Het begon ermee dat ik vloerkleden weefde in De Spoel in Amsterdam. Al gauw was bekend dat er in dat zaakje kleden geweven werden in alle kleuren en materialen. Dat kwam door Ed. Hij was muzikant en eigenaar. Hoe die man mijn talenten eruit wist te stampen. Als een klant zich in het piepkleine winkeltje tussen de weefgetouwen, spinnewielen en balen wol door wurmde, rustte hij niet voor de goede man of vrouw bepakt en bezakt de winkel uitging. Hierbij waren mijn slapende talenten onontbeerlijk.
‘Onze verfster, onze weefster, onze ontwerpster…’ die kon alles wat de mensen wensten. De grootste wens bleek het verwerken van de haren van overleden dierbaren, katten, honden, cavia’s, mensen, in iets tastbaar geweldigs. Dan moesten ze bij mij zijn. Vanaf week twee dat ik daar werkte. Als ik niet aan het spinnen of weven was, stond ik te roeren in dampende verfketels op het plaatsje achter de winkel. Elke kleur. Op het oog. Op gevoel.
Vloerkleden waren geliefd. Vooral grote die niet enkelvoudig op een getouw opgezet konden worden, dus moest dat dubbel. Volgens Ed geen probleem voor zijn weefster. Als de klanten het resultaat wilden zien, zette Ed het verkeer in de straat stil, opdat het kleed op ware grootte getoond kon worden. In dit winkeltje kon alles. We gaven kursussen hoeden maken, spinnen, weven, Ed speelde gitaar en zodra er een klant kwam zong hij ‘Anna!’ een variatie op vele liederen. Verder vertelden we sterke verhalen, lachten ons slap en dronken liters koffie.

Ik vergeet de hele Sangria. Die kwam om de hoek kijken door Nico. Ik was draden voor een nieuw kleed aan het opzetten, toen Nico binnenkwam. Oranje sweater, mooi dik haar op schouderlengte. Hij plofte neer op een baal wol alsof hij bij het meubilair hoorde, draaide een sjekkie, pakte zijn mondorgel en begon met Ed te spelen. Na een kwartier zei Ed dat hij Anna moest helpen met de draden. Het was altijd veel werk om de schering klaar te krijgen. We waren nog geen tien minuten bezig of we waren verliefd. Dat gaat echt snel aan een getouw. De een steekt het touwtje door het gaatje en de ander trekt aan het touwtje, ondertussen fantastische verhalen over Picasso, Plato en planeten. We gingen gelijk na het werk poffertjes eten en waren gelukkig. Toen hij een paar weken later zei dat hij naar Spanje ging met zijn broer voor paëlla, wilde ik gelijk mee voor hem, maar ik zei Sangria. Voor je het weet ben je te close, en als er een ding was wat Ed ons inpeperde was het ‘not to close’.

Nico wilde mij graag mee, maar hij had al afgesproken met zijn broer en met Vincent en om dan ineens een vrouw mee te nemen? Dus gingen we met zijn afgetrapte Renault naar Zeist, naar zijn broer. Onderweg zag ik heel wat asfalt onder me wegrollen door de verrotte bodemplaat. Die oude Renaultjes hadden dat.

John bleek een klein kereltje met een enorm bed op boomstammen. Dat had hij zelf getimmerd, zoals hij alle schilderijen aan de muur zelf geschilderd had. Ik dacht meteen aan Napoleon. Hoe kleiner, hoe meer er in zit. John had ook zijn idee over mij. Ik mocht mee. Zonder bagage, want dat zou de auto niet houden. Toen hebben we met zijn vieren geld bij elkaar gelapt voor de vering, want we wilden toch alle vier wel ìets mee. Een tent bijvoorbeeld. Daar zou ik voor zorgen en daar hebben we nooit gebruik van gemaakt. We hebben één keer in een hotel geslapen, in Parijs en verder in onze slaapzak onder de blote hemel, in Spanje.

Meteen in Parijs was al duidelijk dat we elkaar nodig hadden. We hadden namelijk eerst een goedkoop hotel gezocht en toen een druk plein waar we het befaamde broodje patat konden nemen. John bleek een uitmuntend chauffeur, met zijn staat van dienst als chauffeur bij Demeter. Hij kon auto’s ook repareren, wat goed van pas kwam toen de auto het begaf op een druk verkeersplein. Doodgemoedereerd stapte hij uit, deed de motorkap omhoog en had enkel oog voor bouten en moeren en vet. Het langsrazende en opstropende verkeer raakte hem niet. In 7 minuten had hij de auto gefixt.

Nu alleen het hotel nog. Hadden we toch geen van allen op de straatnaam gelet, zelfs de naam van het hotel was ons niet opgevallen. Dat zou geen probleem zijn geweest, als we onze schamele bagage niet op de kamers hadden achtergelaten. Parijs heeft veel goedkope hotelletjes. Welke was het? Waar?
Toen bleek dat we alle vier op andere zaken gelet hadden op de heenweg en die zaken gingen we op de terugweg langs in omgekeerde volgorde. John wist van bochten, Nico van tekstborden, Vincent van muziekwinkels en ik van plantenbakken en bomen. Zo kwamen we precies voor de deur van het hotel uit.

Voor we bij de Sangria zijn, is nog een hele weg.

Intussen kun je alvast in de juiste stemming komen met de Paella Party: https://annevellinga.nl/2012/09/25/paella-party/

Het bericht Sangria verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees zou met zijn voetbalvriend naar het Ajaxstadion om de thuiswedstrijd tegen Rostov te zien, maar blijft bij mij omdat het onze trouwdag is. Dat zegt wat. Doet wat. Ik weet hoe Ajax hem na aan het hart ligt, ken zijn verhalen, emoties, liefde voor Ajax, de Ajaxjeugd, het spel, de tactieken, de problemen van een kleine voetbalnatie en nog veel meer wat mijn ene oor ingaat en het andere uit. Ajax zegt mij niets, dit gebaar zegt mij alles. Voor het eerst in onze historie ga ik naast hem zitten kijken naar voetbal, naar Ajax.

Het begint met 22 miljonairs op een groene mat. Ze hebben stuk voor stuk bijzonder kleurrijke schoenen, buitengewone tattoos en grappig haar waar dure kappers lang aan gewerkt hebben. Vrij snel heb ik door dat Ajax naar links moet en Rostov naar rechts. Het valt mij op dat de Ajaxieden de hele tijd de bal hebben en die behendig tussen de benen van de Rostovs naar een makker schieten. De Russen zijn langer, ouder en trager, de Ajaxjongens zijn opdonders die als palingen overal doorheen schieten. Alleen krijgen ze de bal er niet in. Pech en onervarenheid, lijkt mij.

Dat is de eerste wedstrijd, eindigend in gelijkspel, 1 – 1, wat gelijkstaat aan een overwinning van Rostov als het hierbij blijft, omdat zij hun goal gemaakt hebben op vijandig terrein. Ajax zal op hun terrein moeten winnen om te winnen of een gelijkspel moeten maken dat hoger is dan 1-1, want bij 2-2 lijkt de stand gelijk, maar heeft Ajax er meer gemaakt op vijandig terrein. Leert Kees mij.

Gisteren was de beslissende wedstrijd. Eindigend in een 4 -1 overwinning van Rostov. Ik zag de blijdschap van de Russen en gunde het hen. Ik zag en voelde de teleurstelling van Kees. Hij ging van vertrouwen en hoop door een dal van irritatie, nijd en spijt, eindigend in apathie. En toen moesten we de commentaren van Gullit en de Boer en Claassen en Bosz nog horen.

Dan had ik het makkelijker.
Ik zag een jong elftal dat de schwung en de spirit miste van de eerste helft van vorige week. Als de spirit er niet is, lukt niets. Je moet de geest krijgen. Zonder geestdrift wordt het niks. Dat zag je bij Rostov, zij kregen de geest in hun stadion gevuld met hoopvolle Russen en 23 Ajaxfans. Je zag de energie vliegen door hun voeten en benen. Ballen luisterden naar deze energie en kwamen waar ze bedoeld waren, terwijl de bal afketste van de geschrokken Hollandse voeten en niet deed wat gewild werd.

Ik herken dit in mijn huidige klussen. Ik doe dingen waar ik niet ervaren in ben, ik schuur en schilder verrotte planken, wied en snoei en krab in de grond, waarbij mijn rug en benen protesteren, ik mezelf verwond en dan ineens gebeurt het, iets neemt het over, vermoeidheid verdwijnt, pijn lost op, ik ga als een speer, de kwast, de tuinschaar, het snoeimes doen wat ik wil. Bij mij is dat een kwestie van geduld en doorzetten.

