Vriendinnendag en wat daaraan vooraf gaat

vriendinnendag en wat daaraan vooraf gaat
op weg naar mijn vriendinnenweg

Eens in de maand hebben we een vriendinnendag. De ene keer bij haar, de andere keer bij mij. Om en om verwennen we elkaar met hapjes, drankjes en iets creatiefs. Vandaag word ik verwend in Alkmaar. Daar moet ik wel eerst heen met de trein en de treinkaart.
Doet mijn kaart het niet. Laat er nou toch een conductrice langslopen die net een cursus gevolgd heeft ‘hoe herkennen wij de demente passagier en hoe kunnen we die bij de trein brengen en houden’.
De leerstof vers in het geheugen ziet zij het prototype voor de paal staan hannesen met kaart en oog.
Kordaat stapt zij toe met een I-phone voor conducteurs. Of ze helpen kan.
Dat kan, maar daartoe moet eerst haar ding opgestart worden. Dat duurt een eeuwigheid.

‘Zolang kan ik niet wachten, ik moet de trein naar Alkmaar.’
‘Maakt u zich maar niet bezorgd, want die moet ik ook, en hij vertrekt niet voor ik fluit.’
Ik zak in haar handen. Zij voelt mijn onmetelijk vertrouwen in haar en gaat dat helemaal waar maken.
Zodra haar apparaat piept en oplicht, vraagt ze beleefd naar mijn kaart.
‘Ach mevrouw, die is verlopen. U heeft toevallig niet de nieuwe kaart ook bij u?’
‘Zou best eens kunnen.’

In de haast van vertrek naar mijn vriendin heb ik een tasje mee waar ik alles inpleur waarvan ik niet weet waar ik ermee heen moet. Dat haal ik er nu allemaal uit. Een berg visitekaartjes en pasjes om het spoor geheel bijster te worden. Zij niet. Daar ben je conductrice met fluit voor. Zij ordent mijn stapel naar visitekaartjes en bankpasjes en winkelpasjes en ziekenfondskaart en zegt erbij wat wat is en wat voortaan wel thuis kan bijven, dan heb ik niet zo’n zware tas bij me en kan het ook niet gestolen worden. Hartstikke handig zo’n personal coach. Heel erg toevallig, of eigenlijk ook helemaal niet toevallig, zit mijn nieuwe treinpas ook in de opbergtas.
Zij glimlacht van hier naar Alkmaar.

‘We gaan even voor u checken of u er geld op heeft staan.’
Zij houdt mijn kaart boven haar alziend oog en jawel, er staat 41 euro op. Dat heb ik ooit automatisch laten doen en dat werkt nog steeds, ook op de ongebruikte nieuweling.
‘Misschien staat er ook nog geld op uw oude, dat kan kosteloos overgezet worden op de nieuwe. Ik kan nu niet met u mee naar het loket, daar is het nu te laat voor, want de trein had al weg moeten wezen, u kunt beter nu met mij mee als u op tijd in Alkmaar wilt zijn.’
Zij neemt mij bij de hand en begeleidt me naar het incheckpaaltje naast de trein naar Alkmaar. Ze wacht tot ik het kaartje voor het oog houd en wijst naar het lichtschermpje bovenin.
‘Zie, u bent nu ingecheckt, en dan moet u straks in Alkmaar niet vergeten uit te checken voor net zo’n paal.’
Zo krijg je nog eens instructie en ziet zo’n conducteur met eigen ogen de problemen waar haar demente passagiers voor staan.

Geheel in onze rol van hoofdconductrice en hulpbehoevende begeleidt ze mij vervolgens naar de tweede klas. Zo kom ik dement en wel in Alkmaar, onder verschrikkelijk toeziend oog van de conductrice met fluit, die bij elke halte, Obdam, Heerhugowaard, Alkmaar Noord komt melden dat ik moet blijven zitten, want ik ben er nog niet. Ik ben niet de enige passagier, dat je dat niet denkt.

tussen Alkmaar en Hoorn
tussen Alkmaar en Hoorn

Kun je nagaan hoe ik er vanochtend uitzag, dat ik volledig en volkomen en totaal pas in het profiel van de hulpbehoevende. Hopelijk een uniek moment vanwege het voorafgaande. En dan bedoel ik niet de haast waarin de week uitmondt omdat ik geen oog dichtdoe omdat ik abrupt wakker schrik uit een droom waarin drie rode katers mijn hele huis besproeien en toen was het Lukkie mijn kat, die ongelooflijk handig op middernachtelijk uur langs de ijzeren steigerpoten op het nieuwe balkon is geklommen, maar er niet meer vanaf kan en dus net zo lang voor de slaapkamerdeur miauwt tot ik wakker word. Kom dan maar weer eens in slaap.
Waarbij terloops eindelijk vermeld kan worden hoe ik afgelopen zondag door mijn hoeven zakte. Je leest het goed.
Nou, dan ben je in een klap dement en bejaard en hulpbehoevend en een wrak, en dat op het lang beloofde familiefeest…

Nou vooruit, dat kan er ook nog wel bij, morgen…

Als je door wilt lezen is hier de link: https://annevellinga.nl/2013/09/08/vriendinnendag-2-en-wat-er-nog-meer-aan-voorafgaat/

17 thoughts on “Vriendinnendag en wat daaraan vooraf gaat

  1. Egbert Jan van der Scheer

    Zou helemaal mijn levensbeschrijving kunnen wezen Anne, ware het niet dat ik als man nooit een tasje bij me heb en dus nog minder pasjes, laat al hélemaal staan de goede.
    Ach, dement hoef je dan ook echt niet te wezen. DAT WORD JE ER VANZELF WEL VAN!!!
    GRRRRRRRRRR!!!!!!!!!

    Reply
    1. Anne Post author

      o heerlijk, ik ben niet de enige…
      en wat super dat de goeie erin zat! dat vond ik nou ook wonderbaarlijk.
      dank voor de herkenning Egbert 😉

      Reply
  2. Edgard

    In afwachting, van morgen zie ik mijn vriendinnen terug, kan de nacht ervoor zorgen ernstig verstoort te worden en het geluid van en miauwende kat zorgt er voor dat de droom steeds meer horror wordt.
    En eigenlijk heeft de kat je nog gered van meer ongeluk.

    Reply
    1. Anne Post author

      ze stak er in elk geval al haar kunde en tijd en aandacht in, en dat is een unicum dat wel eens vermeld mag worden, zeker en vast Johan

      Reply
  3. Thea Dix

    Wat een heerlijk verhaal,na het eten van mosselen en allerlei toetjes gebakjes sluit ik af om te zeggen,je hebt het erg leuk geschreven
    Slaap lekker xx

    Reply
    1. Anne Post author

      Thea, het is je gelukt! Je bent door de code heen! en fijn om hier te lezen dat je letterlijk een heerlijke dag hebt gehad.
      Truste!

      Reply
  4. Dani

    Ha ha! Ja, dat herken ik wel, dat je niet helemaal voor vol wordt aangezien als je aangeeft dat de betreffende jongeling niet verstaat.
    Puur en alleen omdat hij/zij te slordig en veel te snel praat.

    Op mijn vraag of ze langzamer kunnen praten, onderbreken ze hun verhaal met de vraag of je het wel begrijpt en leggen ze ook nog de ‘bleeding obvious’ uit. zucht… Maar goed bedoeld, net als jouw conductrice het goed bedoelde. En om dan als enige in de coupe steeds verteld te worden dat ‘je er nog niet uit hoeft’… ha ha ha!

    Je eer te na, maar wat doe je eraan!

    Reply
    1. Anne Post author

      Dat komt inderdaad ook voor Dani!
      En het is werkelijk een vreemde eer deze vorm van vip behandeling…

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *