Karma

Ik kom mezelf tegen deze dagen. Mijn nek/schouder/arm blessure die schijnt voort te komen uit een groot dwars litteken op mijn rug van een operatie 30 jaar geleden.
De terugblik op de vrouwenlijn achter me.
Lukkie, aangereden door een auto op het fietspad dat ons huis met de bewoonde wereld verbindt en waar alleen bewoners en bezoekers mogen rijden.
Als karma bestaat, zit ik er middenin.

Mijn eerste trauma was het verlies van Peter, mijn poes, toen mijn broertje geboren was. Ik was drie. Peter legde haar jongen in de wieg en mijn broertje dreigde te stikken. In opperste nood voldeed mijn vader aan mijn moeders verzoek, hij, de grootste dierenliefhebber die ik ooit gekend heb, verdronk de poezen. Onwetend liep ik elke dag zover ik kon, tot de sloot des onheils, en riep Peter.
Op mijn 30ste maakte ik een reis met mijn vader en vertelde hij me zijn ergste daad ooit. Het verdrinken van de poezen. Hij hield ze onder water en het spartelen duurde veel langer dan hij voor mogelijk had gehouden.
Nog niet zo lang geleden vertelde mijn moeder haar grootste verdriet. Het aanhoudend roepen om Peter van haar dochtertje van drie.
Dit kan dus zeker aangemerkt worden als een traumatisch, dan wel karmisch moment.
Tien jaar geleden kreeg Zora twee zwarte kittens. Ze jankte. Er zaten er nog meer in, ze kreeg ze er niet uit. Naar de dierenarts. Die had een vervangster die een opwekkend spuitje gaf. Vrijdag 1 augustus 2003. De jongen kwamen er niet uit. De volgende ochtend perste Zora. We zagen iets dat vastzat. We trokken het er voorzichtig uit. Het was een dood katje.
Zondagochtend was Zora verdwenen. Twee kittens piepten in de mand. Ik ging Zora zoeken met blinde ogen. Blindelings liep ik het park in, een braak stukje grond waar een huis gebouwd zou worden. Kuilen, bulten, gaten. Ik liep regelrecht naar een gat met een huif van gras. Zora lag eronder. Vliegen rond haar bloedend achterste.
De dienstdoende dierenarts woonde ver weg. Hij was veearts geweest, maar zijn vrouw was overleden en hij wilde voor zijn dochter thuis zijn, dus was hij een dierenartspraktijk aan huis begonnen. Een man van de daad, die Zora onmiddelijk openmaakte en alles verwijderde wat haar op de rand van de dood had gebracht, een dood kitten, maden die rondkrioelden en haar opaten en ook de baarmoeder. Hij gaf haar geen levenskans en de poesjes ook niet.
‘Neem haar maar mee, dan kunnen ze thuis sterven’, zei hij.
Ik vroeg om kittenmelk. Dat had geen zin, een kitten dat niet gezoogd is, gaat niet uit een flesje drinken en zonder moeder gaan ze toch dood.
Maandagochtend was 1 kitten dood. Eentje leefde nog en schreeuwde om eten. We haastten ons terug naar de dierenarts. Kregen kittenmelk mee.
Elke 2 uur op 38 graden een flesje. Zora wilde niet in de mand liggen. We legden een warme knuffel in de mand en daar lag het kitten tegenaan.
Na een week lag Zora bij hem en dronk hij bij haar. Hij had geluk gehad. Lukkie.
Na zeven weken vroeg mijn moeder of zij het poesje mocht hebben. Als zij er niet meer was, had ik het poesje nog…

En dan wordt Lukkie aangereden voor haar huisje. Niemand heeft het gezien, maar de afgesleten nagels spreken voor zich.

De carroussel begint te draaien.
Dierenarts. Dierenkliniek Utrecht. Onderzoeken en diagnoses stellen.
Driemaal de vraag of ze door moeten gaan. Een van die keren ben ik in Noppes, de kringloopwinkel voor wat afleiding. In de herrie hoor ik niets en ga een deur door, een trap af die naar een kelder voert. Het moment dat de chirurg me vraagt of ze sedatie mag doen, word ik betrapt en moet onmiddellijk de kelder verlaten. Dat weiger ik. Ze willen me eruit sleuren. Ik houd de trapleuning vast en zeg dat het een kwestie van leven of dood is. Ja. op zo’n moment draai ik er niet omheen. De mannen gaan. Ik vraag wat sedatie is. Een soort narcose. Kort en goed, ik geef toestemming voor het vervolg.
Om 5 uur lig ik net even te rusten als de chirurg weer belt. Er is hoop. Zijn spierharnas heeft hem behoed voor inwendige breuken. Hij heeft veel pijn in zijn strottenhoofd en keel en gebrek aan zuurstof. Geen gat in de luchtpijp, maar in het strottenhoofd. Dit moet vanzelf dicht gaan. Geen operatie.

Mijn verslagen op mijn blog en facebook genereren heel veel sterkte en liefs. Dat doet mij goed. Een enkele goede vriend durft zijn waarheid te zeggen.
‘Je had hem dus ook gewoon thuis kunnen laten. Geen narcoses, geen vervelende onderzoeken, geen kosten.’

Ik ben blij dat een vriend dit durft te zeggen tegen mij. Het brengt aan het licht dat hij mijn vriend is en waar ik voor sta.

Langgeleden ontdekte ik dat nakaarten geen zin heeft. Het heeft geen zin terug te komen op eerder genomen besluiten en  handelingen. Wat gebeurt is aan de beurt en wat gebeurd is, is gebeurd.
Nakaarten brengt de neerwaartse spiraal op gang van goed en fout, spijt en schuld, vooroordelen en veroordelen.
Elke handeling heeft zijn eigen zin, het is de kunst de zin te ontdekken. Dat leidt naar de opwaartse spiraal van bewustwording.
Terugblikken heeft zin. Hoe is iets gelopen, wat heeft je handelen bepaald, hoe zit het in elkaar. Zo doe je ervaring op. Ervaren is leven

Een poes met helse pijn krijgt steeds meer stress. Drinkt niet, eet niet. Zoekt de dood. Dat heb ik ervaren met zijn moeder.
Lukkie leeft nog, en ik hoop dat het hem weer lukt.

Je kunt hem zien via zijn telepetpagina:
http://www.cameramanager.com/telepet/index.php#
gebruikersnaam: vellinga
wachtwoord: lukkie

18 thoughts on “Karma

  1. Kees Versluis

    Lieve Anne,

    ik keek net even bij Lukkie. Ze was druk aan het ruiken en stond als ik het goed zag op vier poten.. Ik zag haar niet eten of drinken en ging uiteindelijk weer liggen met haar linkerpootje eerst vooruit. Het beeld was niet zo duidelijk en wat schokkerig op mijn PC, maar ik zag ook steeds haar tong. Toch beter dan een kat die roerloos ligt?

    Reply
  2. anneketanneke

    Ook voor poezen kun je de engelen vragen om licht en kracht naar de zieke te sturen!
    Lukkie leek me Lucky… hiermee!

    Reply
  3. Annet

    oh verdarrie alles….

    mijn poezenkarma is gescheurd…

    en dan valt me op: een huif van gras (troostend mooi)

    en ik roep Moortje en Pedro

    (dikke ogen om Peter en de kitjes) ~ ~ ~

    en ik roep verder…..een holocaust aan poezen….

    liefs!

    Reply
  4. Edgard

    Al wat je van uit je hart doet, juist of mislopend is goed gedaan. Wat je doet olm anderen te overklassen geeft wrang gevoel naderhand.

    Reply
  5. Joke W-D

    Aangrijpende gebeurtenissen en verhalen.
    Ik had ooit een zwarte kat met een witte ring om z’n staart.
    We woonden aan een drukke weg en op zekere dag werd Karel aangereden, ik zag het hij dwarrelde als een vod om hoog en viel weer neer.
    Huilend bracht ik hem in huis, na weken in een doos met een dekentje bij de kachel te hebben gelegen, met af en toe wat water en geprakt voer kwam hij weer overeind.
    Jaren heeft hij nadien nog geleefd.
    Helaas hebben wij dit met veel katten meegemaakt en kwam het slechter af dan met Karel.
    Ik wilde nu even naar Lukkie kijken maar ik denk dat iemand tegen de webcam heeft gestoten want ik zie alleen tegels en een slangetje.
    Veel sterkte toegewenst en wat betreft het ‘ je had hem net zogoed thuis kunnen houden’ nog even dit: wij zeggen altijd als je alles van te voren weet kan je met je broek wel paling vangen.
    Hartelijke groet van Joke W-D.

    Reply
  6. athy van meerkerk

    er is nooit fout of goed, dat heb ik lang geleden al geleerd.je doet wat er gedaan moet worden en soms kom je er achter dat je het misschien anders had kunnen doen.en had ze thuis kunnen blijven?had jij een voch tinfuus kunnen aanleggen.lukkie is lukkie, op de juiste plaats.er is hoop.

    Reply
  7. Anne Post author

    Hij heeft gegeten! We mogen hem halen om 20.30!
    Dank jullie allemaal voor alle beste wensen, de wil, het vertrouwen, riemen onder het hart en reiki die op afstand gegeven is…
    Hapje eten en op naar Utrecht! <3 🙂 🙂 🙂 <3

    Reply
  8. Ron Vonk

    Katten-powezie…

    ===

    Voor Lukkie…

    Met je negen levens
    kwam je hier, zonder zorgen
    want er was geen morgen
    enkel vertier…

    Onverschrokken besprong je Anne’s deur
    bomen, hekken, schuttingen, mannen
    vong adelaars, schapen, ratten, hele vierspannen
    zuchtten onder jouw terreur…

    Omineuze nachten in Hoorn
    waren een verschrikking, onder
    jouw regiem, je was als de dood, geboorn
    wandelend, in de kiem…

    Infaam, vond je nu
    je meerdere in een vuig
    menselijk voertuig
    onkwetsbaarheid perdu…

    Eerst links, dan rechts misschien
    dan weer links, kijken
    niet aan jou besteed
    kleine held, gezien…

    Kommer en kwel
    bracht je, naast plezier
    al ben je nu niet hier
    Anne ziet, en hoort je wel…

    Aanstonds mag je weer
    naar huis, al is het daar niet pluis
    het verkeer is killing, langs het tuinpad
    geen heren, in het verkeer…

    Toch mag je spreken
    van mazzel, in jouw geval
    Anne is jouw geluksgetal
    je mag haar potje breken…

    Mooie Kat…

    Reply
  9. Ron Vonk

    voor de kenners: acrostichon… ook nog…
    wat een uitslover ben ik toch…
    en dat alles, voor een aangereden kat…

    ik zeg: dit is een opzichtige poging om menselijke aandacht te krijgen van het menselijk ras… ik kan het weten: ik hoor een klagende miauw in de verte, achter die dichte deur…
    ga ik die deur openen, als een wandelend kattenluik?

    ….

    Reply
    1. Anne Post author

      MOOIE KAT
      wat een verrassing
      ik zie hem
      in jouw gedicht
      en in zijn mandje
      piepend als een deur
      we zijn gelukkig
      samen
      ……..
      dankjewel Ron, dichter aan de rand van het ravijn
      waar diep emoties zijn

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *