Dwars door de bel wordt nu een oorverdovend gebonk hoorbaar van Kees die de trap af dendert omdat zijn luie vrouw die pal naast de voordeur zit te beroerd is om de deur even te openen. De voordeur klapt luidruchtig open. Nog luider bast een stem.
‘Hebben wij closetpapier?’
Kees roept op de raarste momenten om hamers, boortollen, nijptangen en verstekzagen, ook closetpapier komt voor, maar dit vind ik er wel een heel raar moment voor.
Juist nu Kees erom verlegen is, hebben wij geen closetpapier, want wij waren vandaag in de theetuin van Millingen, een bijzonder leuke lokatie vol inspirerende hoekjes.

Deze theetuin is niet per auto te bereiken, je moet de laatste kilometers door de uiterwaarden lopen, fantastisch, prachtig, de mooiste momenten met mijn vader drijven boven en natuurlijk spant de theetuin de kroon en blijven we zo lang plakken dat we te laat terug zullen zijn voor boodschappen en, erger, de deadline van mijn tekst/illustratie. Dus doen wij op de terugweg snel wat hoognodige boodschappen bij de Millinger supermarkt waar we toch langs rijden. Als ik een pak closetpapier van het schap wil pakken, blijkt Kees al afgerekend te hebben en dus zet ik het maar weer terug om geen kostbare tijd te verliezen.

‘Hebben wij closetpapier?’
Zul je altijd zien dat je daar net behoefte aan hebt als vijf keurige mensen je gang in staren, want Kees kon ondanks de hoogste nood de snerpende bel er niet bij hebben. Dus spoed ik naar de wc om te kijken of er toch nog een wc-rol hangt. Jazeker, wij hebben welgeteld één rol, om preciezer te zijn, een halve rol. Kees grist de rol van de houder en spoedt zich voorbij de trap regelrecht naar de voordeur. Ik snel er achteraan. Geen gepoep op mijn stoep!
‘Jullie mogen binnen wel even naar de wc!’
‘We moeten niet, we moeten twee man in wc-papier inpakken.’
Daar gaat mijn laatste rol.

Dit moet een grap zijn, maar is het niet, getuige een stapel indrukwekkende papieren met opdrachten van de gemeente Oude IJsselstreek die stuk voor stuk uitgevoerd moeten worden anders komt het gezelschap voor de tuchtraad.

Nu ik zo goed was twee lieden te laten inpakken willen ze een ei bakken in mijn keuken. Voor ze mijn hele huis overnemen stuur ik ze door naar de buren, die hebben een hotel/restaurant gehad en lijken mij uitermate geschikt dit varkentje te wassen.
Van ontzetting valt het gezelschap dat er op het eerste oog zo keurig uitziet van schrik achterover op de grond.

De foto’s bewijzen dat ik niet iets sta te verzinnen, want dat is wat mij telkens weer gevraagd wordt: ‘Anne verzin je dit nu allemaal of is het echt gebeurd?’

millingertheetuin

https://www.oude-ijsselstreek.nl/

Het bericht Echt gebeurd verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na de Rietveld, en ook al tijdens, exposeerde hij kriskras in Nederland en gaf overal les in Culturele Centra en Musea. Na tien jaar Kikkerland verlangde hij terug naar de warmte van zijn geboorteland en keerde terug. Onder soms bizarre en moeilijke omstandigheden groeide hij uit tot een alom gewaardeerd kunstenaar en leraar.

Op dit moment werkt hij met de zuivere pigmenten waar hij altijd mee werkt aan zijn grootste expositie tot nog toe: AO TAPETE VERMELHO, Over de Rode Loper. Deze loper kun je in wording zien op de video hieronder, een en al kleur en magie. Deze Rode Loper staat symbool voor discriminatie en dat dit moet ophouden. Hij begint op de stoep en leidt de bezoeker binnen in de meest prestigieuze expositieruimte van Rio de Janeiro, het Centro Cultural Justiça Federal.
In de galerieën komen drie monumentale werkstukken van Umberto van 29 november tot 23 februari. Bovendien zijn er in deze drie maanden interactieve performances.

Natuurlijk is er bij Umberto’s expositie speciale aandacht voor toegankelijkheid voor mensen met een handicap.

Waarom vertel ik dit.
Allereerst omdat mijn moeder in de Andere Wereld danst en jubelt hoe fantastisch Umberto bezig is. Ik zie haar de vuist vrolijk ballen in de lucht.
Ik vertel het ook omdat dit ongeëvenaarde project bijna in het water viel doordat de Bradesco Seguros, de Braziliaanse bank die het project zou sponsoren, af liet weten door de actuele Braziliaanse politieke situatie. Maarrr. De expositie gaat door. Umberto ten voeten uit. De wereld draait niet op geld maar op geest. Wie zo in elkaar zit, trekt magie aan en wat gebeurt?

De benodigde pigmenten, en dat zijn er veel voor een loper van dit formaat, werden geschonken door VAN BEEK Artsupplies uit Amsterdam. Volgende vraag was hoe deze pigmenten in Rio konden belanden. Bij overzeese pakketten gaat veel verloren. Langs magische weg dook de juiste persoon op en nam alles mee naar Rio! De pigmenten zijn er, de spirit is er, nu alleen nog ca. 19.000 Braziliaanse Reaalen.
Het volgende wonder was aan de beurt.

In no time organiseerden Umberto’s Braziliaanse vrienden en fans een crowdfunding voor AoTapeteVermelho. De helft van het kapitaal is er nu. Waarom zou de andere helft niet uit ons Kikkerlandje komen? Dacht ik.
Welgemoed opende ik dus mijn rekening. Kon ik het niet overmaken naar Brazilië! Moest ik Paypall hebben. Of een Creditcard. Mijn bank gebeld.
Het kon niet. Echt niet. Werkelijk niet.

Hier dook het volgende wonder op in de persoon van Max Westerman. Hij heeft het allemaal. Het maakt Max niets uit dat ik hem niet ken en hij mij niet. Ik mag het geld overmaken naar zijn Nederlandse rekening en hij heeft het meteen naar Umberto gestuurd!

Als er één schaap over de dam is, kunnen jullie er ook over. Met 5 euro of 100, maakt niet uit. Als je mee wilt doen, juicht het aan deze kant van het grote water en aan de overkant. Laat maar weten via een mailtje naar info@annevellinga.nl of maak het kenbaar in een reactie, dan vind ik jou wel.

Umberto is al blij bij het idee en als dank krijg je een eervolle naamsvermelding op de expositie, bovendien mag je een kunstwerk van hem uitkiezen voor de helft van de prijs. Dat kun je zien en lezen via de link, ook als je geen Braziliaans verstaat. Voor de koers deel je een Reaal door (bijna) vier en daarna door de helft.
Umberto zorgt ervoor dat het langs magische wijze bij jou komt.

Lees en bekijk alles hier: http://www.benfeitoria.com/aotapetevermelho

Of klik op de video, hoor Umberto, zie De Rode Loper en zijn kunstwerken en laat je vollopen met kleur.

Met liefs van Umberto en van Max en van mij

Inmiddels is Umberto al een heel eind op streek, kijk maar:

Het bijzondere is dat er mensen blijven ‘binnendruppelen’ die mee willen doen en dat de meesten Umberto nog niet kenden. Dat maakt het project nog mooier en ons driedubbel blij!

Het bericht AoTapete Vermelho ~ Over De Rode Loper verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten het gegeven dat ik te ver gefietst heb om in staat te zijn te kiezen, zit er ook nog een man voor de betreffende kast op de grond, en wel op zo’n manier dat hij vergroeid is met de kast.

‘Is dit de kast van de montagekit?’ Probeer ik op goed geluk.
Hij springt overeind met een kwiekheid die een achtergrond van sportschool, joggen en karate doet vermoeden.
‘Wat voor kit hebt u nodig?’
Volgens zijn merkspijkerbroek en blauwe overhemd is hij niet van de Gamma, maar aan het enthousiasme waarmee zijn vraag eruit spuit, moet hij bijna knappen van de kennis van kit.
‘Ik wil een paar scheuren dichten in het eekhoornhuisje, anders zul je altijd zien dat de voorkant eruit klapt als er jonge eekhoorntjes inzitten.’

‘Dan hebt u geluk, ik ben van de Bison.’
‘En dat op dierendag.’
In zijn concentratie op het project dat niet eerder door een Bison is uitgevoerd, maar waar Bison de enig juiste oplossing voor heeft, ziet hij toeval noch humor, het is hem ernst: Hoe breed is de scheur en waar zit hij precies en hoe is de boomstam gezaagd en waar komt hij te hangen.
Dat zijn nog eens vragen.

‘Uh… ik hang hem bij mijn schrijfhuisje, dan kan ik de jongen straks zien en dan mag de voorkant er natuurlijk niet uitvallen.’
‘Het komt dus buiten te hangen, in weer en wind en regen, zomers in de hitte en ‘s winters in de vorst.’
‘Logisch, ik ga dat huis niet binnen hangen dan komt er geen eekhoorn in.’
‘Dan heb je de flexibele buitenkit nodig.’
In een oogopslag zie ik dat dat de duurste kit is.
‘Ik neem die van de Gamma, die is goedkoper en ik ga hem toch afwerken met verf en mozaïek.’

De Bisonman staat als een rots in de mesa, blik op zijn Bisons die keurig in het gelid staan. Hij pakt een doorzichtige uit de kudde en houdt hem voor mijn neus. Een transparant goedje.
‘Dit is het beste voor uw doeleinden, Polymax crystall express, het dicht brede scheuren, monteert losse onderdelen, is flexibel, weerbestendig, zuinig en makkelijk in gebruik en kan geverfd worden en bovendien kunt u hiermee mozaïeken, ook glas, want het is transparant. Kent u Amerongen?’

De Bisonman denkt langs mannenlijn en kijkt niet op een paar kilometer.
‘Daar was een kunstproject voor scholen. Ze hebben een auto doorgezaagd en van binnen en buiten gemozaïekt, over metaal, leer, glas en rubber, alles gelijmd met Polymax en tentoongesteld op een rotonde in Amerongen in weer en wind. Prachtig.’

Ik ben verkocht en dan bega ik de fout waar mijn man zich allang niet meer over verbaast.

‘Het is te veel voor het eekhoornhuis, maar dan gebruik ik de rest wel voor alles wat kapot is.’
‘Polymax is wat dik en uiterst geschikt voor wat u nu nodig hebt, maar deze Bison,’ hij pakt vliegensvlug een klein tubetje, ‘de Max Repair Extreme is soepel en dun en lijmt snel, onzichtbaar en oersterk het fijne werk, oortjes van kopjes, hoekjes van tafels en wc-bril…’
Het is of hij mijn huis ziet.
‘Dan neem ik die ook, want ik heb net een uniek glas van mijn man gebroken dat hij heeft gekregen voor zijn bewezen diensten voor het Waterschap en die maak ik stuk.’

‘Dan moet u deze Bison hebben.’
Een lief klein spuitertje, ‘Glaslijm’ staat erop, snel en onzichtbaar.
‘Die andere lijm hecht meteen, dus je hoeft niet eindeloos twee onderdelen tegen elkaar te drukken en je hebt er geen lijmklem bij nodig, maar bij zo’n exclusief glas is dat riskant. Het bijzondere van deze lijm is dat je de stukjes kunt schuiven, de lijm wordt pas keihard bij UV-stralen, buiten.’
‘Dan neem ik die ook.’

Je denkt nu misschien dat ik alles maar koop wat ze me aansmeren, dat is niet zo. Het geheim van lijm is moeilijk te doorgronden, alle apps en video’s ten spijt; ik ben er al meer dan twintig jaar mee bezig door onze bouwklussen en mijn hobby’s.

‘Heb je ook een Bison die niet bobbelt op papier? Ik maak ook collages, maar die bobbelen.’
‘Dat komt omdat er water in je lijm zit. Voor collages moet je deze Bison hebben.’
Hij pakt lijmspray van de plank.
‘Als je alleen de plaatjes inspuit, kunnen ze weer los, als je ook het papier inspuit, zit het muurvast. Ook voor sjabloneren is het ideaal: je plakt het sjabloon vast, spuit je verf erover en haalt het sjabloon weer los. Op de kinderkamer spuit je de posters maar niet de deur en je haalt ze zo weer los.’
‘Dan wil ik die ook.’
‘Doe dat maar als je je andere projecten klaar hebt.’
We zijn nu zover dat hij Manuel Bouwman is, zo’n naam verzin je niet.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag voor een vriend van me die kunstwerken maakt van kunstglas. Heb je daar ook iets voor?’
‘Jazeker!’
Het zal ook een keer niet.
‘Daar heb ik een ondergewaardeerde Bison voor, secondelijm plus activator. Hij is transparant, weerbestendig, snel droog dankzij de activator, oersterk en hij lijmt alle moeilijke verbindingen, zelfs haakse hoeken.’

Er staat nog een hele kudde Bisons, die laten we met rust.

http://utrechtseheuvelrug.punt.nl/content/2011/06/kunst-op-de-rotonde

http://www.bisoninternational.com/nl-nl/

Over voegen kun je hier een informatief stuk lezen: https://annevellinga.nl/2021/04/13/voegen-is-zwoegen/

Het bericht Het geheim van lijm verscheen eerst op Anne Vellinga.

En dan raken we pas goed met elkaar in contact.
Binnen vijf minuten zitten we volledig op één lijn over energie en groene stroom en boeren die wind opwekken en zonnekracht, hoe hun overschot direct naar de klant gaat voor veel voordeliger tarieven dan de gangbare. Hier houd ik van, het liefst was ik onafhankelijk van de economen die Nederland regeren en kapot maken.

Tomas van Duin, zo intiem zijn we al, is van de generatie waar ik vertrouwen in heb, studenten die niet streven naar macht, maar zich bewust zijn van de kwetsbaarheid van alles.

Ik val van de ene verbazing in de andere als hij me inwijdt in zijn leven als wereldreiziger, zijn werk voor Vandebron en dan is hij ook nog coach in de Energiemodule op de Bildung Academie. In het leven van Tomas hangt alles samen. De Bildung Academie is een post-universitaire opleiding waar de beste hoogleraren studenten voorbereiden hun eigen weg te zoeken in onze razendsnelle, complexe wereld vol tegenstrijdigheden die het leven kunnen maken of breken. In zijn bijbaantje bij Vandebron laat hij toevallige passanten kennismaken met groene energie rechtstreeks van de boer, waarbij hij de vrijheid behoudt om wereldreizen te maken, alles te zien en aan den lijve te ondervinden.

Met rode oortjes onderga ik een energietransitie die mijn vertrouwen in het leven, de mensheid, de wereld en de goden almaar groeien doet.
‘Waar blijf je?’
De vertrouwde stem van Kees zet me terug op de grond bij de uitgang van de AH. Hij heeft de boodschappen al in de auto gezet en was me kwijt.
Met een glimlach zet Tomas de websites waar alles te vinden is op een snipper papier:

http://www.vandebron.nl

http://debildungacademie.nl

Het bericht Energietransitie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat ik me herinner, is een ellenlang artikel over India waar geen dementie is dankzij kurkuma en zwarte peper.
Dit schiet me te binnen als ik een dame zakjes met kruiden in een mandje zie mikken, geen helleveeg à la verzinsels A.F.Th. v.d. Heijden, maar een dame die weet wat ze wil en dat doet en zo oogt: strakke bakkersbroek, leren jack, rode sjaal, het haar volgens de laatste mode grijs en slordig opgestoken.
Ze voelt mijn blik, waarop ik het mikpunt van haar aandacht word.
,,Deze zakjes zijn ideaal voor Schotland! Ik ben namelijk weduwe en heb geen kinderen.”
Een uitnodigende openingszin. Ik zet mijn mandje bereidwillig op de grond. Zij glimlacht fijntjes, waardoor haar gezicht de inspirerende trekken van een landkaart krijgt. Schotland.
India is achter de horizon verdwenen.

,,Als je ergens ontspant, is het in Schotland. Ik ga altijd met de boot met een eigen hut en steward. Hij houdt voor mij een tafeltje vrij bij het raam. Als er iemand bij wil komen zitten, zeg ik, sorry, I’m alone and I like it.”
Ze straalt bij de gedachte hoe ze dat in haar eentje klaar speelt. Haar man zaliger zou haar eens moeten zien!

,,Eenmaal in Schotland neem ik de trein naar de Atlantische kust. De eerste keer ging ik naar een hotel. In de hal hingen bordjes met ‘Bed & Breakfast’. Ik vroeg de hoteldame, what is that! Ze zei gewoon dat ik naar het VVV moest, zo aardig. Ik erheen, maar ik verdwaalde. In een tuin zag ik een stokoud Schots vrouwtje en ik vroeg haar de weg. Zij veegde haar handen af aan haar schort, nam me bij de arm en bracht me naar het VVV. ‘You are my guest’, zei ze. Die Schotten zien je allemaal als gast. Binnen ook. Daar was een schat van een Schot. Hij zag dat ik naar de zeventig loop met een zware koffer en regelde dat ik gehaald werd door de herbergier. Met een jeep! Hij reed wel aan de verkeerde kant, maar dat doen ze daar allemaal. Afijn, wij tuften daar in die jeep door een dal vol bloeiende rododendrons, prachtig. Na een tijdje waren we bij de kust en belde hij zijn vrouw: ‘Ginny, put the kettle on! Ik ken mijn Engels dankzij Jamie Oliver, dus ik versta: zet de ketel op.

En ja hoor, even later kwamen we bij een schattig Schots huis met een schots en scheve tuin, had Ginny de thee klaar! Dat echtpaar wist alles van Schotland en ried me een voordelige treinkaart aan.
Ik heb alle Loghs en Highlands gezien en keerde telkens terug naar mijn guesthouse. ‘s Ochtends zei Ginny steevast: dinner is er pizza, of bami, of potatoos. Zolang het geen haggis is, lust ik alles. Dus ik at de hele week mee voor 29 pond!”
Ze glimlacht.
,,Ik heb alle receptkaartjes van AH verzameld en vertaald, behalve de gewichten, want al die ounces weet ik niet. Maar de benodigde kruiden heb ik hier nu allemaal!”
Ze wappert met de bos zakjes die ze nog in haar mandje moet mikken.

,,Ideaal die lichtgewicht zakjes, want het moet in de koffer en je zit snel boven het gewicht. En als de mensen vragen ‘Greta, moet je alweer naar Schotland? Dan is het ja! Want ik breng het natuurlijk wel zelf!”

http://www.filmtotaal.nl/recensie.php?id=48351

Het bericht Schotland verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Voor jou!’
Ik steek geen hand uit, maar kijk wel achterom of het antwoord op zijn rug staat. Hij kijkt om alsof hij mijn ogen in zijn rug voelt. Hij wenkt.
‘Voor jou!’
Ik zie nu pas dat hij uit een land komt waar de zon altijd schijnt. Hij lacht zo warm dat ik smelt. Als ik zijn dag goed maak, is mijn dag ook goed. Ik bedank hem en zwaai ten teken dat onze wegen nu weer uit elkaar gaan. Dat ik zijn envelop heb overgenomen wil niet zeggen dat ik hem erbij neem. Je weet soms niet wat de dieper liggende bedoelingen zijn. Daadkrachtig vouw ik de envelop dubbel en berg hem in mijn schoudertasje. Ten afscheid bedank ik hem nog eens en hij lacht zijn lippen tot zijn oorlellen.
‘Is echt voor jou!’
Hij draait zich om, ik draai me om en we gaan elk ons weegs. Ik vergeet de envelop.
Tot NU.

Mijn tasje is zoals ik al meldde een klein tasje waar alleen een portemonnee en een sleutel in passen. Eens in de zoveel tijd puilt het uit van de kassabonnen. Geen idee waarom ik die altijd aanneem, zoiets als met die envelop. Ik haal alles eruit en kom hem tegen. Hij belandt met de bonnen in de prullenbak. Dat voelt niet goed. Ik vis hem eruit. Het is een envelop van de Rabobank.

Toch even erin kijken. Is het een envelop met inhoud…

Het bericht Vooringenomenheid verscheen eerst op Anne Vellinga.

De zaal zit vol, desondanks blijft het ijskoud want de verwarming is uitgevallen, aldus een warmbloedige Surinaamse die dit lachend voor de niet werkende microfoon komt vertellen voor de film begint. Wij verwachtten een glas brandewijn ter warming-up, maar nee, we krijgen tijd onze jas van de kapstok te halen.

Wij kunnen ons in de gegeven omstandigheid voorbeeldig inleven in het verhaal over de oude dame-met-vreselijk-verleden die in een krakkemikkig busje huist. Op de vlucht is ze ook nog, maar dat besef je pas aan het eind, al dacht ik het gelijk al, want anders hoor je niet zo’n knal als begin van de film en zie je niet zo’n bloedvlek met ster op de voorruit.

Ze parkeert de bus met buitengewoon stinkende inhoud op de oprit van schrijver en toneelspeler Alan Bennett, een slome kerel die alles laat gebeuren wat gebeurt en niet uitgeschreven raakt over de stank die hij in superlatieven verwoordt. Zo’n man, zo eentje die te lam en te lui is om zelf iets te beleven, dus van contact met de oude dame komt het echt niet, maar toch ontstaat er een subtiel netwerk van verbindingslijntjes en dat maakt de film interessanter dan menig spectaculair gebeuren zoals de Revenant die ik vorige week zag.

De oude dame wordt gespeeld door Maggie Smith die het fenomenaal doet als eigengereid stinkend oud wijf met adelijke trekken. Goed dat Hytner die heeft gecast, ze is nog echter dan de Lady.

Klappertandend komen wij de ijskoude zaal uit, snakkend naar een bakkie troost van de zaak. Vergeefs. Wat van de Lady een ervaring maakt tot op het bibberende bot.

http://www.cinemaoostereiland.nl

Het bericht The Lady in the Van verscheen eerst op Anne Vellinga.

Een tijdje geleden hadden wij de buren van ons huisje in Duitsland op bezoek. Het regende. Wat moet je met een wat ouder Duits echtpaar in de regen? De hele dag in huis is niks. Kees kwam op het idee een tochtje naar Den Helder te maken. Onderweg leefde hij zijn liefde en kennis van de waterhuishouding volledig uit.

Onder zijn enthousiasmerende leiding bewonderen we het Hollandse polderlandschap in de regen en zien we met eigen ogen sloten die hoger liggen dan het land. Bij Den Helder stappen we uit in de miezerende regen en kijken uit over zee. Kees wijst naar Texel en een nieuwe eiland dat aan de horizon schemert, De Razende Bol, een wandelende eiland dat broedplaats is van zeehonden en zeevogels.
Het is nog veel te vroeg om al naar huis terug te gaan en het regent ook nog steeds. Achter ons staat Fort Kijkduin met zijn beroemde zeeaquarium. Echt iets voor onze Duitse buurman die ooit in de Noordzee op makreel gevist heeft.

Het Fort staat erbij zoals een fort hoort te zijn, dikke muren en flinke torens. Wij naar binnen. Om bij het zeeaquarium te komen, moet je langs Napoleon. Die heeft daar een gewelfkelder vol informatie. Wij lezen dat Napoleon Den Helder het Gibraltar van het Noorden vond, een strategische plek dus. Weten we dat ook weer. Onbekommerd stappen we het volgende onderaardse gewelf binnen.

Staan we ineens midden in de tweede wereldoorlog! Overal hangen vergeelde kranten met dreiging en dood; foto’s van Mussert, Hitler en Seisinquart, bijgenaamd zes-en-een-kwart vanwege zijn naam en manke poot. Vreselijke beelden van Den Helder in oorlogstijd. Alles kapot gebombardeerd.

Dat ik hier toch terecht moest komen met onze Duitse buren. Dat wil je niet. Maar je bent er. Met hen.
Zij weten ook niet wat ze ermee aan moeten.
Het vervelende is dat de oorlog niet te ontlopen is in Fort Kijkduin: hongerwinter, doden, slachtoffers, uniformen, hakenkruisen, bommen en kanonnen. Je ziet niks dan Duitsers, of zoals mijn moeder hen noemde ‘Moffertjes’.

Mijn Duitse buurvrouw voelt zich steeds unheimischer. Ik ook. Onbeholpen sla ik een arm om haar heen.
,,Schrecklich! Aber… aanvankelijk had niemand door wie Hitler echt was. Nog geen kwart van de mensen had op hem gestemd, maar toen namen die bruinhemden het over met al hun gebral. Bij ons in het Fichtelgebirge had nauwelijks iemand een krant of een radio. De mensen in ons dorpje waren straatarm en hoorden in de verte iets van een man die nieuwe wegen beloofde en nieuwe fabrieken met werk voor veel mensen. Dat gaf aanvankelijk hoop om uit de crisis te komen.’’
Zoiets dus als nu al die mensen die achter Wilders aanlopen, en die belooft nog niet eens iets.

,,Maar toen kwamen mensen in uniform in ons Fichtelgebirge. Angstaanjagend hoe ze door ons dorpje denderden. Ze marcheerden op hun klakkende laarzen naar de armoedigste huisjes, ook de hutten diep verscholen in het woud. Mijn vader was houthakker en had vijf kinderen. Hij was tevreden, al hadden we niks. En toen moest hij plotseling meekomen, net als onze buurman die een paar varkentjes hield en de andere buurman die timmerman was. Allemaal moesten ze meekomen, de oorlog in. Dat werd toen pas langzaam duidelijk. Weigeren kon niet, dan werd je doodgeschoten.’’

Ik herinner me verhalen van mijn moeder die als kind in Groningen stad woonde en op versleten klompjes met haar broer Bertus het platteland opging om bij de boeren aardappels te vragen. Als je gepakt werd door een mof was het je dood. Dat wisten ze. En toen liepen ze met vier aardappels op zak een Duitser tegen het lijf. Hij keek toevallig net de andere kant op. Hij zag hen niet en hoorde ook de klompjes niet.
Of, zoals mijn vader altijd zei ‘er zaten ook goeien tussen’.

http://www.fortkijkduin.nl

http://www.razendebol.info

Het bericht Fort Kijkduin en De Razende Bol verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zodra bekend werd dat ik in De Nieuwe Boekhandel zou Groeten en Ontmoeten, kreeg ik wonderlijke vragen van mensen die de winkel al kennen. Of ik nu ook in DWDD kom. Of ik in de winkel blijf slapen. Of ik een show ga geven en ga demonstreren hoe ik slappe tulpen tot leven wek en hoe ik courgettesoep maak. Dingen die ik geblogd heb en die allemaal in de winkel van Monique Burger kunnen.

Monique Burger was in 2010 de Beste Boekenverkoper van het jaar. Dat kan alleen als je verliefd bent op boeken en lezers en schrijvers. De titel Beste Boekverkoper was niet het eindpunt voor Monique, ze wilde een eigen Boekhandel. Dwars tegen de stroom van de tijdgeest, de recessie en het pessimisme. Ze wilde het en ging ervoor. Dit werd De Nieuwe Boekhandel en binnen een jaar was haar zaak genomineerd als Beste Boekwinkel. Monique blij natuurlijk, en zo gedreven als ze is zo openhartig is ze ook ‘Publiciteit betekent klanten en die hebben we hartstikke hard nodig’.

Ze staat vijf dagen per week in de winkel, de zesde doet ze de administratie en de zevende maakt ze nieuwe plannen. Ze verzint dingen die nog nergens anders zijn gedaan. Zo organiseert ze themadagen en laat haar winkel gebruiken als sleep-in, trouwlocatie en podium. Alles voor de overleving van het boek, de lezer en de schrijver.

Nog voor ik in de winkel geweest ben, hoor ik almaar meer over Monique.
Ze verkoopt geen pockets, die nemen ruimte in zonder winst en een wat duurder boek oogt mooier.
Met geld hoef je niet aan te komen, alles gaat via de pin. Dat is veiliger en scheelt gedoe bij de kassa.
De winkel stopt niet bij de voordeur, de winkel is zo groot als de wereld en is ook te vinden op alle internetkanalen.
Op You Tube kun je Monique vinden met boekentips, waaronder ‘hoe maak ik een bestseller’, dat kan via haar winkel, dus als je nu eindelijk wel eens je boek wilt uitgeven en verkopen, dan kan dat. Het is gratis en gaat snel, vanaf het eerste verkochte boek verdien je.
Wie hiervan bubbels in het bloed krijgt, hoeft de linken onderaan maar te openen.

Tegelijkertijd is de winkel intiem en daar ben ik blij mee, want ik ben er te gast! Schrijvers worden er onthaald en klanten worden overal bij betrokken. Ze mogen recensies schrijven van boeken die Monique niet zelf gelezen heeft. Deze recensie staat op een ‘buikbandje’ dat om de cover van het boek gevouwen wordt. Daardoor gaat een boek harder lopen. Als tegenprestatie krijgt de recensent een boekenbon die natuurlijk weer wordt omgezet in een boek, een prachtvoorbeeld van de perpetuum mobile. En dat moet je hebben om te overleven.

Of dit alles nog niet genoeg is om de winkel te bezoeken, vieren we vandaag het lustrum met taart van de beste bakker van Bos en Lommer, Rijkhoff banket. Ik hoop dat jullie komen en we elkaar kunnen Groeten en Ontmoeten!

* ~ * WELKOM * ~ *

http://www.denieuwebestseller.nl

https://www.youtube.com/watch?v=f36iiNlHEZ0

http://rijkhoffbanket.nl

http://inamsterdamwest.metmik.nl/agenda/de-nieuwe-boekhande-lustrum/2015-09-12

Het bericht De Nieuwe Boekhandel verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat ik aanzag voor een berg is een stuwwal die er inmiddels zo’n 130.000 jaar ligt dankzij de gletsjers die zich vanuit het hoge noorden een weg baanden naar het zuiden. De Rijn kwam vanaf de andere kant en baande  hier tussen Arnhem en Nijmegen een weg doorheen. In dit on-Nederlandse landschap ontstond een dorp van boeren en dagloners. Tòt het halverwege de 19e eeuw ontdekt werd door jonge schilders en schrijvers, de elite uit het westen volgde, zij lieten in het arcadische landschap prachtige villa’s bouwen en begonnen landgoederen. Johannes Kneppelhout, schrijver en mecenas, verbond elite en kunstenaars. Zo werd Oosterbeek vóór Bergen en Laren de eerste kunstenaarskolonie in Nederland.

Hier begint de magneetwerking richting Vellinga’s, eind 19e eeuw.
In de zoektocht naar mijn voorzaten ontdekte ik dat ze stammen uit Hardegarijp. Maar wat zochten de Vellinga’s in Oosterbeek? Bij Meijer & Siegers rijst het beeld op.

De toenemende armoede in Friesland werd te erg. Een Vellinga trok met een barrel van een boot de Zuiderzee over naar Amsterdam, waar de rijke heren in grote grachtenpanden woonden. Hij hoopte daar werk te vinden als tuinman.
De rijken trokken echter weg naar het idyllische Oosterbeek. Typisch iets voor een Vellinga om dan ook naar Oosterbeek te gaan. Hij begon er een tuinderij.

Een dame die mij groet in de boekwinkel herinnert zich de bloemenzaak die naast garage Sukkel gevestigd was en stuurt me een foto!

De foto stamt uit 1930. De tuinderij is van ouder datum, eind 19e eeuw. R. Vellinga moet Ruurd zijn, de broer van mijn opa. Geen nood als je het niet volgen kunt, ik volg het zelf net.
Het zou kunnen dat achter de bloemenzaak van 1930 de oude tuinderij lag.

Toen Co Vellinga, mijn grootvader, een jaar of 18 was, rond 1920, ging zijn vader dood en erfden hij en zijn (half)broer de tuinderij. Het is hard werken op een tuinderij en mijn grootvader had maar één bruikbare arm, zijn andere arm was door kinderverlamming heel dun en hij kon er weinig mee. De arm was wel meegegroeid in de lengte en ik zie nog hoe opa met zijn linkerhand de rechter in de zak deed, dan hing die er niet zo bij.
Opa werd boekhouder en ging werken voor de NVSH, de tuinderij werd verkocht. Zijn broer Ruurd begon een bloemenzaak en diens zoon Evert maakte er iets bloeiends van: Aurora. Deze winkel was gevestigd naast Meijer en Siegers, waar ik signeer…
Volgens mijn broer reden we er altijd langs toen we nog kind waren, toen had ik daar geen oog voor.

Als kind heb ik me vaak afgevraagd hoe het kon dat opa en oma zoveel schilderijen en beelden in huis hadden. Dan vertelden ze over Johan van Zweeden en Vreeling, bevriende kunstenaars. De band tussen kunst en Vellinga ontstond misschien in Oosterbeek en groeide waarschijnlijk door de politiek. Kunstenaars waren zo arm als de luizen in de crisistijd. Mijn opa en oma ontfermden zich over enkelen. Zo ook over slechtzienden.

En hoewel opa driekwart van zijn erfenis opgezopen heeft, richtte hij de blauwe knoop op omdat hij zag wat een ellende de drank bracht in de crisistijd. Het weekloon werd op zaterdag contant uitbetaald en ging (half) op aan drank… eerst naar de kroeg, dan naar huis.

Zo bereiken mij flarden Vellinga tot de middag voorbij is. Dan komt de eigenaar van Meijer en Siegers met een wel heel toepasselijk cadeau…

‘… om je verder te helpen met het ontdekken van je roots in Oosterbeek.’

Het bericht Het mysterie van Oosterbeek verscheen eerst op Anne Vellinga.