,,Je maakt er vaart mee.”
In het aanflikkerende neonlicht zag Paul er uit als een verbleekt spook en ik als een wandelend vraagteken.
,,Ik dacht dat jij zo’n meisje was dat romantisch in het maanlicht wou lopen.”
Ik had geen moment aan romantiek gedacht. Ik dacht aan de rij meisjes voor zijn kippenhok en wou nou eindelijk wel eens weten wat er zo leuk in dat kamertje van hem was. Helemaal nu ik in zijn armen geslapen had zonder dat er iets was gebeurd. Met open ogen wilde ik erin.

Paul duwde zijn deur open. Hij zat niet op slot. Er zat niet eens een slot op. Binnen was net zo’n flikkerende TL-buis als in de hal. Het kamertje leek er kaal en klein en koud door. Het was precies zo’n kamertje als dat van mijn broer, een groot bed dat de halve kamer besloeg, rondslingerende kleren en gympen, stripboeken van Asterix en Obelix, lege flesjes bier, een omgevallen prullenbak en overal snoeren en lampjes, een pick-up, een radio en LP’s.
De enige stoel stond achterstevoren tegen een kast en was beladen met boeken en bakvormen.

Ik ging op het bed zitten en Paul deed de schemerlampjes aan, er zaten rode en gele bolletjes in, de TL ging uit, wat de kamer gelijk meer sfeer gaf, maar het bleef een kippenhok.
,,Zal ik wat voorlezen?”
Dat was wel het allerlaatste dat ik verwacht had. Hij pakte een boek onder de bakvormen vandaan, duwde mij verder het bed op, kwam naast me liggen en begon zo droog als een baksteen voor te lezen hoe je meel vermengt met water en kneedt tot soepel deeg.
Van de opgespaarde zenuwen schoot ik in de lach.
,,Ja, da’s lachen hè, dat dat in een boek staat, want je moet het doen, je weet iets pas als je het doet.”

Hij kwam half overeind, smeet het boek op de grond en ging met grootse gebaren zitten voordoen hoe het allemaal moest. Het meel en het water, het roeren en het kneden.
,,Een hoop jongens hebben er geen gevoel voor, alles mislukt onder hun handen, maar de mijne vinden het fijn om te kneden en ze voelen precies wanneer het deeg klaar is en dan moet je het de tijd geven, het moet rusten en rijzen en dan kneed je het nog een keer en kan het de oven in en langzaam heet worden en uitrijzen en bruin bakken en dan komt die heerlijke geur vrij.”
Ik kreeg zinderde zin meteen een brood met hem te bakken. Paul las de zin in mijn ogen.

,,Zullen we dan nu gaan strip pokeren?”
,,???”
Hij haalde een spel kaarten onder zijn bed vandaan en deed het voor.
,,Wie verliest doet iets uit tot een van ons niks meer heeft om uit te doen.”
,,En dan?”
,,Dan leer ik jou kneden.”

wordt vervolgd

Het bericht Seks – spel 6 verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Ben je wakker?”
De stem die altijd danste en bonkte en zweefde in zwierige wolken dwars door de ruimte, sloop zachtjes mijn oor in.
,,Mmm.”
,,Ik heb over je gewaakt, de hitte sloeg van je af en ging dwars door mijn huid, alsof we samensmolten en toen koelde jij af.”
In mijn rug voelde ik zijn hitte.
,,En nu ben jij gloeiend.”
Het bleef stil, langer dan ik van hem gewend was.
,,Vrouw toch! Ga eens heel gauw mijn bed uit! Ik heb een odol.”
Ik kreeg geen kans te vragen wat dat was, zijn sterke bakkershanden duwden me eruit. Ik had al mijn kleren nog aan behalve mijn schoenen en mijn trui. Beduusd raapte ik ze op, verliet zijn kippenhok en ging naar de schuur van mijn vriendin.

Rhae was al buiten. Ze stond voor haar schuur, kaarsrecht, de armen over elkaar en haar nachtelijke vlechtjes nog in. Ze keek hoe ik aan kwam lopen. Ze keek met haar onderzoekende blik.
,,Je ziet er beter uit! De koorts is gelukkig gezakt! En heeft Paul je met rust gelaten? Ik heb gezegd dat hij hier nooit meer hoeft te komen als hij je met een vinger zou aanraken!”
Rhae was een vriendin uit duizenden.

