Reis door de nacht

van Amsterdam naar Moskou
een enkeltje Parijs
de boemel of de metro
het vliegtuig of de fiets –
varend, vliegend, lopend
heb je een idee
waar je bent of wezen wilt
ergens herken je iets

ergens zijn er kaarten
om te lopen
om te kopen
om te varen
om te lokken
raadselkaarten
anders en vaak gek
toch een bekende plek

ergens zijn er mensen
voorbij
dichtste bossen
drukste steden
volste treinen
kaalste heide
diepste zeeën
die weten van die plek

zijn er nog plekken
die niemand weet
achter stilte en storm
liefde en pijn
ongehavend
geborgen geheim
zijn er nog plekken
die van niemand zijn

waar is de plek
zo stil en vreemd
zo godvergeten
onbekend –
de plek van moederziel
ik weet niet waar ik ben
waar is de plek
die ik niet herken

waar is de weg
van niets
en van geen
waar is de weg
die niet ophoudt
onbekend te zijn
waar is de weg
alleen

anne vellinga - pentekening
anne vellinga – pentekening

 

 

20 thoughts on “Reis door de nacht

  1. Edgard

    Inderdaad, waar vind men nog deze plekken ik denk alleen thuis , de rolluiken beneden, de lichten uit, in de kelder met kaarslicht en de post op de êstbus en dan nog zal je jezelf moeten kunnen bedwingen om niet stiekem even te gaan kijken, want zo zijn wij mensen nu eenmaal.

    Reply
  2. Flip Roodnat

    Sta mij toe, waarde mevrouw Vellinga op uw wonderschone gedicht te reageren met mijn eigen tekenpapier, waterverf, mengbakjes, penselen en oude onderbroek om ze aan af te vegen.
    U schets een figuur waarvan iedereen, man of vrouw, jong of oud zoals ik, zou kunnen zeggen: dat lijkt wel mijn heimelijke plek. De plek die helemaal beantwoordt aan het beeld van mijn ideale plek, de plek die niet te koop is en die mijn ijdelheid streelt omdat ik in essentie zelf die plek ben. De plek waar ik bedauwd kan zitten op een stenen bankje begroeid met mos want zo zijn mensendromen, soms verstoppen ze reële dingen in een hersenschim en soms spelen de hersenschimmen tikkertje met de werkelijkheid.

    Reply
    1. Anne Post author

      …omdat ik in essentie die plek zelf ben… mooi hoe je daarheen penseelt, ik zie het bedauwde plekje met de stenen bank – dank Flip!

      Reply
  3. Mieke Schepens

    Het is naar mijn mening niet de bedoeling dat we alle plekjes al kennen, of weten waar ze zijn. De reis daarheen, of het verlangen daarnaar en het fantaseren daarover, is het mooie van niet weten !
    Mooi gedicht !!

    Reply
  4. Kees Versluis

    Mooi gedicht Anne. De tekening vind ik wel heel bijzonder. Wat zie ik?
    Intense tevredenheid, dromen, baarmoeder, octopus, vlinders in een buik en een spiraal. Een spiraal is een wiskundige formule, maar ook het leven. De cirkels van de tijd worden steeds groter.

    Liefs

    Reply
    1. Anne Post author

      wat bijzonder dat je zo intens naar mijn tekening hebt gekeken – en wat zie jij veel…

      Reply
  5. Selma

    Maar die foto, dat grijze boomskelet, met twee lichtjes links en rechts.
    In het gedicht vind ik het antwoord (ook) niet….

    Reply
    1. Anne Post author

      de maan en haar weerspiegeling aan weerszijden van de boom die de bliksem overleefde, hier naast het huis, het moment dat we begonnen te verbouwen…

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *