Kees mag door de zenuwpijn aan bank en bed gebonden zijn, hij barst van de goede oplossingen voor mijn invallen. Hij vindt mijn plank niks: krom, nat, dun. Hij heeft ergens wel een reststuk keukenplank en hij moet ook nog een doos hebben met glasmozaïek van zijn beste vriend die er zijn ligbad mee gedaan heeft en er toen wel klaar mee was.

Dat wordt een speurtocht door een labyrint van schuurmachines, zaagtafel, lasapparaat, fietsen, houtstapels, eigenaardige dingen, gevaarlijke dingen, puntig ijzerwerk en kratten bier (0.0). Maar dan heb je ook wat.

Gewoonlijk knip ik stukjes uit serviesgoed en tegels, nu heb ik kant-en-klare matjes 30×30. Dat is lastiger dan gedacht doordat de voorkant op bruine vellen papier is geplakt en ik geen moer zie van wat ik doe. Daarbij zijn er steentjes af gevallen en zit ik met gaten op gekke plekken. En past het niet. Moet ik toch nog knippen, alles op dezelfde maat. En recht!

Bovenop de dikke plank heb ik het papier er al af, waarbij lijm en stukjes papier blijven plakken en steentjes los raken. Wonder boven wonder blijken de steentjes keurig haaks en zelfs de hoeken zijn gelukt.
Kees komt scheef als de toren van Pisa aangehobbeld; hij moet zien wat zijn vrouwtje ervan brouwt en geeft een soortement dubieus compliment: ‘Nou snap ik dat Marcus ermee opgehouden is…’

De volgende dag is de lijm (polymax transparant) droog en kan het voegen beginnen. Ik gebruikte altijd flexibel badkamervoegmiddel, maar ontdek nu buitenvoegsel dat niet vuil wordt. Ik ben benieuwd.

Ik maak het voegsel andersom als onze tegelzetter: eerst voegmiddel dan water. Ik zet het erbij omdat ik wekelijks vragen krijg voor mozaïektips, hoe ik het doe, wat ik gebruik en dat vooral voor buiten .
Goed, ik gooi dus eerst het voegsel in een plastic bakje en dan water uit een kopje! Terwijl ik roer. Het wordt namelijk gauw te dun en te slap. Als het als kwark voelt, is de dikte goed. (Tip: Heb je vies/vuil voegwerk, maak het goed schoon met nagelborstel en ga dan met iets slapper Weber voegsel over de schone vieze voegen heen)
Voor het voegen gebruik ik mijn handen omdat ik met onregelmatige scherfjes werk, hol, bol, dik, dun en dan voel ik wat ik doe en kan overal bij. Wel met grote gele werkhandschoenen anders bijten je handen uit. Het gele lapje heb ik er ook altijd bij. En een doodgewoon keukensponsje van tien in 1 verpakking. Daarmee werk ik secuurder dan met een voegspons, die zijn mij te grof, dan voel ik niet wat ik doe en sleep voegen leeg. In de groene bak zie je het afgeweekte papier van het glasmozaïek.

Op een rechte plank is het makkelijk voegen: paar klodders erop en met de gehandschoende hand eroverheen tot de hele plank onder zit. Ook de steentjes! Een kind kan de was doen.

Nu komt de verrassing van Weber.
Ik spoel mijn sponsje tig keer uit in een emmer water. Die laat ik staan, want waar laat je de rommel. De volgende dag is het voegsel bezonken en kiep ik het schone water bij de bamboe die er opvallend welig op tiert.
Op de bodem van de emmer blijft het voegsel van de vorige dag liggen. Dit wordt keihard, sla ik los, krab ik uit (rot werk) en doe het dan in een krant in de bak restafval. Nu komt Weber om de hoek!
Het achtergebleven spul op de bodem van de emmer is smeuïg en puntgaaf. Klaar voor gebruik! Hoe heb ik het nou! Mijn plank is klaar en ik wil het natuurlijk toch proberen, want dit scheelt klauwen voegsel dat ik niet kapot hoef te meppen en niet hoef weg te gooien.

Ik heb nog een kapotte schaal die ik jaren geleden maakte toen ik nog niet had uitgevonden hoe je weerbestendig mozaïek maakt. De bodem is vergruist, steentjes gebarsten en eruit gevallen, alleen de glazen steentjes zijn goed gebleven. Ik zie ineens dat het dezelfde glazen steentjes zijn als op mijn plank. Die haalde Kees toen triomfantelijk ergens vandaan. Toen hij nog nergens last van had. De schaal staat klaar voor de stort, maar nu ik voegsel over heb, kan ik experimenteren wat je met restvoegsel kunt.
De bodem van de waskom uit 1850, je leest het goed, is vergruist, alleen het stempel is heel gebleven. Toevallig past er een schaaltje op waar een plant op stond. Ik plak alles aan elkaar met veel polymax. Reinig de plekken waar steentjes uitgevallen zijn en knip er nieuwe steentjes voor. Die zet ik vast met dotje Polymax en voeg met het restant van Weber. Het ziet er niet uit, maar ik durf nog niet te poetsen, bang dat alles dan gelijk weer los zit.

En zie!

O ja, tussen de bedrijven door, telkens als ik moet wachten tot lijm of voeg droog is, kom ik in mediterrane sfeer en ga aan de gang met blauwe acrylverf en transparante lak van Lascaux. Alles moet eraan geloven, spiegel, hanger, palen, stoelen, alles behalve de kat, die heb ik gelijk ook geschilderd, maar dan anders, want katten zijn uniek.

Elke stoel heeft haar eigen paadje, hoe ideaal voor een Corona zitje.
Laat de vriendinnen nu maar komen. Eén voor één!

Wil je ook aan de gang met mozaïek, dan vind je hier mijn voegsel en lijm:
https://www.nl.weber/search-content/content_type/product/activities/voegmiddelen-62
https://www.bison.nl/nl/product.3556

Wil je meer lezen over mozaïeken, kijk dan eens onder het hoofdje mozaiek: https://annevellinga.nl/mozaiek/
Of lees je liever een leuk verhaal:
https://annevellinga.nl/2012/06/11/mozaiekwerk/
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Hoe maak je een Corona zitje verscheen eerst op Anne Vellinga.

In mijn enthousiasme kocht ik een schrift zonder lijntjes en gelijk ook een kleurdoos. Ik zou niet onderdoen voor de dromenvanger van Jung. Ik legde mijn instrumentaria op het tafeltje naast mijn bed. Zeven nachten, zeven kansen, zeven keer niks. Met hangend hoofd ging ik naar mijn vriendin. Bonnie was onverwacht enthousiast.

‘Anne, je bent lijkwit! Je onderbewustzijn draait op volle toeren! Jij hebt dat niet door omdat het onbewust is, maar het is zonneklaar!’
Volgens Bonnie had ik een IJzeren Gordijn om te voorkomen dat mijn verborgen schatten ontsnapten. Dat was het mooie van Bonnie, zij wist hoe het onderbewust toegaat. Ze wist ook de remedie.

Als potlood en papier niet genoeg zijn, moet er kaarslicht bij, wierook en een kop droomthee en dan pas slapen. Althans, dat is de bedoeling.
Kon ik de eerste week niet slapen van de spanning welke geheimen boven zouden drijven, de tweede moest ik drie keer plassen van één kop droomthee. De laatste ochtend herinnerde ik me net op tijd het belangrijkste advies: niet meteen gaan staan, zelfs niet draaien, blijf liggen zoals je ligt. Het hele geheim!
De zevende ochtend bleef ik krampachtig liggen zoals ik lag en wist mijn droom. Een flard.

Op de fiets probeerde ik me meer te herinneren. Dat lukte voor geen meter. Racend over Overtoom en Leidse Plein was ik opgelucht dat ik nu tenminste iets had en dat het onschuldig was, niet gelijk iets met seks, moord of geld. Bonnie hoefde niet meteen in mijn diepste roerselen te gaan wroeten met die vlijmscherpe blik en kamerbrede glimlach van haar.

word vervolgd

Als je de voorgeschiedenis wilt lezen, dit is de volgorde: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/
het volgende deel vind je hier:
https://annevellinga.nl/2020/04/17/droomwerk/

Het bericht Dromen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dan maar thuis aan de gang. Op internet zoek ik iets dat zenuwpijn kan verlichten. Dat is er niet. Er is wel massageolie die wonderen verricht: arnica voor de spieren, magnesium voor ontspanning, aconitum tegen pijn. Voor dat laatste moet je de grens over naar een apotheek. Het smeren kan beginnen. Alleen weet ik niet hoe dat moet bij zenuwpijn. Ik weet niets van het skelet, de spieren en pezen, zenuwen en meridianen.
Dus smeer ik olie alsof het verf is en Kees mijn canvas. Ik doe maar wat, precies zoals ik schilder. Kees ziet bij alles altijd vooraf hoe het gaat worden. Nu ligt hij hulpeloos onder mijn handen. Ik voel harde bobbels en zachte. Moet ik erop drukken of moet ik ze ontwijken? Kees kermt en kreunt bij elke aanraking. Het huilen staat me nader dan het lachen.

Daarbij moet ik ineens zoveel doen. Mijn eigen aandeel in het huishouden, maar ook de zware dingen die Kees in een handomdraai doet. Onhandelbare matrassen optillen voor schone lakens, trap op en af met een stofzuiger waar een gewichtheffer nog moeite mee zou hebben en dan hebben we Lukkie, onze kat met suikerziekte. De dierenarts had hem 23 maart 2019 een spuitje willen geven, maar dankzij rauw vlees is hij wonderwel opgeknapt. Alleen is hij buitengewoon kieskeurig, lust geen Barf want dat is niet biologisch, dus moet ik naar Terborg fietsen voor Darf ofwel biologisch rauw vlees. Voor Kees fiets ik dan weer naar Doetinchem waar de enige natuurvoedingswinkel is en die hebben de beste vitamines en huismiddeltjes. Ik fiets graag, maar tegen de wind in met regen is een auto handiger, maar die rijd ik pas sinds kort als Kees naast me zit en die kan niet zitten.

Dan hebben we de tuin waar snoeiwerk wacht. Kees doet dat met een loodzwaar, griezelig elektrisch apparaat. Die kan ik niet eens tillen, laat staan als hij aanstaat en je ermee langs een heg moet. De takkenschaar is ook te zwaar, dus doe ik alles met mijn trouwe Felco, een kleine snoeischaar. Takje voor takje kort ik alle vlinderstruiken rigoureus in, haal mijn handen open aan meidoorn en doornappel, loop snijwonden op aan de bamboe en minuscule splinters die ik niet zie maar wel voel en dan hebben we nog dat onderhuidse zevenblad dat dwars door de hortensia wortels groeit en het hele perk wil overnemen. Brandnetels, longkruid en paardenbloemen laat ik staan. Die lust ik rauw. Nou ja, in de soep.

De was moet hoognodig. De ramen zijn ondoorzichtig. Lukkie jammert. Kippen kakelen. Kees roept. Zijn mobiel, de zapper, de krant, drinken, eten, kruik, pijnstillers. Pijn. Angst. Verdriet. Aandacht. Liefde. Raam open. Raam dicht. Een week lang ben ik van het padje, een volle week ben ik grumpy. Dan valt het kwartje, het ontbrekende kwart van de cirkel: Waarom denk ik aan wat ik mis? Waarom omarm ik niet wat er is!
Het dringt als een lichtflits door. Mijn instelling draait als een blad aan de boom. Ik stap in het moment. Ik kom thuis in mezelf.

Neem vandaag. Als ik de bedden heb verschoond en heb gestofzuigd, de tarte tatin in de oven en de stoofschotel op het vuur, is de was vanzelf klaar en hang ik die buiten in zon en wind. In de buurtuin hoor ik een kinderstem ‘mama, mama’, een golf van ontroering overspoelt me. Een magisch moment zie ik mijn moeder de was ophangen in Westkapelle, hoor ik mijn kinderstem, voel haar aandacht en liefde. Ik smelt zowat.
Als ik om me heen kijk, zijn haar gouden ogen voor een moment de mijne, de ogen waarmee ze de dag voor mijn geboorte naar een paard in de wei keek, zo mooi was nog nooit een paard geweest, zo mooi zou haar kindje zijn… zo mooi is vandaag mijn thuis.

Maar het allermooist zijn de stapjes van Kees in zijn malle slobberbroekje. Hangend aan de trapleuning komt hij naar beneden om samen uit het raam van de erker te kijken naar de verstilde straat voor ons huis waar paarden stapvoets lopen met hun ruiter bovenop en vaders kinderwagens duwen. Wij drinken koffie met een stukje vruchtentaart en een spelletje en dan gaat hij de trap weer op. Kreunend, dat wel. De napijn en kramp van de inspanning die onherroepelijk volgen neemt hij graag erbij en tot ons geluk lijkt de napijn gaandeweg wat korter van duur.
Vandaag liep hij een stukje door de tuin. Snoof de lente die in de lucht hangt, dwars door de koude heen. Zag een piepklein vogeltje. Verbaasd dat zijn snoeiwerk gedaan was, het grind geharkt en de perken gewied.
Dat geeft zo’n rijk gevoel. Vertrouwen. Aanvaarding. Geloof. Hoop. Liefde.

Een verhaal over Kees en zijn kroon: https://annevellinga.nl/2012/02/24/mannetjes/

Het bericht Thuis komen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Op zeker moment droomde ik drie nachten achter elkaar dat ik bij de sluis in Tiel in de diepte viel, een zwart gat, dreigend en zuigend. Ik spartelde, hapte naar adem en werd verstijfd van angst wakker. Ik voelde het gewicht van de gewatteerde deken die mij beschermde tegen het plafond dat bijna elke avond omlaag kwam en dreigend boven me bleef hangen.
Bonnie zou dit vele jaren later verklaren met het droomlichaam dat los komt van het fysieke lichaam en overal heen kan zweven langs het zilveren koord. Dat zilveren koord had ik nooit gezien, alleen dat zakkende plafond.

De dikke deken voelde vertrouwd. Ik was wakker. Ik durfde niet meer te slapen, bang dat ik verdrinken zou.
Dat was het moment.
Het drong tot me door dat ik in mijn droom niet bang hoefde te zijn om te verdrinken. Mama had dat al gezegd, maar nu wist ik het zelf. In mijn droom kon ik verdrinken zonder te verdrinken. Ik was ineens nieuwsgierig hoe dat was. Maar ook bang, want hoe wist ik dat het een droom was?

De volgende dag ging ik naar de plek des onheils voor onderzoek. Ik hoefde onze straat maar uit te lopen, links de hoek om langs de warme bakker, aan het eind rechts het trappetje op en daar was de sluis van Tiel. Het witte sluisgebouw, het rode dak, de roestige sluisdeuren. Ik zag de leuning, de klinknagels en in de diepte het water. Er lag een boot te wachten. In mijn droom waren geen boten. In mijn droom waren geen klinknagels. Ik had de sleutel gevonden: ik moest kijken of die er waren, zo niet dan kon ik vallen.

Ik hoefde niet lang te wachten op de droom. Daar was de sluis al. Ik stond op het randje van de kant en viel. Stikkend van angst suisde ik omlaag, het was niet tegen te houden, mijn voeten zakten door de waterspiegel, ik was verlamd van angst. Nu zakten ook mijn knieën en heupen onder water, nog even en ik zou verdrinken. Toen mijn ogen het water raakten, zag ik geen boot. In een flits besefte ik dat dit een droom was en liet me zakken door de waterspiegel. Ik kon ademhalen. Dit was echt een droom. Ik bleef zakken, almaar dieper. Zien kon ik niets. Ik voelde alleen dat zakken door het vloeibare. Na een hele tijd voelde ik vaste grond onder mijn voeten. Recht voor mijn ogen opende zich het landschap van Vrouw Holle: groen, weids en in de verte een lieflijk wit huisje.
Ik werd wakker, net nu het fijn werd. De droom kwam nooit terug.

Ik was acht en verzon voor elk droomgevaar een oplossing: als ik opgesloten raakte in een torenkamer kon ik vliegen met de zwemslag, opgesloten in een kerker had ik in mijn kontzak de sleutel, in geval van achtervolgingen was er een hoek die ik om moest slaan en ik was vrij.
De angstdromen bleven komen, maar vanaf toen schoot de oplossing me op het nippertje te binnen. Mijn angsten losten op, mijn moed groeide.

Toen ik negen was, werd ik uit de klas gehaald door een beer van een jongen uit de hoogste klas. Ik moest bij het hoofd van de school komen, een geducht man. Hij stond met zijn dikke buik en rokende sigaar imposant naast mijn kleine broertje. De hele klas muisstil toekijkend.
‘Je broertje heeft een kind afgetuigd op het plein, maar weigert dit toe te geven. Ik wil jouw vader en moeder hier voor zijn verdiende straf!’
Ik draaide me naar mijn broertje: ‘Marco, heb jij op het plein een kind pijn gedaan?’
‘Nee, echt niet,’ zei hij met bibberend stemmetje. ‘Dat heb ik ook al gezegd.’
Ik draaide me om naar Pa de Jong: ‘Dat heeft mijn broertje niet gedaan. Kom Marco, we gaan naar onze eigen klas.’
Ik nam mijn broertje bij de hand en liet Pa de Jong en 40 kinderen verbouwereerd achter.

Dit alles had ik Bonnie verteld op het feest waar we elkaar vonden. Het kan ook de dag erna geweest zijn, toen ze vroeg of ik wel eens droomde.
Nu ze me verteld had dat ze droomtherapeut wilde worden en daar een dromer voor zocht, keek ze me net zo aan als toen, met die glimlach die ze wel een halfuur om haar brede mond kon houden.
‘Anne, je snapt toch wel wie ik op het oog heb!’
Met een schok besefte ik dat ons eerste gesprek het moment was geweest dat zij haar dromer gevonden had.
Het probleem was alleen dat ik nooit meer droomde. Hoe moest dat nu?

word vervolgd

Het eerste deel van deze serie vind je hier: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
Deel 3 vind je hier: https://annevellinga.nl/2020/04/09/dromen-2/

Het bericht Dromenvanger verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn droomvriendin wist van de hoed en de rand en sjeesde door de universiteit, waarbij ze tussen de bedrijven door ook nog een HBO-opleiding creativiteit deed. Ze kon alle kanten op, koos de droomtijd.
Het enige waar het aan schortte was iemand die de weg wist in de droomtijd. Zoiets als Jung met zijn patiënt die haar dromen tekende, waarop hij zijn alchemistische inzichten baseerde.
Vol vuur vertelde mijn droomvriendin dat ze iemand nodig had die in het onderbewustzijn een schatkamer aan duisternis had. Haar proefpersoon moest veel dromen, kunnen schrijven en schilderen, precies zoals de patiënt van Jung.
‘De gedroomde dromer,’ verzuchtte ik.
‘Jij snapt altijd wat ik zoek, Anne, ik zoek een dromenvanger.’
‘Waar vind je die?’
‘Die heb ik al gevonden.’
Mijn duister roerde zich. Ik voelde een steek van jaloezie. Bonnie glimlachte alsof ze het doorhad.
‘Je snapt toch wel wie ik op het oog heb!’

word vervolgd

het vervolg lees je hier: https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/

Het bericht Droomtijd verscheen eerst op Anne Vellinga.