Op een dag kwam een kip per toeval buiten de ren en kon ik met eigen ogen zien hoe dom een kip is: ze probeerde haar kop door het gaas naar binnen te werken, terwijl om de hoek de deur open stond.
Maar was de kip zo dom of de mens die dat concludeert?

Dankzij mijn kip herinner ik me mijzelf. In een onzekere periode van langgeleden beleefde ik iets vergelijkbaars in de droomwereld.

Ik was een jongetje van een jaar of zeven. Ik werkte in de krochten van een kasteel. Mijn taak was het vuur aanhouden. Op een keer deed de vrouw die in hetzelfde gewelf haar keukentaken had hout op het vuur, dan kon ik nog even houtsnijden. Ik voel nog de tak in mijn hand en het mes. Ik sneed een popje uit het hout. De vrouw met de lange rokken bukte om een houtblok te pakken. Plotseling zag ik haar enorme achterste. Ik begreep niet waar ze die had als ze stond.

Ik moest nieuw stookhout halen uit de opslagruimte. Buiten schalden hoorns ten teken dat de jacht zou beginnen. Ik liep over de kasseien naar de opslagruimte. In het schemerduister stond een brede man met zware laarzen. Hij joeg me weg met nijdig armgebaar, maar ik moest hout hebben en bleef staan. De man kwam dreigend op me af en trapte met zijn laars in mijn buik. Ik viel achterover, krimpend van pijn. Toen ik overeind kwam, was hij verdwenen. Ik besloot weg te lopen.

De poort was nog open, de ophaalbrug lag nog neer. Ik haastte me erover. De brug kwam uit op een dijk. Rechts waren de jachthoorns. Ik ging naar links, een smal pad tussen hoge grassen en bloemen.
Ik kwam bij een afslag. Wat nu? Waar moest ik heen? Ik was bang. Voor rovers. Wilde dieren. Mannen met laarzen.

Ik ging terug naar het kasteel. De brug was opgehaald, de poort was dicht. Ik was doodsbang dat iemand me hier zag. Naast de grote poort wist ik het ganzenpoortje zonder slot. Daar kon ik makkelijk door. Ik liep erheen. Water sloot zich boven mijn hoofd. Mijn voeten kleefden vast aan de bodem.
Plotseling zweefde ik boven de gracht. Aan de kant stond mijn hond, Finsjie. Hij blafte en blafte, de enige die me miste.

Ik ben Finsjie nooit vergeten en heb hem vereeuwigd in mijn debuut, Sophie.

De zogenaamd domme kip was nooit buiten haar ren geweest. Ze wist niet hoe ze er weer in kon komen. Het was geen domheid, maar onwetendheid, angst.
Een kip in het nauw doet net zulke rare dingen als een ander. ‘Als een kip zonder kop’ is een gezegde waaruit valt op te maken dat een kip mèt kop zo dom niet is. Ik moest dat nog ontdekken en de kippen ook.

Het begon met de vleugels. Waar stompjes waren, ontwikkelden zich vleugels. Dat hadden we geen van allen gezien. Het gaat geleidelijk en dan merk je het niet. Tot Lukkie, mijn kat, achter me aan de ren in liep. Hij wou weten wat daar was. Nou, dat heeft hij geweten.
De kippen schrokken zich wild en sloegen instinctief hun stompjes uit. Die waren tot hun eigen verbazing ineens kolossaal. Ze bleven ermee klappen. Lukkie schrok zich een hoedje van de gezamenlijke vleugelwijdte en maakte de befaamde sprong van een kat in het nauw en weg was hij.
De kippen ontdekten dat ze konden vliegen. De wind kwam al in de zeilen en even later zaten ze hoog op een tak.Nog diezelfde dag heb ik de deur van de ren opengelaten en binnen afzienbare tijd hadden ze de uitgang ontdekt en vanaf dat moment bleven ze ontdekken en leren. Nu weten ze altijd de weg, scharrelen overal, vinden telkens nieuwe plekjes en mij weten ze te vinden waar ik ook ben.

Elk wezen heeft ingeboren eigenschappen om te overleven. Ook kippen zijn toegerust voor hun plek op de wereld. Als je ze ruimte geeft zichzelf te zijn, zie je dat je ze niets hoeft te leren, ze ontdekken alles zelf en je ontdekt mee. Kippen zijn scharrelaars, ze scharrelen in de tuin, vliegen over heggen, springen op takken, stapels dakpannen en bulten afvalhout. Blije kippen zijn niet bang. Ze nemen alles zoals het komt.

Kippen hebben geen hormonen nodig, geen injecties, geen antibiotica. Ze gedijen als je ze de ruimte geeft, gezonde voeding, een veilig nachthok en op zijn tijd wat aanspraak. Wie herkent het niet?

Het bericht Domme kip? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Goeiedag, ik ben Toon, een beginnend schrijver uit Sittard – néé, niet vernoemd naar de andere Sittardse Toon – en om uit te groeien tot een fantastisch schrijver tik ik elke dag het eelt van mijn vingers. Ik oefen me wezenloos en er is gelukkig niets wat ik liever doe. Naast mijn schrijfwerkzaamheden, die ik nu alleen nog als hobby vervul, volg ik de lerarenopleiding Nederlands al drie jaar met bergen plezier. Ik heb een vriendin (die ik overigens regelmatig, niet altijd geheel naar haar zin, laat opdraven in de columns op mijn eigen website) met wie ik samen met twee katten samenwoon.
Zo. Dan weet u dat ook weer. Doe er uw voordeel mee.

Eens in de zoveel tijd vinden mijn vriendin en ik bij het opstaan een dode of nog creperende muis voor onze slaapkamerdeur. Ernaast zit een van onze twee katten ons dan trots aan te koekeloeren.
‘Kijk eens aan,’ lijken ze dan te willen zeggen. ‘Voor jou. Koop er maar iets lekkers van.’
We hebben thuis vanwege een muisallergie (lees: een enorme muizenangs… ach, laat ook maar) mijnerzijds de afspraak dat Lisa de kleine knaagdieren opruimt terwijl ik toekijk, al dan niet staande op de tafel om het overzicht van boven goed te kunnen bewaren (je zal net zien dat er ergens nóg een muis rond trippelt). De afgelopen jaren is het van de grond schrapen van muizenoverblijfselen of achter een nog (enigszins) levende muis aan rennen met een plastic bakje een vaste routine geworden die Lisa, al zeg ik het zelf, met verve vervult.

Vorige week maandagnacht schreeuwden lantaarnpalen in mijn stoute dromen dat ik wakker moest worden, ‘en wel een beetje snel verdomme.’ Toen ik mijn ogen opende, zag ik de lantaarnpalen de vorm aannemen van een redelijk panikerende vriendin. ‘Konijn,’ hoorde ik haar hijgen. Toen ik slaapdronken dacht: het zal wel, ik ga plassen en verder lantaarnpalen, trof ik in de badkamer op de wc een van de poezenbeesten aan, met een onthoofd konijn in zijn bek. Het kopje lag in de douche leeg te bloeden. ‘LISA!’ riep ik. ‘KONIJN!’ Ik hoorde haar iets over het opruimen van kleine knaagdieren mompelen vanuit de woonkamer.

Nu, een week later, ben ik nog niet half over de schrik heen. Ik zie Stampertje nog shaken in de mond van de kat. En dat hoofd. In de douche. Douche. Bah. We hebben ge-steen-papier-schaard over wie het konijn op zou ruimen. Lisa verloor gelukkig, maar ik moest het bloed uitspoelen. Ik ben drie kwartier bezig geweest met het uitwissen van dat konijnenlevensvocht en heb daarna twee dagen niet durven douchen.

Ik verlang hevig naar de volgende muis die ófwel gestorven is ófwel stervende is ófwel van angst het hele huis onder schijt: vergeleken met doodlekkende konijnen een heus Utopia.

Voor meer Toon: www.toonroumen.nl
www.facebook.com/toonschrijft

Het bericht Toon Roumen ~ Muizenissen verscheen eerst op Anne Vellinga.

De eerste keer dat ik van dit veld hoor, sterker nog, ermee geconfronteerd word, is in 2012 toen ik net een blog begonnen was. Ik had zes lezers, wat te zien was op een grafiek. Na een week of wat ontdek ik dat Gummbah precies dezelfde onderwerpen behandelt als ik, alleen een paar dagen later. Gummbah is een van de zes! Ik kan niet wachten tot Kees terug is van een CAO vergadering in Utrecht. Hij komt thuis met vierkante ogen van het discussiëren wat er moet gebeuren dat het beter gaat. Kees brandt los met zijn inbreng. Dat het in de wereld niet draait om geld, al is dat meegenomen, maar om begrip, bruggen bouwen en respect.

Ik kan niet wachten met mijn grote nieuws en spring op zijn brug van begrip.
‘Ik heb toch zo iets leuks ontdekt! Gummbah leest mijn Blog!!!’
Kees reageert in de lijn van zijn afgelopen vergadering: ‘Waar leid je dat uit af?’
‘Hij heeft steeds dezelfde cartoons als mijn blogs maar dan later.’
‘Dat zou mooi zijn als Gummbah jou gevonden heeft, en zo snel.’
‘Hoe kan hij anders vijf keer op rij mijn thema tot cartoon maken?’
‘Dat is gewoon het morfogenetisch veld.’

Hij met zijn gewoon. Weg is mijn ontdekking. Ik ben er sneu van. Kees ziet dat en haalt er versterking bij. Rupert Sheldrake. Een bioloog. Op dat moment heb ik geen behoefte aan doelgericht instinctief gedrag zoals spinnen die spinnenwebben maken en de vogeltrek, verschijnselen die volgens Sheldrake niet verklaard kunnen worden door DNA en eiwitsynthese alleen. Sheldrake is een van de eerste wetenschappers die denkt dat informatie wordt overgebracht door morfische resonantie. Dit zou ook verklaren dat een cryptogram dat ’s ochtends in de krant staat, ’s avonds makkelijker op te lossen is. De hele dag hebben allerlei mensen zich het hoofd gebroken over de raadselachtige formuleringen. De zo verworven informatie is opgeslagen in het alomvattende morfogenetische veld. Iemand die ’s avonds de puzzel pakt, put informatie uit het veld en lost de puzzel sneller op. Sheldrake is ook van die mezen die van elkaar overnemen dat ze de dop van de melkfles kunnen doorprikken met hun snavel en dan melk hebben.

Ik ga ervoor dat Gummbah mijn blog gevonden heeft uit nieuwsgierigheid en interesse. Dus haal ik er een andere verklaring bij. Vanuit de ethologie. Diergedrag. Dat heb ik van mijn vader, die keek altijd naar het aangeboren gedrag. In het geval van mezen zou hij zeggen dat mezen vogeltjes zijn met verkennend instinct en gedrag, zoiets als ik veronderstel bij Gummbah. Deze ingeboren kwaliteit zorgt ervoor dat mezen een mogelijke voedselbron niet snel over het hoofd zien. Mezen pikken met hun snavel noten en zaden kapot om bij het voedsel te komen. Vanuit dit gezichtspunt gezien pikken mezen in melkdoppen dankzij hun aangeboren nieuwsgierigheid en aanpassingsvermogen en niet  door het morfogenetische veld van Rupert Sheldrake.
Volgens mij heb ik het pleidooi hiermee in mijn zak en kan ik me erop beroemen de inspiratiebron van Gummbah te zijn.

Kees sluit een moment zijn vierkante ogen.
‘Neem termieten.’
‘Huh???”
‘Onderzoeken hebben aangetoond dat termieten schade aan hun termietenheuvels razendsnel kunnen herstellen door aan twee kanten van het ontstane letsel tegelijk te gaan werken en precies in het midden samen te komen, terwijl ze stekeblind zijn. Dat is alleen te verklaren door morfogenetische resonantie.’
Ik voel aankomen waar hij heen wil. Dat Gummbah mij niet leest maar dat we van twee kanten hetzelfde letsel in de maatschappij benaderen door dat alom tegenwoordige morfogenetische veld. Daar komt hij niet mee.

‘In elke groep kun je die resonantie waarnemen, voetbalstadia zijn een flagrant voorbeeld: het enthousiasme, de paniek, net zoals lachsalvo’s in een theaterzaal. Reclame maakt daar gebruik van en types als Wilders ook, die zaaien haat en angst in het veld. In het onderwijs kun je positief gebruik maken van dit resonantie veld. Als een kind de les stoort, kun je dat ene kind aanspreken maar dat escaleert vaak, want dan resoneert de verkeerde snaar. Wat je aandacht geeft, groeit. Het werkt beter de hele groep in positieve resonantie te brengen met een goeie grap bijvoorbeeld, en als je die niet hebt dan zing je samen een lied.’

Het bericht Morfogenetisch veld verscheen eerst op Anne Vellinga.

KWINKSLAG – Jeroen Zwaal

Op een morgen was daar een sterk en krachtig werkpaard. Een echte Engelse ‘Shire’. Trots stond hij hoog op zijn benen. Gespierd was zijn lijf, zacht en gemoedelijk was zijn houding. Zwaarmoedig stond hij voor een ijzeren ploeg gespannen, met nog een hele akker te gaan. Hij stond stil en er was geen beweging in te krijgen. Hij keek aandachtig om zich heen. Alsof hij nog oude angst in zijn ogen had. Alsof hij zich herinnerde hoe ooit een ridder van zijn rug af was geworpen in een spannend gevecht en hij sindsdien deze ondankbare taak van het ploegen toegewezen had gekregen door een of andere boer die nergens te bekennen leek. Niemand die het echt wist, behalve dan het feit dat er geen ridders meer waren in deze tijd. De Shire was er stil, zwaarmoedig en eenzaam van geworden. Waar zijn toch die nobele ridders die strijden voor de belangrijke waarden en idealen in het leven van nu? Zo stond hij daar alleen, dagen aaneen, in maanden van stilte. Totdat hij iets hoorde. Zijn oren spitsten van nieuwsgierigheid; een eerste beweging na een lange tijd van stilstaan, die wel een eeuwigheid geduurd leek te hebben. Moest hij weer vluchten?

Op een middag zat een klein frivool vogeltje diep in het bos. Het was een Troglodytes (een Winterkoning) en deze Griekse naam betekent holbewoner. Hij zat rustig op een takje van een bramenstruik en floot een prachtige melodie. Zodra dit vogeltje floot, werden alle andere vogels in het bos even stil en luisterden ze aandachtig. Zo bijzonder was zijn melodie. Enerzijds vrolijk, anderzijds diepzinnig…maar altijd heel oorspronkelijk. Alsof dit vogeltje vooraf over elk riedeltje uitermate goed had nagedacht. En dat was ook zo. Bij elke solo gaf dit vogeltje een geheim van het oude donkere bos prijs, tenminste…voor wie er heel goed naar luisterde.

Dit vogeltje had zijn diepzinnigheid ontfutseld aan het bos, telkens als hij vragen stelde aan de nacht, wanneer hij ‘s avonds diep verscholen in het meest ondoordringbare gedeelte van het bos in een donker holletje bijna ging slapen. Al floot hij luid en duidelijk, toch was het een schuw vogeltje. Op een dag kwam het per toeval bij de rand van het grote bos uit. Voor het eerst in zijn leven zag hij een groot open veld en een horizon. Wat een ruimte! Het vogeltje werd er stil van, een beetje zoals de andere vogels stil van hem werden, maar dan anders. Deze stilte ging dieper.

Er gebeurde iets wonderlijks. Het schuwe vogeltje vloog het open veld in. En landde zonder omweg op de rug van de Engelse Shire, die al die tijd daar had gestaan. Ze waren voor elkaar gemaakt, zo vertrouwd zag het eruit. Meteen begon het vogeltje te fluiten en de Shire werd erdoor geraakt tot in het diepste van zijn ziel. De vrolijke melodie tintelde van zijn oren naar zijn hoeven; hij voelde weer spanning in zijn benen; kracht in zijn lijf; zijn hoofd kreeg weer ruimte en zijn ogen werden open. Ze aanschouwden het zonlicht op de akker en het perspectief van de horizon. Zonder er bij na te denken, kwam het paard in beweging, met het vogeltje op zijn rug. En zo maakte de ploeg zijn eerste sporen.

http://www.gedichten.nl/schrijver/Jeroen+Zwaal
http://www.howietheharp.nl
http://demonitor.ncrv.nl/verwarde-mensen/die-verwarde-man-in-de-krant-dat-was-ik

Het bericht Hoe word ik heel – Jeroen Zwaal verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dat is nog niet zo makkelijk. Het kan ook elke dag iets anders zijn. Ik zou nu bijvoorbeeld best een poes willen zijn, maar dan wel een met een lief baasje. Daar ga je al. Ik zou geen kip in zo’n kippenloods willen zijn. Ga je alweer.
Toen wist ik het meteen. Dat kwam door Els en haar verhaal. Terwijl de dieren die me onmiddellijk te binnen schoten niet in haar verhaal voorkwamen. Ze kwamen uit zichzelf aangevlogen in volle vrijheid, dus niet van die dieren die door de mens verpest zijn. Ik dacht ook totaal niet aan bedreigde diersoorten of smeltende ijskappen, de dieren kwamen zonder meer.

Als eerste kwam de kolibrie aangevlogen in volle kleurenpracht en razendsnel en toch muisstil. Er stond gelijk ook een prachtige bloem met een enorme roze bloemkelk en daar ging ze voor hangen en likte de honing er moeiteloos uit. Het leek mij het einde een kolibrie te zijn.
Toen kwam er een strontvlieg aangevlogen en die nestelde boven op een stronthoop pal voor mijn voeten. Ik denk van een paard, het zag er nog redelijk fris uit, van die paardenvijgen. Desalniettemin leek het mij een stuk minder leuk om een strontvlieg te wezen.

Els kwam met de conclusie. Daar was ze altijd heel bedreven in en op een manier dat het waar was, dat je voelde dat het echt zo was, net als het verhaal dat ze verteld had.

