Ontknoping

Het begon zaterdag – of eigenlijk de woensdag ervoor: de terugreis van vakantie, het gesprek met de uitgeefster, het contract, de thuiskomst, Duitse gasten in de tuinkamer, mijn moeder, de poezen, de timmerman aan het nieuwe balkon. Dat was het rustige vaarwater. Gisteren kwam de storm opzetten.
Enigszins vermoeid lag ik voor de derde nacht in mijn eigen bed, dat intussen al twee keer van haar plek moest vanwege het nieuwe kozijn en de stukadoor en de timmerman. Op zaterdag werken die niet, dus kon ik eindelijk bijslapen. Word ik wakker van het stof in mijn neus. Het is pas half vijf en ik heb barstende koppijn. Onder de warme douche, raam open, muggen binnen en slapen maar. Om vijf voor acht slaap ik eindelijk in, word ik om half negen gewekt door Duitse stemmen onder mijn raam ‘Anne? Wo bist du?’
In dromenland, nou goed.

Ik kan de slaap niet meer vatten en sta op. Na tal van wakker makende rituelen als koude douche, zuchten, kreunen, rekken en strekken wil ik aan de koffie. Zijn mijn Dark Roast koffiepads op. Dan die slappe dingen van mijn moeder maar. Gatsie, daar word je niet wakker van. Komt Man dat ik nu toch echt naar de Duitse jongens moet, want ze wachten al een uur.
‘Ga jij maar, ik ben niet wakker.’
‘Ze riepen jou.’
‘Ik ga als ik wakker ben en dat is nu niet.’
‘Misschien is er iets.’
‘Ga jij dan.’
Dit gesprek draagt bij aan mijn adrenalinegehalte, maar wakker word ik er niet van.

Gaat de bel. Klokke tien.
Een van de Duitse jongens. Ik ken hem al zes jaar.  De ene keer komt hij met een vriend, de andere keer met vriendin en soms met beide. Altijd met fietsen.
‘Heb je een lekke band?’
‘Nein! Maar ik moet je iets vertellen. We moeten terug naar Hamburg, nu meteen.’

Ik bied mijn hele netwerk aan, verpleegkundigen, chirurgen, psychologen, technici. Dat is het niet.
Heeft hij last van de timmerman en de stukadoor? Dat is het niet.
Ben ik het? Dat ik me nog niet heb laten zien? Nu pas? Niet toen hij me nodig had? Dat is het niet.
Wat is het dan!
Het is het thuisfront van de vriend.

Ik blijf achter met een onbehaaglijk gevoel. Wat wil je niet zeggen?
Als je familie ziek is geworden, zeg je dat toch? Overlijden, ongeluk, brand. Waarom zegt hij het niet?
Hebben ze ruzie gehad?
Dan zou hij hem niet terugbrengen in zijn zuurverdiende vakantie van twee weken per jaar.
Hij beschermt zijn vriend. Zo is hij wel.
Wat is er met zijn vriend? Het gaat mij niet aan. Maar…
Kan ik het helpen dat mijn gedachten gaan naar drugs en metadon en aisdremmers en kankerpijn.
Aan inleving en fantasie geen gebrek, des te meer aan caffeine.
Op naar de winkel. Dat duurt langer dan ik wil door van alles.
Kom ik terug, staat er een Duitse auto op ons erf met een fietsendrager achterop.
Ik blij. Ze zijn terug.

Binnen staat man bezweet naast een emmer sop, een dweil, een berg beddengoed, stofzuiger en vuilniszak.
‘Waar bleef je nou?’
‘Even koffie halen en toen heb ik gelijk de boodschappen gedaan en toen zag ik buuf en…’
‘Je was amper weg of het VVV belde of we de tuinkamer vrij hadden voor een echtpaar uit Berlijn. Ik heb me rot gewerkt.’

Tot zover is het kalm. Voor mij.
Behoudens een soort zweer op mijn moeders wang. Haar hulp pulkt hem eraf en laat mij het resultaat zien: zowel pus als korst als afgerafelde wang en slijmigheid en bloederigheid – als ik daar tegen kon was ik wel wondverpleegkundige geworden…
Om op de grond te komen ga ik wieden in het oerwoud van onze tuin. Daar blijkt een braam van venijnig soort dwars door alles te zijn gaan woekeren, en als hij nou nog bramen had, maar de ellenlange slierten hebben alleen maar haarfijne doorns en die zitten na een paar uur overal in mijn armen.
Al met al is de zaterdag een kalme voorbode van de zondag.

Om een lang verhaal kort te maken.
De Berlijners, een vriendelijk, wat ouder koppel, gaan fietsen.
Man gaat buitenlichtjes maken onder het nieuwe balkon.
Ik ga eindelijk mijn contract met de uitgeefster doornemen.

Is het contract spoorloos. Heb ik het gedroomd? Ik zoek me lens tussen alle bouwmaterialen, bergen wasgoed, in de auto, de koffers. Geen contract.
Dan maar even alles vergeten en achter de computer.
Wacht me daar een waarschuwing van een vriendin dat ik vermoedelijk vanochtend om 7 uur gehackt ben op OBA, de site van Onafhankelijke Bloggers. Iemand heeft er reclame geplaatst van een Amsterdamse tent met mijn profielfoto ernaast. Foute boel. Zoek ik uit.
Houdt mijn laptop ermee op. Verbinding met internet is foetsie, weg.

Op naar Man.
Die is in alle staten. Er is een stop doorgeslagen waar het belangrijkste elektra op zit en hij krijgt hem niet goed.
Alle koelkasten in alle gastenverblijven zijn gestopt. De wasmachine. Alle t.v.’s. Alles.
Man gaat aan de gang met drie klossen elektra en 1 werkend stopcontact.
Her en der doet het belangrijkste het weer, de vriezer, het internet, alleen oppassen voor alle losse kabels.

Komt de Duitse dame thuis. terneergeslagen. Alleen.
Haar man heeft een ongeluk gehad met de fiets, is over de kop geslagen, bloedde als een rund uit zijn voorhoofd, wist niets meer, is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
De fietsen liggen nog ergens in een berm. Zij durft niet te rijden.
De fietsen passen niet in onze auto.
Man haalt met onhandelbare VW van de Duitsers de fietsen op in dorp diep in Noordholland, waar net een wielerronde is en kermis.
Bij terugkeer is Duitse dame toe aan een warme douche.
Doet de douche het niet. Niets doet het nog in de tuinstudio.
Man is nooit in paniek, maar nu nadert hij zijn grens.

Ik meld op facebook dat ik bezig ben mezelf uit de knoop te halen.
Wow, wat een support! Er zijn mensen die hulp sturen en kracht en liefde.
En… dat helpt!

Ik weet ineens zeker dat ik woensdag mijn contract in de auto heb laten liggen. Er gebeurde zoveel… toen we eenmaal thuis waren, werden we besprongen aan alle kanten. Ik kijk nogmaals en daar ligt het, van de achterbank op de grond gegleden, precies onder een petje van Kees.
Uit het ziekenhuis komt bericht dat onze gast moet blijven, maar het gaat goed komen.
Man vindt het telefoonnummer van onze elektricien van tien jaar geleden en die komt meteen en krijgt alles aan de gang.
Eind goed, al goed.

20 thoughts on “Ontknoping

    1. Anne Post author

      Dat is het leuke van lezen hè, je maakt alles mee of je het zelf beleeft, lekker in de luie stoel in de schaduw van een lindeboom, glaasje wijn erbij….

      Reply
  1. Edgard

    Je zal het maar beleven, eens willen uitslapen en dan krijg je luidruchtige bezoekers, problemen met papieren en vraagt men waar je zolang bleef, het is genoeg om direct weer te gaan slapen.
    Een einde dat er mag zijn.

    Reply
  2. soli

    Zit hier rustig met een beker koffie om je verhaal te lezen en ben uitgelezen ineens doodmoe 🙂
    Hoop dat je een avond had waarin je goed hebt kunnen afschakelen en een onderdompelende nacht.

    Reply
    1. Anne Post author

      Dankjewel, je wens is uitgekomen Soli, ik heb geslapen als een roos – en in het ochtendgloren strekt de dag zich ongeschonden voor me uit –
      Man is naar school
      Hulp is bij mijn moeder
      Gast zit in de tuin te ontbijten met een kopje koffie
      Poezen in hun mandjes
      Wasmachine zoemt
      Peace…..

      Reply
  3. Lien Janken

    Die slinger in je pad bleek achteraf een mooiere, toeristische route 😉 En hij heeft je weer op plekjes gebracht, die je anders nooit zou hebben ontdekt.

    Reply
    1. Anne Post author

      Lien, mooi gezien!
      waarbij ik dan gelijk ook weer wat zie, mezelf met zo’n kapmes in het onbekende woud, geritsel van addergebroed en dalende gieren, een bloem, een kolibri…

      Reply
  4. SimoneVanKeken

    Jee meid jij hebt me daar even een portie over je heen gehad, en ik dacht nog wel wat heb ik pech was mn tas in mn nieuwe huisje vergeten en met een zenuwachtige achteruitgang tegen een muurtje wat ik nog niet goed ken geknotst. Al drie dagen niet gereden en nu eindelijk de prijsopgave waar ik van achteroverviel. En net zoiets als jij dan zijn er die mensen die je uit de nood willen helpen.Morgen komt een monteur hier ter plekke kijken wat te doen. Maar is niet te vergelijken met de nare dagen die jij hebt moeten meemaken.
    Alles komt op t eind altijd wel weer goed toch…Liefs Simone xx

    Reply
    1. Anne Post author

      het lijkt wel of het in de lucht hangt, Simone.
      staat er ineens een muurtje waar je het niet verwacht – balen –
      maar fijn dat er morgen een monteur komt – vast een schatje, was de elektricien ook –
      het kost wat, maar dan heb je ook wat 😉
      suk6 ermee!

      Reply
  5. willem lommert

    eind goed al goed…maar tussen het begin en einde is er zoveel gebeurd…teveel om te bevatten, maar je moet wel ondergaan 😉 graag gelezen ….

    Reply
    1. Anne Post author

      ja, er zijn van die dagen dat alles tegelijk in je schoot valt – fijn dat je het graag gelezen hebt – dankje willem –

      Reply
  6. Kees Versluis

    Jeetje Anne,

    wat een verhaal zeg. Gelukkig kwam alles toch weer goed. Ik zag dat je het druk had.
    Op naar het volgende blogje van jou.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *