasbolletjes in mijn mandje rust.
,,Wanneer ben je uitgerekend?”
,,Nog een maand.’’
Elk woord gaat door mij heen. Ik ben de radio tussen de speakers.
,,Ben je brood aan het inslaan?’’
,,Het was in de aanbieding en straks heb ik geen puf meer om boodschappen te doen. Dus sla ik nu alle aanbiedingen in voor de vriezer.’’
,,Als je nog rompertjes moet, ik heb splinternieuwe eentjes.’’
Aanvankelijk denk ik dat het om eendjes gaat, jonge eendjes, oude eendjes, gele eendjes, desnoods badeendjes.
,,Ik heb geen eentjes, alleen tweetjes, eentjes hebben ze in het ziekenhuis, die slaan tweetjes over.’’
 Als radio zou ik nu even tussen de speakers willen komen. Wat zijn rompertjes? Helaas is op dit cruciale moment van onthulling de barcode van de babybanaantjes bekend. De band rolt. Pampervrouw loopt naar voren met haar twee karren, waarbij de link tussen de karren zichtbaar wordt, twee piepkleine babyhandjes steken boven de rand van de voorste wagen. Het is onbegrijpelijk en niet te geloven dat die kolossale pampers stuk voor stuk gevuld gaan worden door het piepkleine lijfje dat verbonden is met deze vlinderhandjes. Pampervrouw  draait zich om. Knalrode lippen ontbloten spierwitte tanden.
,,Als je toch boodschappen doet, moet je langs Etos, die hebben navelbandjes en trappelzakken.’’ Broodkar trappelt bij de gedachte, wat te voelen is aan de druk van haar kar in mijn achterwerk.  ,,Woon je nog op de Brik? Dan stuur ik een kaartje als het er is.’’
 Voor het er is, duwt ze de broodkar dwars door mij heen.
 ,,U bent!’’
De weg vooruit is geblokkeerd door pampervrouw, die piepkleine cadeautjes van de super inlaadt. Onder toenemende druk van de broodkar draai ik me om, klaar hem met geweld van me af te duwen. Net op tijd zie ik waar het allemaal om draait. De buik. Mijn achterbuurvrouw draagt de toekomst in haar schoot. En in haar vriezer komt het brood.

4 thoughts on “Kassa

  1. Kees Versluis

    Hoe een alledaags tafereel toch weer een leuk verhaaltje wordt.
    Bumperkleven op de snelweg is kontduwen met een boodschappenkar.
    Hebben we die neiging niet allemaal om terug te duwen?

    Reply
  2. minke nas

    als ze niet zwanger was zou ik de kar ook een duuw hebben gegeven, maar je had ook kunnen zeggen dat je gevoel hebt!
    Wat een verhaal weer, wij hebben er om gelachen.

    Reply
  3. lidy Ridder

    leuk om te lezen ik ben een zus van Beppie Hullegie daar stond je voor in de rij om wat lekkers te kopen zij maakte me attent op jouw website en vertelde dat ze zo,n leuke dag gehad bij je en ook over je Moeder parkison en dement . We kunnen er ook over meepraten onze zus Greet . Ze leeft in een cocon met zich zelf . Woont heel fijn in de Herbergier. Er is nu een goed boek over dementie uit het Duits vertaald. van August Geiger :De oude Koning in zijn rijk . heb het al in het Duits gelezen . Kan het aanbevelen Zowel in Volkskrant als Trouw heeft het goede recensies.
    groetjes Lidy Ridder

    Reply
  4. Anne Post author

    Lieve Lidy, wat enig je hier aan te treffen!
    Ja, dat was je zus! En weet je wat het domme was, typisch mij? Had ik wel de boodschappen uit de fietstas gehaald, maar die in mijn schoudertas vond ik de volgende dag. Maar dat gaf niks. We hebben gesmuld van elkaars verhalen, wat een feest! De tijd viel weg, we waren net zo vertrouwd met elkaar als ‘toen’, iets van 25 jaar geleden.
    Ja Greet, die cocon…. dat herken ik hoor. Ik heb het geluk dat ik nu net in een huis woon waar zij bij ons kan wonen, waardoor ik haar elk moment kan zien (als ik wil…) en ook veel momenten meemaak dat er licht in de cocon valt, dan zie ik de vlinder daarbinnen, vol kleur en zachtheid.
    En dat boek ga ik vinden en lezen, dankjewel voor de goede tip.
    Alle goeds voor jou van Anne

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *