Na een korte periode in Groningen als beginnend verpleegster was ik terug bij mijn ouders en daar had ik ook genoeg van. Mijn geluk was dat mijn ouders en broer op vakantie waren en dat ik alle gelegenheid had om de daad bij de droom te voegen: ik schreef naar het kantoor in Wageningen dat ik popelde hun bibliotheek op poten te zetten. Ik kreeg per ommegaande een uitnodiging.
Vol verwachting ging ik er op de Puch van mijn broer heen, mijn lange haar wuivend in de wind, mijn minirok te kort boven de benzinetank. Het pand overtrof mijn verwachting: stenen buitentrappen, serres, roede-ramen, in één woord sprookjesachtig en dan was er ook nog een trekbel die klingelde achter de deur. Toen die openging wist ik het zeker, dit was mijn biotoop. In de deuropening stond een jonge kleurige vrouw in Indiase dracht, een zwart stipje op haar voorhoofd, een mystieke glimlach om haar mond. Later zou ik horen dat zij op haar zestiende uit India was overgevlogen naar Nederland om te huwen met een Indiase professor op de Landbouwuniversiteit. Hij haalde haar elke dag op van kantoor en dan liep ze drie passen achter haar veel oudere echtgenoot. Bij mijn kennismaking met haar zag ik alleen het sprookje en volgde haar ruisende zijden gewaad tot een hoge houten deur in de brede hang. Ze klopte zacht. Een stevige stem antwoordde dat ik binnen kon komen.
De man die oprees uit een leren fauteuil leek ook al uit een boek gestapt, eentje van Dickens: een rijzig heerschap met een fluwelen jasje en zilvergrijs haar. Hij wees me de leren fauteuil naast de zijne, waardoor ik perfect zicht had op zijn scherpe trekken, de kin, de neus, de mond. Hij ging recht op zijn doel af: of ik het juiste diploma had. Dat had ik niet. Het moment dat hij zwijgend zijn voorhoofd fronste op de manier die ik kende van mijn vader als hij mijn gedrag afkeurde, wat in die periode dagelijks voorkwam, sprong ik in de dreigende stilte met mijn enthousiasme voor mijn droombaan.  Of ik de plek mocht zien waar ik met de boeken aan de gang kon. Enigszins overrompeld ging hij me voor de brede trap op naar een zolder die mijn fantasie overtrof: een puntdak, balken en dakvensters en op de plankenvloer een chaotische berg boeken en bladen. Mijn hart sprong op, ik dook op de grond en begon meteen te ordenen in stapels tijdschriften en boeken. Op mijn hurken. In de minirok.
‘Ik heb boekenkasten nodig,’ zei ik, ‘en een bureau en een stoel.’
‘En een diploma.’ In zijn statige stem hoorde ik een lachje.

Ik werd aangenomen als zijn linkerhand, de secretaresse was zijn rechterhand. Ik was liever de linker. Op eigen houtje ging ik in werktijd naar de universiteitsbibliotheek en vroeg wat ik nodig had voor de inrichting van een bibliotheek en waar het te koop was. Ik belde de firma’s en ontving hen op zolder om de maten op te nemen. Ik voelde me de koning te rijk. Dankzij de onderwijsbladen ontdekte ik al snel een deeltijdopleiding tot documentalist in Den Haag. Ik denderde de trappen af en vroeg Kanta, de prachtige Indiase receptioniste of ik mocht bellen naar den Haag. De week erop kon ik al instromen. De opleiding was op vrijdag; voortaan kon ik de Puch op vrijdag laten staan, dan ging ik op kosten van de baas vanuit Tiel naar Geldermalsen met de trein en dan naar Den Haag waar ik met twee bussen terechtkwam in een saai leslokaal met nog saaiere lessen. Eind van de middag terug naar Tiel waar mijn moeder een kliekje voor me had bewaard. Ik zat op rozen. Punt was dat mijn broer zijn Puch miste. Daarbij was Wageningen ver en koud en het regende vaak.

Ik had een kamer nodig en snel. Dat vertelde ik in het kantoor onder mijn zolder. De volgende dag hoorde ik de trap kraken. Ik zat tussen de boeken en keek naar de deur. De klink ging omlaag en dat was voor het eerst. Ik had de bibliotheek nog niet klaar. Het was een man van beneden, een onopvallend figuur met donkere bril, dun grijzend haar en inhammen. Een grijze muis die nooit van hippies en tuig gehoord had. Hij stelde zich voor als Boekbinder, een toepasselijke naam.
Ik vroeg wat hij zocht. Zijn mond verbreedde zich tot glimlach, zijn handen zochten elkaar en toen zei hij plompverloren dat hij mijn nood begreep, de afstand, de tijd, het weer. Hij had het er met zijn vrouw over gehad. Ze woonden in een veel te grote flat in Ede want kinderen hadden ze helaas niet. Hij bood me een kamer aan voor een bedrag waar ik geen ‘nee’ tegen kon zeggen, en daar was mijn eten ook nog bij inbegrepen, ontbijt, lunch en warme maaltijd. Nu was er veel wat ik niet lekker vond, dat probleem had ik thuis ook. Alsof hij dat rook begon hij over de geweldige kookkunsten van zijn vrouw. Ze mocht scheel zijn en lelijk als de nacht, koken kon ze als de beste en boterhammen smeren ook. Dat vond ik een idiote opmerking, maar niet verontrustend. Op zich vond ik het wel makkelijk om aan tafel te schuiven, want koken had ik nooit geleerd. Hij zei dat ik me niet eenzaam hoefde te voelen en me niet zou hoeven te vervelen, want hij had een enorme tv en daar zouden we samen naar kijken, want ik was welkom in de huiskamer. In mijn eigen kamer stond al een bed voor me klaar en zijn vrouw zou die vandaag voor me opmaken. De afstand was ook geen probleem: ik kon gratis meerijden, beurtelings met hem en Bunschoten van de boekhouding.
Dat was nogal een aanbeveling, toch dacht ik geen moment aan de waarschuwingen van mijn moeder: ‘ga nooit met vreemde mannen mee, wat ze je ook beloven.’
Ook niet toen de boekhouder me in de lunchpauze aanschoot met de mededeling dat Boekbinder in een reclasseringstraject zat.

Lees andere delen:

• Deel 1
• Deel 2 – huidig deel
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met de eerste was ik nog geen twintig met de tweede wel. Dan ben je geen kind meer. Hoewel?
De eerste bood me een kamer aan in zijn huis toen ik geen kamer had, de tweede vroeg me mee naar Parijs toen ik in een piepkleine zolderkast woonde. Aan beide vriendelijke mannen kleefde iets wat ik niet benoemen kon en het onbenoembare heeft mij altijd getrokken. Zo kwam ik door de eerste in Ede en door de tweede in Parijs. De wereld was ongerept voor mijn kinderhart. Ik was nieuwsgierig. Curiousity killed the cat. Dat wist ik toen nog niet. Ik dacht: ‘Het ergste dat me kan overkomen is niet erg zolang ik het niet erg vind’; wat een goede mantra is gebleken in mijn leven.

Ik was gewaarschuwd. In de omgeving van pedofielen zijn altijd mensen die hun mond houden tot ze hem open doen. Voor ik de eerste pedofiel op mijn pad kreeg, was ik gewaarschuwd door mijn moeder en toen was ik kind. Zij was een ster in waarschuwen. Met haar traumatische oorlogservaringen wist ze alle mogelijke gevaren levendig voor te stellen. Ze liet die waarschuwingen vallen als een slappe drol, zo’n gezicht trok ze er ook bij: ‘Ga nooit mee met vreemde mannen, wat ze ook beloven, al is het een dubbeltje of een ijsje. Dat zijn kinderlokkers en die lokken je in hun huis.’
Wat er in dat huis te gebeuren stond voelde ik aan haar angstaanjagende toon.

Toen mijn schoolvriendinnetje werd opgehaald door haar opa om warme peertjes van oma te eten en ik mee mocht en het water me in de mond liep bij het idee, schoot mij net op tijd te binnen dat opa een vreemde man was. Hoe opa en vriendinnetje me ook probeerden te overtuigen dat opa niet vreemd was, voor mij was-ie vreemd. Toen ik mijn moeder vertelde dat een vreemde man mij bijna zijn huis in gelokt had met warme peertjes, maar dat ik stand gehouden had, zei ze dat het in dit geval gekund had, omdat opa’s van vriendinnetjes niet vreemd zijn. Wat inmiddels geloochenstraft is door berichten over vaders die hun eigen kinderen in de kelder verkloten. Maar goed, ik was gewaarschuwd.

In mijn puberteit luisterde ik niet langer naar waarschuwingen of loftuitingen. Het schoolkind was gezeglijk en altijd ziek, mijn eerste menstruatie was het keerpunt. Tolde mijn hoofd in mijn kindertijd van de gevaren, nu nam mijn bloed het over. De ingeboren eigenwijsheid kwam met verdubbelde kracht opzetten. Ik ging alles doen wat mijn moeder niet durfde en waar mijn vader geen tijd voor had. Ik ontdekte de weg van de ervaring.

Nu ben ik nog steeds niet bij de pedofielen. Er is een leven aan vooraf gegaan, karaktervormend en gebeurtenissen regisserend.
Volgende keer de gevolgen.

Lees andere delen:

• Deel 1 – huidig deel
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik rende de hele weg naar huis, Binnenweg, Grotebrugse Grintweg, Medelsestraat. Er was nog geen verkeer, ik kwam veilig thuis. Hijgend gooide ik de vraag voor de voeten van mijn moeder die bezig was achter het groene tweepitgasstel water te koken voor een kopje zwarte thee bij het brood dat de bakker met zijn fietskar gebracht had.

Mijn moeder schrok zich wild. Had een homo aan haar kind gezeten? Ze keek door het keukenraam of zij nu aan de beurt was. Dat zei ze niet, want zoals seks voor mijn vader hetzelfde was als brood, je had het elke dag nodig, zo heilig was het voor haar, daar zweeg je over.

Aan het verstijven van haar elastieken lichaam, het verstrakken van haar beweeglijke gezicht, zag ik dat mijn moeder er oneindig veel meer van wist dan de vrouwen bij het schoolplein. Die kwamen niet verder dan één zin. Mijn moeder was van het verhaal; iemand hoefde maar een zin te zeggen en zij kwam met de rest.
‘Hoe kom je daarbij!’
Het kwam er fel uit, alsof het verhaal al in haar mond vlamde.
‘Ik hoorde het.’
‘Van wie!?’
Aan de toon hoorde ik wat ze niet vroeg. Voordat ze met het broodmes de straat op ging om oprukkende mannen van de verkeerde kant te lijf te gaan, hield ik haar binnen.
‘Die mannen zijn hier nog niet, ze zitten nog aan de verkeerde kant, of misschien zijn er een paar hierheen gekomen of eentje bij die ene vrouw die het tegen die andere zei.’
‘Wie zegt zoiets nou op een schoolplein vol kinderen. Wat een stomme wijven.’
Het was de eerste keer dat ik mijn moeder wijf hoorde zeggen en ik was gelijk verzot op het woord. WIJF!

‘Wie waren het?’
Hoe had ik kunnen weten dat mijn moeder de boodschapper van het nieuws wilde weten voor ze ging vertellen?
‘Vrouwen die maar één zin weten.’
Dat was niet genoeg.
‘Met krulspelden en een hoofddoek.’
Mijn moeder draaide zich naar de fluitketel, haar hoofd in een dampende wolk. Ze draaide het gas uit en de wolk was weg. Dat verbaasde me. Ze pakte de ketel en schonk het kokende water driest in de theepot zonder de pot voor te spoelen. Dat verbaasde me ook. Mama had haast, maar maakte geen aanstalten om te vertellen. Dat verbaasde me het meest.
Het grind knerste. De fiets van mijn vader.
‘Ik vraag het wel aan papa.’
Mama kwam bij zinnen.
‘Die vrouwen bedoelen mannen die van mannen houden.’
‘Dat zeiden ze niet, ze zeiden MANNEN VAN DE VERKEERDE KANT!’
Mijn moeder keek mij aan met de blik waarmee ze me nog vaak zou aankijken, de blik waaruit alle ruimte van de wereld sprak dat ik ‘mij’ ben en niet haar, dat ik ‘mij’ mocht zijn met al mijn vragen en daden en dat ze me geen strobreed in de weg zou leggen om te vragen en te doen wat in mij brandde en ontdekt wilde worden.
‘Die verkeerde is meer iets voor papa, vraag het maar aan hem.’
Papa had het zweet nog op zijn voorhoofd van het harde fietsen om de school achter zich te laten en het vrije veld in te kunnen. Hij wist van mannen van de verkeerde kant en aan zijn toon hoorde ik dat het iets leuks was, niets om bang voor te wezen.
‘Dat zijn mannen die elkaar van achteren bespringen.’
Het was wat mijn broertje bij papa deed en Johnny bij Berry en ome Nol. Ik was daar wel eens jaloers op, maar ja, jongens konden hoger springen en ik kon beter rolschaatsen.

Het bericht De verkeerde kant verscheen eerst op Anne Vellinga.

Op een dag stond zij beneden aan de trap. Fier als een amazone. Gehuld in paarse cape en lila doorknoopjurk. Excentriek en geheimzinnig. Zij werd de nieuwe receptioniste en zat vrouwelijk en vriendelijk achter de balie en ik gleed als een kwajongen van de trapleuning. We werden hartsvriendinnen.

Zij woonde in een schuur naast een appelboomgaard, precies zoals ik het ook wou. Een oliekachel, een tafel en een zelfontworpen bedbank. Achter een schot was het studeerkamertje van haar interessante man. Al gauw was ik kind aan huis. We draaiden psychedelische muziek met het ludieke volkje dat rond de schuur in kippenboeten woonde.
Ik viel op die ene met zijn maffe humor. Zij zag in alle jongens het talent, dwars door de puistenkoppen, vette haren en o-benen.

Ze trakteerde altijd op verrukkelijke bruine boterhammen met pindakaas. Als we de plakkerige borden wegbrachten, riep ze:
,,Stapel maar op! Doodzonde om zo’n sfeertje weg te spoelen met de afwas.”
De stapels reikten tot het plafond in haar knalgele keukentje.

Ze gaf mij haar lila jurk.
,,Ik heb hem niet meer nodig.”
Ik voelde me voor het eerst vrouw. Ze keek me aan met haar fascinerende reebruine ogen en glimlachte breed en tevreden.

Toen ik mijn eerste bikini wilde, ging zij natuurlijk mee. Ze koerste regelrecht naar de badpakrekken en weerde een opdringerige verkoopster met zelfbewuste blik af. Resoluut greep ze een afschuwelijk badpak met cups en baleinen.
,,Doe eens aan.”
Ik durfde zo het pashok niet uit, dus kwam Rhae er in.
Ze zei niet: ,,Je hebt een figuur als een emmer.” Nee.
Ze lachte. ,,Wat een gruwelijk badpak! Wacht maar even!”
Ze kwam terug met een chocoladebruine satijnen bikini. Hij zat als gegoten op alle knelpunten.

We waren allebei verslaafd aan buiten, aan weer en wind, aan bomen en aan dieren. Uren liepen we in de regen met Tisco, haar dalmatiër en zochten we Johanna, een Belgische knol op in de wei. Druipend en stralend kwamen we dan terug.

Ik dacht dat Rhae en ik tot onze dood onafscheidelijk waren, maar er gebeurde van alles en we raakten elkaar kwijt.

Plots verschijnt ze in mijn dromen. Ze wuift tussen de appelbomen.
,,Anne.”
Huilend word ik wakker. Ik mis haar.
Ik vind haar.
Op internet.

Ze woonde in de Bijlmer en had er een kledingwinkeltje, No Budget. Wie geen geld had, gaf ze alles cadeau. Ze wandelde ‘s ochtends in de regen met haar nieuwe hond Gida, regelrecht in de armen van een moordenaar. Hij heeft haar schedel ingeslagen en haar doodgestoken. Om helemaal niets vermoordde hij Rhae, mijn vriendin, rasecht en rank als een ree.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

NB: een lezer attendeerde mij op een artikel met filmpje over Rhae van 16 augustus jl., ik zag het met tranen in mijn hart:
https://www.rtvnh.nl/nieuws/190822/geliefde-rhea-ann-bruut-vermoord-in-de-bijlmer-dader-nog-steeds-niet-ontmaskerd

Vandaag attendeert een andere lezer me op een uitzending van Hart van Nederland van 1 oktober jl., Rhae leeft voort in vele harten:
http://www.hartvannederland.nl/top-nieuws/2016/oude-moord-nog-steeds-niet-opgelost/

Mede door de serie blogs over mijn vriendin is er hernieuwde interesse in haar coldcase:
https://www.coldcasezaken.nl/rhea-ann-mattice

Als je meer wilt lezen over Rhae ga dan naar search rechtsboven en type:
seks – voorspel (1)

Het bericht Seks – droomoord 10 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zo gewoon, zo bijzonder, zo grappig, zo speels. De zon kwam binnen als hij de deur opende bij Rhae en bij Peter. Hij was zo vertrouwd met zichzelf, zijn gekke kop, zijn grote mond, zijn sliertige haren, Limburgs accent, rare woorden, grote handen, gekke voeten en bonkige lijf, dat ik in zijn licht wilde baden en bij hem wou zijn als de maan het overnam.

De intimiteit van dat grote bed in dat kleine kamertje, de oranje gloed van de gele en rode lampjes. De spelletjes strip poker, elkaar te slim af zijn, verliezen en winnen en grappen en grollen en weer een shirtje uit.
De vertrouwdheid van het lichaam, dat van hem, dat van mij, zo vertrouwd als een poes op je schoot. 
Je voelt de warmte, de zwaarte, de lichtheid, het vel, dat zachte, stevige vel.
De vrijheid die hij van nature had, sloeg op mij over. Mijn lichaam daalde in zichzelf.

Hij zou me de fijne kneepjes leren van het kneden, het rijzen en rusten, het proeven wellicht. Dat hoefde niet. Ze zaten al in me en kwamen vanzelf tevoorschijn.
Zoals hij daar zat op dat grote bed. Barstensvol humor, guitig en speels als een hond, als een kat. Boordevol rust, geen dwang en geen druk.
Hij liet me komen en gaan, hij aarzelde niet en twijfelde niet, hij keurde niet en fleemde niet, geen goed en geen slecht, geen meer en geen minder. Het was wat het was.
Hij zat in zijn handen en in het moment, hij ging erin op en ik zeilde mee.
Bevrijd van de vragen van goed en verkeerd, ontdekte ik spelenderwijs de fijne kneepjes van rijzen en rusten, het doen en het laten, het proeven en gloeien, het smelten en dan, dan zachtjesaan de diepe slaap…

… en wakker droom ik nu van dagen die vervlogen zijn en  klaarwakker vraag ik mij af, wat is er toch geworden van Paul en van Peter en Rhae…

wordt vervolgd

Het bericht Seks – les 8 verscheen eerst op Anne Vellinga.

De aantrekkingskracht tussen Paul en mij was van een onbekend soort. De wilde jongen en het wijze meisje zochten hun ontbrekende deel in de ander.
Na het zevende spelletje strip poker zat ik zonder vest en zonder sokken op het bed en moest Paul zijn laatste kledingstuk uittrekken. Ik voelde hoe schaamteloos vertrouwd hij was met zijn lichaam, wat mij vertrouwen gaf.
,,Heb je wel eens een naakte jongen in bed gehad?”
,,Nee,” zei ik.
,,Ben je nog maagd?”
,,Ja.”
,,Dan doen we vandaag de eerste les en gaan we daarna slapen.”

Tot mijn verbazing werd hij ineens heel serieus. Niets geen gezoen, gepaai, gefleem of aanraken, zoals vreemde jongens nog wel eens probeerden op de dansvloer. Meermaals sloeg ik een joch van me af die ineens zijn tong in mijn mond wilde steken.
Paul zat op zijn knietjes op het bed. Bloot, maar daar zag ik niets van.
,,Pak mijn hand eens.”
Ik had tientallen jongenshanden gepakt, als de sfeer ernaar was, de situatie, het verlangen, een verjaardag, een dans, een verliefdheid. Nog nooit had ik de hand van een jongen gepakt met vol bewustzijn.

Ik keek naar de stevige jongenshanden die rustten op een paar gespierde bovenbenen. De nagels kort en recht geknipt, haartjes glinsterend in het zacht oranje licht. Ik keek omhoog naar zijn gezicht. De grote mond die altijd alle kanten op danste, lag als een maansikkel in zijn gezicht. Zijn donkere ogen keken zo diep als mijn eerste vriendje kijken kon. Hij zei geen woord. Bewoog niet. Zat roerloos. We kregen kippenvel.

Ik stak mijn hand uit naar die van hem. Legde mijn hand op de zijne, een warme, stevige hand, gespierd van het deeg kneden. Het voelde heel gewoon. En toch spannend. Ik pakte zijn hand van zijn been en nam hem in mijn hand. Zijn hand nam de vorm van de mijne aan, als water in een kom, een poes op je schoot. Hij had zijn ogen dicht, de mijne volgden.
Ik voelde zijn hand in de mijne, de warmte, het kloppen van zijn bloed, of waren het kleine kneepjes, van mijn hand of de zijne? Het onderscheid was weggevallen.
Ik opende mijn ogen precies toen die van hem open gingen. Zachte bruine ogen. Tegelijk lieten onze handen los en de betovering. We keken elkaar aan alsof we wakker werden uit een droom.
,,Doe dan nou die jurk maar uit, dan gaan we slapen,” zei Paul.
Dat deden we. Lepeltje lepeltje.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – spel 7 verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Je maakt er vaart mee.”
In het aanflikkerende neonlicht zag Paul er uit als een verbleekt spook en ik als een wandelend vraagteken.
,,Ik dacht dat jij zo’n meisje was dat romantisch in het maanlicht wou lopen.”
Ik had geen moment aan romantiek gedacht. Ik dacht aan de rij meisjes voor zijn kippenhok en wou nou eindelijk wel eens weten wat er zo leuk in dat kamertje van hem was. Helemaal nu ik in zijn armen geslapen had zonder dat er iets was gebeurd. Met open ogen wilde ik erin.

Paul duwde zijn deur open. Hij zat niet op slot. Er zat niet eens een slot op. Binnen was net zo’n flikkerende TL-buis als in de hal. Het kamertje leek er kaal en klein en koud door. Het was precies zo’n kamertje als dat van mijn broer, een groot bed dat de halve kamer besloeg, rondslingerende kleren en gympen, stripboeken van Asterix en Obelix, lege flesjes bier, een omgevallen prullenbak en overal snoeren en lampjes, een pick-up, een radio en LP’s.
De enige stoel stond achterstevoren tegen een kast en was beladen met boeken en bakvormen.

Ik ging op het bed zitten en Paul deed de schemerlampjes aan, er zaten rode en gele bolletjes in, de TL ging uit, wat de kamer gelijk meer sfeer gaf, maar het bleef een kippenhok.
,,Zal ik wat voorlezen?”
Dat was wel het allerlaatste dat ik verwacht had. Hij pakte een boek onder de bakvormen vandaan, duwde mij verder het bed op, kwam naast me liggen en begon zo droog als een baksteen voor te lezen hoe je meel vermengt met water en kneedt tot soepel deeg.
Van de opgespaarde zenuwen schoot ik in de lach.
,,Ja, da’s lachen hè, dat dat in een boek staat, want je moet het doen, je weet iets pas als je het doet.”

Hij kwam half overeind, smeet het boek op de grond en ging met grootse gebaren zitten voordoen hoe het allemaal moest. Het meel en het water, het roeren en het kneden.
,,Een hoop jongens hebben er geen gevoel voor, alles mislukt onder hun handen, maar de mijne vinden het fijn om te kneden en ze voelen precies wanneer het deeg klaar is en dan moet je het de tijd geven, het moet rusten en rijzen en dan kneed je het nog een keer en kan het de oven in en langzaam heet worden en uitrijzen en bruin bakken en dan komt die heerlijke geur vrij.”
Ik kreeg zinderde zin meteen een brood met hem te bakken. Paul las de zin in mijn ogen.

,,Zullen we dan nu gaan strip pokeren?”
,,???”
Hij haalde een spel kaarten onder zijn bed vandaan en deed het voor.
,,Wie verliest doet iets uit tot een van ons niks meer heeft om uit te doen.”
,,En dan?”
,,Dan leer ik jou kneden.”

wordt vervolgd

Het bericht Seks – spel 6 verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Ben je wakker?”
De stem die altijd danste en bonkte en zweefde in zwierige wolken dwars door de ruimte, sloop zachtjes mijn oor in.
,,Mmm.”
,,Ik heb over je gewaakt, de hitte sloeg van je af en ging dwars door mijn huid, alsof we samensmolten en toen koelde jij af.”
In mijn rug voelde ik zijn hitte.
,,En nu ben jij gloeiend.”
Het bleef stil, langer dan ik van hem gewend was.
,,Vrouw toch! Ga eens heel gauw mijn bed uit! Ik heb een odol.”
Ik kreeg geen kans te vragen wat dat was, zijn sterke bakkershanden duwden me eruit. Ik had al mijn kleren nog aan behalve mijn schoenen en mijn trui. Beduusd raapte ik ze op, verliet zijn kippenhok en ging naar de schuur van mijn vriendin.

Rhae was al buiten. Ze stond voor haar schuur, kaarsrecht, de armen over elkaar en haar nachtelijke vlechtjes nog in. Ze keek hoe ik aan kwam lopen. Ze keek met haar onderzoekende blik.
,,Je ziet er beter uit! De koorts is gelukkig gezakt! En heeft Paul je met rust gelaten? Ik heb gezegd dat hij hier nooit meer hoeft te komen als hij je met een vinger zou aanraken!”
Rhae was een vriendin uit duizenden.

Eenmaal terug op mijn eigen zoldertkamertje bij Van der Leeden, een befaamd Wagenings muziekdocent, dacht ik aan Paul. De hele week. Als ik in mijn koude bed lag, miste ik zijn warme armen om me heen. Dus zodra het weekend begon, racete ik ijlings op mijn fiets naar het paradijs. Rhae wachtte me op met een spannende openingszin.

,,Paul heeft de hele week naar je gevraagd. Ik zei dat jij veel te slim voor hem bent, maar hij zei dat je zijn vrouw bent omdat je bij hem geslapen hebt en dat heeft hij nog nooit een meisje laten doen. Maar trap er niet in hoor, want gisteravond had-ie alweer drie meisjes achter elkaar.”
Mijn hart bonsde en mijn bloed tintelde en ik kon niet wachten tot hij uit de Maalderij en Bakkerij kwam. Dat duurde tot halverwege de avond. Ineens stond hij in de deuropening met die enorme grijns. Ik voelde me op slag raar worden en wist me geen houding te geven. Hij des te meer.
Hij begon een verhaal over een feest en allerlei fratsen die ze uitgehaald hadden. Van het ene verhaal kwam het andere tot Peter zijn hoofd uit het studeerhok stak.
,,Zeg nou maar gewoon wat je komt doen.”
Ik schrok van het vaderlijk optreden, Paul grijnsde dubbelbreed.
,,Ach Peterke, moette gij altijd nog leren? Kom Vrouw! We laten die twee lekker serieus bij mekaar.”
Het was of hij aan een springveer trok, zo snel was ik bij de deur.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 5 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Peter haalde Rode Libanon op een speciaal adresje in Wageningen, Rhae en ik waren spannend bezig met het plukken en verkruimelen van hennepblaadjes en dat ging allemaal de pijp in. Peter stak het tovermengsel in de brand tot het zachtjes gloeide. Hij nam een haal en gaf het mondstuk door aan Paul en Jos en Rhae en Rudy en Waldemar en tot slot het groentje.
Ik had nooit gerookt en zou het ook nooit doen, maar hasj was anders. Peter waarschuwde nog dat er twee werelden waren, eentje vóór de hasj en eentje daarna. Eén trek en ik zou nooit meer terug kunnen.
Ik wilde niet terug.

Ik kreeg het mondstuk aangereikt en zoog er voorzichtig aan. Toen er niets gebeurde nam ik een teug of ik het waterreservoir leeg wilde slurpen. Het begon te borrelen en te gloeien, rook stoomde mijn keel in, mijn borst brandde. Ik begon te hoesten, de rest te lachen, verder gebeurde er niets.

Na het derde rondje kregen we honger en stond ik op om boterhammen met pindakaas te maken in het gele keukentje. Kwiek liep ik naar de deur die zich almaar verwijderde en toen ik er eindelijk was, greep ik de deurkruk die er niet was, trok driest aan het vervangende touwtje en hield het in mijn hand.
Het touwtje had een eigen leven dat me niet eerder was opgevallen, het kwispelde. Dat wilde ik zeggen, maar in plaats dat er een woord uit mijn mond kwam, was het een lach die bulderend door me heen schudde. Ik had nog nooit zo gelachen en rolde stuiterend over de vloer. Iedereen rolde mee in tijdloos plezier tot we op de vloer in slaap vielen, kriskras.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik wist nu hoe het ging en nam een teug die me meteen in een andere wereld zwiepte. De psychedelische muziek ging over in kolkende beken met bloemen rondom, bloemen kregen gezichten en werden mensen. Ik kreeg geweldige ideeën. Dacht ik. Rhae en Paul waren onbereikbaar aan de giechel, maar Peter zat ook in de ideeën-wereld. Elke gedachte waarop we ons koncentreerden werd een geweldig idee, alleen konden we niets vasthouden, je moest meereizen.

Op mijn reis zag ik rondzwevende geesten. Dit vervulde me van onmetelijke vreugde. Ik had me altijd afgevraagd of er een niet zichtbare werkelijkheid was en nu was ik er. Ik wilde dit niet kwijtraken en zocht een stuk papier om het op te schrijven. Nergens papier. Zul je altijd zien. Gelukkig gingen de geweldige ideeën door en kreeg ik het volgende grandioze idee. Ik ging het vastleggen in mijn eigen geest. Vrijwel direct was ik in een ruimte vol onbeschreven bladen. Het moment dat ik ze zag, werd ik treurig. Ik wist dat het onbegonnen was dit gebied te betreden in de gewone werkelijkheid. Toen kreeg ik medelijden met de geesten, zij waren altijd onvindbaar.

Daar kwam het beste idee dat iemand ooit had gehad in mijn geest: ik moest de weg banen tussen beide werkelijkheden. Ik ging mijn gedachten uit en voelde hoe mijn hoofd zweefde op een spiraal, heel hoog. Ik keek rond en was in de kamer van Rhae en Peter, maar nu pas zag ik de schitterende lijnen van de tekentafel en de kachelpijp en hoe die elkaar versterkten. Ik begon te gloeien en het gloeien ging over in koken, ik werd vonk en vuur. Rondom doemden schaduwen op en galgenkoorden waaiden in de wind.

Ik gloeide zo hevig, dat Rhae het merkte en een thermometer haalde. Ze stopte hem onder mijn oksel en haalde hem er onder vandaan en deed hem er weer onder. Ik merkte dat niet, dat hoorde ik later. Ik had koorts, 38, 39, 40 graden. Bij 41 zag ik mijn eigen lichaam liggen op de grond. Ik zweefde hoog, ik viel diep. Een engel sloeg vleugels om me heen, tilde me op en droeg me door een poort naar een warme wolk.

Ik werd wakker met vleugels om me heen, voelde dat het armen waren, maar niet die van mijzelf.
Dat was de eerste keer dat ik met Paul in bed lag, zijn armen om me heen.

wordt vervolgd

Het bericht Seks – voorspel 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.