Eenmaal terug op mijn eigen zoldertkamertje bij Van der Leeden, een befaamd Wagenings muziekdocent, dacht ik aan Paul. De hele week. Als ik in mijn koude bed lag, miste ik zijn warme armen om me heen. Dus zodra het weekend begon, racete ik ijlings op mijn fiets naar het paradijs. Rhae wachtte me op met een spannende openingszin.

,,Paul heeft de hele week naar je gevraagd. Ik zei dat jij veel te slim voor hem bent, maar hij zei dat je zijn vrouw bent omdat je bij hem geslapen hebt en dat heeft hij nog nooit een meisje laten doen. Maar trap er niet in hoor, want gisteravond had-ie alweer drie meisjes achter elkaar.”
Mijn hart bonsde en mijn bloed tintelde en ik kon niet wachten tot hij uit de Maalderij en Bakkerij kwam. Dat duurde tot halverwege de avond. Ineens stond hij in de deuropening met die enorme grijns. Ik voelde me op slag raar worden en wist me geen houding te geven. Hij des te meer.
Hij begon een verhaal over een feest en allerlei fratsen die ze uitgehaald hadden. Van het ene verhaal kwam het andere tot Peter zijn hoofd uit het studeerhok stak.
,,Zeg nou maar gewoon wat je komt doen.”
Ik schrok van het vaderlijk optreden, Paul grijnsde dubbelbreed.
,,Ach Peterke, moette gij altijd nog leren? Kom Vrouw! We laten die twee lekker serieus bij mekaar.”
Het was of hij aan een springveer trok, zo snel was ik bij de deur.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 5 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Peter haalde Rode Libanon op een speciaal adresje in Wageningen, Rhae en ik waren spannend bezig met het plukken en verkruimelen van hennepblaadjes en dat ging allemaal de pijp in. Peter stak het tovermengsel in de brand tot het zachtjes gloeide. Hij nam een haal en gaf het mondstuk door aan Paul en Jos en Rhae en Rudy en Waldemar en tot slot het groentje.
Ik had nooit gerookt en zou het ook nooit doen, maar hasj was anders. Peter waarschuwde nog dat er twee werelden waren, eentje vóór de hasj en eentje daarna. Eén trek en ik zou nooit meer terug kunnen.
Ik wilde niet terug.

Ik kreeg het mondstuk aangereikt en zoog er voorzichtig aan. Toen er niets gebeurde nam ik een teug of ik het waterreservoir leeg wilde slurpen. Het begon te borrelen en te gloeien, rook stoomde mijn keel in, mijn borst brandde. Ik begon te hoesten, de rest te lachen, verder gebeurde er niets.

Na het derde rondje kregen we honger en stond ik op om boterhammen met pindakaas te maken in het gele keukentje. Kwiek liep ik naar de deur die zich almaar verwijderde en toen ik er eindelijk was, greep ik de deurkruk die er niet was, trok driest aan het vervangende touwtje en hield het in mijn hand.
Het touwtje had een eigen leven dat me niet eerder was opgevallen, het kwispelde. Dat wilde ik zeggen, maar in plaats dat er een woord uit mijn mond kwam, was het een lach die bulderend door me heen schudde. Ik had nog nooit zo gelachen en rolde stuiterend over de vloer. Iedereen rolde mee in tijdloos plezier tot we op de vloer in slaap vielen, kriskras.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik wist nu hoe het ging en nam een teug die me meteen in een andere wereld zwiepte. De psychedelische muziek ging over in kolkende beken met bloemen rondom, bloemen kregen gezichten en werden mensen. Ik kreeg geweldige ideeën. Dacht ik. Rhae en Paul waren onbereikbaar aan de giechel, maar Peter zat ook in de ideeën-wereld. Elke gedachte waarop we ons koncentreerden werd een geweldig idee, alleen konden we niets vasthouden, je moest meereizen.

Op mijn reis zag ik rondzwevende geesten. Dit vervulde me van onmetelijke vreugde. Ik had me altijd afgevraagd of er een niet zichtbare werkelijkheid was en nu was ik er. Ik wilde dit niet kwijtraken en zocht een stuk papier om het op te schrijven. Nergens papier. Zul je altijd zien. Gelukkig gingen de geweldige ideeën door en kreeg ik het volgende grandioze idee. Ik ging het vastleggen in mijn eigen geest. Vrijwel direct was ik in een ruimte vol onbeschreven bladen. Het moment dat ik ze zag, werd ik treurig. Ik wist dat het onbegonnen was dit gebied te betreden in de gewone werkelijkheid. Toen kreeg ik medelijden met de geesten, zij waren altijd onvindbaar.

Daar kwam het beste idee dat iemand ooit had gehad in mijn geest: ik moest de weg banen tussen beide werkelijkheden. Ik ging mijn gedachten uit en voelde hoe mijn hoofd zweefde op een spiraal, heel hoog. Ik keek rond en was in de kamer van Rhae en Peter, maar nu pas zag ik de schitterende lijnen van de tekentafel en de kachelpijp en hoe die elkaar versterkten. Ik begon te gloeien en het gloeien ging over in koken, ik werd vonk en vuur. Rondom doemden schaduwen op en galgenkoorden waaiden in de wind.

Ik gloeide zo hevig, dat Rhae het merkte en een thermometer haalde. Ze stopte hem onder mijn oksel en haalde hem er onder vandaan en deed hem er weer onder. Ik merkte dat niet, dat hoorde ik later. Ik had koorts, 38, 39, 40 graden. Bij 41 zag ik mijn eigen lichaam liggen op de grond. Ik zweefde hoog, ik viel diep. Een engel sloeg vleugels om me heen, tilde me op en droeg me door een poort naar een warme wolk.

Ik werd wakker met vleugels om me heen, voelde dat het armen waren, maar niet die van mijzelf.
Dat was de eerste keer dat ik met Paul in bed lag, zijn armen om me heen.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

We zijn een halfuur later dan afgesproken op de plaats van bestemming. Waar eens het Goffertpark zich uitspreidde, ligt nu een mooie wijk. Jaren verzet heel Nijmegen zich tegen het ophappen van de natuur, maar als je er dan eenmaal zelf woont dan wel op bezoek bent, vergaap je je aan de mooie tuin, de machtige bomen die gespaard zijn en nu over de daken hun takkentooi tonen.

We worden warm onthaald door een berg hakhout voor de deur en daarachter mijn Nijmeegse vriendin van weleer. Die van de asparagus voor wie al mijn blogs archiveert en dat zijn er meer dan je voor mogelijk houdt. Net zo simpel typ je asparagus in het zoekblokje en je bent er ook. Voor de broodnodige privacy noem ik haar maar even Daan.
Ze is werkelijk niets veranderd en dat komt door haar lach die mij vanaf dag 1 voor haar innam. Niemand lacht zo innig aanstekelijk en warm als zij. Ik ben terug in de tijd dat we samen in een kast van een huis woonden met onze andere vriendin, Klara en haar kinderen. We hadden alledrie een steek laten vallen in ons levensbreiwerk en dat kookten we weg in de keuken met een borreltje, veel lachen en weinig huilen.
Man wat hebben wij gegierd en gezanikt, gejankt en gejoeld, als wolven…

‘Klara komt ook!’
Oude tijden herleven in nieuw perspectief, we zijn nu alledrie aan de man en de mannen zijn er ook! Op de een of andere manier gaan we spontaan zomaar ergens zitten en blijken de mannen aan de ene kant van de tafel geploft te zijn en de vrouwen aan de andere kant. Op de tafel staat een taart, geen gewone taart, maar een typisch Daan geval, eentje die fantastisch oogt, heerlijk smaakt, ook nog gezond is en… zó klaar.
Daan staat al op om ons haar keukengeheim te onthullen. Net als weleer rennen Klara en ik als kippen achter de haan, in dit geval Daan. Die opent een lade in een smetteloze en toch buitengewoon gezellige keuken, voorzien van alles wat praktisch en mooi is en niet overbodig! Uit de lade komt een zware ijzeren pan in glanzend oranje, de bakvorm.
‘Van creuset.’ Een must voor liefhebbers, een icoon voor kenners, vanzelfsprekend gereedschap voor Daan.
We krijgen het recept er meteen bij, precies als ooit.

‘Dit is echt het gemakkelijkste dat er is, Tarte Tatin, kan niet mislukken want het is al een mislukking van de dames Tatin. Die hadden de boter en de suiker onderin gedaan, daarop de geschilde appels en toen waren ze het deeg vergeten, dus dat legden ze er maar bovenop want de dames waren heel makkelijk en ik ben nog makkelijker.’
De volgende lade suist open, een rolletje komt eruit.
‘Ik leg er een zo’n groot vel kant-en-klaar bladerdeeg op, heel makkelijk en het ligt bij Appie Hein bij de pizza’s en andere deegwaren, niet in het vriesvak dus! Je prikt er een gaatje in dat de stoom kan ontsnappen, in de oven op 180 graden en in een halfuur heb je je taart. Wel even omkeren op een bord natuurlijk.’
Klaterende lach.

Als we ons omdraaien om terug te gaan naar de mannen, staan ze alledrie achter ons te kijken wat we doen.
Daan schenkt drie soorten thee uit drie verschillende theepotten, zwarte thee, groene thee en verveine. Verse slagroom op de taart en Klara begint.
‘O Daan dat was toch altijd zo heerlijk dat jij elke week met een nieuw recept kwam! Zo Makkelijk! Die spinazietaart maak ik nog!’
‘Ik ook! En die preitaart met tonijn ook!’
‘Ik maak ze zelf ook nog! Maken jullie de spaghettitaart uit de koekenpan nog wel eens?’
Driemaal Nee. Driemaal lachen.

Intussen nemen de mannen alles door over houtkachels, zonnepanelen, energieverbruik, diefstal en inbraakbeveiliging om uit te komen bij hun reisverhalen met kleine tenten, grote tenten en de diverse voor- en nadelen.
Wij gaan over op de reis waar Klara net van terug is. Haar dochter zat in mijn klas en zit nu aan de andere kant van de wereld.
‘De zon staat daar in het noorden en het is er zo heet, dat Kat de was buiten aan de lijn hangt en als ze dan bij het laatste stuk is, is de was aan het begin van de lijn droog en kan ze het er weer een voor een afhalen. Dat doet ze zo handig en snel als ik nooit voor mogelijk hield, want ze zag huishouden nooit zitten. Maar nu gaat ze met die mand droge was meteen naar binnen en zonder ook maar iets te strijken of te vouwen mikt ze alles in de kast, niet willekeurig, maar alles in een eigen mand! Sokken bij sokken, hemden bij hemden, broeken bij broeken. Ze leven daar zoals wij in de jaren zeventig, als hippies, heel makkelijk, iedereen is welkom, de een in net pak, de ander in zwierige rok en de volgende in strakke broek of kapot shirt. De een is universitair geschoold en de ander is loodgieter of timmerman en dat praat allemaal met elkaar over alles. Kat voelt zich daar thuis en wil nooit meer terug naar Nederland. Nou ja, het ene jaar gaan wij daarheen en het andere jaar komen zij bij ons. Twee weken en dat is eigenlijk wel genoeg…’

Daan en ik kijken naar Klaar en zij naar ons. Ze hoeft niks te zeggen, we weten wat ze voelt, wat ze denkt, hoe het is. We schieten in de lach die alle wonden wist.

http://www.goffertpark-nijmegen.nl/

Het bericht Nijmegen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik denk aan de raad en probeer het.
Niet denken.
Ik staar maar wat.
Lucht, wolken, water, bomen, vogels, katten, het pak water voor mijn neus.
Het wordt een vaas. In Zen zie je wat je eerst niet zag.

Knippen. Verven. Plakken.

Het handige is dat zo’n waterpak waterdicht is: water erin, bloemen erin. Leuk.

Het bericht ‘Try not to think’ verscheen eerst op Anne Vellinga.

De kunstenaarsbiotoop van kleur en water, spiegelingen en bomen, een gouden ei, riet en houten huisjes maakt tegelijkertijd wat weemoedig.
‘Hier hadden wij ook kunnen zitten,’ zucht mijn lief.
‘Heb je spijt?’
‘We zijn nou zo serieus bezig.’
Dat voel je op zo’n plek met bijzondere mensen.

Grazyna Przybyl staat als een levend standbeeld in haar huisje waar de scheuren in de muren doen vrezen dat het elk moment kan instorten. Aan de wanden grijze foto’s van mijnwerkers uit vervlogen tijden, in het midden een installatie van een etalagepop en een computer. Overal raderen en draden, geen handen maar pollepels en een infuus naar de hersenen. Hier zit een gedachte achter, die niet lang op zich laat wachten.
‘Mijn huisje wordt binnenkort gesloopt, dus ik had geen zin iets heel uitgebreids op de muren te schilderen, dus heb ik die foto’s opgehangen waar wij nu naar kijken als iets heel ouds en toen heb ik dit beeld bedacht als iets waar ze over 40 haar naar kijken als iets heel ouds en primitiefs, want alles wat nieuw is wordt oud en met verbijstering gezien door de volgende generatie.’
Haar bijzondere tongval in combinatie met haar kleurenpracht laat zien wat context doet, we zijn flabbergasted.

We lopen naar de dijk die het Ruigoordse poldertje omringt en werelden scheidt. Aan de ene kant torent een enorm cruiseschip, aan de andere kant zinken schamele huisjes onder NAP.
Het volgende huisje wordt bevolkt door Mildred Douglas en haar vrijer, twee uitbundig stralende middelpunten van een andere planeet, die alle wanden behangen hebben met de kunst van Mildred, die na haar zangcarriere rap van periode naar periode zeilt , abstract, lieflijk, surrealistisch, realistisch en vooral kleurrijk. Het profiel van de zwarte moeder met het kinderhoofd tussen de kleurige doeken op de rug vind ik het mooist.

De volgende open deur is in de stal die ik me herinner van de tijden dat wij hier kwamen. De wei ernaast is verdwenen, het paard met de witte stippen ook. Waar ooit paarden gestald werden, hangen nu drie levensgrote portretten van Ruigoorders, gesigneerd met Van der Vegt. Ik ben benieuwd naar de schilder en kijk rond. Een vriendelijk ogende grijzende man volgt mijn zoektocht.
‘Ik zoek Van der Vegt.’
‘Dat ben ik.’
‘Ik dacht dat de schilderijen door een vrouw geschilderd waren.’
‘En waarom dacht je dat?’
Hij heeft een prachtige, doordringende oogopslag.
‘De portretten zijn gevoelig neergezet, ze laten meer zien dan het uiterlijk.’
Zijn gezicht breekt open.
‘Ik ben wel gevoelig, ja, en dan heb ik ook nog een naam die een vrouwennaam kan zijn.’
‘Ik heb een naam die een mannennaam kan zijn.’
‘Henny.’
‘Anne.’
We wachten of er nog meer komt.

‘Ik zag in de kleine stal een folder met een hele reeks portretten van Ruigoorders. Die wil ik graag in het echt zien.’
‘Daar kan je beter niet over praten.’
‘Ik wil er ook niet over praten, ik wil ze zien.’
‘Ze zijn verbrand.’
‘Heb je dat zelf gedaan?’
Hij kijkt me aan. Ik kijk hem aan.
‘Nee.’
‘Is al je werk verbrand?’
‘Mijn hondenportretten niet.’

Hij pakt een map die uitpuilt van de ingeplakte en de losse foto’s.
‘Dit zijn de foto’s van het origineel.’
Hij streelt over de foto’s zoals mijn moeder doet nu ze niet meer praten kan.
‘Houd je van honden?’
‘Veel mensen vragen mij hun hond te schilderen, veel beroemde lui, van t.v. en zo. Ik houd van die blik van zo’n hond, die zegt mij alles en dat schilder ik en dat herkennen hun baasjes. Ik maak ook altijd een klein portretje van die hond voor mezelf.’

Hij wijst naar een  donkere hoek waar tientallen miniaturen van honden hangen, stuk voor stuk met liefde en vakmanschap geschilderd. Van der Vegt houdt van honden, dat is duidelijk. Het is meteen ook duidelijk waarom hij niet kan praten over de verbranding van zijn levenswerk.

Van der Vegt met zijn levenswerk http://www.youtube.com/watch?v=sxo5YAK60Bk

De brand:  http://www.rtvnh.nl/nieuws/101655/Een+miljoen+euro+aan+schilderijen+in+rook+op

Het bericht Ruigoord (4) – Przybyl en Van der Vegt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Daar waren achter mekaar de voldongen feiten.
Sri Lanka en Nebraska willen ‘op het laatst’ geen raskatten invoeren.
Zij vindt op nog allerlaatster moment een Zweedse vriendin die ze wil, over een maand.
Dinsdagochtend moet ze om 8.30 in Amsterdam haar nieuwe paspoort halen, ‘s middags alles verhuizen van Hoorn naar Medemblik, de poezen ergens tijdelijk onderbrengen en terug naar Amsterdam met haar reiskoffers naar een hotel, want woensdagochtend 7 uur vertrekt haar vliegtuig naar Amerika.
Dat lukt.

Dinsdag om tien uur meldt een oudere man zich om twee doosjes van Hippie naar de boot te brengen en Hippie naar hotel in Amsterdam, want hij wil dat niet middenin de nacht.
Ik open de deur van Hippiehome voor hem. Hij schrikt bij het zien van de ravage en wil eerst wel even koffie. Hippie is nog in Amsterdam en dat komt goed uit, nu heb ik de gelegenheid het volgende voldongen feit voor te bereiden: dat Hippie inclusief fonkelnieuw paspoort als eerste de poezen verhuist naar een poezenhotel, adres heb ik opgeschreven. Vriend belt Hippie om het te melden.

Ik roep de poezen, verliefd als ze zijn komen ze meteen ergens vandaan. Ik sluit ze op in Hippiehome. Hippie mag ze zelf in de reismandjes doen en wegbrengen.
Rond 1 uur is ze terug, en al gauw komt de vriend naar buiten met in elke hand een reismand, Hippie erachteraan, wit van de voldongen feiten, organisatie, reisstress.
De poezen zien mij en steken allebei hun beide voorpootjes door de tralies en miauwen, ik aai de pootjes, een hartverscheurend moment. Na drie dagen kan ik eindelijk de vertaalslag maken: ze jammeren niet, ze bedanken me.
Dan komt Hippie voorbij. Ik heb met haar te doen en sla mijn armen om haar heen. Haar lach breekt door.
‘Dankjewel Anne, voor alles en alles. Dankzij jou kon ik in de moeilijkste tijd van mijn leven de draad weer oppakken en kan ik nu verder. Je bent een lichtende ster en je was een moeder voor me.’
Zo heeft nog niemand me ervaren, een ervaring rijker.

De volgende dagen komen twee vrienden met een auto met grote aanhanger. Ze hebben verhuisdozen gehaald en doen alles in de dozen. Ze brengen alles naar de boot.
Behalve twee dozen en drie vuilniszakken, die zijn voor mij. Kijk maar wat je ermee kan.
O.
In oktober komt Hippie tijdelijk terug en wil workshops soulcoaching geven.
O.
Ze heeft nu eerst een expositie van haar sieraden in New York.
O.
Daarna enkele eigen eco tv programma’s in Sri Lanka.
O.

Na elf maanden hectische hippietime vol kleur en avontuur transformeer ik happy hippiehome in ruimte en rust. Vijftien uren poetsen, de beste leerschool in Zen…
Want.
Er ligt van alles op de loer om een gevoelig vrouwtje uit balans te brengen. Met het toelaten van de hippies in ons tuinhuis heb ik mezelf een podium geschapen waarop mijn duistere kant aan het licht kan komen, mijn ergernis, boosheid, teleurstelling, verdriet en spijt.

Terwijl ik kaarsvlekken met een schraper van de lambriseringen schraap, sesamolie dep van de houten keukenvloer, kattenpis was uit beddengoed, meters zwarte haren uit de wastafel verwijder, zwart aangebrande pannen weggooi en kapotte lampen vervang, ervaar ik de vloed en de eb van mijn gemoed, het is of ik met het schoonpoetsen van mijn huis, mijn ziel masseer.

Het bericht Kattenstaart – 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

In de sloot roepen de meerkoeten hun krasserige groet. Dat raakt me. Ik laat de was de was om de koeten te groeten. Daarvoor moet ik de veranda op, naast de sloot, een hoge veranda. De koeten zien me boven zich uit torenen en rennen over het water naar me toe, twee ouders en drie jongen, krijsend voor tien.
Dat horen de hippiekatten, gealarmeerd komen ze erbij. Ze flemen rond mijn benen en dan ziet Finn de koeten, dichterbij dan ooit en Pats, springt hij pardoes de sloot in, midden tussen de koeten. Wie verwacht dat nou.

Dan is zo’n sloot ineens heel diep en breed en eindeloos. Geschrokken en schreeuwend schieten de koeten alle kanten op. Finn spartelt met al zijn poten in de diepte onder me. Instinctief weet hij de kant te bereiken, de steile wand van het terras. Hij krabt tegen de gladde planken, vindt geen grip en klauwt steeds wilder en angstiger. Ik buk, kan niet bij zijn klauwende poten en scherpe nagels, laat staan bij zijn nekvel. Nergens een visnet, een spa of een hark, geen helpende hand te bekennen. Hij zal op eigen kracht voorbij het terras moeten zwemmen om de lage wal op te kunnen klimmen. Hij heeft maar een richting in het vizier, het plankier voor hem en daarin klauwt hij vergeefs.

Ik haast me naar de lage oever, zijn naam roepend. Hij hoort het en snapt het en zwemt me achterna! Pal voor het einde van het eindeloze terras ligt een obstakel in het water, onze oude wasmachinetrommel die we als zeef gebruiken voor de tuinslang. Het onvermijdelijke gebeurt, hij ziet een kans, springt erop en valt in de trommel die halfvol water staat. Drijfnat en zwaar klauwt hij naar alle kanten, maar vindt in zijn panische actie geen grip. Hij kan de trommel niet uit en ik kan de zware trommel niet uit het water hijsen met mijn geblesseerde arm, die na vijf maanden fysiotherapie geen spieren meer blijkt te hebben, aldus mijn Duitse osteopaat.

Ik herinner me hoe mijn opa, de vader van mijn vader een hamer kon vasthouden in zijn verlamde hand, door met zijn andere hand de hamer in de lamme te leggen. Daarna sloot hij de verlamde hand met de sterke hand en bleef de hamer erin.
Ik plaats mijn zwakke arm rond de laatste paal van de veranda tot hij klem zit, slinger mijn lijf langs de wand van de veranda en grijp met mijn sterke hand in de wasmachinetrommel. Ik heb Finn in een keer bij zijn nekvel, weet hem op te hijsen, waarbij hij klauwt naar het hout en een poot klem komt rond een dwarse paal, die ik los weet te krijgen om hem tenslotte op de veranda te gooien.
Die is gered… Opgelucht haal ik adem. Was hij toch bijna op het laatste moment onder mijn ogen verzopen…

Finn staat stokstijf op het terras, katatonisch, ineens begint hij te rennen als aangeschoten wild, gelijk zijn bazinnetje even daarvoor…

Hij rent de voortuin in en gaat daar zitten middenin het gras in de zon, een goed plekje om op te drogen en zich te wassen. Voor het zover komt, hoort hij een verdacht geluid op het fietspad, rent richting terras, raakt de heg, schrikt van de takken, het geluid, maakt een sprong omhoog, opzij… Een kat in het nauw maakt werkelijk rare sprongen. Hij rent me voorbij of ik hem iets heb aangedaan. Halverwege het terras komt hij tot stilstand bij een takje en gaat erachter staan of dat takje enige veiligheid biedt. Hij staat erbij of hij het nou echt niet meer weet. Wat is er gebeurd en wat staat er te gebeuren? En wat moet hij nou? Rillend staat hij daar maar.
Als de nood het hoogst is, is hulp nabij. Zijn zwarte broer Leo ruikt nattigheid en gaat zijn neus achterna. Als een echte bloedbroeder begint hij de kletsnatte staart van Finn te likken, Finn neemt het stokje over en begint zichzelf te wassen.

Ik neem de draad ook op en ga terug naar mijn was, knuffel mijn eigen katten, mijn moeder, haar hulpen, de apotheek en de dokter. In de loop van de dag raken alle losse eindjes verbonden. Tegen etenstijd komt Man terug van zijn eerste vergaderdag, een zeer hectische vergadering natuurlijk…

Laat in de avond hoor ik het kattenluik klapperen, getrippel, geknabbel. Het zijn de hippiepoezen, die uitgehongerd aanvallen op de etensbakjes van Zora en Lukkie. Zora vlucht in een kast en Lukkie op zolder. Is hippievrouw nog steeds niet terug uit Amsterdam? Ik breng de hippiepoezen naar het tuinhuis. Niemand daar. Ik open de deur voor haar poezen, geef ze te eten en verschoon hun kattenbak. In het voorbijgaan zie ik stapels dozen en koffers en tassen, papieren en kleren.
Het is zonneklaar dat hippievrouw is overvallen door de actualiteit. Haar business in Amsterdam vraagt meer tijd dan verwacht.
De schrik slaat me om het hart.
Ze zal toch niet in zeven sloten tegelijk gelopen zijn? Ze zal toch wel terugkomen?

Wordt vervolgd…

Het bericht Een kat in nood maakt rare sprongen – 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zodra ze me horen of zien, waar ik ook ben, weten ze me te vinden en komen eraan gerend om hun aanhankelijkheid, hun liefde te tonen en te geven, al moeten ze ervoor over het dak…

En nu zijn ze weg, Finn en Leo. Ik was erop voorbereid. Maar niet zo…
Afgelopen maandag dacht ik nog dat ze volgende week met hippie naar Sri Lanka zouden gaan. Daar was ik gerust op, blij mee en voorla heel tevreden. Dat het gelukt is, hippievrouw en haar poezen eindelijk verenigd.
Na een groot persoonlijk verlies van haar zijn de hippiepoezen vanaf januari grotendeels onder mijn hoede geweest, in haar zoeken en zwerven over de wereld. Nu heeft ze haar plek gevonden. Werk dat haar op het lijf is geschreven en een huis met een tuin voor de poezen in het land van haar komaf, het land waar ze haar roots heeft en zich thuis voelt. In juni begint haar werk en alle benodigde voorbereidingen voor de reis zijn getroffen. Grote reismanden voor de poezen, poezenpaspoorten, castratie, inentingen.

Door autopech zijn we afgelopen zondag uren later van vakantie terug dan gepland. Vier poezen, geen hippievrouw.
Sta ik maandag de was op te hangen, komt hippievrouw haar huisje uit, exotisch als altijd, ravenzwart lang haar, grote hoed en kleurrijk wollen vest. Ik zie meteen dat er iets aan schort. Dan ziet zij mij.
‘O wat heerlijk dat je mijn gewatteerde deken gewassen hebt.’
‘Dat heb ik niet. Hij lag bij mijn wasmachine, maar daar past hij niet in, dus heb ik hem in de zon gehangen.’
‘Hij moet gewassen worden want de poezen hebben erop geplast. Als hij niet in  je machine past, breng je hem dan even naar de wasserij? En haal je hem ook op? Ik gireer het geld wel, want ik moet vandaag naar Amsterdam en morgen mijn spullen verhuizen naar mijn boot in Medemblik en overmorgen naar Amerika.’
Je hebt van die momenten dat je van een andere planeet komt, dit is er een van.

Ondergedompeld in de Zen van rust en regen in Duitsland, kijk ik naar het drukke wereldleven in de notendop voor me. Hippievrouw propt haar noodlottige omstandigheid in de minuut die haar rest voor de trein vertrekt.
‘Ik heb net bericht gehad van het ministerie van Sri Lanka dat de poezen niet ingevoerd mogen worden vanwege hun ras. Ze zijn bang dat deze poezen die van Sri Lanka bevruchten. Ik heb hen de papieren van de dierenarts toegezonden dat ze gecastreerd zijn, maar dat maakt geen verschil. Ze komen het land niet in. Nu is de poes van mijn moeder toevallig net overleden en wil zij mijn poezen wel, dus ga ik woensdag naar Amerika om de poezen op te halen uit Minneapolis.’

Denk je alles in kannen en kruiken te hebben, komt dit er op het allerlaatste nippertje tussen.
Tsja.
Ik kan haar gejaagdheid en verwarring begrijpen, het overige niet.
‘Je bedoelt dat je woensdag je poezen naar je moeder in Amerika brengt?’
‘Nee, want de KLM neemt geen huisdieren mee van mei tot september.’
‘Hoe komen je poezen dan in Minneapolis?’
‘Een bedrijf komt de poezen hier halen en zet ze op een ander vliegtuig en dan haal ik ze in Minneapolis af en breng ze naar mijn moeder.’
Dat klinkt buitengewoon omslachtig voor iemand in Zen.
‘Wanneer komt dat bedrijf ze halen?’
‘Daar bel ik vandaag over. Ik moet nu weg naar de trein naar Amsterdam en morgen naar Medemblik en woensdag naar Amerika.’
Voor de onverlaat voor haar neus haar voornemen in de war kan gooien, zet ze het op een lopen.

Ik zie haar gaan met haar enorme hoed richting Amsterdam, Amerika, Sri Lanka… een prachtige hinde, opgejaagd wild, voortsnellend over de wereldbol. Ik voel mezelf staan op mijn eigen grond, oud shirtje, de haren niet geborsteld, knijpers in de hand en een schone theedoek.Ik herinner me twee zinnetjes die ik op onze berg geleerd heb.

‘So ist Sie’
Geen oordeel, een constatering.
So is Sie.
Koningin of werkbij.

Het andere zinnetje is ‘so geht das’

Hoe het gaat, is nog een hele geschiedenis.

Wordt vervolgd…

Het bericht Kattendiscriminatie – 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.