‘Meneer, kunt u voor mij een kippenboutje pakken van de bovenste plank?’
Kees ziet een halve meter onder zich een verschrompeld wijffie staan. Haar lukt waar ik naar fluit. Hij smelt bij de aanblik van zoiets fragiels en verweerds aan zijn voeten. Hulpvaardig en galant als hij onder zijn aangekoekte schillen is, pakt hij zo’n lekker kippenboutje waar hij zelf zin in heeft. In één oogopslag ziet hij de gepeperde prijs van het boutje en de bittere armoede van het vrouwtje. Hij formuleert het tactisch.
‘Wilt u niet liever een schoongemaakt filetje van de onderste plank?’
Hij doelt op de voordelige euroshoppers.
‘Nee! Die krengen smaken nergens naar!’
Ze rukt hem de kippenbout uit handen.

Als Kees even later, alweer verlekkerd, voor de wijnkast staat en de bovenste plank boven zijn begroting gaat, staat zij alweer naast hem.
‘Meneer, wilt u voor mij een fles champagne pakken?’
Kees stelt zijn gedachten bij. Dit moet zo’n stille rijke dame zijn, Oude Adel die vermomd als bedelaar de gewone wereld doorkruist. Hij reikt haar het kostbare flesje aan.
Als hij in de volgende gang tussen de koekjes, lekker en toch voordelig, zoekt, staat Oude Adel alweer achter hem.
‘Meneer, wilt u voor mij die grote doos Belgische bonbons pakken?’
Oude Adel heeft smaak.

Bij het melkvak zijn het de roomboter en de mozzarella van echte buffelmelk. Ook bij het dierenvak is het de haute cuisine voor haar kat, ongetwijfeld een Heilige Birmaan, een Pers of een Abessijn. Oude Adel leidt Man door de upper class van de Super. Hij gaat er onwillekeurig statig van lopen in zijn sleetse werkmannenbroek, kon zelf wel doorgaan voor Oude Adel. En passant laat hij zich verleiden ook een duurder flesje wijn in eigen kar te stoppen, terwijl hij net in zijn alcoholvrije periode zit.

Bij de kassa kijkt hij ontnuchterd naar zijn vrouw met haar boerenkool, haar aardappelen en worst. Terwijl we onze waar op de loopband leggen, horen wij achter ons gekrakeel. Vier stevige Superjongens staan rondom het fragiele mensje. De jongste bediende tilt een zware boodschappentas van de grond.
‘Doe uw tas eens open!’
Ze weigert.
Hij opent de tas.
‘Zo! Champagne, kippenbout, bonbons, mozzarella, roomboter en Whiskas? Dat komt niet vanzelf in uw tas. Ik moet u in hechtenis nemen!’
Jongste bediende groeit boven zichzelf uit. Het oude mensje krimpt.
‘Laat los!’
Ze krijst als een angstig dier. Verheug je je op je laatste avondmaal, word je ingerekend als winkeldief.

Kees maakt zich uit de voeten, rent naar de uitgang, mij achter zich aan. Voor de deur stopt een politiebusje. Twee politiemannen in streng dienstuniform spurten de draaideur door, handboeien in de aanslag. Kees duwt mij door de andere kant van dezelfde deur naar buiten.
‘Ik vond het al zo raar dat haar mandje niet vol raakte.’

meer over mijn man en zijn bijzondere natuur en aanpak vind je hier:

https://annevellinga.nl/2016/03/03/lampje/
https://annevellinga.nl/2014/09/07/het-groene-boekje/?

Het bericht Oude Adel verscheen eerst op Anne Vellinga.

In Doetinchem moet je een trap op voor je favoriete leeshoek. Voor je daar bent, kom je langs een leuning waar alle modellen tassen en jassen hangen, vandaag voor 50% korting en het kost al niets. Bovenaan de trap staat een dame in een keurige wollen jas, waaronder slobberige pijpen van een te wijde sportbroek en stoffige gympen.
‘Zegt u eens eerlijk, past deze jas mij?’
De eerlijkheid gebiedt een ja en een nee.
‘De maat is goed, maar of hij bij u past?’
‘Die broek hoort er niet bij en die schoenen ook niet. Dat is een heel verhaal. Zullen we even gaan zitten?’
Kijk, dat heb je in de kringloop, je hoeft er geen boek te kopen om met een verhaal thuis te komen.

‘Ik doe een krantenwijk, of eigenlijk doet mijn zoon dat, maar die heeft geen tijd en ik moet bewegen dus ik doe zijn wijk voor de beweging en dan krijgt hij het geld voor de bezorging. Bij de jaarwisseling kreeg hij een dik pak kaartjes en hij zei dat ik het geld mocht hebben dat ik daarmee ophaal.’
Ze buigt dichterbij voor het intieme dat komen gaat, waarbij haar helderblauwe ogen en stralende huid opvallen, iets wat me verbaast en ook weer niet bij de sportschoenen en de sportbroek.
‘En dat is veel, voor mij is het echt veel. Dus ik ga op pad met die kaartjes. Kom ik in de Catharinastraat, weet je waar die is?’
Die weet ik van de Amac, maar ik weet niet of zij de Amac kent, dus ik knik alleen.

‘Dan weet je toch ook die hele dure kledingzaak daar?’
‘Daar kom ik nooit.’
‘Ik ook niet, want die kleren zijn veel te duur. Normaal doe ik de krant op de mat, maar nu had ik die kaartjes en die wou ik persoonlijk geven, dus ik loop naar binnen. Komt zo’n deftige dame naar me toe of ze me kan helpen. Ik zeg ik doe u de hartelijke jaarwensen, want ik bezorg hier het hele jaar de krant. Zegt zij, o, dat is nou ook wat, wij kunnen geen geld geven, want de kassa moet kloppen, maar ik heb wel een chocolaatje voor u op de toonbank, wilt u een chocolaatje? Ik zeg doe er maar een kop koffie bij. Ja, dat floepte uit mijn mond en zij gaf me nog een kop koffie ook en een stoel.’

Ik zie haar zitten in die deftige zaak voor de glanzende toonbank, stoffige gymschoenen, rafelige trainingsbroek, afgedragen jack, koffie in de hand, chocolaatje in de mond, ogen over de modieuze en vermoedelijk schaarse kledingrekken. Hoe duurder de kleding, hoe minder ze ervan hebben.

‘Zie ik een jurk, een hele chique jurk en toch heel gewoon, een jurk die je bij elke gelegenheid aankunt, of het nou een begrafenis is, of kerst of een bruiloft of een verjaardag of het nou winter is of herfst of zomer.’
Dat maakt benieuwd naar de jurk.
‘Dus ik zet dat kopje op de toonbank en loop naar die jurk, een grijze jurk is het en bij grijs kun je alles aan. In de zomer een geel sjaaltje of een witte en in de winter neem je zwart, alles kan bij zo’n jurk. Zie ik de prijs, en hij was al afgeprijsd, 20%, want in zo’n dure zaak is 20% heel veel.’
Het is onderhand weer mijn beurt mee te doen aan het verhaal en daar ga ik.
‘Dan is 80% niet mis!’

Ze glimlacht een prachtig brede glimlach waarbij haar tanden bedekt blijven, iets wat mij nooit lukt.
‘Precies! Hij was nog altijd honderdnegen euro, veel te duur voor mij!’
Het valt mee en tegen tegelijk.
‘Maar ik wou hem hebben. Dan ben ik in één keer voor alle gelegenheden klaar, maar ik durfde hem niet te passen, dus ik ging die zaak weer uit met een soort lood in mijn schoenen. Kom ik bij de Blokker, die zit daar op de hoek van de Catharinastraat, weet je die?’
Die weet ik gelukkig, want ik wilde daar een kruik kopen, maar die hadden ze niet en die vond ik toen voor 50 cent in…. jawel, in de kringloop.

‘Zie ik daar mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Dus ik zeg dat is nou ook toevallig dat ik jou hier zie. Wil je even mee naar die dure kledingzaak want ik heb daar een jurk gezien die ik wil hebben en jij hebt kijk op kleren en dan kun jij zeggen of hij me past. Zij was daar ook nog nooit binnen geweest, want die zaak is veel te duur, dus zij wou daar wel eens naar binnen, dus wij erheen en ik die jurk passen in zo’n heel groot pashok met een enorme spiegel en toen zag ik het al en zij zag het ook meteen toen ik dat hok uitkwam.’
Ze last een pauze in om mij de gelegenheid te geven voor het stellen van de juiste vraag.
‘Wat zagen jullie!?!’

‘Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren zag gelijk wat ik ook al gezien had, dat de schouder te ruim was en bij iets dat je hier koopt kan dat, maar in zo’n dure winkel moet het echt passen, dus mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren riep die modedame erbij en wees de fout. Zegt die dame, o, dat maakt onze coupeuse voor u op maat, maar dan komt er wel een meerprijs bij. Dat werd mij teveel en toen zei ze, weet u wat? Wij mogen geen geld uit de kassa geven want dan klopt de kassa niet, maar ik kan u het vermaken schenken, want dat gaat buiten de kassa om. Toen kon ik niet terug en ik kocht de jurk. Ik hoefde hem pas te betalen als ik de hele wijk gehad had.’
Dit is het moment dat ik breeduit glimlach, tanden bloot.

‘Heb ik de halve wijk gehad, heb ik al 75 euro opgehaald, kom ik langs die dure schoenenwinkel, gaat die toevallig net over de kop en alles is voor de helft en raad je nooit wie daar nog toevalliger staat! Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Wij naar binnen. Pas ik daar een paar laarzen van zuiver leer van binnen en van buiten die precies bij die jurk passen. Zegt mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren die moet je nemen, past perfect bij die dure jurk. Kosten die laarzen met 50% eraf 69 euro, heb ik er nog zes over en ik moet de halve wijk nog, dus ik doe die laarzen en ga gelijk naar huis, want ik ga niet met die dure doos langs de huizen om geld bedelen.’

‘Volgende dag doe ik de rest van de wijk, en daar zit best geld, en haal ik nog meer op,’ ze buigt weer dichterbij, ‘honderdtien euro, precies genoeg voor die jurk! Kom ik in die dure zaak, komt die dame naar me toe dat de jurk al klaar is en dat er vandaag nog eens tien procent af gaat, dus krijg ik die jurk voor 98 euro en heb ik nog twaalf van de jurk over en zes van de schoenen en deze jas was 15 euro, maar voor de helft 7,50 en dan houd ik nog steeds over. Hij past bij de jurk en de laarzen en u zei dat hij mijn maat is, dus ik neem hem!’

Het bericht Kringloop verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dwars door de bel wordt nu een oorverdovend gebonk hoorbaar van Kees die de trap af dendert omdat zijn luie vrouw die pal naast de voordeur zit te beroerd is om de deur even te openen. De voordeur klapt luidruchtig open. Nog luider bast een stem.
‘Hebben wij closetpapier?’
Kees roept op de raarste momenten om hamers, boortollen, nijptangen en verstekzagen, ook closetpapier komt voor, maar dit vind ik er wel een heel raar moment voor.
Juist nu Kees erom verlegen is, hebben wij geen closetpapier, want wij waren vandaag in de theetuin van Millingen, een bijzonder leuke lokatie vol inspirerende hoekjes.

Deze theetuin is niet per auto te bereiken, je moet de laatste kilometers door de uiterwaarden lopen, fantastisch, prachtig, de mooiste momenten met mijn vader drijven boven en natuurlijk spant de theetuin de kroon en blijven we zo lang plakken dat we te laat terug zullen zijn voor boodschappen en, erger, de deadline van mijn tekst/illustratie. Dus doen wij op de terugweg snel wat hoognodige boodschappen bij de Millinger supermarkt waar we toch langs rijden. Als ik een pak closetpapier van het schap wil pakken, blijkt Kees al afgerekend te hebben en dus zet ik het maar weer terug om geen kostbare tijd te verliezen.

‘Hebben wij closetpapier?’
Zul je altijd zien dat je daar net behoefte aan hebt als vijf keurige mensen je gang in staren, want Kees kon ondanks de hoogste nood de snerpende bel er niet bij hebben. Dus spoed ik naar de wc om te kijken of er toch nog een wc-rol hangt. Jazeker, wij hebben welgeteld één rol, om preciezer te zijn, een halve rol. Kees grist de rol van de houder en spoedt zich voorbij de trap regelrecht naar de voordeur. Ik snel er achteraan. Geen gepoep op mijn stoep!
‘Jullie mogen binnen wel even naar de wc!’
‘We moeten niet, we moeten twee man in wc-papier inpakken.’
Daar gaat mijn laatste rol.

Dit moet een grap zijn, maar is het niet, getuige een stapel indrukwekkende papieren met opdrachten van de gemeente Oude IJsselstreek die stuk voor stuk uitgevoerd moeten worden anders komt het gezelschap voor de tuchtraad.

Nu ik zo goed was twee lieden te laten inpakken willen ze een ei bakken in mijn keuken. Voor ze mijn hele huis overnemen stuur ik ze door naar de buren, die hebben een hotel/restaurant gehad en lijken mij uitermate geschikt dit varkentje te wassen.
Van ontzetting valt het gezelschap dat er op het eerste oog zo keurig uitziet van schrik achterover op de grond.

De foto’s bewijzen dat ik niet iets sta te verzinnen, want dat is wat mij telkens weer gevraagd wordt: ‘Anne verzin je dit nu allemaal of is het echt gebeurd?’

millingertheetuin

https://www.oude-ijsselstreek.nl/

Het bericht Echt gebeurd verscheen eerst op Anne Vellinga.

Goeiedag, ik ben Toon, een beginnend schrijver uit Sittard – néé, niet vernoemd naar de andere Sittardse Toon – en om uit te groeien tot een fantastisch schrijver tik ik elke dag het eelt van mijn vingers. Ik oefen me wezenloos en er is gelukkig niets wat ik liever doe. Naast mijn schrijfwerkzaamheden, die ik nu alleen nog als hobby vervul, volg ik de lerarenopleiding Nederlands al drie jaar met bergen plezier. Ik heb een vriendin (die ik overigens regelmatig, niet altijd geheel naar haar zin, laat opdraven in de columns op mijn eigen website) met wie ik samen met twee katten samenwoon.
Zo. Dan weet u dat ook weer. Doe er uw voordeel mee.

Eens in de zoveel tijd vinden mijn vriendin en ik bij het opstaan een dode of nog creperende muis voor onze slaapkamerdeur. Ernaast zit een van onze twee katten ons dan trots aan te koekeloeren.
‘Kijk eens aan,’ lijken ze dan te willen zeggen. ‘Voor jou. Koop er maar iets lekkers van.’
We hebben thuis vanwege een muisallergie (lees: een enorme muizenangs… ach, laat ook maar) mijnerzijds de afspraak dat Lisa de kleine knaagdieren opruimt terwijl ik toekijk, al dan niet staande op de tafel om het overzicht van boven goed te kunnen bewaren (je zal net zien dat er ergens nóg een muis rond trippelt). De afgelopen jaren is het van de grond schrapen van muizenoverblijfselen of achter een nog (enigszins) levende muis aan rennen met een plastic bakje een vaste routine geworden die Lisa, al zeg ik het zelf, met verve vervult.

Vorige week maandagnacht schreeuwden lantaarnpalen in mijn stoute dromen dat ik wakker moest worden, ‘en wel een beetje snel verdomme.’ Toen ik mijn ogen opende, zag ik de lantaarnpalen de vorm aannemen van een redelijk panikerende vriendin. ‘Konijn,’ hoorde ik haar hijgen. Toen ik slaapdronken dacht: het zal wel, ik ga plassen en verder lantaarnpalen, trof ik in de badkamer op de wc een van de poezenbeesten aan, met een onthoofd konijn in zijn bek. Het kopje lag in de douche leeg te bloeden. ‘LISA!’ riep ik. ‘KONIJN!’ Ik hoorde haar iets over het opruimen van kleine knaagdieren mompelen vanuit de woonkamer.

Nu, een week later, ben ik nog niet half over de schrik heen. Ik zie Stampertje nog shaken in de mond van de kat. En dat hoofd. In de douche. Douche. Bah. We hebben ge-steen-papier-schaard over wie het konijn op zou ruimen. Lisa verloor gelukkig, maar ik moest het bloed uitspoelen. Ik ben drie kwartier bezig geweest met het uitwissen van dat konijnenlevensvocht en heb daarna twee dagen niet durven douchen.

Ik verlang hevig naar de volgende muis die ófwel gestorven is ófwel stervende is ófwel van angst het hele huis onder schijt: vergeleken met doodlekkende konijnen een heus Utopia.

Voor meer Toon: www.toonroumen.nl
www.facebook.com/toonschrijft

Het bericht Toon Roumen ~ Muizenissen verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Dit hadden wij thuis nog liggen.” Dat klinkt niet fris.
,,Niet dat het oud is, hoor.” Liegen kan ook niet.
,,Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Het lag bij ons op de badkamer, ik weet niet hoe lang. Het is iets voor eh…”
Ja, waar is het eigenlijk voor. Wie kijkt in de badkamer helder uit zijn ogen. ‘s Ochtends plakken je ogen van de slaap en ‘s avonds vallen ze dicht.
,,Mijn nichtje werkt in de bodyshop en daar krijgen wij dat van.”
Hij kijkt naar de man voor wie het bedoeld is. Die ziet er gekleed heel anders uit dan die ongeschoren kerel die zwetend tien vuilniszakken buiten zette in zijn ochtendjas.
,,Het is iets voor de wellness.”
Je ziet hem zoeken naar een passend cadeau voor die ongeschoren zweetvent die wel wat wellness gebruiken kan. Dan moet je bij hem thuis wezen, de planken en kastjes puilen ervan uit dankzij de nicht.

Kees vreest het ergste.
,,Geef maar aan mijn vrouw, die is dol op alles van de bodyshop, maakt niet uit wat het is, als het maar uit de bodyshop komt.”
Van schrik zegt hij rare dingen en ik nog erger.
,,Ik ben gek op gekleurd papier, vooral als het gescheurd is.”
De jongen grinnikt, Kees grinnikt, ik scheur de pakjes open.
Uit het blauwe papier komt een tube scheerzeep, uit het groene komt Bodybutter. Beboter je daar jezelf mee of je partner?
,,Joh! Wat een verrassing. Daar gaan we mee aan de slag.”
,,Gelukkig. Wij wisten niet wat we ermee moesten, dus volgens mij is het nog niet gebruikt.”

Het bericht Winkeldochters verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Ja, dat is een pracht tafel. Puur eikenhout. Dubbelgelaagd. Een meesterstuk. Zo vind je ze niet meer.” Zijn eeltige hand gaat liefkozend over het fluwelen tafelblad. ,,Eiken, daar kan niets tegenop, wat ze ook uitvinden. Neem beuken. Dat groeit ook langzaam, maar dat is zo stijf ls een broodpank. Eikenhout groeit met karakter. Ken je eiken?”

Voor ik mijn klimpartijen, hutten, eekhoorns en eikels op tafel kan leggen, priemt zijn wijsvinger op de tafel.
,,Zie je die vlammen? En die maantjes? Kenmerk van het ware.”
Net als ik de tafel hebben wil, komt Kees erbij.
,,Wat moet die kosten?”
,,Duizend euro kaal en 50 euro per poot erbij.”
Weg droom.

Om het goed te maken gaan we onderweg drop kopen. We belanden in Ursem, een onbekend dorp en dat is logisch, het is net een doolhof. We zijn meteen verdwaald en zien vijf keer hetzelfde huis. Middenin dit doolhof staat de supermarkt en die is ook voor spoorzoekers. Nergens een mandje te vinden, alleen winkelwagens waar je niet omheen kunt, en dat voor een zakje drop. Is het ook nog een kar met vierkante wielen. Ik wrik mijn lege gevaarte tussen de smalle gangpaden door. Eindelijk vind ik de zakken drop. Bij de uitgang, het kassakoopje. Nou ja!

Kees staat te trappelen bij de deur waar ik toch altijd zo lang werk mee heb. Had dan zelf drop gehaald. Hij heeft iets anders: een foto van de lelijkste tafel die ooit iemand gezien heeft, log en glimmend.
,,Je bleef zo lang weg, dat ik het prikbord ging bekijken en toen zag ik deze tafel voor jou, hij is maar 50 euro! Ik heb gelijk gebeld en we kunnen hem meteen ophalen, hier om de hoek.”
Ik wil geen tafel, ik hoef geen tafel. Ik…
,,Die vrouw kent je van je columns en is dolenthousiast dat je haar tafel wilt.”
Heb ik weer.

We hoeven de hoek maar om en dan zijn we er al, een rijtjeshuis met een sfeervolle tuin vol buxusboompjes, rozenpoortjes en schelpenpaadjes. Geen wonder dat ze die afschuwelijke tafel kwijt willen. Voor we aangebeld hebben doet een supervlotte vrouw jubelend open.
,,Wat zal mijn man opkijken dat hij eindelijk weg is!”
Daar sta ik, oog in oog met het glimmende monster en zijn bazin, huppelend dat ze ervan verlost is.

,,Krijgen jullie hem de auto in? Ik heb RSI en hij is loodzwaar!”
Het mes op de keel staar ik droef naar het glimmende vel van mijn aanstaande monster. Zie ik toch ineens dwars door de lak en de vlekken en schroeiplekken vlammen en manen!

Het kost me zestien uur zweten met twee schuurmachines, stofbril, stofkap en oordoppen. Dan heb ik um kaal en kan de trilmachine uit. In de oorverdovende stilte tril ik van top tot teen. Oog in oog met DE tafel. Eikenhout. Driedubbelgelaagd. Hij voelt als fluweel.

De vraag is waar hij moet staan. Dat moet je Kees niet vragen.
,,Onder het balkon, buiten. Dan kun je hem daar wel vol zetten.”
Hij werkt hem in de draagpaal van het balkon, en klaar is het meesterstuk.

Als je eenmaal weet wat eiken is, kom je het overal tegen, bijvoorbeeld in het Rommelparadijs in Obdam, een van de locaties van Oud en Nieuw, een leuk programma op maandagavond, waar creatievelingen van zogenaamd afval iets maken. Ook hier glimt het eiken en zit onder de eeuwenoude zooi. Ook deze is 50 euro. Stofbril weer op en schuren maar. Deze heb ik in de witte AURO olie gezet. Hij staat binnen.

En dan nu op veler verzoek de links voor ieder die ook aan de gang wil:
Ik gebruik het liefst de producten van AURO, ideaal voor ieder die makkelijk, mooi en milieuvriendelijk wil werken en in een gezond en ademend huis wil wonen. De producten ruiken heerlijk, zijn zuinig in gebruik en blijven jaren goed.

http://www.auro.nl/meubels-en-hout/olieen
 – ik meng dit met de AURO natuurharsolie mengkleur wit:
http://www.auro.nl/images/kleurenkaarten/kleurkaart_150.pdf

http://www.auro.nl/houten-vloeren/logen-en-zepen
– ik gebruik de witte houtzeep, nr. 404 Ons eiken aanrecht is al tien jaar onberispelijk, ondanks mijn geknoei met olie, bieten, wijn en hakmessen  – kom daar eens om met een aanrecht van graniet of ander natuursteen.

http://www.auro.nl/wanden-en-plafonds/kalkverf
– hiermee heb ik onze schimmelkelder, die in de rots in Duitsland wit en schimmelvrij gekregen.

Tot slot de krijtverf waar ik meubels mee verf, dat doe ik met Anny Sloan, vlug, mooi, goed.
https://anniesloaneurope.com.

O ja, deze: http://www.rommelparadijs.nl

En deze voor een uurtje ‘lekker niks’: http://programma.bnn.nl/oudennieuw

Het bericht Tafels – hout (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Aan deze tak hangt Jantje Jans Reitenga die ik nooit gekend kan hebben, ze is geboren in 1832, maar haar naam doet een bel rinkelen: tante Jans! Daar zijn er meer van geweest, ook recentere.
Eén daarvan heb ik gezien.

We zijn terug in het begin van de jaren ’60 van de vorige eeuw. De familie Vellinga in Tiel heeft zowaar een auto, een gele Lelijke Eend. Mijn vader heeft net het rijbewijs en wil oefenen voor we met deze Eend naar de Alpen gaan. De Alpen zijn hele hoge bergen die van boven een scherpe punt hebben vol ijs en gletsjers en daar moeten wij met onze Eend overheen. Mijn vader heeft bij voorbaat het klamme zweet in de handen en ik heb nachtmerries van die scherpe ijspunt waarop wij balanceren voor wij met ons gezamenlijk gewicht onze Eend met de neus omlaag krijgen voor de afdaling.

Ter illustratie hoe wij toen waren een paar foto’s die mijn broer toevallig net gedigitaliseerd heeft en die je meteen in een tijdcapsule zetten. Je ziet ons in de Ardennen, waar mijn ouders heen fietsen met ons achterop, de tent, de primus, de slaapzakken en een po voor mij aan het stuur; een klein meisje kon niet zomaar in het prikgras plassen natuurlijk.

Goed. Om onze overtocht over de Alpen soepel te laten verlopen, gaan we dus eerst naar Soest waar tante Jans woont.

In de auto krijgen wij instructie.
‘Tante Jans is al heel oud, dus dit is een goede gelegenheid haar te zien voor ze dood is.’
Ongeveer zo nuchter en fenomenologisch zei mijn vader het.
‘Jullie moeten natuurlijk niet laten merken dat we om die reden op bezoek komen, want het is niet leuk voor tante Jans dat ze binnenkort dood gaat.’
Zo ongeveer zei mijn moeder het die zich altijd goed wist in te leven in alles.
Nee, dat zou ik niet doen en nee, dat zou mijn broertje ook niet doen.

Nu was mijn broertje nogal spontaan en rap van tong, zo’n jong waar je als zusje je hart voor vast houdt. Liep hij niet met een bijl door de boomgaard te zwaaien, dan had hij wel lucifers op zak en als er bezoek was, flapte hij er alles uit en was ik altijd bang dat hij per ongeluk ons geheim zou verraden: dat wij communist waren. Dan zou papa ontslagen worden, hadden wij geen geld en gingen dood.
Nu dreigde er ook een slip of the tongue. Mijn gedachten gingen als een speer wat mijn broertje zou kunnen zeggen en zeker niet zou moeten zeggen om tante Jans niet ter plekke van schrik dood te laten vallen.

‘Marco, je moet dus niet zeggen wat fijn dat u zo oud bent.’
Nee, dat zou mijn broertje niet zeggen.
‘Marco, je moet natuurlijk ook niet zeggen wat fijn dat u nog leeft’.
Mijn vader zette de auto stil, zo verschrikkelijk moest hij lachen.
Van het bezoek herinner ik me alleen dat mijn broertje geen onvertogen woord zei en dat tante Jans een stuk levender was dan voorzien.

Het bericht Familie Vellinga verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Tanden en Parkinson verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn moeder had de ziekte van Parkinson en Lewy Body, een vorm van dementie.
Ze werd geholpen door Beatrijs, een pittige dame, getrouwd met Tom.
Op een dag komt Tom op de thee bij Aal en Beatrijs.
Tom: ,,Zeg Aal, houd je het wel uit met Beatrijs?”
Aal: ,,Ze heeft wel een grote mond, maar kleine tandjes.”

http://www.bibliotheekavv.nl/nieuws/nederland-leest.html

Het bericht Maand van het korte verhaal (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Al rommelend komt achterin mijn kast een kistje bloot te liggen. Ik ben de hele Marina vergeten, zo nieuwsgierig ben ik wat er in dat kistje zit. Ik open het terwijl ik nog op mijn eigen been zit die hiervan in slaap begint te vallen, maar mijn ongeduld is zo groot dat ik dat kistje open voor ik dat been anders heb. Er liggen sieraden in. Hm. Nu ik het kistje toch open heb, kijk ik er eens met gepaste aandacht naar. Een broche van mijn oma met een rode steen, een slavenarmband van mijn ex-schoonmoeder, een ring van een vriendin, een ring van een collega. Allemaal in de hemel. Een spoor van doden gaat door mijn handen. Ik word er niet vrolijk van. Onderin ligt een zilveren kinderarmbandje. Het is zwart geworden van ouderdom. Van welk kind was dit? Leeft het nog? Het armbandje heeft een naamplaatje. Met sierlijke letters is er een naam in gegraveerd die nauwelijks te ontcijferen is. Ik ontcijfer het letter voor letter. M a r i n a. Ik schrik ervan. Ook al door mijn slechte geweten.

Dertig jaar geleden liep ik door het Amsterdamse Bos, meer een wandelpark voor de stedeling. Ik zie het bankje nog voor me, en daarachter de boomwortel. Daar lag het armbandje van Marina. Misschien speelde Marina verstoppertje terwijl haar vader en moeder op het bankje genoten van het uitzicht. Misschien hadden ze een picknickmandje mee en gingen ze een broodje eten. Wie weet was Marina aan het hollen en werd ze teruggefloten door vader, struikelde over de boomwortel, krabbelde overeind of werd overeind gesleurd. Haar armbandje gleed af. Niemand zag het verlies, alle ogen waren gericht op haar zere knie of haar ongehoorzaamheid. Je weet het niet. Dagen later werd het armbandje gemist, nergens gevonden, ook niet op het politiebureau.
De eerlijke vinder was te beroerd, hield het zelf, vertrouwde de politie niet.
Het moment is aangebroken het armbandje terug te geven.
Voor straf moet ik op een slapend been de trap af naar Marina.

,,Marina, had jij vroeger een armbandje met je naam?’’
,, Ja.”
Dat dacht ik dus al.
,,Maar dat ben ik kwijt.’’
Dat dacht ik dus ook al.
,,Kwam je wel eens in het Amsterdamse Bos?’’
,,Ja. Met opa en oma.’’
Het is zonneklaar. Opa’ s en oma’s kijken niet of hun kleinkind haar armbandje verliest, ze zijn al blij dat ze Marina heelhuids kunnen afleveren bij papa en mama. Hoe is het mogelijk dat ik uitgerekend vandaag haar armbandje terug vind. In mijn eigen kast.
Kan de eerlijke vinder het eindelijk teruggeven aan Marina zelf. Triomfantelijk haal ik het achter mijn rug vandaan.
,,Kijk!’’
Marina glimlacht ongelovig.
,,Ach!’’
Ik glimlach naar de hemel waar het toeval uitvalt en mijn moeder glimlacht ook. Wat ben ik blij en tevreden dat ik niet meteen naar de politie gegaan ben. Marina neemt het kleinood in haar handen. Schikt het om haar pols. Haar pols is dikker geworden. Wat logisch is. Ze streelt het zilveren naamplaatje dat zwart geworden is. Ze houdt haar naam in het licht.
,,Maar er staat helemaal geen Marina, er staat Karina.”

Het bericht Raar maar waar (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.