Volgens Els hadden we allemaal twee dieren gezien die allebei in ons zaten. Daar bleef het niet bij, al is dat op zich al interessant genoeg. Dat er een kolibrie in je zit en een strontvlieg. Want zeg nou zelf, ook aan een strontvlieg kun je af en toe best wat hebben.
Els ging een stap verder. Ze zei dat het de kunst was om ze samen te laten komen, ze te accepteren en te integreren.

Zulke opdrachten inspireren mij er iets mee te doen. In het dagelijks leven weet ik dan niet hoe ik dat zou kunnen doen. Stront opruimen doe ik trouwens dagelijks, van mijn kat en mijn kippen bijvoorbeeld, maar om nou aan een bloem te gaan hangen? Al houd ik wel van kleur, vooral om me heen, dus niet zozeer aan mijn lijf, van mij hoeft het niet zo uitbundig en opvallend, ik bevind me graag in het grijze gebied tussen de werelden. Maar ik voed me wel graag met kleur.
Wow!
Ineens snap ik wat er toen aangevlogen kwam en wat Els bedoelde…

Toen heb ik er een collage van gemaakt en die hangt nu in het grijze gebied tussen beneden en boven, tussen droom en werkelijkheid, in de gang dus, onderaan de trap.

Ik hoor Els lachen, die warme, volle lach…

http://www.volkskrant.nl/magazine/mostert-was-haar-tijd-ver-vooruit~a3811910/

https://www.kinderopvangtotaal.nl/management/actueel/2014/11/grondlegster-kinderopvangpedagogiek-overleden-1643910w/

Het bericht Welk dier wil je zijn en welke niet? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met al dat gescharrel zijn ze al snel van de onderste plaats op mijn lijstje naar boven geschoven. Aanvankelijk kon ik ze niet uit elkaar houden, zoals alles waar je niet mee verbonden bent één pot nat is. Nu weet ik hun naam en herken zelfs hun eieren. Je ziet het als je het doorhebt en je hebt het door als je het aandacht geeft.

Dit is Renske.
Zoals ze heet, zo is ze.
Renske rent.
Ze rent zo hard als een kip kan rennen.
Sneller dan haar zus.
Dat zal ook moeten, want haar zus is bijzonder opmerkzaam als het op lekkere hapjes aankomt en er als de kippen bij.
Ten overvloede heeft Renske nog twee uiterlijke kenmerken:
Haar staart is gesloten
Haar kam hangt naar rechts.

Dit is Rafel.
Haar staart is rafelig.
Haar kam hangt naar links
maarrr
haar kam wordt almaar roder en komt overeind nu zij vrij is en scharrelt en heel lekker eet!

Hoe groot de vrijheid ook is, Rafel en Renske zijn altijd dicht bij elkaar in de buurt.

Met de eieren is het als met de kippen zelf: een glad ei en een rafelig ei. Zelfs op de foto zie je welke twee van Rafel zijn en welke van Renske. Voelen is nog gemakkelijker, maar daarvoor moet je hier komen.

wordt vervolgd

Het bericht (Op)Voeding – Renske en Rafel (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik woonde in de binnenstad van Alkmaar vlakbij de grote kerk onder twee puntdaken, verbonden met een plat dak. Ineens loop ik in mijn vaders voetstap. Het begint bij de achterdeur, op de hoogste verdieping, en leidt naar de brede goot tussen de beide puntdaken. Ik heb daarin een watertuin aangelegd. Mijn oog valt op een onbehouwen klont die aan een bloempot kleeft. Ik stap de goot in en pak die klont. Leeft het! Het is een jonge gierzwaluw. Wat aan uitsteeksels onder zijn buik zit, steekt hij als stiletto’s in mijn vel. Krijg die er maar eens uit.

Je moet weten dat een gierzwaluw geen zwaluw is, hij is van een andere familie (apus apus), in de verte verwant aan de kolibri. Een gierzwaluw is altijd in de lucht en heeft amper pootjes nodig, hij heeft genoeg aan uitsteeksels waarmee hij zich even kan vastklemmen aan een rots of een dakpan. Landen op de grond kan zijn dood betekenen want hij kan zich nauwelijks afzetten. Hij vliegt altijd. Ook als hij slaapt. Ook als hij eet. Ook als hij paart. Als er gierzwaluwen zijn, hoor je ze gieren. Als je ze niet hoort, zijn ze er niet. Een gierzwaluw is een pijl uit de boog, zo zien ze eruit en zo zijn ze, vederlicht en pijlsnel; een foto heb ik er niet van en mijn broer ook niet, maar mijn kunstzinnige natuurvriend Elsbeth Cochius heeft er een lino van gemaakt:

In mijn Alkmaarse tijd broedde een gierzwaluwpaartje elk jaar onder dezelfde dakpan van ons bovenhuis, lekker beschut en rustig boven de brede goot tussen onze daken. Ze gierden de hele dag, behalve op regenachtige dagen, want dan vliegt er geen voedsel. Op een keer was het doodstil onder de dakpannen, de jongen verroerden zich niet en de ouders hoorde ik niet gieren. Ik was bang dat de ouders de jongen verlaten hadden en dat de jongen dood waren. Misschien kon ik ze nog redden met meelwormen? Ik belde mijn vriend de boswachter. Die schoot in de lach om mijn plannen en stelde me gerust: ‘de ouders zijn even op en neer naar Zuid Frankrijk om muggen te halen en de jongen liggen zolang in comateuze slaap.’ En inderdaad, de volgende dag kwamen papa en mama terug van 2000 km vliegen, de bek vol Franse muggen. De jongen ontwaakten luidkeels uit hun schijndood.

Vastgeniet aan de jonge zwaluw, treedt mijn familiemycelium in werking. Uit het niets weet ik dat de jongen zijn uitgevlogen en dat ik de benjamin in de hand heb. Die kon de vlucht over het dak niet aan en stortte in de goot. Zonder bedenken klauter ik naar het hoogste punt waar ik komen kan, het platte dak. Daar houd ik de kleine gierzwaluw hoog boven mijn hoofd in de hoop dat hij zijn pijlen uit mijn vel zal trekken. Dat doet hij niet. Hij is nat en koestert zich in de zon. Ik voel z’n hartje in mijn hand. Ik sta als het vrijheidsbeeld op het dak. Helaas is dit unieke tafereel het winkelend publiek van Alkmaar ontgaan.

Mijn hand doet pijn van zijn nagels, zijn hartje roffelt, een trilling gaat door het vogellijfje. Wat kan ik doen om hem te redden? Op goed geluk zwiep ik mijn arm met hand en gierzwaluw de lucht in, en jawel, in de vliegende vaart laat hij los. En valt als een baksteen omlaag langs het gebouw. En duikt weer op, net voor hij de grond zal raken. En dan gebeurt het.

Uit het niets gieren twee zwaluwen rakelings over mijn hoofd. De papa en de mama? Waar komen ze vandaan? Weten ze dat hun jong een doodsmak maakt? Pijlsnel duiken ze onder het vallende jong en veren gedrieën op, samen zwenken ze verder. Dat wil zeggen, het jong valt telkens uit de lucht en de ouders schieten er telkens onderdoor, waarop het jong weer opveert. Ik ben getuige van het familiemycelium der gierzwaluwen. Niet alleen de papa en de mama, de hele familie komt aangegierd uit alle windstreken.

Gezamenlijk duiken ze in vliegende vaart als vangnetten onder het vallende vogeltje door. Dankzij het vallen kan ik het jong volgen, zijn vallen en opveren, zienderogen leert hij gieren. Plotseling zwenkt de zwerm recht op mijn dak af, met mij er bovenop. Ze gieren rakelings rondom me. Ze bedanken me. In de gierende wind veert mijn hart op.

Jammer dat mijn broer er niet bij was, die had het kunnen filmen, maar ja, mijn broer zit in Oosterbeek.

Die avond belt mijn broer die nooit belt.
,,Ha zus. Vanochtend hoorde ik een raar geluid bij de keukendeur. Het was een jonge gierzwaluw. Van pa wist ik nog dat die niet zelf kunnen opvliegen. Toevallig heb ik net een foto gemaakt van een man van de gierzwaluwopvang in Apeldoorn. Dus toen heb ik die gierzwaluw gepakt en hem daarheen gebracht.”

Zie voor natuur die niet te fotograferen is: www.elsbethcochius.nl
En haar natuurlijke objecten in het landschap: http://www.natuurlijkwerk.nl

Het bericht Familiemycelium – Gierzwaluw (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat is het geval: waar ik ook woon, er is altijd wel een spin die mijn deur kiest. Mijn deur is de place to be. Dat was in Berg en Dal, Beek, Nijmegen, Alkmaar, Hoorn, Warmensteinach en in de Achterhoek dus ook. Zo stap ik elke herfst door een web naar buiten. De volgende ochtend hangt er een nieuw web, nog groter, nog fijnmaziger. Al spinnend leren mijn spinnen spinnen en weven en vlechten en hechten. Geen idee hoe lang ze erover doen. Ze doen het als ik niet kijk. Misschien de hele nacht. Zijn ze eindelijk klaar voor het vangwerk, kom ik.

De spinnen die mijn deur kiezen, zijn altijd van het eigenzinnige soort. Niets kan hen weerhouden van plaats te veranderen. Het raam bijvoorbeeld zou slimmer zijn, dat blijft dicht, maar nee, elke keer weer voor het gat van de deur. Dankzij mijn spinnen heb ik geen last van herfstvliegen muggen, motten. Ik hoef geen hor of blauwe lamp. Ik heb mijn spin.
Ik heb mijn broer.
We naderen het familiemycelium:
Het moment dat de spinnen mijn deur opzoeken, gaat hij de deur uit, het bos in.

Broer ziet wat zus ziet.

Er is verschil.
Hij vereeuwigt ze.

www.marcovellinga.nl

Het bericht Familiemycelium – webben (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik weet weinig van tuinen, niets van kippen en absoluut niets van kippenrennen, maar mijn handen jeuken, ik begin.
Inmiddels hebben alle omwonenden gevraagd hoe ik weet waar ik beginnen moet. Dat weet ik niet. Ik begin gewoon.
Dat doe ik met alles en mijn ervaring is dat er al doende op mysterieuze wijze een verbinding ontstaat tussen alles en mij,  een band die mij vult met plezier en energie en zin in de volgende stap. Daarbij heb ik veel foute inschattingen gemaakt en stomme fouten. Ik ben van de schade en schande, dat vind ik oneindig leuker dan school en schip. Dat schip slaat nergens op maar allitereert fijn.

De foto hierboven heb ik genomen vanaf het zandpaadje dat langs de ren loopt, een panorama dat me van meet af aan bekoorde.

Dan nu de ren van binnenuit gezien. De kippen scharrelen er gezellig rond als witte vlekken in het donker. De bodem is zand, zand, zand.
Is dat wel leuk voor een kip?

In mijn zoektocht naar de natuurlijke behoefte van de kip, kom ik diverse artikelen tegen die wijzen op het grote belang van daglicht, 14 uur daglicht en je kip gedijt.
Is schaduw en schemering daglicht?

Van een vriendin die toevallig ook net kippen heeft èn daarbij een haan, krijg ik bericht dat kippen het heerlijk vinden om een leghok te hebben bedekt met stro.

Ik ga het hok in om eens te kijken hoe het binnen staat. Voor ik het wonderlijke samenraapsel van hokken en gaten goed kan bekijken….

vliegen er drie kraalogige razendsnelle harige diertjes langs mijn voeten naar buiten om te verdwijnen in een gat pal achter de toegangsdeur. Ze zijn banger voor mij dan ik voor hen, zoals mijn vader mij leerde vanaf mijn geboorte.

Eerlijk gezegd vind ik het een beetje griezelig om het hok brandschoon te maken. Daarbij ken ik de functies van de dingen niet. Ik ga eerst maar eens op de fiets naar de Boerenbond met een -d-, Boerenbont met een -t- was ter afleiding en inspiratie ook gezellig geweest, je-weet-wel, met van die onnodige hebbedingetje met hoog Yvon Jaspers gehalte.

wordt vervolgd

Het bericht Kippen houden – verkenning (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Elke ochtend begin ik met het voeren van de kippen in het kippenhok.

Kom ik terug, is de antieke jaren dertig deur uit het slot gegaan en Lukkie is het huis uit. Hij kan overal zijn en ik zie hem nergens. Dat is ook moeilijk door de lange sliert van hortensia’s, woekerende klimop, doornige rozen, hagen en ander groen waarachter, waaronder, waarin hij zich verschuilen kan.

Hij is zo’n kat die niet reageert op lokaas, roep, fluit of rammelende kattenbrokjes. Buiten is hij de Man. Met Totem kon ik dwars door Amsterdam of Alkmaar lopen, hij volgde mij als een hond en als hij vooruit ging om de boel te verkennen bleef hij bij elke hoek staan en wachtte tot we samen richting kozen. Als er gevaar dreigde in de vorm van buldoggen of herdershonden ging hij tussen mij en het gevaar staan en als het iets te dichtbij kwam sprong hij erop om mij te beschermen.

Lukkie is anders. Lukkie is weg. Lukkie zoekt de weg naar ons huis, het huis waar hij geboren en getogen is, de plek waar hij de rattenvanger van Hamelen is. Geen mens kan hem vangen. Zelfs ik niet. Dat heb ik drie dagen geleden ondervonden.

Kees was er en dat was mijn geluk en jawel, Lukkie zag zijn kans schoon en sloop naar de voorkant van het huis. Eenmaal de huizen aan de overkant in het vizier ging hij hoe langer hoe sneller naar straat om ons huis te zoeken achter de horizon en ver daar voorbij. Achter de huizen vermoedde hij de buurman, de boomgaard, de sloot en de eenden en daarachter zijn thuis. Hij ging als een speer. Ik vreesde zijn verdwijning en kon hem nog net bij zijn nekvel grijpen, de plek waar zachtmoedige katten op reageren met overgave.

In de doodsnood van een wilde kat klauwt hij zijn nagels in mijn arm en probeert zich los te rukken. Dwars door de vlijmende pijn van tien messen voel ik dat het voorgoed is als ik hem nu laat gaan. Dat doe ik dus pas in huis. Hij herkent de kamer en rent de trap op naar de kast waarin hij zich veilig voelt. Voor het eerst ervaar ik dat hij geen kat is om zonder handschoenen aan te pakken. Ik begrijp nu waarom onze dierenarts die dingen altijd aandoet bij hem en dat er in zijn status staat ‘wilde kat’. Een kat is dodelijk.

Het bloed gutst uit mijn arm, zo snel en zoveel dat er een bloedspoor loopt van straat, door de kamer de keuken in. Ik kan niet tegen bloed. Ooit iep ik in Groningen met een fles transfusiebloed van het ene onderdeel van het academisch ziekenhuis naar het andere en viel flauw op het gras. Ik staakte op staande voet, of liever amechtig, de opleiding die ik daar volgde.

Mijn geluk is dat ik twee weken geleden een gekneusde rib opliep bij tuinwerk, ja hoe krijg ik het allemaal voor elkaar. Een vriendin blijkt te beschikken over een duo wondermiddel: Traumeel en een healing pad. Traumeel is een natuurlijke zalf die je kunt smeren op alles wat pijn doet, de healing pad hekst ze zelf in elkaar met zeewater en nog wat. Dit magisch middel zit in een doodgewoon plat diepvrieszakje. Mijn rib reageerde met genezing binnen een week waar mijn huisarts tien weken verwachtte.

Mijn grote geluk is dat Kees er is.

Om het bloeden te stelpen houd ik een rol closetpapier op mijn arm, de hele rol is onmiddellijk doorweekt, onvoorstelbaar hoe snel dat kan gaan. Kees dept onderwijl wond voor wond de scheuren, gaten en loshangende vellen met Traumeel.
Het bloeden stopt wond voor wond, een wonder.

Daarna wikkelt hij de healing pad om mijn arm, handig dat die in plastic zit, het blijft rondom plakken. De vlijmende pijn verzacht meteen.

Dit herhalen we de drie dagen dat hij er is en dan is mijn arm genezen, zonder tetantusprik, hechting, blauwe plek of lidteken.

Kees is weg. Lukkie is weg. Ik moet het alleen klaren.
Ik heb mijn les geleerd, maar handschoenen heb ik nog niet gevonden. Lukkie zal uit zichzelf moeten komen, maar hij weet de weg nog niet en hij beschouwt dit huis ook nog niet als zijn thuis. Hij zal Hoorn zoeken en misschien mij als ik afga op alle liefdesbetuigingen die hij mij gaf vanaf zijn geboorte. Zijn gejammer als ik terug ben van weggeweest, zijn volgen op de voet dan. Ik weet niets beters dan mijn aanwezigheid kenbaar te maken zoals hij het gewend is en ga wat rommelen in de tuin met een snoeischaar, zacht zingend in de hoop dat hij mij hoort en mij aanvaardt als kompas. Tussendoor loop ik een paar keer rond het huis, staar over straat, Lukkie, waar ben je? Is hij op weg naar Hoorn? Daar zijn boeken over…

Naast ons huis is een kerktuin en daarnaast een kerkje. Aan het eind van mijn Latijn ga ik de heilige tuin in, waar bordjes met Latijnse namen aangeven hoe alle planten verbonden zijn met Jezus en Maria en de Vader.

Ik roep de heilige familie aan om Lukkie te helpen de weg naar huis terug te vinden.

De kerkklok slaat zeven keer. Een uur is verstreken. Ik ga terug naar huis, achterom. Als ik de hoek om ga, zie ik hem, mijn hart slaat over, Lukkie! Hij loopt regelrecht de deur in die nog altijd open staat, trippelt naar boven, niet naar zijn kast, maar naar de badkamer. Daar duikt hij in het bad en daar ligt hij nu al de hele dag te baden in onschuld.

http://www.heelbv.nl/Heel-nl-Traumeel.html

Het bericht Katten verscheen eerst op Anne Vellinga.