Dat is een hele lastige. Je kunt er alle kanten mee op en afdwalen naar Timboektoe, maar weet je, al zeggen ze het niet met zoveel woorden, nieuwsgierige dames willen maar één ding en dat is bevrediging van de nieuwsgierigheid.

Als schrijver zul je je schrijfgeheimen moeten onthullen, anders loopt je zaal leeg, gaan de dames klessebessen, gapen of slapen. Daar kom je niet voor, dus moet je met de billen bloot: hoe ben je schrijver geworden, hoe kom je aan een column in de krant, waar haal je je onderwerpen vandaan, hoe kom je aan inspiratie voor een boek, en last but not least: is het allemaal echt gebeurd? Daar sta je dan en daar ga je. Op goed geluk.
Tussen de onthullingen door lees ik altijd enkele passages voor, geïllustreerd door een serie foto’s van de locaties. Oog in oog met een zaal nieuwsgierige dames moet je laten zien en beleven hoe het er in het echt uit ziet en hoe het in de boeken staat.

In dit geval kan een foto van de avond niet ontbreken.

Het bericht Het geheim van de schrijver in Abbekerk verscheen eerst op Anne Vellinga.

De eerste keer dat ik van dit veld hoor, sterker nog, ermee geconfronteerd word, is in 2012 toen ik net een blog begonnen was. Ik had zes lezers, wat te zien was op een grafiek. Na een week of wat ontdek ik dat Gummbah precies dezelfde onderwerpen behandelt als ik, alleen een paar dagen later. Gummbah is een van de zes! Ik kan niet wachten tot Kees terug is van een CAO vergadering in Utrecht. Hij komt thuis met vierkante ogen van het discussiëren wat er moet gebeuren dat het beter gaat. Kees brandt los met zijn inbreng. Dat het in de wereld niet draait om geld, al is dat meegenomen, maar om begrip, bruggen bouwen en respect.

Ik kan niet wachten met mijn grote nieuws en spring op zijn brug van begrip.
‘Ik heb toch zo iets leuks ontdekt! Gummbah leest mijn Blog!!!’
Kees reageert in de lijn van zijn afgelopen vergadering: ‘Waar leid je dat uit af?’
‘Hij heeft steeds dezelfde cartoons als mijn blogs maar dan later.’
‘Dat zou mooi zijn als Gummbah jou gevonden heeft, en zo snel.’
‘Hoe kan hij anders vijf keer op rij mijn thema tot cartoon maken?’
‘Dat is gewoon het morfogenetisch veld.’

Hij met zijn gewoon. Weg is mijn ontdekking. Ik ben er sneu van. Kees ziet dat en haalt er versterking bij. Rupert Sheldrake. Een bioloog. Op dat moment heb ik geen behoefte aan doelgericht instinctief gedrag zoals spinnen die spinnenwebben maken en de vogeltrek, verschijnselen die volgens Sheldrake niet verklaard kunnen worden door DNA en eiwitsynthese alleen. Sheldrake is een van de eerste wetenschappers die denkt dat informatie wordt overgebracht door morfische resonantie. Dit zou ook verklaren dat een cryptogram dat ’s ochtends in de krant staat, ’s avonds makkelijker op te lossen is. De hele dag hebben allerlei mensen zich het hoofd gebroken over de raadselachtige formuleringen. De zo verworven informatie is opgeslagen in het alomvattende morfogenetische veld. Iemand die ’s avonds de puzzel pakt, put informatie uit het veld en lost de puzzel sneller op. Sheldrake is ook van die mezen die van elkaar overnemen dat ze de dop van de melkfles kunnen doorprikken met hun snavel en dan melk hebben.

Ik ga ervoor dat Gummbah mijn blog gevonden heeft uit nieuwsgierigheid en interesse. Dus haal ik er een andere verklaring bij. Vanuit de ethologie. Diergedrag. Dat heb ik van mijn vader, die keek altijd naar het aangeboren gedrag. In het geval van mezen zou hij zeggen dat mezen vogeltjes zijn met verkennend instinct en gedrag, zoiets als ik veronderstel bij Gummbah. Deze ingeboren kwaliteit zorgt ervoor dat mezen een mogelijke voedselbron niet snel over het hoofd zien. Mezen pikken met hun snavel noten en zaden kapot om bij het voedsel te komen. Vanuit dit gezichtspunt gezien pikken mezen in melkdoppen dankzij hun aangeboren nieuwsgierigheid en aanpassingsvermogen en niet  door het morfogenetische veld van Rupert Sheldrake.
Volgens mij heb ik het pleidooi hiermee in mijn zak en kan ik me erop beroemen de inspiratiebron van Gummbah te zijn.

Kees sluit een moment zijn vierkante ogen.
‘Neem termieten.’
‘Huh???”
‘Onderzoeken hebben aangetoond dat termieten schade aan hun termietenheuvels razendsnel kunnen herstellen door aan twee kanten van het ontstane letsel tegelijk te gaan werken en precies in het midden samen te komen, terwijl ze stekeblind zijn. Dat is alleen te verklaren door morfogenetische resonantie.’
Ik voel aankomen waar hij heen wil. Dat Gummbah mij niet leest maar dat we van twee kanten hetzelfde letsel in de maatschappij benaderen door dat alom tegenwoordige morfogenetische veld. Daar komt hij niet mee.

‘In elke groep kun je die resonantie waarnemen, voetbalstadia zijn een flagrant voorbeeld: het enthousiasme, de paniek, net zoals lachsalvo’s in een theaterzaal. Reclame maakt daar gebruik van en types als Wilders ook, die zaaien haat en angst in het veld. In het onderwijs kun je positief gebruik maken van dit resonantie veld. Als een kind de les stoort, kun je dat ene kind aanspreken maar dat escaleert vaak, want dan resoneert de verkeerde snaar. Wat je aandacht geeft, groeit. Het werkt beter de hele groep in positieve resonantie te brengen met een goeie grap bijvoorbeeld, en als je die niet hebt dan zing je samen een lied.’

Het bericht Morfogenetisch veld verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer was te intelligent voor school. Hij hoefde er niets voor te doen en deed dus niks. Nou niks? Hij las Suske en Wiske en verder haalde hij alles uit elkaar wat in elkaar zat. Het begon met stekkers en wekkers, ging over naar horloges en fietsen, mondde uit in brommers, mountain bikes en racefietsen. Het zat erin dat hij iets werktuigbouwkundigs zou gaan doen, maar eerst wilde hij vioolbouwer worden. Dat werd hij niet.

Bioloog dan. Dat was hij geworden als hij niet zo onderzoekend geweest was. De eerste de beste keer dat ze een proefpersoon nodig hadden op zijn universiteit, meldde hij zich. Hij moest iets doen waarbij snelheid en reactievermogen getest werden. Hij was sneller dan snel, reageerde eerder dan het testmodel. Hij kreeg een glas bier. Sympathiek gebaar. Of hij de test nog een keer wilde doen. Hij wist nu wat er gevraagd werd en reageerde nog sneller. Dacht hij. Niet dus. Daar schrok hij van. Een beetje. De proef ging door tot tien glazen bier. Het werd niks meer met die test. Bier en biologie gingen niet samen. Hij stopte met het een, ging door met het ander.

Hij wist even helemaal niet meer wat hij in de hemelse vredesnaam ooit nog zou willen worden voor de rest van zijn hele leven. Hij verstopte zich in een diepe kast en kwam er voorlopig niet meer uit. Het was donker in de kast. Het leek de donkere kamer van Damocles wel, een boek dat hij niet gelezen had, zie boven (S&W). Het deed hem denken aan een andere donkere kamer, een kamer waar negatief transformeert in positief. Mijn broer zag het helemaal zitten. Hij ging fotograferen! Hij ging ontwikkelen! In diezelfde kast, compleet met een bak giftig spul. Van meet af aan zette hij zijn naam eronder, Marco Vellinga. Dat stond. Dat bood perspectief. Hij werd fotograaf, sterker, hij wàs fotograaf.

Zijn eerste grote klus kreeg hij van zijn zus. Klassefoto’s van de school waar ik werkte. In mijn klas zaten inmiddels heel veel kinderen en dan had je de andere klassen nog. Het fotograferen was geen punt. Mikken en klikken. Dat klinkt simpel, is het niet. Het komt erop aan op de goede plek te gaan staan, zitten mag ook, liggen desnoods of hangen aan een boomtak en dat met je fototoestel in de aanslag. Dan pas komt het mikken en klikken.

Mijn broer had het geluk dat hij een aangeboren oog heeft voor het zien van de goede plek. Hij komt binnen en ziet de plek. Daar gaat hij staan en klaar is hij. Nu is het wel zo, dat ook wat aangeboren is, aangeboord moet worden. Daar had hij zijn zusje voor. Ik had namelijk altijd geheime plekken waar ik geheime dingen deed. Mijn broer werd hoe langer hoe bedrevener in het vinden van de plek waar je dat kon zien. Al moest hij er het dak voor op, al moest hij er plat voor onder het bureau.

Tot slot nog even over die klassenfoto’s. Die heeft hij alle 1000 in de kast ontwikkeld. Hij deed dat zo volmaakt dat alle ouders gingen bijbestellen voor buurvrouw en buurman en daar de overburen van en dan had je de opa’s en oma’s nog en de tantes. Mijn broer zat in de kast en bleef erin. Toen hij er eindelijk uit kon, kwam de administratie. Zo snel als er besteld werd, zo traag werd er betaald.

De ontwikkeling van mijn broer zie je op zijn website: www.marcovellinga.nl

Het bericht Uit de kast verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nu ze comfortabel zit, gaat het suède tasje nogmaals open. Ze haalt er het volgende vreemde gevalletje met blaaspijpje uit. Haar mond gaat er hermetisch omheen. Na het nodige blaaswerk heeft ze een rechthoekig kussentje dat eveneens met zichtbaar genoegen beknepen wordt. Uitgeblazen en uitgeknepen kijkt ze mijn kant op.
,,Dit is een duur kussentje. Ik kan niet zonder.’’
Ze schuift het rechthoekje achter haar rug. Het wachten is op de volgende verrassing uit het kleine tasje met grote inhoud. En jawel, ze haalt er ditmaal een propperig ding uit dat buiten de nauwe behuizing van het kleine tasje uit zichzelf uitzet tot een langwerpig ding. Ze slingert het vreemde geval met de vaart der ervaring rond haar nek en klit hem vast met klittenband. Die zit. Ik verwacht nu een paar warme opblaas-sloffen. Het tasje blijft dicht, de mond gaat open.

,,Ik heb een whiplash.’’ Dat verklaart veel, niet alles. ,,Ik heb hem al 27 jaar, ik was 43 toen ik werd aangereden op mijn ski’s.’’
De som is eenvoudig, de whiplash niet.
,,Ik ben jaren onderzocht in ziekenhuizen die niks vonden, want die lieten mijn hoofd recht en dan zie je niks. Toen kwam ik in Amsterdam bij een leerling van Sluijter. Die wist van de hoed en de rand. Hij zette mijn hoofd schuin en meteen zag hij welke wervel beschadigd is. En dat is hij nog steeds. Ik heb in die 27 jaar alles gedaan, niets helpt. Ik heb nog steeds pijn, ben nog altijd moe van elke stap en ik word nog steeds draaierig van bewegende beelden. In de trein kan ik nooit bovenin zitten, dat zwiept teveel. Vandaag ga ik naar Eindhoven waar ze geluidsgolven door je spieren sturen. Dat zou helpen.’’

In Utrecht moet ze overstappen. Voor de trein stilstaat, doet ze haar brace af, laat de lucht uit de kussentjes en stopt alles geroutineerd in haar tasje. Ze is van het soort dat geen risico wil de aansluiting te missen. Ze begint te lopen voor de trein stilstaat. Zonder haar attributen is dat een hachelijke onderneming in de wiebelende trein. Haar hoofd schudt heen en weer op de wervel waar geen land mee te bezeilen is. Ze klemt zich aan een stang als de trein schokkend tot stilstand komt. Haar hoofd tolt. Op het perron wordt omgeroepen dat de trein naar Eindhoven ernstige vertraging heeft. Ze aarzelt geen moment en maakt rechtsomkeert. Ze gaat terug naar waar ze vandaan komt. Dan maar geen geluidsgolven. Die helpen toch niet.

Het bericht Whiplash verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten het gegeven dat ik te ver gefietst heb om in staat te zijn te kiezen, zit er ook nog een man voor de betreffende kast op de grond, en wel op zo’n manier dat hij vergroeid is met de kast.

‘Is dit de kast van de montagekit?’ Probeer ik op goed geluk.
Hij springt overeind met een kwiekheid die een achtergrond van sportschool, joggen en karate doet vermoeden.
‘Wat voor kit hebt u nodig?’
Volgens zijn merkspijkerbroek en blauwe overhemd is hij niet van de Gamma, maar aan het enthousiasme waarmee zijn vraag eruit spuit, moet hij bijna knappen van de kennis van kit.
‘Ik wil een paar scheuren dichten in het eekhoornhuisje, anders zul je altijd zien dat de voorkant eruit klapt als er jonge eekhoorntjes inzitten.’

‘Dan hebt u geluk, ik ben van de Bison.’
‘En dat op dierendag.’
In zijn concentratie op het project dat niet eerder door een Bison is uitgevoerd, maar waar Bison de enig juiste oplossing voor heeft, ziet hij toeval noch humor, het is hem ernst: Hoe breed is de scheur en waar zit hij precies en hoe is de boomstam gezaagd en waar komt hij te hangen.
Dat zijn nog eens vragen.

‘Uh… ik hang hem bij mijn schrijfhuisje, dan kan ik de jongen straks zien en dan mag de voorkant er natuurlijk niet uitvallen.’
‘Het komt dus buiten te hangen, in weer en wind en regen, zomers in de hitte en ‘s winters in de vorst.’
‘Logisch, ik ga dat huis niet binnen hangen dan komt er geen eekhoorn in.’
‘Dan heb je de flexibele buitenkit nodig.’
In een oogopslag zie ik dat dat de duurste kit is.
‘Ik neem die van de Gamma, die is goedkoper en ik ga hem toch afwerken met verf en mozaïek.’

De Bisonman staat als een rots in de mesa, blik op zijn Bisons die keurig in het gelid staan. Hij pakt een doorzichtige uit de kudde en houdt hem voor mijn neus. Een transparant goedje.
‘Dit is het beste voor uw doeleinden, Polymax crystall express, het dicht brede scheuren, monteert losse onderdelen, is flexibel, weerbestendig, zuinig en makkelijk in gebruik en kan geverfd worden en bovendien kunt u hiermee mozaïeken, ook glas, want het is transparant. Kent u Amerongen?’

De Bisonman denkt langs mannenlijn en kijkt niet op een paar kilometer.
‘Daar was een kunstproject voor scholen. Ze hebben een auto doorgezaagd en van binnen en buiten gemozaïekt, over metaal, leer, glas en rubber, alles gelijmd met Polymax en tentoongesteld op een rotonde in Amerongen in weer en wind. Prachtig.’

Ik ben verkocht en dan bega ik de fout waar mijn man zich allang niet meer over verbaast.

‘Het is te veel voor het eekhoornhuis, maar dan gebruik ik de rest wel voor alles wat kapot is.’
‘Polymax is wat dik en uiterst geschikt voor wat u nu nodig hebt, maar deze Bison,’ hij pakt vliegensvlug een klein tubetje, ‘de Max Repair Extreme is soepel en dun en lijmt snel, onzichtbaar en oersterk het fijne werk, oortjes van kopjes, hoekjes van tafels en wc-bril…’
Het is of hij mijn huis ziet.
‘Dan neem ik die ook, want ik heb net een uniek glas van mijn man gebroken dat hij heeft gekregen voor zijn bewezen diensten voor het Waterschap en die maak ik stuk.’

‘Dan moet u deze Bison hebben.’
Een lief klein spuitertje, ‘Glaslijm’ staat erop, snel en onzichtbaar.
‘Die andere lijm hecht meteen, dus je hoeft niet eindeloos twee onderdelen tegen elkaar te drukken en je hebt er geen lijmklem bij nodig, maar bij zo’n exclusief glas is dat riskant. Het bijzondere van deze lijm is dat je de stukjes kunt schuiven, de lijm wordt pas keihard bij UV-stralen, buiten.’
‘Dan neem ik die ook.’

Je denkt nu misschien dat ik alles maar koop wat ze me aansmeren, dat is niet zo. Het geheim van lijm is moeilijk te doorgronden, alle apps en video’s ten spijt; ik ben er al meer dan twintig jaar mee bezig door onze bouwklussen en mijn hobby’s.

‘Heb je ook een Bison die niet bobbelt op papier? Ik maak ook collages, maar die bobbelen.’
‘Dat komt omdat er water in je lijm zit. Voor collages moet je deze Bison hebben.’
Hij pakt lijmspray van de plank.
‘Als je alleen de plaatjes inspuit, kunnen ze weer los, als je ook het papier inspuit, zit het muurvast. Ook voor sjabloneren is het ideaal: je plakt het sjabloon vast, spuit je verf erover en haalt het sjabloon weer los. Op de kinderkamer spuit je de posters maar niet de deur en je haalt ze zo weer los.’
‘Dan wil ik die ook.’
‘Doe dat maar als je je andere projecten klaar hebt.’
We zijn nu zover dat hij Manuel Bouwman is, zo’n naam verzin je niet.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag voor een vriend van me die kunstwerken maakt van kunstglas. Heb je daar ook iets voor?’
‘Jazeker!’
Het zal ook een keer niet.
‘Daar heb ik een ondergewaardeerde Bison voor, secondelijm plus activator. Hij is transparant, weerbestendig, snel droog dankzij de activator, oersterk en hij lijmt alle moeilijke verbindingen, zelfs haakse hoeken.’

Er staat nog een hele kudde Bisons, die laten we met rust.

http://utrechtseheuvelrug.punt.nl/content/2011/06/kunst-op-de-rotonde

http://www.bisoninternational.com/nl-nl/

Over voegen kun je hier een informatief stuk lezen: https://annevellinga.nl/2021/04/13/voegen-is-zwoegen/

Het bericht Het geheim van lijm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Alleen al het gebit eruit halen bezorgde me de kouwe griezels en het matras kreeg ik amper opgetild, maar het bed moest elke dag verschoond. Ik ben geen poetser en elke dag almaar hetzelfde is niet uit te houden. Het ergste was dat ik nu alles moest beslissen tot haar dood. Ik wou haar leven terug en het mijne, maar dat zou nooit gebeuren. Ze had Parkinson en verloor alles en ik verloor het mee.

Na eindeloze telefoontjes en de rest kreeg Kees PGB los en kregen we ‘s ochtends hulp. Ineens waren er uren dat ik niet hoefde te zorgen. Na de euforie kwam de schrik. De dames zagen een lief oud vrouwtje met Parkinson, maar dat was maar een masker! In werkelijkheid was ze sterk, creatief, sportief, inventief, vol humor en verhalen. Ik wilde dat overbrengen maar dat ging niet.
Ik zag de dames bezig. Ik zag het ergste wat kon: geen van de dames was volmaakt.
Dat baarde mij grote zorgen. Was het niet beter dat ik het toch maar zelf deed? Ik kende mijn moeder tot op het bot, haar behoeften, haar signalen. Maar ik was zo moe en alles deed pijn.

Ik moest de onherroepelijkheid van verval en afscheid leren aanvaarden en de bril van vooringenomenheid moest af: ben jij wel goed genoeg voor mijn moeder, of nog erger: ben jij wel goed genoeg om mij te vervangen. Dat dacht ik niet bewust, dat zat in mijn schaduw. Maar voor je je eigen schaduw ziet!

Ik begon te zien dat de soep die ik zelf ben en waaruit ik alles aan haar zou kunnen geven op het aangewezen moment, in zijn ingrediënten sterker aanwezig was in haar hulpen. De een maakte beter schoon dan ik ooit zou kunnen en nog zingend ook, de ander gaf haar moeiteloos meer zachtheid dan ik in me heb en de volgende kwam met engelengeduld in gesprek met haar over kunst en literatuur. Alles wat mijn moeder aan zorg en aandacht kon krijgen, was beurtelings voor het volle pond aanwezig.
Het was zo. Zo was het.

En toen kwamen de vlammen. Ze brandden dwars door de tralies van mijn bezorgdheid heen. Drie vlammetjes waren het en elke vlam leek wel een boekwerk! Ik zag drie vrouwen met een aard die ik had leren onderscheiden dankzij alle hulpen: eentje hield van denken, dat was Sophie, eentje hield van dingen doen, dat was Eva en eentje hield van voelen en dat was Iris. Ik zag hoe ze in het leven stonden en waar het mis kon gaan…

wordt vervolgd

Het bericht Inspiratie – pinkstermoment (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb het allemaal in huis, ook die blinddoek. Maar ik moet een yogabroek aan en ik weet niet hoe zo’n gymbroek voor de stem eruit ziet. Op internet vind ik talloze modellen yogabroek, van superstrakke leggings tot hobbezakken die met touwen om het middel moeten. Het komt er op neer dat het een onflatteus geval moet zijn.
Dat komt goed uit want die heb ik genoeg, van wijde ribbroek waarin ik een astronaut in een windmachine lijk tot strakke legging waarin mijn onderdanen saucijsjes lijken in te strak vel.
Het overhoop halen van mijn kast roept kreten van verwondering, vermoeidheid en afschuw op, wat meteen een goede warming up is voor de stem die vandaag bevrijd gaat worden.

De bel galmt, mijn vriendin is er al. In de haast trek ik een broek aan die vlees nog vis is, niet licht, niet zwaar, niet los, niet strak. Vriendin staat op de stoep in uitbundige stijl, zwart met oranje, zwierig en soepel, een tweede huid die geweldig flatteert.
,,Heb je alles? We zijn laat.’’

Hijgend komen we tien minuten later aangefietst op de plaats van bestemming. Het gebouw werkt mee, een prachtig schoolgebouw met glas in lood en antiek tegelwerk. De ruimte waar onze stemmen bevrijd gaan worden, is groot, licht en lila. Schoenen uit, sokken aan. We krijgen een beker kruidenthee en betalen de les. In het midden van het lokaal is een cirkel van dekentjes met meditatiekussentjes erop.

We nemen plaats, één man en twintig vrouwen die geschapen lijken voor de schreeuw tegen alles wat fout is, expressief en kleurrijk zijn ze: haren spierwit, knalrood en grijs en daarbij soepele broeken met gekleurde rokjes erover. Ik voel me nogal onzijdig in dit feestelijk geheel.

Na deze lange inleiding begint het.

Een stralende vrouw staat op, Marinet, het levende voorbeeld van de passie die ze met ons wil delen. Haar stem raakt je zoals je geraakt wil worden: aangenaam. Een stem die je in jezelf vermoedt, als je niet zo druk was, ingehouden, verlegen, brutaal, scherp, afgeknepen, schor en bijtend.
Ze brengt ons soepel op gang: staan, rillen, trillen, schudden, schokken, stampen.
De muziek gaat aan, de blinddoeken moeten op, het beest mag los en komt los: huilende wolven, sissende slangen, jammerende katten en grommende beren bevrijden onze stem.
Dat kun je niet vertellen, dat moet je zeker niet zien, dat moet je doen.
We zijn allemaal heel blij met die blinddoek.

Van harte aanbevolen: http://www.stemsynthese.nl

Het bericht Stembevrijding verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer heeft ogen waar ik ze in de zak heb en dat levert vragen op die mij uit de slaap wekken.
En dat vanaf zijn geboorte.
‘Kende jij die vrouw in het blauw?’
‘Uh… hoezo?’
Uh is van mij  en hoezo heb ik van hem, een hele goeie die je uit alle penibele situaties redt. Als je de vraag niet snapt, tijd nodig hebt, naar adem hapt.
‘Het leek net of jullie elkaar al heel lang kennen en ze vloog Kees ook om de nek.’
‘Oooh!’ Die heb ik van Kees en komt ook vaak van pas. ‘Zij kent mij van mijn columns in het NHD en omdat ik altijd schrijf wat ik meemaak, kent zij mij heel goed en laat zij nou toevallig de moeder zijn van Monique Burger, de eigenaar van DNB!’

‘En die vrouw met die groene ogen en dat rode haar? Ze had een tasje vol cadeaus voor je mee.’
‘Die had zich opgegeven en kwam ook nog met lijn 14 die er eindeloos over deed en juist van haar had ik geen foto gevonden, maar ik had wel een kat van steen voor haar mee, want…’
‘En die excentrieke gast met dat hoedje? Wat had die met jou te smoezen op dat krukje?’
‘Oooh! Dat is Joshua Hoogveld, een taalvirtuoos.’
‘Hoezo?’ Mijn broer gebruikt hem zelf ook.
‘Hij is de enige die in Sophie de enige drukfout ontdekt heeft. Ergens daarin staat Veilinga. Dat vond mijn uitgever verschrikkelijk, want we ontdekten het pas toen het boek in de winkels lag. Geen mens heeft het gezien en nu kwam hij op de kruk en fluisterde wat mijn naam betekent: Veil = scherp en Linga = taal, scherpe taal dus.’
‘O!’ Die kent mijn broer ook.

‘En wie was die vent met dat geruite bloesje met dat vlekje? Die is vast niet getrouwd en hij had wel een oogje op jou.’
‘O.’
Helaas heeft mijn broer hem niet op de foto, want nu is hij uit beeld.
‘En die vrouw met dat mooie lange grijze haar? Die stond erbij of ze dwars door je heen kon kijken.’
‘O?’

‘En die twee stralende vrouwen waren toch zussen van Kees?’
‘En die vrouw met dat slangenvel is net zo’n tiep als jij, intelligent en gevoelig.’
‘OoooooooooooooooooHHHHHHHHH…….’
Meer wil ik niet horen natuurlijk.

Het is ineens ook tijd voor The Wall of Fame.

Na een geslaagde middag zet mijn broer Monique en mij nog even saampjes op de foto voor De Nieuwe Boekhandel.

Zijn we eindelijk thuis rond middernacht, komt Kees met een opwindend verhaal waar ik niet van slapen kan…

wordt vervolgd

Het bericht De nieuwe Boekhandel – groeten en ontmoeten (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinds een paar jaar ben ik genezen van zitten in de zon.
Mijn vriendin was net terug van Bali en wij gingen lekker lang lopen langs de zee om tot de einder bij te praten. De zon was warm, de wind was koud, mijn vriendin was terug, ik was in mijn element en vergat de elementen.

,,Hoe is het met je moeder en je roman?’’ vroeg ze.
Ik stak van wal en toen ik op volle zee was, ontdekte zij een duinpannetje. Ze deed haar kleren uit en ging op haar sjaal liggen. Haar bruine huid herinnerde aan haar reilen en zeilen en zij brak los over Bali, palmstranden, bloemen, vogels en heerlijk eten.
In een duinpan is het windstil, al gauw lag ik er net zo bloot bij als zij, maar dan spierwit.

,,Met die man wordt het niks.’’
De reden van haar reis genereerde een luistervaardigheid die de woorden uit haar mond haalde.
,,Ik hoopte dat zijn commentaar op Bali zou ophouden, maar het werd erger. Ik was te dichtbij en te afstandelijk, te lief en te koppig, te stil en te luidruchtig.’’
Het brede spectrum waarom ik zoveel van haar houd.

,,Hoe laat moet je terug?’’
Het was in de tijd dat ik mijn moeder eten gaf en in bed stopte en dat schoot haar te binnen middenin haar teleurstelling.
,,Half zes moet ik thuis zijn.’’
Het werd een race tegen de klok.

In de trein voelde ik mijn wangen gloeien.
Op de fiets brandden ze in de wind.
Ik was wel precies op tijd om de assistente van mijn moeder af te lossen en te doen wat aan de beurt was.
Toen mijn moeder sliep, schroeiden mijn wangen als een strijkbout op een lap kunststof.
Ik keek in de spiegel en herkende mijn gezicht niet. Waar het hoorde, zat een knalrode vlek als een vlinder van vuur. Het beangstigende was dat de hitte bleef toenemen.
Het werd nacht, de wereld sliep en mijn gezicht brandde. Ik legde er natte washandjes op.

In alle vroegte stond ik voor de deur van Amarant, befaamd om haar huidverzorging. Het was nog dicht natuurlijk. Met verscherpte zintuigen hoorde ik een stofzuiger. Nooit ben ik zo blij geweest met dat zeurgeluid. Ik bonsde op de glazen deur.
De huidspecialiste ving mijn paniek op en kwam naar de deur. Toen ze een gebrandmerkte vrouw achter het glas zag, deed ze open.
,,Ach! Wat ben jij verbrand!’’

Ze haastte zich naar achteren en kwam terug met een tube toverzalf. Ze kneep hem half leeg in een potje.
,,Dit is hydraterend kweepeermasker van Hauschka, meer heb ik niet in huis. Iedereen is verbrand. Je doet het op je gezicht tot je huid hersteld is. Dag en nacht. Telkens opnieuw. Afwisselen met yoghurt om de brand eruit te halen.’’

Dat deed ik.
Oooh, die verkoeling van yoghurt! Tot het hard werd.
Oooh, die zachtheid van kweeperen. Tot het gloeien weer begon.
Zeven dagen liep ik rond met een wit kweepeer- dan wel yoghurtgezicht.
Buren, postboden en winkeliers keken vreemd op, zeiden niets, dat was nog het vervreemdende.
Na een week was mijn huid afgekoeld en genezen zonder een spoor van verbranding.

Het is jaren geleden en de dag van vandaag. Vijf minuten in de zon en de rode vlinder verschijnt. Hoe oud moet je worden om de genadeloze kracht van de zon te ervaren, maar ook de weldaad van yoghurt en kweeperen.

Het bericht Weerpraatje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nauwelijks heb ik dit hangfenomeen ontdekt of ik moet naar Groenhart in Purmerend. Kees heeft namelijk een onontbeerlijk waterpompje gekocht bij Groenhart Zwaag, alleen doet hij het niet. Hij is zo verontwaardigd dat Zwaag hem doorverwijst naar Purmerend waar een grote Groenhart zit, met werkplaats. Daarvan raakt Kees in opperbest humeur. Waar wordt nog gerepareerd?

Helaas kan hij door omstandigheden niet heen en de termijn dreigt te verstrijken. Ik moet het doen. Na jaren roerloos bijzitten. Mijn eigen autootje deed alles zelf, deze heeft vijf versnellingen en een hele lange neus. Daarbij is tomtom spoorloos, terwijl die ALTIJD op de voorruit geplakt zit. Behalve nu ik moet rijden en schakelen en sturen. Met een leger engelen op mijn schouder, hartkloppingen, opzwellend ooglid en vooral veel zweet bereik ik uiteindelijk mèt benzine, zonder botsingen of afslaande motor Purmerend.

Groenhart zit op een typisch mannenterrein, zo’n oord vol betonmolens, tractoren en attributen. Bij gebrek aan tomtom doorkruis ik het gehele oord en zie alle hangmannen die het terrein bevolken:
* bij het opbreken van een stoep staan er drie rond een man met rubberen beenstukken en een hamer
* bij een inparkerende vrachtauto staan er twee
* onderaan de trap van een glazenwasser staat er één
* en ga zo maar door.
Als ik de hele hangplek gehad heb, kom ik bij Groenhart.

In de loods wemelt het van hangmannen bij stellages waar iemand op staat en bij dozen die iemand opent dan wel sluit. Ik vraag wie het waterpompje gaat repareren.
,,In de werkplaats.’’
Deze is gescheiden van de hangplek door een deur. Daarachter gebeurt het.

Tegen de wand staat een lange werkbank met daarboven tientallen tangen in het gelid. Aan de uiteinden van de werkbank staan maar liefst TWEE werkmannen, een met schroevendraaier en accu, een met tang en zwart ding. Deze kijkt op.
,,Komt u de waterpomp brengen?’’
Voor ik iets kan inbrengen over weg, auto, zweet, oog en hart, heeft hij de waterpomp uit mijn handen in de zijne en gaat aan de slag met zijn tangen.
Dat is nog eens mooi werk, naar handige handen kijken. Hoe die enorme eeltklompen met knoepers van nagels waar het smeer onder zit, bewegen! Van voor naar achter van links naar rechts is er niks bij, zo secuur en doelgericht en fijntjes als die kerelklauwen dat doen en het is echt opwindend als zo’n waterpompje het dan ineens weer doet!
Je zou er hangvrouw van worden.

https://www.groenhart.nl

Het bericht Hangman verscheen eerst op Anne Vellinga.