Bij Boekhandel Arentsen in Tiel – Verleden (2)

Op een dag nam mijn vader me mee naar Boekhandel Arentsen, ik mocht een boek uitzoeken dat ik nog niet gelezen had. Het punt was dat ik alle boeken van de bibliotheek gelezen had, net als alle boeken van de buurkinderen en de schoolbibliotheek. Toen ik ‘Levende Bezems’ uit had, een prachtige dikke pil van Lisa Tetzner en ten einde raad begonnen was aan zijn boekenkast, vroeg ik hem wat een kampbeul was en waarom vrouwen in China opium rookten. Ik was elf. Hij fronste zijn voorhoofd en zei dat ik daar te jong voor was, dat het tijd werd dat ik met hem meeging naar een plek waar ik boeken kon vinden naar mijn gading. Mijn hart klopte van opwinding in mijn keel. Die plek was Boekhandel Arentsen. De boeken glommen me tegemoet, splinternieuw en nog nooit door iemand gelezen, ik zou de eerste zijn! Mijn vader zei erbij dat ik zorgvuldig moest kiezen, want dat ik de boeken voortaan zelf moest betalen.
Al mijn zakgeld is daar heengegaan.

Boekhandel Arentsen Tiel
Boekhandel Arentsen Tiel

Boekhandel Arentsen bestaat nog steeds en het is weer net zo spannend als toen.
Komt er wel iemand dwars door storm en striemende regen?
Arentsen zit niet meer in de smalle steeg van toen, maar de winkel zelf lijkt erop: lang en smal als een geheimzinnige toegang naar glanzende geheimen. Ik kom binnen als een verzopen kat, DE reden eerst maar eens de krochten van Arentsen te verkennen tot op het kleinste kamertje.

Het is bijzonder leuk om bij Arentsen te toiletteren; je moet een deur door en een trap op en komt door een spannende voorraad die erom schreeuwt erin te duiken. Dat doe ik niet. Ik knijp mijn haar uit en ga terug naar mijn plaats. Staat er al een vrouw bij mijn tafel, grote glimlach op haar gezicht! Ze blijkt een oud-leerling van mijn vader te zijn, ver terug in de tijd. Ze vertelt dat mijn vader haar oog voor de natuur geopend heeft. Dat heeft hij bij veel mensen gedaan, maar als een onbekende dat uit het niets tegen je zegt, terwijl je net je haren hebt uitgeknepen in een stuk w.c.papier, krijg je een brok in je keel. En dan haalt ze ook nog een verrassing uit haar tas, een foto van hem. De tranen knallen uit mijn kop, om met Guus Kuijer te spreken.

Jan Vellinga, mijn vader, 1969 op schoolreis met zijn klas op Texel
Jan Vellinga, mijn vader, 1969 op schoolreis met zijn klas op Texel

Verbonden door mijn vader lijken we ineens wel zussen en bij het afscheid vallen we elkaar spontaan in de armen. Ze is nog maar net weg als een andere vrouw opduikt uit de striemende regen, een kittige vrouw met glanzend roze lippen. Ze stormt regelrecht op me af.
‘Wat leuk de dochter van meneer Vellinga te zien!’
Sta ik daar ineens in het voetspoor van mijn vader. Woorden schieten tekort en dan zegt ze toch zo iets bijzonders, iets dat nog nooit iemand aan me gezegd heeft, iets dat ik nooit heb geweten.
‘Je praat net als je vader.’ In haar ogen zie ik de leraar die mijn vader was, ik meen zelfs zijn stem te horen. ‘Je praat net zo helder en met dezelfde articulatie.’

Ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf, ik omarm het verleden alweer, als ik twee schouders ontwaar achter het hoofd van de vrouw in mijn armen. De onbekende dame blijkt de docent Nederlands van mijn broer te zijn geweest.
‘Ik heb allebei je boeken gelezen!’
Het komt er kordaat uit. Ik voel dezelfde schroom als bij mijn eigen docent Nederlands. Voor opstellen had ik steevast een 4 of een 9 omdat het niet overeenstemde met de werkelijkheid, niet betogend maar fantasierijk, verhalend en poëtisch.
De docente van mijn broer kijkt me in de ogen met de wijze blik van de leraar.
‘Je kunt zien dat je je ontwikkelt, Sophie vond ik goed, Eva nog beter, ik heb het in één ruk uitgelezen, heel goed dus!’
Gloeiend als een gloeilamp signeer ik haar meegebrachte exemplaren, verbaasd dat ze ze al gekocht heeft en gelezen ook.

Als ik opkijk, komt de volgende vrouw in beeld.
‘Ken je me nog?’
Niet dus. Altijd pijnlijk.
‘We zaten samen in een vriendinnengroep.’
Ach ja! Nu zie ik het! Het verleden herleeft glansrijk.

P1020751

Onder alle onbekenden is er één die onbekend wil blijven, een man. Hij gaat zitten op de kruk en kijkt me aan.
Ik voel het volgende pijnlijke moment al aan komen.
‘Ken ik U?’
‘Nee, maar ik zie dat u twee boeken hebt geschreven. Kunt u mij heel kort vertellen waar ze over gaan.’
Hij kiest Sophie, want het boek is voor zijn vriendin die houdt van diepgang, psychologie en filosofie.
‘Nu ben ik toch benieuwd wie u bent en wat u doet.’
‘Ik werk voor het AD.’
TRING!!!! Dat is de alarmbel in mijn buik.
‘Kunt u voor mij een recensie schrijven in het AD?’
‘Nee. We krijgen dagelijks veel boeken aangeboden, maar we hebben geen plek.’
‘Wel als ze het interessant vinden. Ik heb één keer een brief ingezonden en die kwam meteen op de voorpagina van het AD, een kwart pagina.’
‘Wie ben jij dan?’
‘Anne Vellinga!’
Hij kijkt me aan, maar geeft geen krimp. Zijn naam geeft hij niet prijs.
‘Zal ik nog iets in Sophie schrijven of alleen mijn handtekening?’
‘Zet er maar in ~ ter herinnering aan de Betuwe ~ ‘
De tijd valt weg en ik herinner me hoe het was in Tiel, het stadje van mijn jeugd, met Boekhandel Arentsen als anker.

http://www.arentsen.nl

11 thoughts on “Bij Boekhandel Arentsen in Tiel – Verleden (2)

  1. Roos

    Lieve Anne, wat een prachtig verhaal. Je schrijf zo boeiend, ik zag het helemaal voor me! Heerlijk die ontmoetingen, voelt zo rijk!
    Liefs van Roos

    Reply
  2. sunset (ingo)

    Ik ben geen gevierd schrijver (zoals jij en gun het je oprecht van harte), dus mij zal echt niemand herkennen en signeren moet ik ook al niet (anders dan mijn dochter die in België, succesvol, een vakboek over nagelstyling uitgebracht heeft). Maar al het andere, en zeker het eerste gedeelte, is voor mij zo herkenbaar. Ik las als tienjarige Mein Kampf en Das Kapital en, omdat ik alle boeken in de bieb voor mijn leeftijd al gelezen had, haalde ik stiekem boeken op de lidkaart van mijn oudste broer (in mijn jeugd kende men geen identiteitscontrole zoals nu).
    Warme omarmende genegenheid en heel fijne dinsdag, sunset (ingo)

    Reply
  3. Joke Stolting

    herinneringen komen boven,zachtjes verleidend tot dromen. De geur van biebboeken is heerlijk, maar de combo kakelvers knispergeluid en een vlaag drukinkt van een maagdelijk boek is nog steeds overweldigend buikkriebelend spannend…..wat een uitdaging en vervulling is het om zoiets zelf te kunnen vullen met aaneengeregen gedachtes en dat is je mooi al een paar keer gelukt, ga vooral door

    Reply
  4. metha schrijvers

    Hallo Anne, wat een leuk verhaal van een greep uit de ontmoetingen in de betuwe. Jahaa, jij kan echt leuk schrijven en daarom lees ik graag je boeken. Hoewel het momenteel razend druk is in mijn praktijk en loop ik hopeloos achter, lees ik toch iedere dag een stukje. Dat is jammer eigenlijk, want het boek “EVA” heb ik nog steeds niet uit. Dat komt mede door het feit, dat ik ook nog in twee boekengroepen zit en ook daarvoor wil ik ook de boeken lezen, voordat er
    van alles wordt besproken, waar ik zelf nog niets over las. Daar hou ik niet van. En daarnaast mijn” werkdruk”, maakt dat ik keuzes moet maken.” EVA” ligt me al weken aan te kijken en
    zij is bijna aan de beurt om uit te gaan lezen. Het is leuk en toegankelijk geschreven. Het neemt je direct mee. Zo, Anne, dit even tussendoor, om je te laten weten dat ik me een weg aan het banen ben naar ” EVA” om het uit te lezen. Fijne dag en lieve groet van Metha.

    Reply
  5. Jannie Harmsen

    Anne, wat een warm onthaal daar in Tiel. Wat fijn voor je en wat leuk dat er een foto van je vader bij opduikt. Wat je tweede boek betreft, ik heb het uit en ik vond het een heel fijn boek om te lezen. Er zit vaart in het verhaal en je beschrijft het beeldend. In bepaalde zinnen herken ik echt jouw stijl die ik om te zoenen vind zo mooi. Deze bijvoorbeeld: ‘Mijn roodgelakte teennagels staken als opgewonden kikkerkeeltjes boven de waterspiegel.’
    GEWELDIG! ** Hartelijke groet! 🙂 **

    Reply
  6. willem lommert

    fijn te lezen dat er mensen zijn die mooie herinneringen meebrengen……en dan verhalen geven van je vader …dat doet mi. een hart sneller kloppen…;) genietend schrijven weer ….

    Reply
  7. Ellie Schmitz

    Wat een warm verhaal, Anne! Zoveel mooie ontmoetingen, herinneringen en gesprekken!
    Het trotseren van de storm waard…maar ik denk zelfs die dag, de volgende en de volgende waarschijnlijk ook nog een storm van emoties in je binnenste… liefs!

    Reply
  8. Edgard

    Elke ontmoeting in het leven krijgt zijn voordeel, al zie hem, haar, nooit meer terug, je zal er op de gepaste tijd aan terug denken en blij zijn de ontmoeting gehad te hebben.

    Reply
  9. athy van meerkerk

    Heb jij je dat van te voren gerealiseerd, dat je herkend zou kunnen worden als de dochter van….de klasgenote van of is het je overkomen?
    Wat een geweldige ervaring is dit weer voor je. Het lijkt wel of jij allerlei ontmoetingen aantrekt. Als schrijfster door de wereld wandelen op deze manier. Anne, wat bijzonder en wat een rijkdom. Volgens mij heb jij twee engelen daarboven, die dit samen bekokstoven omdat je krijgt wat je verdient. En wij mogen meelezen….ha geweldig.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *