Een schilderij voor Avondlicht – 2

Op naar Avondlicht. Aal in de rolstoel, Andere Anne erachter en ik ernaast met Aals schilderij, de eerste appel die ik kreeg toen ik definitief het huis uit was. De volgende appels was zij alleen naar Brazilië geweest, de laatste appel was een vooraankondiging van het einde van de weg.

‘Hoehoe!!!’
Andere Anne schreeuwt onder een open raam van Avondlicht.
‘Daar zit een mevrouw die ook meedoet aan de muziek.’
Mevrouw van Boven verschijnt niet op het balkon. Op deze plek houd je meteen je hart vast.
We gaan naar binnen. Iedereen groet en zwaait en Aal glundert. We passen net in de lift met Aal op haar nieuwe rolstoel vol snufjes. Gang door. Koffiekamer in.
De rust van mensen met een leven achter zich hangt rond de grote tafel. Tot wij binnenwaaien. Aals rolstoel wordt bewonderd, haar jurk en haar lippenstift. Andere Anne gaat alle bewoners langs met klapzoenen. De blinde mevrouw weet direct wie haar doodknuffelt, ‘Anne van Aal.’
‘Ja, en raad eens wat! Vandaag is de echte Anne van Aal er ook! Met een schilderij.’

muziekclub Avondlicht, Stilleven van Ali Kolman in de wacht
muziekclub Avondlicht, Stilleven van Ali Kolman in de wacht

‘Wat staat erop?’
De blinde dame geeft me de gelegenheid het verhaal te vertellen over het oog van mijn moeder dat het onooglijke zag.
‘Hoe lang schildert je moeder al?’
‘Vanaf dat ze vijf jaar was. Ze had een hele stapel tekeningen, maar toen kwam de oorlog en de winter….’
Ik hoef hier niet verder te vertellen. Ze herinneren het zich.
‘….en toen gingen het de kachel in voor vijf minuten  vuur…’

Natasja, de activiteitenbegeleidster zet haar dochtertje op tafel.
‘Ga die oma maar een kusje geven.’
De kleine loopt over tafel recht naar mijn moeder.
Het jonge leven, het oude leven verzoend met elkaar.

Kus
Kus

Mevrouw Leeuw heeft kalenderblaadjes bij zich met Westfriese wijsheid. Natasja leest voor.

voorlezen op Avondlicht
voorlezen op Avondlicht

Niemand snapt er een hout van, de mannen niet, de vrouwen niet, Natasja niet, ik al helemaal niet. Maar wat een moment van aandachtig samenzijn.

luisteren
luisteren

Het moment is aangebroken een plekje voor Aals schilderij te zoeken.

hangt het goed?
hangt het goed?

Een man, goed bij de tijd, knikt naar de klok.
‘Daar valt het keukenkastdeurtje er steeds voor. Hang hem maar op de plek van de klok, de tijd kan ons gestolen worden.’

het stilleven krijgt zijn nieuwe plek
het stilleven krijgt zijn nieuwe plek

De muziekgroep klapt in de handen als Aals Stilleven op zijn nieuwe plek hangt, centraal in de ruimte van plezier. Aal klapt vrolijk mee.

Op dat moment gaat de deur open voor de laatste deelneemster. Het is niet mevrouw van Boven. Zij voelt zich vandaag niet lekker. Deze mevrouw is Verbaasd.
‘Wat moet ik bij al die ouwe mensen?’
‘Dat bent u toch ook! Wanneer was u ook alweer geboren?’
‘In 1921.’
‘Dan bent u 92.’
‘Dat heb ik dan toch maar mooi gehaald.’
‘En u bent precies op tijd voor de muziek.’

gouwe ouwe
gouwe ouwe

Natasja spreidt een grote verzameling grammofoonplaten uit op de tafel. Ieder mag een lied uitzoeken.

'zij kon het lonken niet laten'
‘zij kon het lonken niet laten’

Aal kiest blindelings Wim Sonneveld, ‘zij kon het lonken niet laten’.
Jammer maar helaas doet die verduivelde grammofoon het niet. Of zijn het de boxen. Of de verbindingsdraadjes?

mankementen...
mankementen…

Natasja weet van wanten. En dan wordt glashelder wat het verschil is tussen een juf en een activiteitenbegeleidster. Hier geen schreeuwende kinderen in gordijnen, verwarmingspijpen, de wasbak en het raam. Hier doen ze een tukkie tot het weer begint.

een tukkie tussendoor
een tukkie tussendoor

Natasja gaat over op plan B en verdwijnt voor een paar minuten. Ze komt terug met een CD speler en een stapel CD’s. Ze zet een CD op over grijze haren in het goud. Voor de blinde mevrouw. Die protesteert.
‘Dat hoef je voor mij niet te doen, ik heb hier nare herinneringen aan. Ik heb liever wat vrolijks.’
Lou Bendi neemt het over. Stemmen voegen zich bij zijn vrolijke lied. Onder tafel tikken voeten mee.
Ik zwaai af naar de tegenwoordige tijd waar stoere kerels zich op het dak in het zweet werken.

Avondlicht en dakkapel 006

‘Waar blijf je nou met je koffie? Je zou toch alleen dat ding effies wegbrengen?’

16 thoughts on “Een schilderij voor Avondlicht – 2

  1. Marjolein

    Wat een prachtige plek voor je moeders eerste werk. Zo toepasselijk!
    Het hangt perfect want inderdaad: wat is tijd nog in het Avondlicht?

    Je moeders keuze voor “Zij kon het lonken niet laten (bam bam)” vertelt zoveel over haar levensvreugde, die er altijd nog moet zijn. Dat vind ik fijn voor jullie.
    Nog veel fijner hoe je je over haar ontfermt en de manier waarop je hier over haar vertelt.
    De appel valt niet ver van de boom … 😉

    Reply
    1. Anne Post author

      dankjewel Marjolein, fijn om te lezen –
      weet je….
      ‘vroeger’, nog niet zo heel lang geleden konden Aal en ik alles aan elkaar kwijt, hele verhalen van ons leven, we zijn allebei storytellers;
      wat hebben we gelachen, gehuild, gewoed en plezier gehad –
      en alles onder woorden gebracht….
      nu zitten we stil bij elkaar, een zoen, een streel over de hand als nooit tevoren –
      we waren nooit zo zoenerig met elkaar…
      dan mis ik onze verhalen
      soms –
      en ben zo blij dat ik ze hier een plek kan geven…

      Reply
  2. Dani van Doorn

    Wat vertel je dat weer mooi, Anne!
    Een bijzonder verhaal, met al die oude mensen.

    En ook zo eerlijk, dat niemand die westfriese wijsheden begreep, LOL!

    Je moeders keuze voor Sonneveld, ‘ze kon het lonken niet laten’ zou ook de mijne kunnen zijn. Ik vind zijn ondeugende liedjes nog altijd heel leuk.
    En de teksten komen zo vaak van pas, of juist ongepast opborrelen.

    Josefien:
    ‘Ik ben liever een lellebel in St. Tropez, dan een drel in Zandvoort aan de Zee’

    the tearoom tangoL
    Je hebt me belazerd, je hebt me bedonderd!

    De kat van ome Willem is op reis geweest.
    Hij is voor zeven maanden naar Parijs geweest
    Bonjour et voulez-vous!

    Reply
    1. Anne Post author

      unieke teksten en ik hoor er gelijk de muziek bij, Dani.
      dat is natuurlijk ook zo als wij oud zijn, dat die muziek alles in herinnering roept –
      en misschien wordt het bij ons weer Sonneveld 🙂

      Reply
  3. Hanny

    Lieve Anne,

    Terug van weggeweest. Het voert te ver om het waarom te beschrijven Vele mooie dingen weer van je gelezen. Top dat je Sophie de plaats krijgt die zij verdient. Avondlicht doet mij huilen en lachen tegelijk, Ik huil om wat voorbij gaat maar glimlach hoopvol omdar er ook in deze levenfase nog vreugde te vinden is. Mooi Anne. Ik schrijf je nog aangaande Riekie.

    Lieve groeten uit Tiel,
    Hanny

    Reply
    1. Anne Post author

      Wat fijn dat je er weer bent, Hanny! Ik miste je al…
      je bent weer helemaal bij – en ik vind je elders, liefs van Anne

      Reply
  4. Rianne

    Wat een liefde en een warmte. Wat een zegen zo’n band te hebben met je moeder. Wat een vertelkunst die maakt dat een ‘simpele’ opsomming uitnodigt om verder te lezen.

    Reply
  5. Gijs

    wat een prachtig verhaal over jouw moeder, ik lees die blogs altijd met extra aandacht. Het is zo herkenbaar. Je bent fantastisch in jouw zorg voor je moeder.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *