Galerie van Ali Kolman – recent werk

Het doet zeer het atelier van mijn moeder op te ruimen, of liever opgeruimd te hebben. Haar stapels papier, potten  met kwasten en tubes met verf. Ze staan nu op mijn atelier, en dat is het pijnlijke ervan. Ze herinneren aan haar schildersleven dat ze voortzette toen ze bij ons kwam wonen, vijf jaar geleden. Tot voor kort lukte het schilderen nog als ik de kwast in haar hand deed en klodders verf op het doek. Dan moest ik nog wel even de haren van de kwast in een rode klodder plaatsen, en niet in geel of blauw, en dan haar hand loslaten. Dan gleed haar hand omlaag en zag ze een rode streep komen. Op dat moment zag je een rilling door haar lijf, alsof de stekker in het stopcontact zat – haar hand wist de beweging nog, en daar ging de hand. Het meest opmerkelijke vond ik dat haar polsbeweging er in bleef, beter dan ik ooit zal kunnen, zoals ze met een kleine draai van haar pols een fragiele schaduw onder een bloemblaadje kon aanbrengen, zo ging die pols nog steeds, alleen nu de helft van de tijd met de ogen dicht.

Op een goed moment moet je aanvaarden dat er een periode voorbij is, en bij mij gaat dat omgekeerd. Ik ga aan het opruimen omdat ze morgen jarig is, en al doende daagt het besef. Het moment dat haar schildergerei op mijn eigen atelier staat, slaat een vreemde kou om mijn hart. Iselijk gewoon. Een vreemd woord en ik weet er geen ander woord voor. Iselijk.

Elk einde is een nieuw begin. In dit geval van een keurig opgeruimde ruimte, die Andere Anne en ik gezamenlijk te lijf gaan met centimeter, hamer en spijkers. Het resultaat is een galerie van mijn moeders werk van de afgelopen vijf jaar en aan de kant van de kast wat ouder werk.

galerie Ali Kolman
galerie Ali Kolman

 

galerie Ali Kolman
galerie Ali Kolman

Het stomme is dat we er nooit een datum onder gezet hebben – dus de exacte volgorde weten we niet meer – maarrr…… er waren fasen en die weten we wel. Van te voren besefte ik met mijn duffe kop niet dat er almaar iets zou veranderen in haar perceptie van de wereld en haar weergave ervan. Pas nu ik terugkijk, zie ik het, en dat wil ik eens laten zien. Niet alles, dat kan mijn blog niet aan.

Pal voor mijn moeder bij ons kwam wonen, ging ze in haar schilderijen zwarte lijnen zetten. Het begon met een boom. Deze boom heeft ze vier maal geschilderd, alle vier de seizoenen over elkaar heen, jammer genoeg… In de laatste zag ze ineens gezichten en wezens.

Ali Kolman, 2007 boom met boomwezens
Ali Kolman, 2007
boom met boomwezens

De foto is wat vaag, want ze slaapt ernaast… en onder een ander belangrijk schilderij – de boot naar de andere wereld.

truste lieve Aal...
truste lieve Aal…

Na de boom met de boomwezens kwam een schilderij waar ze zo blij mee was, dat ze mijn vriendinnen uitnodigde in Amsterdam om hem te zien. Ze had het gevoel dat ze iets wezenlijks te pakken had van haar visie, dat wat zij zag. Wij zagen een auto met wielen, of in elk geval iets dat vooruit kon…

Ali Kolman, lijnenspel 2008
Ali Kolman, lijnenspel
2008

Pal daarop werd haar huisgenote opgenomen in het ziekenhuis, wij moesten op een draf terug van vakantie om haar op te vangen, want ze had al Parkinson in een stadium dat ze eigenlijk veel meer hulp nodig had. Mijn moeder kwam ‘zolang’ bij ons, haar vriendin stierf in het ziekenhuis. Tijdens haar zweven tussen de werelden schilderde Aal dagen aaneen aan het schilderij dat nu boven haar bed hangt ‘de boot naar de andere wereld’ –

Ali Kolman - de boot naar de andere kant - aug.2008
Ali Kolman – de boot naar de andere kant – aug.2008

Ze bleef bij ons wonen en bleef schilderen, elke dag. Ook haar broek, als de kwast te zwaar werd ook de vloer. De zwarte lijnen verdwenen uit haar werk, maar er was nog wel veel lijn in haar werk. Ze noemde deze serie ‘Het Gevecht’.

Ali Kolman - 2008
Ali Kolman – 2008

 

Ali Kolman 2008
Ali Kolman 2008

 

Ali Kolman 2008
Ali Kolman 2008

 

Ali Kolman
Ali Kolman

 

Ali Kolman
Ali Kolman

 

Ali Kolman
Ali Kolman

Ergens in 2009 beginnen de beelden te vervagen…

Ali Kolman
Ali Kolman

wordt vervolgd

20 thoughts on “Galerie van Ali Kolman – recent werk

  1. Jennifer Vrielinck

    Ik vind het prachtig.
    Je blog,
    wat je doet voor je moeder,
    wat je moeder doet en vooral
    de werken zelf. Onvoorstelbaar die kleuren, die lijnen.
    Ik hou niet van abstracte kunst, punt uit, maar deze werken lijken elk op zich een geschenk van een vrouw met veel inhoud. En de levenskracht die het uitstraalt ook al is de druk op de schouders zwaarder dan kan gedragen worden. Het overstijgt het figuratieve
    Echt prachtig!
    Liefs,
    Jennifer

    Reply
  2. willem lommert

    elk einde is een nieuw begin….lees ik…elke nieuwe fase is mi. ´boeiend ´ te noemen..die invulling zie ik je in de praktijk brengen …in je woorden hierboven opgetekend…prachtig opgetekend…met graagte gelezen 🙂

    Reply
  3. Henriëtte Hendrix

    Wat mooi, Anne en wat een kostbare herinnering aan je moeder. Het is natuurlijk treurig dat het zo eindigt, maar wat een vrolijkheid en uitbundigheid in haar schilderijen van 2008..

    Reply
  4. Barbara

    Een vreselijk moment, lijkt me, maar je hebt er iets mee gedaan wat het werk van je moeder volkomen recht doet. Groot respect voor jullie beiden, met een zoen.

    Reply
  5. Edgard

    Het kleurenpaket in de schilderijen spreekt mij zeer fel aan.
    De schilderijen tonen aan dat de schilder snel evolueert, het blijft voor mij prachtig werk.

    Reply
  6. Lien Janken

    Een leven in kleur en lijn gevat. Haar handen zullen wellicht de kwast niet meer leiden, maar geloof me, haar wezen zal blijven schilderen. In woorden, verhalen, blikken en aanraking. Lieve Anne, ik wens jullie moed, kracht en liefde voor dit nieuwe begin.

    Reply
  7. Maja

    Je wandelt met haar mee de nieuwe fase in, zoals je altijd al deed, hand in hand, hart bij hart, helemaal op jouw manier, prachtig!

    dikke kus, Maja

    Reply
  8. dimph

    Anne, je rouwt om je moeder die zo anders is dan de moeder die ze altijd was, hoe liefdevol, verdrietig hoor ik klinken. laat je haar spreken door jouw pen en haar schilderijen.
    Met wat natte ogen las ik dit aangrijpende “verslag “.

    Liefs dimph

    Reply
  9. Jan Smitz

    Prachtig……aangrijpend……..word ik stil van
    Prachtige geestenwereld tot……….x. Jan…………….
    …………………………………………………………………….
    ……….Geen woorden meer……

    Reply
  10. athy van meerkerk

    Haar eigen museum bij jou, wat geweldig.Kan ze nog steeds haar eigen werk zien en ik hoop zonder het verdriet van niet meer kunnen schilderen.Anne, het knijpt mijn keel dicht. Ik zie geen rechtvaardiging in het verliezen van wie je was. Respect en medeleven voor jullie om wie jullie zijn en om hoe jullie het doen.

    Reply
  11. Yvonne

    Een vreemde kou slaat om het hart .. Iselijk gewoon ..
    Ja, zo door en door gaat het door je heen, dit tijdeloos rouwen om de sterfkracht
    in wat/wie dierbaar is.

    Verder liever geen woorden ..

    Dank voor dit delen, Anne

    Reply
    1. Anne Post author

      Als slot van mijn moeders verjaardag lees ik jullie woorden…
      het raakt me, ontroert me – zo dichtbij mijn hart, terwijl we elkaar nooit gezien hebben, Barbara wel natuurlijk, onlangs, en Yvonne van lang geleden en korter –
      elk woord komt naar me toe gevlogen als een omhelzing-
      lieve dank Mieke en Jennifer, meteen zo raak de eerste keer dat ik je hier vindt, en Willem en Henriette, Barbara en Edgard en Lien, trucker Klaas en Maja en Anne L., en Dimph en Jan Smitz en Athy en Yvonne… ik moet er gewoon van zuchten – zo lief, zo inlevend…

      Reply
  12. Ina Brekelmans

    Lieve Anne,
    wat mooi te lezen. Ik was bij een opening van Harrie Geelen: de Vogeltjesboom, allemaal schilderijen met bomen en vogeltjes erin of net eruit. Wat een kleuren wat een pracht.
    Ik moest zo aan het werk van die lieve Ali denken. Die schat. Sterkte met het nieuwe begin,
    liefs Ina

    Reply
    1. Anne Post author

      Dit vind ik echt heel leuk Ina, dat jij Aals galerie hier hebt gezien, Umberto heeft hem ook gezien – zo leuk Aals collega’s!
      En ik ga nu natuurlijk op zoek naar Harrie Geelen…
      Liefs van Aal en Anne

      Reply
  13. Marjolein

    Oh Anne, wat een prachtig eerbetoon zet jij daar neer: jouw moeder in al haar glorie – hoe vergaand dan ook.
    Ik zie heel veel ziekenhuizen, omvallende mensen en andere dingen in haar 2008-werk, maar allemaal in die prachtige heldere kleuren en ook, zoals je schrijft: met nog altijd die finesse die vanuit een zeer geoefend penseel-hand komt.
    Wat fijn dat ze nu een opgeruimd atelier heeft, een plek waar ze slaapt, maar waar ze ook voortbestaat, door jouw niet aflatende zorg en al het werk van het uitruimen.
    Het zal haar rust geven, denk ik haast. Nu het materiaal weg is, hoeft ze ook niet meer te kunnen.
    Je rouwt inderdaad, en dat doe je met alle respect en bewondering voor je moeder. Ik buig diep voor je. Namaste.
    Liefs van Marjolein

    Reply
    1. Anne Post author

      dankjewel Marjolein voor je lieve gedachten en meebeleven en aandachtig kijken naar haar werk – ieder ziet er iets anders in en ik vind het bijzonder leuk om te horen!
      het fijne is dat Aal een aparte woonkamer/slaapkamer heeft, waardoor ze nu haar eigen expositie kan bezoeken! zo leuk is dat nu weer. zo heeft ze al gevraagd: ‘wie heeft dat gemaakt’ – en kon bijna niet geloven dat al dat werk van haar is 🙂
      elke fase heeft haar eigen verrassingen, die ontdek je dan ook weer, en zo blijft het leven almaar nieuw… liefs van Anne

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *