‘Zowat iedereen heeft anorexia. Moet je mijn zus zien. Als die in haar bikini op het strand ligt, kijk je onder haar broekrand door. Ze heeft alleen vel en botten en toch vindt ze zichzelf nog te dik. Als zij een bord pap op heeft, gaat ze gelijk naar de plee om te kotsen.’
De meisjes zwijgen. Door de rugleuning voel ik hoe hun lichamen een andere houding zoeken. Het gedeelde geheim moet een plek krijgen.

‘Anita heeft het ook gehad.’
‘Anita!?! Die was toch altijd heel gewoon? Eerder dik?’
‘Ja, die had best wel vet overal. Maar dat viel niet op. Tot ze ging lijnen. Toen kreeg ze ineens een hele spichtige kop en dat was geen gezicht met de rest.’
‘Oooh.’
‘Ze ging steeds minder eten, tot ze helemaal niet meer at. Ze dronk alleen water. En omdat ik haar best goed ken, ging ik haar pesten. Dan riep ik door de gang ‘Anita Anorexia’. Ik wist dat ze dat verschrikkelijk vond. Best wel gemeen, maar ze ging wel weer eten. En hoe! In de klas, op het plein, op het muurtje, overal. Dat iedereen het maar zag.’

‘Dat hoef ik bij mijn zus niet te proberen. Die wordt hysterisch.’
‘Mijn zus ook. Maar Anita niet dus. Bij haar was het zo erg dat ze ervoor naar de dokter moest. Ze werd niet meer ongesteld.’
Stilte valt. De woorden doen hun werk. Ineens buldert hun lach door mijn rug.
‘Je zus is niet zwanger, ze heeft honger!’

Het bericht Overtijd verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Met Saaaraaaaaa.’
Ze gaapt nadrukkelijk. Het kan de zomertijd zijn.
‘Bel ik te vroeg? Komt het wel uit?’
‘Haaaaaaaaaai.’
Ze gaapt van haar naar hier, 150 km gaap, de schaamte voorbij, alsof het uiteindelijk maar om één ding draait: gapen en slapen.

‘Jaaahaaa, sorry Anne, maar ik ben de hele tijd slaperig en gaperig. Tom had nachtdienst, dus kon ik niet slapen. Toen hij vanochtend in bed kwam, viel ik eindelijk in slaap, maar ik blijf gapen. Dat komt door de zwangerschap. Er komt niets uit mijn handen en ik ga nergens heen. Ik zie er niet uit.’

We vallen allebei stil. Ik herinner me ons vorige telefoongesprek, te lang geleden. Toen was ze supertrots op haar buik. Ze vertelde enthousiast over een filmpje met vrouwen die hun zwangere buik beschilderden met de wereldbol. Dat ging zij niet doen, maar ze had wel een strakke rode jurk gekocht waarin haar buik fantastisch uitkwam.

‘Hoe kun je er ineens niet meer goed uitzien? Als ik aan jou denk, zie ik moeder aarde in volle bloei.’
Sara gaapt of geeuwt of is het een zucht?
‘Dat klinkt beter dan vette koe.’
‘Wat!?’
Welke geitenbreier heeft haar uitgemaakt voor vette koe? Ik slik mijn verontwaardiging in , want voor je het weet, sta ik op haar ziel. Je weet het soms niet.

Na een korte stilte hoor ik haar inmiddels vertrouwde gaap.
‘Maar weet je, Anne, wat ze ook zeggen, vanbinnen voel ik me een soort moeder aarde…’

Haar gaap krijgt iets gelukzaligs.
‘Het is zo bijzonder dat er een levend wezen in mijn buik groeit.’
Haar stem kleurt met haar stemming mee naar babyroze. Haar innigheid neemt me mee naar haar ongeboren kindje, vol vertrouwen drijvend in de warme moederzee.
Ik begin mee te zwijmelen.
‘Als ik zwanger was, zou ik de hele dag bezig zijn met mijn buik en het kindje erin,’ verzucht ik.
‘Ik ook! Het is zo iets bijzonders.’

We zijn een zwijmelmomentje stil.
‘Ik snap niet dat iedereen het zo gewoon vindt. Mijn moeder vindt het wel bijzonder, maar ook heel gewoon. Kinderen worden gewoon geboren. Eerst zijn ze er niet en dan komen ze ter wereld.’
Zoals Sara het zegt, klinkt het me almaar bijzonderder in de oren.
‘Mijn schoonmoeder vindt het helemáál gewoon. Het wordt haar tiende kleinkind.’

Sara’s stem kruipt omhoog, de baarmoeder uit, richting gewone wereld waar kinderen geboren worden.
‘Mijn vriendinnen hier hebben allang kinderen gehad of ze willen geen kinderen of ze kunnen geen kinderen krijgen.’
De volgende zucht kondigt een nieuwe gedachte aan.
‘Het lijkt wel of niemand ziet hoe bijzonder het is.’ Haar stem daalt weer richting buik. ‘Al die jaren dat we dachten dat we geen kinderen konden krijgen, leefde iedereen mee en kwam met goede raad. Nu ik toch nog zwanger geworden ben, vindt iedereen het heel gewoon of riskant.’

Haar zucht gaat over in een langgerekte geeuw.
‘Ik heb de hele tijd opvliegers en ik lig te zweten in bed en ik slaap niet. Ik scheld Tom verrot maar die is niet gek te krijgen. Hij blijft lief. Geweldig. Een echte kanjer. Hij snapt het en vindt het ook heel bijzonder. Ik ben weer helemaal verliefd op hem.’
Haar inzicht groeit met het woord.
‘Het zijn de hormonen.’

Ze concludeert het nuchter, om meteen weer die heerlijke vrouwendiepte in te duiken.
‘Ik ben dag en nacht verwonderd wat er in mijn lichaam gebeurt. Dat er een totaal nieuw mensje in mijn buik groeit, wonderbaarlijk gewoon. Een mannenlichaam is eigenlijk maar simpel en saai.’
We schieten in de lach. Dan komt ze tot de kern.
‘Een vrouwenlichaam is echt heel bijzonder.’

Nog een blog over zwangerschap lezen? https://annevellinga.nl/2020/03/04/wachten/

Het bericht Zwanger verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Kassa verscheen eerst op Anne Vellinga.