Goed gestemd

Alle neuzen naar het midden. Dat was de vorige keer anders en dat bleek toen al op het stembureau.

Woede is geen keuze. Het komt als een vlam uit onbekende delen van jezelf waar je geen weet van hebt. In een vlaag van woede worden moorden gepleegd. Zo ver is het bij mij toen niet gekomen, maar het scheelde een haar of ik had de lieftallige dames van het stembureau door elkaar gerammeld. Mijn kookpunt was bereikt. Door mijn eigen stomme schuld. Ik had de kleine lettertjes niet gelezen. Ik was laat en geënerveerd na een emotionele dag, gevolgd door een dollemansrit om op tijd bij mijn moeder te zijn.
Ze kon nog staan en stond bij haar bed te worstelen met het dekbed.
,,Ik wil naar bed.’’ Zij had ook een drukke dag gehad.
Intussen bereidde man na zijn overvolle vergaderdag een maaltijd. Om acht uur waren we klaar voor het stembureau. Mijn moeder lag ondertussen in coma, niet wakker te krijgen. Daar gingen we met drie oproepen en drie identificaties.

Drie dames ontvangen ons glimlachend. In mijn stomheid vraag ik of ik voor mijn moeder kan stemmen zonder haar handtekening. Die ben ik vergeten bij haar bed.
,,Nee! Zo kunt u niet voor een ander stemmen. Regels zijn regels.’’
Snel stemmen wij en dan op een draf naar huis voor de handtekening. Mijn moeder uit het nirwana gehaald.
,,Aal, ik mocht niet voor je stemmen. Ik heb je handtekening nodig.’’
 Zodra zij het woord ‘stemmen’ hoort, zit ze rechtop in bed. Gestemd moet er worden.  ‘Op de socialisten’. Ze komt uit een politiek nest en het langetermijn geheugen blijft het doen onder alle omstandigheden.
In bed lukt de handtekening niet. Aan tafel. Met slaapogen en bibberhanden oefenen we de handtekening. Als hij perfect is, wordt hij toch een hobbelpaard op de oproepkaart. Voor alle duidelijkheid schrijft ze op het oefenblad vol handtekeningen dat ze SP kiest. We blijken onze eensgezinde visie alle drie te vertalen naar een andere politieke partij. Moeder terug in bed. Deze actie kost 20 minuten, maar we zijn op tijd terug op het stembureau.

,,U mag niet stemmen voor uw moeder. U bent daarnet al geweest.’’
Een vlam schiet omhoog. Zwaaiend met haar bibberige handtekening barst ik uit in woede.
,,Wat is dat voor onzin?’’ Nog net spring ik niet over tafel.
 ,,Regels zijn regels.’’
Goddank reageer ik niet met ‘Befehl ist Befehl.’
Ik ben laaiend op de bureaucratie en zijn rigide regels. Ik eis dat het stembureau open blijft tot ik mijn moeder gehaald heb.  Als ik 20.40 thuiskom, is mijn moeder wakker.
,,Heb je voor mij gestemd?’’ Nee.
,,Dan ga ik zelf.’’
Ik wist het.

 In peignoir en rolstoel komen we twee minuten voor tijd binnen.
,,Ik vind het schandalig!’’ roept mijn moeder, die volle zalen in Groningen toesprak.
Het rode stempotlood geeft geen kleur af in haar slapende handen. Ik wrijf het rood erin.
Sprakeloos laten de dames ons twee wetsregels overtreden: mijn moeder mag niet stemmen met een ingevulde oproepkaart. Ik mag niet in haar hokje.
De power van mijn hoogbejaarde moeder in rolstoel en peignoir deed ijzeren wetten smelten als sneeuw voor de zon.

Gisteren ging het weer mis op het stembureau. Dat moet aan de lopende band gebeuren, want ik was getuige van twee incidenten. Voor mij was een hoogbejaard echtpaar. De vrouw zat in rolstoel en kreeg het juiste vakje niet goed rood. Haar kwieke man schoot behendig te hulp. Hij was de dames van het stembureau te vlug af, voor ze konden ingrijpen, had hij het biljet in de bus. Vis het er dan maar eens uit.
Bij de volgende waren ze extra alert. De handtekening op de machtiging stond in het verkeerde vakje en werd ongeldig verklaard. Woedend scheurde de zoon de machtiging kapot en liet hem op het bureau dwarrelen.
Ik wist nu de regels en heb voor mijn moeder op de SP gestemd. 

 

10 thoughts on “Goed gestemd

  1. Annelies Coerwinkel

    Netjes van je Anne dat je ze niet achter die tafel vandaan gerukt hebt.
    En jouw moeder mag ik wel, je hebt het dus niet van een vreemde!

    Reply
  2. Anja van Biene

    Je schrijft zo goed Anne dat het erop lijkt dat ik erbij was… gelukkig was dat niet zo, anders was ik mijn beleefdheid ten buiten gegaan. 😉

    Prima stuk.

    Reply
  3. Kees Versluis

    Anne,

    ik zou helemaal niet zo moeilijk gedaan hebben en de handtekening zelf gezet hebben.
    Heb dit toch al een keer eerder gelezen, of heb ik dat nou gedroomd?
    Concierges, huismeesters, politieagenten. Ze kijken allemaal wel eens ‘toevallig’ de ander kant op als de omstandigheden dat vereisen. Ik heb er maar een woord voor: ***wijven.
    Maar dat getuigt niet van veel respect, daarom zeg ik het ook niet.

    Reply
  4. Kees Versluis

    Ik vertelde jouw verhaal aan Susan. Weet je wat ze zei? “Het gaat niet om de letter van de wet, maar om de geest van de wet.” Kleinzielig vond ze het, en dat vind ik ook.

    Reply
  5. babbelegoegje

    Tja, zo stemde ik voor mijn zoon. Hij was elders en mailde een copie van zijn rijbewijs door. En door schade en schande wijs geworden, zette ik zelf maar een krabbeltje, daar waar zijn handtekening nog moest staan. Gaat gegarandeerd goed, net als het stemmen onder een burka, namens een ander.
    Het was de keer daarvoor wel even een gedoe, omdat zoonlief, toen ik hem in het kiesbureau nog belde, nog niet had besloten, op welke partij ik voor hem moest stemmen.Ik ging eerst maar weer naar huis zonder zelf te stemmen, want ze wisten mij wel te vertellen, dat ik later niet alleen voor hem mocht komen stemmen, als ik zelf geen kaart meer bij me had van mezelf, om ook te stemmen.Zoonlief bleef zweven tot tien minuten voor sluitingstijd en toen pas kreeg ik, na enige druk omdat de tijd voor mijzelf ook begon te dringen, groen licht van hem, om op de SP te mogen stemmen. Ik vloog weer naar het stembureau en kon nog net op tijd mijn twee stemmen uitbrengen.
    Voor jullie was het nog wat meer gedoe en ik bewonder jullie doorzettiingsvermogen, met name dat van je moeder.

    Reply
  6. Hans Nusink

    Geweldig, jij en je moeder hebben een ongelofelijke kracht!!! Ik zou zeggen klote-wijven, al is biologisch onmogelijk. Ik weet niet wat gedaan zou hebben. Vroeger had ik een scene geschopt. Nu, ik verbeeld me kalmer geworden te zijn…..

    Liefs,

    Hans

    Reply
  7. Anne Post author

    Wat een solidariteit, Annelies, Minke, Annet, Anja, Kees, Susan, Assyke, babbelegoegje en Hans, superblij mee, zal mijn moeder vertellen van haar fans!~ thanks!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *