Bij een wedstrijd hoort strijd, bij strijd heb je winnaars en verliezers en ik wil geen van tweeën. Ik vind het niks dat Nederland een vliegtuig naar Syrië stuurt. Van mij kan de wapenmaffia de pot op. Laat mij maar knutselen en schrijven en een beetje zorgen voor de poezen en de gasten en de tuin en voor Kees natuurlijk.

Zit ik lekker te schrijven over onze belevenissen in Duitsland, krijg ik van alle omringende kanten te horen dat de Boekenweek eraan komt met een Schrijfwedstrijd over Duitsland en dat ik mee moet doen. Mijn verweer wordt: ‘een wedstrijd is niks voor mij’. Met een schok besef ik dat ik ‘in the box’ van mijn eigen mantra zit. Oké ik doe mee. Ik krijg acuut een writersblock.
Want.

Wat schrijf je voor een wedstrijd? Dat is ineens een Ding.
Kijk, als het voor jullie is, stroom ik over:

Ter inspiratie krijgen we: Bier, Bratwurst, Goethe, Bach, oorlog, voetballen en ‘es dauert eine Zigarette was ich noch zu sagen hätte’, ofwel, het moet in hooguit 500 woorden. Dan is die sigaret wel op.

Het zegt mij helemaal niks. Starend naar plafond, muur, sloot en lucht wens ik mezelf in het Fichtelgebergte waar niets hoeft, het stille, geheimzinnige dat me vanaf het begin pakte. Ik kan er wel een boek over schrijven. Dat is de bedoeling niet.

Ik begin bij het begin. Hoe het Fichtelgebergte voor mij ging leven.
Het lopen, de onverwachte ontmoetingen en het ‘Babybier’.
Dat wort mijn bijdrage.

Je kunt alle 6000 bijdragen lezen bij Nederland Schrijft. Je kunt daar ook je recensie en sterren kwijt.

Hier de link naar ‘Babybier’:

https://www.nederland-schrijft.nl/verhaal/?story_id=6964

Het bericht Wat te doen met een schrijfwedstrijd? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees trekt aan de bel. Niemand doet open.
‘Zou de Brotmahlzeit het ontbijt zijn?’
Hij trekt nog eens aan de bel.
‘Joh, dat is kerstversiering.’
De deur zwaait er toch van open: een lachende Herbert. De bel is de bel niet en de deur is de deur niet. Het is zijn loopdeur, wat te zien is aan de kast achter hem, van vloer tot plafond gevuld met loopschoenen voor laaggebergte, hooggebergte en alles daartussen in sneeuw en woestijnzand. Waarmee we meteen bij hun recente tocht zijn, dwars door de woestijn op de motor met motorlaarzen.

Onze jassen worden opgehangen aan een bewegende kapstok. Voor ik het ontwerp begrijp, heeft Herbert ons de woonkeuken ingeloodst. Het lijkt wel een broodoven zo heet en daar komt het ‘drücken’ overheen, een betere begroeting dan al dat gezoen waarbij je herpes, griep en acné oploopt. Je voelt de ronde borst of de ribbenkast en klaar ben je.

Regina heeft de tafel gedekt met creativiteit en liefde, manden met brokken brood, schalen met salades en platte borden met torenhoog eend en forel. Op deze momenten ben ik mijn vader dankbaar dat hij ons tegen heug en meug inpeperde dat je altijd alles eet wat de gastvrouw je voorzet, alleen zo leer je de mensen echt kennen. Vegetariër ben je maar in je eigen tijd.

Regina haalt warme broodjes uit de oven en daar schuif ik moedig een plakje forel op.
‘Anne! Du sollst mehr nemen!’
We worden ondergedompeld in het eeuwenoude leven op een berg.
Herbert heeft bij de bron met genezend water een vijver waarin hij forellen kweekt of eigenlijk kweken ze zichzelf, hij hoeft ze alleen te vangen en als hij dat niet zou doen zou het fout gaan met het ecosysteem want hij is de enige natuurlijke vijand.
Hetzelfde met de herten. Met hun almaar groeiende aantal verwoesten ze de jonge bomen, met het gevaar dat de berg afkalft en de huizen omlaag glijden. Ik heb net een boek van Tommy Wieringa gelezen dat dit dramatisch proces bloedstollend beschrijft. Ik geloof hem.

Door deze oerverhalen bij kaarslicht en knappend houtvuur, verteld in plat Fränkisch zakken we in de oergrond waar we uit stammen. We eten met toenemende smaak warme broodjes forel en wilde eend, zelf gevangen, geschoten, gerookt, gekust en geknuffeld.

Ondanks het gezonde klimaat blijf ik blaffen van de hoest.
‘Anne, du brauchst Heilwasser.’
Uit een verborgen kastje komt een smal flesje tevoorschijn en een handvol glaasjes. Ze worden secuur volgeschonken en moeten in één teug achterover om elke bacterie te verbranden. Het spul heeft zo’n hoog alcoholpercentage dat ik meteen lollig word, wat Herbert stimuleert te blijven schenken, het ene flesje na het andere, elk met eigen geneeskracht. Daarbij roemt hij de bergkruiden die door speciale bergvrouwtjes verzameld worden en door bergmannetjes bereid tot genezende drankjes, waarvan je er altijd twee moet nemen anders wankel je.
Na een uurtje of twee, drie, vier, vijf zijn we broeders en zusters die elkaar volledig verstaan dankzij de oertaal van zang, lach en op de schouder slaan.

Geen idee hoe we thuis zijn gekomen.

Het bericht Schrijfretraite – Brotmahlzeit (9) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Dat was Herbert, of we om zes uur bij hen op de Brotmahlzeit komen.’
‘Hoe laat is het?’
‘Half zes.’
Ter voorbereiding van het noodlot schuif ik omhoog tegen het onmetelijke Duitse donskussen. Kees doet ter voorbereiding zijn bedlampje aan.
Ik verzucht dat ik geen zin heb.
‘Dat heb jij nooit als je net wakker bent.’
‘Jij wel dan?’
‘Hm, niet echt.’
We vallen stil.

Lig je lekker te soezen, een verrukkelijke ovenschotel voorbereid in de koelkast, het vuur al knappend in de houtkachel, moet je donker en kou trotseren, de valse hond passeren en vervolgens een steil stuk omhoog sjouwen voor een plak brood, want op de berg heerst het antieke regime nog van warm eten tussen de middag.

‘Stom dat ik heb opgenomen. Voor hetzelfde waren we niet thuis geweest.’
‘Jij hebt je mobiel altijd op zak.’
‘In de bioscoop heb ik hem altijd uit.’
‘Raar dat ze ons een halfuur voor de maaltijd bellen. Misschien hadden ze andere eters en hebben die afgezegd. Of ze hebben teveel van die smerige zure worst en vinden het zonde dat weg te gooien…’
‘Je kan alles er wel bijhalen, maar wat doen we?’
Kees is een man van beslissingen behalve als hij het niet weet.
‘Het is sneu als we nee zeggen.’
‘Dan vragen ze ons nooit meer.’
Kees is snel in het zien van gevolgen.
‘Laten we maar gaan. Ik ben nu toch wakker.’
‘Dat is wel het makkelijkste. Dan bel ik ze op. Okee?’
‘Ik heb alleen niks om aan te trekken, al mijn kleren stinken naar de rook.’
‘Hun hele huis stinkt naar rook.’
‘Ik heb mijn haar de hele week nog niet gewassen.’
‘Dat zien ze heus in het kaarslicht.’
‘Dan gaan we. Bel maar op.’

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Vraag (8) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik staar door het raam. Zie lucht en bergen en bomen en dal en Kees tot hij weg is. Dan zie ik eekhoorns. Overal, behalve in het zojuist geïnstalleerde eekhoorn-voederhuisje.

Dat is het moment dat de inspiratie komt. Ik zie voor me wat er met Janos, de vader van Iris is. In zijn ziel strijden twee wolven…

De tijd vliegt sneller dan mijn vingers.
Middenin het verhaal rinkelt het mobieltje. De auto is klaar. Kees meldt het stralend.
‘Het was wel een heel gepuzzel, ze hadden de goede onderdelen niet voor de uitlaat. Dus heeft Heser iets van een Volkswagen ertussen gelast.’
Hij popelt om de auto te halen. Ik popel om door te schrijven. Ik moet weten wat er in de woestijn gebeurt. Net als Janos een rood ravijn nadert, hoor ik het geluid van een racewagen, het nieuwe geluid van onze auto, dankzij het gepuzzel van Heser.

De legpuzzel is klaar en alweer terug in de doos. Iris nog lang niet; wat zij allemaal beleeft is met geen pen te beschrijven…

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – puzzelen (7) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Hallo Frau Fellinka!’
‘Ken u mij?’
‘Aber selbstverständlich! Uw boek is besproken in de krant en toen wij lazen dat onze garage erin speelt, heeft mijn vrouw het boek gekocht in het Fremdverkehrsambt.’

Daar sta je mooi in je hemd als Baron van Münchhausen. Ik gebruik graag bestaande locaties in mijn boeken, verzin ze zelf maar eens en als ik het toneel eenmaal heb, komt de rest vanzelf. Mijn boek is gelukkig nog niet vertaald, dus weet Heser niet wat zich er afspeelt.
‘Het klopt precies!’
‘Wat?’
‘Wat u over ons schrijft. Dat wij zo’n jong meisje de stuipen op het lijf jagen, maar daarna komt het allemaal goed. Alleen de namen kloppen niet. Dat hebt u zeker gedaan voor de privacy, maar wij weten wie wie is! Heel goed getroffen! En u hebt geen Suzuki, maar als u die had, was het allemaal zeker zo gegaan!’
Mijn glimlach groeit mijn gezicht af.
‘Maar kon u het Nederlands lezen?’
‘Mijn vrouw heeft ons verhaal op de computer gezet en daar de vertaalmachine op.’
‘Dan had ze beter het e-book kunnen kopen, maar nu kan ik het signeren en dan zet ik er iets leuks bij.’
‘Aber nicht jetzt! Waarmee kan ik u helpen?’

Kees doet er even niet toe en maakt hij van de gelegenheid gebruik de nieuwe wagens binnen te bekijken. Ik ben de aangewezen man om het verdwenen lampje te wijzen. Heser glimlacht en pakt zijn mobieltje erbij. Daarop verschijnt een dashboard vol brandende lampjes.
‘Welke is het?’
Wijs het goede lampje maar eens aan. Daar hadden wij ooit een tv programma van. Dan zagen mensen honderd voeten zonder lijf en wisten precies van wie die voeten waren en dan wonnen ze nog niets.
‘Ik weet het niet.’
‘U woont toch op de berg!?’
Alsof je dan alles weet.
‘Brandde het lampje toen u de berg afging?’
‘Ja.’
‘En doofde het toen u vlak reed?’
Nu is hij precies mijn huisarts. Zijn open vragen weet ik ook nooit te beantwoorden of veel te uitvoerig. Ik scoor beter op ja/nee vragen, dan heb ik de helft goed.
‘Ja.’
‘Dan weet ik het wel.’
Hij wijst een lampje aan op zijn mobiel. Hij weet het.

‘Rijd u de auto maar even naar binnen, dan onderzoeken wij hem meteen.’
‘Als u dat eens deed?’
Dat doet hij. Precies op een paar dunne lijnen rond ijzeren palen die in de grond verstopt zitten en omhoog komen zodra Heser is uitgestapt en op een knop drukt. De auto gaat de lucht in, tot ooghoogte. Heser haalt een lange, dunne pen uit zijn broekzak. Het is een zaklamp met fel licht, waarmee hij in de wielen schijnt.
‘De achterste remschijven moeten vervangen worden.’
Wat moet, moet.
‘Er is ook iets met uw katalysator. Die is aan elkaar geplakt met kauwgum! Zeer slecht, zeer Hollands.’
Kortom, de auto gaat nu sehr gründlich repariert worden. Heser gaat het materiaal bestellen en morgen kan de auto om 4 uur gehaald worden. Als hij het juiste materiaal binnenkrijgt.

Eerst Kees maar eens uit de nieuwste Volkswagen plukken, saampjes naar de winkel lopen en dan met boodschappen de berg op.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – lampje (6) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het Fichtelgebergte is De Plek om de buik van moeder natuur in te duiken. Het Fichtelgebergte IS die buik. Daar kom je achter als je er een winter bent op een berg zonder sneeuw, internet, tv of radio. Zelfs het uitzicht is weg. Koning Winter is het spoor bijster.

Rond elf uur zien wij iets. We zijn meteen klaar voor een uitje, maar waarheen? Alles is in winterslaap. Wandelen is de enige optie.
Bergschoenen aan, borstrok, muts.
Dat werk.
,,Maar niet te lang, Kees, ik moet mijn schoenen nog inlopen en ik wil schrijven.’’

Kees zoekt het wandelboekje. Dat is zoek.
Dit geeft tal van gelegenheden: mist kan optrekken, ik kan door de takken de goudvinken zien en Kees is ineens alziend:
,,Ik weet de weg zo ook wel. Waar wil je heen?’’
,,Weissensee!’’
Dat is te overzien, vlak, geasfalteerd, geen geblubber en na afloop kunnen we de enige goede koffie drinken die wij weten, bij de PEMA.

De Weissensee ligt aan de rand van het gebergte en dat is te zien. Voor ons baadt het meer in licht, achter ons hangt een wolk die alles aan het oog onttrekt alsof het Fichtelgebergte een geheime plek is.

Welgemoed gaan wij op pad. Als enigen. Van de zomer barstte het hier nog van de wespen,desalniettemin zaten op elk bankje mensen te genieten van kabbelend water en zeilbootjes. Ook was er een skater die rond het meer vloog en ons irriterend vaak passeerde. Vandaag laat hij het afweten, typische zomergast.

De wandeling begint bij het Kurhaus, wat uitnodigt kalmaan te beginnen met inspectie van hun serre.
,,Ze hebben kunststofkozijnen.’’
,,De constructie is uiterst eenvoudig, ze hebben balken op metalen poten gelegd en de tussenvlakken maar deels met glas bedekt, de rest is open.”
,,Echt iets om aan ons huis te bouwen, Kees.”
De inspectie is meteen over.

,,Kijk Anne! Daar! Een roofvogel, een hele grote! Hij verdwijnt net achter die struiken.’’
Gewillig sluip ik achter hem aan en jawel, daar zit hij, naast een blubberig poeltje.
Waar gaan je gedachten heen als er verder niets te denken valt?
,,Hij aast natuurlijk op vissen.’’
,,Die slapen in de winter.’’
,,Des te makkelijker!’’
De vogel vliegt op en landt op een paaltje dat is neergezet ter markering van sneeuw die niet wil vallen. Wij naderen de valk, want die is het. Hij is tam of jong of ontsnapt aan een valkenier: hij blijft zitten waar hij zit. Als ik mijn hand uitstrek om hem te aaien, vliegt hij op en landt niet op mijn arm, maar op het volgende paaltje.

Van de andere kant komt het enige ander stel aangemarcheerd, een echtpaar dat verwikkeld is in een huiselijke twist die nergens zo goed beslecht kan worden als onder de ogen van een slechtvalk. Helaas zijn ze blind en breken hun nek zowat over hem. Beledigd vliegt de valk op en verdwijnt uit beeld.

,,Wat is dat nou voor een rare witte vogel?’’ Weer Kees.
Het rare dier staat op knalrode stelten bij een rietbosje.
,,Geen reiger.’’
Om zich beter te laten determineren wiekt de vreemde vogel op.
,,Misschien een lepelaar?’’
,,Hij heeft geen lepel. Misschien een kraanvogel, die brengen geluk zelfs als ze van papier zijn!’’

Eindelijk zijn we leeg en stil en klaar voor diepe natuurbelevingen, maar dan passeren we een bosje bloeiende hazelaars en daarachter staan wilde appelbomen met hun appels nog aan de takken en boven elke appel zit een zwarte vogel die in de appel hapt.
,,Kees! Kijk nou! Dat heb ik nog nooit gezien!”
,,Dat zijn geen kauwtjes.”
,,En geen kraaien.’’
,,Het zijn merels.’’
Kees voelt wat er gebeurt: ,,De stekker is in ons natuurgebied gestoken.’’
Op dat moment weet ik dat het geen gewone vogels zijn.
Mijn buik roert zich.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – In de buik van moeder natuur (5) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze vraagt waar wij vandaan komen en hoe wij haar gevonden hebben.
Een intrigerende vraag voor een winkel. Hoe hebben de klanten de weg weten te vinden door modder en slijk. Ze is er zelf eens in blijven steken en moest weggesleept worden voor 400 euro. Voor we ons antwoord klaar hebben, heeft zij ons binnen.
In het schemerlicht dat door de roederampjes valt, doemen contouren op van wandkasten, maar zonder iets dat lijkt op schimmelverwijderaar.

Ze lacht als we erom vragen. Dan zijn wij die mensen van de Hagebaumarkt. Ze loodst ons naar een zijkamer die lijkt op een walking closet: een gang met links en rechts kasten en daar houdt de vergelijking op. Een houtiger kamertje bestaat niet: vloer, plafond, muren, kasten, planken, alles hout en zo ruikt het ook. De planken staan tjokvol met alles wat hout houdbaar houdt: lijnolie, houtzeep en duizend kleuren verf die door de olie gemengd kunnen worden. Als je een buitenterras, binnenmuur of wat dan ook voor houtigs hebt, kun je het eeuwig goed houden met deze producten. Je zou er stervende bomen mee insmeren.

Ik doe mijn verhaal over onze Felsenkeller, een kelder in de rots. Ik doe mijn verhaal niet. Ze heeft maar één zin nodig, één woord: Felsenkeller. Die heeft zij ook en dat was één-en-al schimmel. WAS.
Ze heeft de juiste combinatie van AURO kant-en-klaar in een doos: schimmelverwijderaar, schimmelstop en anti-schimmelverf, niet giftig, je kunt het bij wijze van spreken opdrinken en je hebt nooit meer last van schimmel. Het pakketje kost 39 euro, een schijntje vergeleken de specialist die wij vroegen onze schimmel te lijf te gaan, die vroeg 5000 euro. Daar zou hij de kelder voor inpakken in een plasticachtig materiaal, de enige oplossing aldus deze kunststof aanhanger.

We verlaten de houtkast. Nu onze ogen gewend zijn aan de schemering lijkt de kamer op een winkel: schappen vol hazelnootpasta, honing, zware broden, winterwortels, rammenas en pastinaak: houdbare producten. Op een tafel staan grappige maaksels van vilt en achter een vrijstaande kast duikt de losse vlecht op! Deze blijkt vast te zitten aan het hoofd van de blije echtgenoot. Nadat Angelika, zo heet ze natuurlijk, ons de gelegenheid heeft gegeven rond te kijken, komt haar gouden tip:
Een Felsenkeller moet gelucht worden in de winter wanneer het buiten kouder is dan in de kelder. Koude lucht bevat nauwelijks vocht, dus de warmere kelderlucht verlaat de kelder die almaar droger wordt. In de zomer is de kelder kouder dan de buitenlucht en moet de kelder hermetisch dichtblijven, anders komt de vochtige zomerlucht binnen.

Tot nog toe heeft iedereen het andersom verteld: luchten in de zomer. NIET dus.
Ik geloof nu heilig in de ekodame en vraag door. Wat is dat voor een vreemd glasachtig aanbouwsel achterin? Met het kalme enthousiasme dat wijze mensen kenmerkt, neemt ze ons mee de serre in: glas, hout en een halve meter niets tussen dak en wand. Waarom is dat?

Het huis was een ziek schoolgebouw en eenmaal genezen met AURO was er zoveel ruimte dat ze een winkel begon, een camping en een pension. ‘s Zomers zitten de gasten buiten bij de houtvuren, maar er zijn avonden vol mugjes om gek van te worden. Dan kunnen de gasten in de luchtige serre en die domme mugjes vliegen zich dood tegen de ruiten. Een mooie uitsmijter voor iemand die geen vlieg kwaad doet.

Eenmaal in de auto zien we een verharde weg naar Bischofsgrün. Kees geeft gas.
‘Die lui zien er jaren ’60 uit met hun paardenstaarten en geitenwollen sokken, dat geeft een zeker vertrouwen aan de toevallige passant, maar ondertussen hebben ze natuurlijk een bloeiend internetbedrijf, want wie komt hier nou.’

Zie: http://www.aueralm.com

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – ekodame (4) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na tien kilometer moeten wij linksaf. Links is echter niets dan bos. Wij rijden door onder luid protest van onze Vlaamse Navigatrice. We moeten rechtsomkeert! Kees weigert haar te gehoorzamen en gaat zover de Duitse variant in te schakelen. Nu klinkt het zo serieus, dat we het doen. Dat wil zeggen, na een kilometer keren we om en rijden in sukkeldraf langs de bosrand om de weg niet te missen. Bij het commando ‘RECHTS ABBIEGEN’ staan we stil. Rechts is iets wat in de zomer een bospad zou kunnen zijn, in deze dreinzende winter is het niet meer dan een moddergeul van een halve meter diep met grove bandensporen van een Buldog, een antiek trekkertje dat overal zijn weg kan gaan.
‘Daar ga ik niet in. Dit leidt nergens toe en zie maar eens te draaien.’
‘Die Hagebauman zei dat we door moesten als we dachten dat het fout was.’
‘Hij kan me nog meer vertellen.’
‘We hebben toch een Allrad!’

Kees kijkt de geul in, Kees kijkt naar de versnellingsbak en dan trekt hij aan een handle waar hij nog nooit aan getrokken heeft. De auto geeft een geluid of alle raderen zijn aangespannen. Daar gaan we! We kunnen net over de randen van de moddergeul heenkijken en zien boomstammen oprijzen tot de hemel, die buiten beeld blijft door het dichte naaldbomendak. Langs het uitgesleten spoor liggen omgevallen dan wel omgehakte bomen met doorsneden die je in heel Nederland niet aantreft. In ons tempo hebben we alle tijd ons af te vragen of dit het werk van de Buldog is. Of die Buldog alsjeblieft alle stammen van het modderpad heeft weggesleept. Dat we niet tegen zo’n enorme stam aanlopen. Onze Allrad geeft geen krimp. We slippen niet en zakken niet; hotsend en klotsend weet hij er raad mee en komen wij meter voor meter vooruit, almaar dieper het woud in. Het meditatieve tempo brengt heldere inzichten aan het licht.
‘Dat zaakje kan niet veel klanten hebben.’
‘Als het maar niet over de kop is.’
‘Die Hagenbauman heeft toch gebeld!’

We zijn nu zo diep in het donkere bos dat wij uitkijken naar de Kerstman met zijn arrenslee. Zo hobbelen wij zo’n 800 meter volgens Tomtom, qua beleving eindeloos. Plotsklaps verhardt de weg. Dat voel je dwars door de velgen en de veren. Ineens zijn we het bos uit. Het zicht is wijds en biedt een blik op een eenzaam huis. Eenmaal hier, kun je er niet omheen.
‘Aueralm is bijna AURO. Zou dat de winkel zijn?’

We moeten links het volgende onverharde pad op, dat evenwel behoorlijk hard is vergeleken onze recente ervaring met zacht. We passeren twee schuurtjes met aanplakbiljetten dat we NEIN sagen mussen gegen Atomkraft. Een duidelijke ‘Hinweis’ dat we Ekoland naderen, een gebied waar pure paardenkracht gevraagd wordt.
We stoppen voor het huis dat een typische Eko-look heeft: houten terras, muren opgetrokken uit natuursteen en bedekt met leem, bij het dak hout tegen de gevel, alles zonder een spoortje schimmel, alg of mos.
Achter een roederaampje verschijnt een hoofd met een vlecht.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – op weg naar AURO (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

* Taairibs! (Tie rips? Tyraps?)
* Schimmelverwijderaar!
Zo’n boodschappenlijstje in de hand voorkomt dat we alleen dingen vinden die rondom lokken: planten, bloembakken, vogelvoer, kattenvoer, vogelhuisjes, servetten, servettenlijm, verf, hout, gereedschap. Uit voorzorg gaan we met een grote bouwmarktkar naar binnen, al hebben we alleen taaie ribben nodig.

De kar ligt al gauw vol hout en hamers, zonder taaie ribben en die zijn toch echt nodig om onze kerstverlichting vast te binden aan de dakgoot en het hek. Drie aangeschoten verkopers hebben ook gedrieën nooit gehoord van tieribben. Duitsers hebben me toch een geduld, en dat met drie man sterk, onze uitleg blijft uitdijen. Als we er echt niets meer aan toe te voegen hebben, komt als uit één mond ‘AHA! Sie brauchen Kabelbinder!’
Nu alleen de schimmel verwijderaar nog.

De verkoper wil ons een chemisch goedje aansmeren dat alles doodt. Wij willen hem niet en zijn spul niet, wij willen de AURO man. Hij komt achter een kast vandaan en herkent ons direct al heeft hij ons pas driemaal iets verkocht: kalkverf van AURO. Dat willen we weer, want de schimmel trekt zich met de keer verder terug.
Hij kijkt ons bedenkelijk aan.
‘Als het na drie keer nog steeds niet definitief geheel weg is, heb ik het verkeerde gegeven en dat komt omdat wij als grote bouwmarkt maar een paar producten van AURO hebben. Wat jullie nodig hebben kan ik wel bestellen, maar dan komen er net zoveel verzendkosten bij als het spul kost.’
Waar kom je zoveel eerlijkheid tegen? Zij het na drie jaar.
In mijn enthousiasme bestel ik AURO houtverf in alle kleuren. Ik zie het bos al opfleuren.
‘Das hat kein Zweck.’
Dat heeft geen zin. Daar worden de verzendkosten alleen maar hoger van. Waarop Kees zegt dat dit vroeger in Nederland ook zo was, waarmee gezegd is dat Duitsland achter loopt.

De AURO man wil niet achterlopen en spurt voorwaarts naar de telefoon. Hij belt iemand in Bischofsgrün die het middel zou kunnen hebben. Wij zijn vaak genoeg in het lieflijke dorpje met zijn granietstenen straatjes geweest. Onze belastingman woont daar en zo’n man heb je nodig als je zonnepanelen op je dak hebt. In Duitsland heb je dan een bedrijf. Dat klopt ook wel, want de zonne-energie levert veel meer op dan in Nederland, tot onze verbazing verdienen we ermee. Een AURO winkel hebben we in Bisschofdgrün echter nooit gezien, anders hadden we daar allang van alles gekocht wat ons huis gezelliger en gezonder maakt.

Intussen heeft de AURO man de zaak aan de lijn en de zaak heeft het middel. Het is het beste als wij er zelf heengaan. Er is echter één maar.
‘Haben Sie NAVI?’
Die moeten we volgen en als we denken dat we verkeerd zijn, zijn we goed.
Met deze informatie gaan wij op weg.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Taaie ribjes en AURO man (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ooooh, maar dat is helemaal niet bij ons maar wat zuidwestelijker, je-weet-wel, bij dat stille weggetje waar wij dat timmerfabriekje tegenkwamen. Jij liep gelijk enthousiast naar die vent die in geen honderd jaar een vrouw in korte broek had gezien en je bleef maar jubelen over zijn handwerk en toen vertelde hij in plat Fränkisch dat hij van pure armoede pallets maakte omdat dat het enige is waar nog droog brood in zit en toen wou jij tien pallets kopen om een tuinbank van te maken en dat heb ik gelukkig weten te voorkomen.’
Kees weet (inmiddels) hoe hij mijn gedachten naar de juiste locatie moet navigeren; derde links, vierde rechts werkt niet.
‘En nou dit ook nog.’
‘Het is niet op zijn huis!’
‘Maar wel op zijn bos.’

Kortom, na douche en ontbijt nemen wij afscheid van de burgemeester en vervolgen de B weggetjes naar het westen. We plakken er nog een ovenachting aan vast in een volgend plaatsje met Bad, ben de naam vergeten door alle consternatie, eten ditmaal een ‘richtige Deutsche Schnitzel mit Pommes und Gurken und Salat’ op een zwoel boerenterrasje met afgerichte wespen die regelrecht de bierflesjes invliegen die rondom opgesteld staan.
We slapen weer als blokken en gaan de volgende ochtend wederom de B weggetjes op. Nou, dat kun je net zo goed laten als je in de buurt van het Ruhrgebied bent. Wij vluchten zo gauw mogelijk de Autobahn op en komen eind van de middag thuis.

Onze kattenfluisteraar heeft als gebruikelijk haar sporen inclusief zichzelf gewist, alleen haar bagage staat nog in mijn atelier. Dat brengen we morgen. Dat doen wij altijd zo, want het blijkt voor haar en voor ons veel rustiger om elkaar niet gelijk tegen het lijf te lopen met alle verhalen van hier en van daar. Daarbij is Lukkie al 13 jaar smoorverliefd op mij en heeft geen enkel dankwoord voor wie dan ook als hij mij ruikt/ziet/voelt/hoort na zo lang onthouding. Niet echt leuk als je een maand voor hem gezorgd hebt of het je kind is. De komende 72 uur zal hij geen stap wijken van mijn zijde, voeten, hoofd, schoot en als ik toch echt even naar de wc moet, wacht hij de volle tijd klaaglijk miauwend achter de wc-deur tot ik weer in beeld ben. Zora daarentegen is mij (tegenwoordig) compleet vergeten, tot ik na drie etmalen haar lange termijn geheugen bereik en dat komt precies goed uit, Lukkie is uit gezoend, nu wordt zij mijn volger.

We komen dus thuis, Zora slapend op de bank in de kattenfluisterstudio waar ze al die tijd geslapen heeft en Lukkie komt aangerend vanuit de boomgaard, miauwt alles wat hij te melden heeft en overlaadt me met kopstoten en kattentongen. Uitpakken, installeren, filmpje en dan begint het te regenen! Wat een heerlijk geluid! Kattenwasje bij de wastafel en dan lekker naar bed.

De volgende dag begint met douchen en een overstroming in de badkamer: het putje is verstopt en dat heb ik al jodelend en zepend met de ogen dicht niet door dus. Heel gewurmd en gepriek voor dat voor elkaar is. Uren.
Vervolgens wil Kees zich even terugtrekken in zijn mannenhok met computer: staat daar de hele vloer blank rondom alle gevoelige apparatuur en het gestuukte plafond hangt los door het gewicht van plenzen regenwater. Zucht.
Er is een dakpan van het dak gewaaid. Als alles weer in kannen en kruiken is, weten we dat we terug zijn.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Einde (15) verscheen eerst op Anne Vellinga.