Het zou mij niet verbazen als dit ook geldt voor Rostov en Ajax. De oude garde heeft lang gewerkt om zover te komen. De pech van Ajax is dat het de ploeg van een klein landje is. De veelbelovende spelers worden voor miljoenen weggekocht door de grote voetballanden. Ajaxieden hebben weinig tijd om de geest te krijgen. PSV doet dat slim met een of meer oudere spelers in een jong team. Zo’n ervaren man houdt de spirit hoog als het even tegen zit.

Ajax is een opleidingsploeg, als ik Kees mag geloven de beste ter wereld. Dat betekent dat hier een moeilijke taak ligt voor de coach, in dit geval Bosz die het bij Vitesse heel goed deed. Hij wist van een stelletje ongeregeld een team te maken.
Mijn sympathie had hij vanaf het moment dat ik hem zag. Gisteren vond ik hem een aangeschoten hert. De handdoek ligt in de ring. Ik hoop dat Bosz hem oppakt en het moreel van zijn jongens samenbindt. Wat ze presteerden in de eerste helft tegen Rostov getuigt van frisse moed en saamhorigheid. Sport op zijn mooist.

Hier een ander verhaal over Ajax van een paar jaar later:
https://annevellinga.nl/2019/05/09/ajax-2/

Het bericht Ajax verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze had zoveel lekkere hapjes gemaakt dat ik meteen vroeg of ze die kon fotograferen met de recepten erbij, want als je haar geloven mag, is alles hoep hoep hapklaar. Dat willen wij ook!
Goed. Het schilderen. Wat gingen we nu weer eens voor leuks doen?
Ter voorbereiding had zij twee leuke schilderdoekjes gekocht met een witte losse lijst erom. Dan is het gelijk af als het af is. Voor het af was, moesten we aan de gang. Met verf en penseel. Let wel, penseel. Dat is een dunne kwast. Voor op een klein doekje. Meestal werken wij op grote doeken met grote kwasten en beginnen domweg. Vandaag niet.

Zij had het idee een verhaaltje te schilderen op dat minuscule doekje van hooguit 30×30 cm. Toevallig heeft Titi Smit, mijn schilderdocent op de Blauwe Schuit, ons geleerd ook eens vooraf een titel te kiezen i.p.v. achteraf. Dat gingen wij blij in de praktijk brengen. Een titel. Een doel. Een verhaal. Maar. Welk verhaal? Welke titel?
Als je het zelf niet weet, zijn er 1000 kaartspelen die het weten. Zij had twee van die spelen, waaruit wij niet konden kiezen, dus trokken we uit ieder spel een kaart. Die kaart vonden wij niet leuk. Iets met spijt en iets met rouw. Zo ging het een tijdje door, tot we elk drie kaarten hadden. Drie!
Die van haar ben ik vergeten. Helaas. Ik had Drie-eenheid, Zegen en Liefde.

Hoe schilder je daar een verhaal van? Vader, moeder, kind viel af vanwege vader, moeder, kind. Die passen niet op zo’n klein doekje met een penseel. Lepel, mes en vork. Zon, maan en sterren. Ineens kreeg ik een idee. En zij ook. We gingen aan de gang. Tubes uitknijpen op onze paletjes, een plastic wegwerpbordje. Verf aan het penseel en dat op het kleine doekje smeren. Nu had ik nog nooit een penseel gehanteerd, alleen die immense platte kwasten en het doekje bleek bij ons allebei afstotingsverschijnselen te hebben, wat het in beeld brengen van de zegen van liefde niet vereenvoudigde, maar de drievuldigheid der liefde treffend illustreerde.
Je gaat door vuur en je gaat door water met husse husse husse je hart ertussen.
Je vliegt op vleugels en je zwemt op vinnen en daartussendoor lekker k(l)ussen.
En dat alles op 30x30cm. De basis is gelegd. Af is het nooit.

http://www.titismit.nl/home/2

Het bericht Alles is liefde verscheen eerst op Anne Vellinga.

Leonard Cohen heeft dat oerwijs prachtig bezongen. Als je daarnaar luistert, gaat je vonkje weer gloeien:

‘… there is a crack in everything
that’s how the light gets in…’

Hier kun je het horen: https://www.youtube.com/watch?v=6wRYjtvIYK0&list=RD6wRYjtvIYK0

Wat mijn geloof, hoop en liefde sterkt op een dag als vandaag, zijn al die kaarsjes die we allemaal aansteken bij ons thuis op de tafel, in de vensterbank, op straat, hier, in Parijs, overal. Als het duister zich laat gelden, steken wij het licht aan! Natuurlijk knallen de tranen uit onze kop en waren gedachten van angst en wantrouwen rond. Maar daar laten we ons niet door overmeesteren. We steken kaarsen aan, een krachtig symbool van ons innerlijk licht van bewustzijn dat alles draait om liefde.

Ik ben opgevoed zonder geloof in een god, maar met geloof in de mens. Dat geloof zit diep verankerd.
Ik had een moeder die verschrikkelijke trauma’s opliep in haar kindertijd. Ze kon hier meesterlijk over vertellen. Door haar verhalen had ik het geluk al heel jong de samenhang te zien tussen verleden en heden, hoe vroegere angsten huidig gedrag generen. Het maakte me nieuwsgierig naar de drijfveren van mensen. Ik vroeg het rechtstreeks, wat me niet altijd in dank werd afgenomen.
Ik was zes toen ik Moeke, de moeder van mijn moeder voor het eerst zou zien in Groningen. Ik was de hele treinreis zenuwachtig. Aangekomen in het huisje in Groningen, stapte ik op Moeke af en stelde haar mijn vraag: ‘Moeke, waarom heb je mijn mama zo geslagen?’

In ieder mens schuilt een verhaal, het pad dat hij gegaan is, en geen pad is vrij van uitdaging. Als je je verdiept in het verhaal van de ander, kun je niet anders dan hem liefhebben. Op een gegeven moment heb je het verhaal niet meer nodig, dan heb je gewoon lief.
Ik denk aan Amma die elk mens omarmt met liefde.
Door haar liefdevolle omarmingen zijn heel veel mensen genezen van hun tekort.
Hier een kort filmpje hoe zij ermee begon toen ze 9 jaar was, een belangrijke leeftijd in ieders biografie.

http://www.amma.nl/de-wereld-omhelzen/humanitaire-hulp

De grootste uitdaging waar wij in deze tijd voor staan is om het duister lief te hebben… en om te beginnen licht te werpen in de duisternis.
Jawel.
Wat drijft mensen te doen wat ze doen, hele jonge mensen vaak nog, wat heeft hen zo gemaakt, wat is hen overkomen, hoe kon dit gebeuren. Waarom zijn ze zo verbitterd, zo woedend, zo blind, zo vol teleurstelling, verdriet, tekortgedaan zijn, angst.
Wat kunnen wij doen…

Ik denk aan de grote genezer die wonderen volbracht en wijze woorden sprak:
‘Al ware het, dat ik de talen der mensen en der engelen sprak, en de liefde niet had, zo ware ik een klinkend metaal, of luidende schel geworden.’

Hier een luchtige vertolking van Herman van Veen:

Vandaag zijn wij een beetje doodgegaan.
Wij laten ons niet kisten.
Wij staan weer op.

Het bericht There’s a crack in everything, that’s where the light gets in verscheen eerst op Anne Vellinga.

Om te beginnen doe ik dingen die Iris doet. Daar ben ik al maanden mee bezig en verklap ik niet en je komt er ook niet achter door de blogs van het afgelopen jaar te lezen, misschien ook wel.
Ik heb inmiddels een goed beeld van Iris, haar uiterlijk, bezigheden, afkomst, omgeving en intussen voel ik mee hoe zij simpele dingen als de afwas ervaart: het water voelt warm of koud, soms is het een rot klus en soms is het juist lekker om het warme water tussen haar vingers te voelen en erbij weg te dromen.
Dat schrijf ik niet allemaal op, maar moet ik me wel bewust zijn.

Naarmate ik vertrouwd raak met haar wordt het inleven interessanter. Hoe zou Iris reageren op simpele situaties: de trein net gehaald of gemist. Juichen of janken.
Haar gemoed kom naderbij, maar inspireert nog niet tot een roman.
Wat mij boeit, zijn relaties. Ik ben vooral benieuwd in de aard hiervan. Hoe verhoudt zij zich tot de ander, welke complicaties, consequenties heeft dit?

Terwijl ik me verplaats en verdiep in Iris, gebeurt er van alles in mijn eigen leven.
Sinds Sophie en Eva zijn verschenen heb ik veel signeersessies en krijg ik vaak vertrouwelijke verhalen te horen.
Op zeker moment vraag ik me af hoe Iris zou reageren.

Om hier feeling mee te krijgen maak ik collages. Het leuke hiervan is het speelse proces. Je doet maar wat en dat is leuk.
Het begint met een stapel tijdschriften, daar scheur je plaatjes uit die je aanspreken. Vervolgens schik je die tot het goed ‘voelt’. Dan plak je het vast.
Het wonderlijke is, dat de focus waarmee je begint meedoet. Dat heb je niet in de gaten als je bezig bent, dat onthult zich daarna. Ook zo leuk.

In deze collage bijvoorbeeld zie ik pas de volgende dag de gouden bergen links. Daar ging het levensverhaal over! Het verleden was goud en daar is niets van over. Ik zie nu ook de pluisjes rechts, bijna niets. Maar in pluisjes zit wel weer zaad voor de toekomst.
Zo zie ik almaar meer in zo’n collage, ofwel, ik sta langer stil bij het levensverhaal, dat begint te leven voor me.
Daarmee ben ik nog niet in de ziel van Iris. Maarrr…
In een vervolg gesprek merk ik dat ik anders luister en reageer. Zomaar zit ik op de golflengte van Iris.
De weg is gebaand.

Het bericht Op weg naar Iris, mijn derde roman verscheen eerst op Anne Vellinga.

In Westkapelle, zijn verbanningsoord, besefte hij hoe hij telkens weer gedwarsboomd werd en zich moest schikken in zijn lot.
Als kleine jongen had hij de vrijheid gevoeld, een vrijheid die niet gekleed was in het rood, maar in het groen. Uren dwaalde hij door de bossen. Wat begon met een toevallige ontmoeting met konijntjes in een cirkel, roffelend met hun achterpoten om het gevaar van zijn komst kenbaar te maken, mondde uit in passie voor de natuur met wonderbaarlijke ontmoetingen met uilen, spechten, torenvalken en zelfs een adelaar, een zeearend.

In het voetspoor van Thijsse was hij naar Texel gegaan om de natuur waar te nemen en onderwijl de kost te verdienen als onderwijzer in Den Hoorn. Hij had er een teleurstellende liefde met Marina, was er ontslagen en had in zijn verdriet een uitweg gezocht. Op zijn 22ste had hij willen emigreren naar Verweggistan, barstensvol natuur, Canada. Dat was niet doorgegaan door naweeën van de oorlog, altijd weer de oorlog.

Zonder inkomsten had hij niet op Texel kunnen blijven en was met hangende pootjes teruggegaan naar zijn ouders in Arnhem. Daar was hij op het idee gekomen een nieuwe emigratiepoging te wagen, naar Joegoslavië. Ging ook niet door.

Tegen de stroom in was hij blijven solliciteren. Bijna was hij aangenomen op Artis om de aquaria in te richten en te onderhouden, een droombaan. Kozen ze op het laatste nippertje voor zijn vriend die geen idee van ecologische systemen had maar wel een hele grote charismatische mond.

Hij kwam terecht in de volgende uithoek van Nederland, in Nieuw Amsterdam. Hij was er aangenomen als onderwijzer en vond er een goed kosthuis. Daar ergens hoorde hij van Kolman in Groningen. Kolman was geen kamergeleerde zoals zijn eigen vader, Kolman ging de boer op, letterlijk! Deze man liet zich niet ringeloren door de overheid, hield zich niet gedeisd, maar ging er tegenin! Kolman hield lezingen voor volle zalen, maakte plannen met Fré Meis, mobiliseerde de arbeiders en leidde de stakingen die de Groningers berucht maakten. Kolman hoefde maar op zijn motorfiets langs de enorme boerderijen te rijden, zijn arm te heffen en alle landarbeiders legden het werk neer tot de eisen ingewilligd waren. Kolman werd zijn nieuwe held.

Hij was op de fiets van Nieuw Amsterdam naar het noorden gegaan naar een weekend van de jeugdbeweging. Daar zag hij een meisje met dansende krullen en een gitaar, die met haar verhalen en humor iedereen aan het lachen kreeg. Hij was op slag verliefd. Toen ze na een regenbui met zijn allen het bos ingingen, zocht hij haar aandacht. Hij ging aan een tak hangen pal boven haar, de druppels vielen als een gordijn over haar heen, het begin van hun liefde. Aaltje heette ze.

En hier zat hij, in Westkapelle, de andere kant van het land, maar wel in een eigen huisje, met werk als onderwijzer en met zijn Aaltje, de dochter van Kolman. Samen konden ze alles aan…

Het bericht Helden – Kolman (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

De melancholie van de dingen die voorbij zijn, voorgoed, is vooral zo ervaarbaar met het sterven van een dierbare. Met het heengaan van Aal, alweer meer dan 13 maanden geleden, mis ik haar, mis ik de herinneringen die we samen deelden. Nu zijn die herinneringen alleen van mij – wat een groot verschil maakt.

Lopend met haar door de velden, de lange paden die Nederland rijk is, haalden wij herinneringen op aan haar kindertijd, ouders, de oorlog, het Deliplein, Westkapelle, mijn vader, de vakanties, onze rijkdom en armoede, alles wat ons te binnen schoot – in dat samen leek het of dat wat verdwenen was, opleefde en aanwezig was – alsof de ziel in het vangnet van onze aandacht landen kon.

Dat is weg in je eentje.

Misschien is dat het mysterie van mensen van je verleden, dat je een tijdsgewricht samen hebt meegemaakt op dezelfde plaats, waardoor verleden oprijst uit de as, even – niet enkel wat gebeurd is, de herinnering daaraan, maar ook dat deel van jou dat toen aanwezig was, totaal, zonder weet van wat komen zou.

In het missen van mijn moeder, mis ik ons, mis ik mijzelf, of eerder nog, liever nog, de liefde die zij voor mij voelde, die ze me gaf, het vertrouwen, enthousiasme, de stimulans, het luisterend oor, de onvoorwaardelijke schoot waarin ik mijzelf verliezen kon en die ik nu probeer op te vissen uit het kristallen meer van herinnering…

Het bericht Melancholie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Reis door Rumsiki en het Kapsiki gebergte bij de Kirdi stam in het uiterste noorden van Kameroen, 1988

Het is niet vreemd dat juist nu, in deze bewegingsloze tijd, mij een voorval te binnen schiet van een jaar of vijf en twintig geleden, van een van onze trektochten door West Afrika. Met een vriendin reisde ik voornamelijk naar nog onbekende gebieden. Zo trokken wij destijds naar het bergachtige noorden van Kameroen.

DE KIRDI

Het gemakkelijk begaanbare eerste stuk van het Kapsiki gebergte werd nog wel af en toe bezocht, maar verder weg werd het onherbergzaam; de Kirdi die de bergen bevolkten, leefden daar nog primitief in lemen hutten met rieten daken. Ze spraken alleen Kirdi en waren voor ons dan ook onverstaanbaar.

Na 3 dagen zoeken in Mokkolo, vonden we Bartouk, een Jongeman, die het Kirdi en ook de Franse taal machtig was. Hij vergezelde ons graag op onze tocht. Onze bagage lieten we achter in Rumsiki in de hut van Bartouk’s ouders, die aan de voet van het gebergte woonden.
Zo trokken we enkel met onze kleine rugzakken, waarin de hoognodige attributen, het onherbergzame Kirdigebergte in, waar we klommen van dorp naar dorp. In de nacht mochten we meestal slapen in een van de hutten van een dorpsbewoner. We maakten er veel mee en we ontmoetten de meest bijzondere mensen.

VAL IN DE NACHT

Het was de derde nacht, we sliepen in de hut van het dorpshoofd ieder aan één kant op een stenen opbouw bedekt met een baal stro. Er waren geen ramen, het was er aardedonker. In de avond en nacht gebruikten wij zonodig onze zaklantaarns. Mijn zaklantaarn legde ik voor de nacht altijd naast me op bed.
Tegen drie uur moest ik heel nodig plassen.
Plassen moest buiten een eindje van de hut vandaan. Wc ‘s zijn er uiteraard niet. Je gaat op een tamelijk recht rotsblok iets door je knieën en dan laat je gewoon Gods water over Gods akker (in dit geval rotsblok) stromen…

Kortom, ik zocht mijn zaklantaarn al enige minuten tevergeefs…. Ik kon het plassen echt niet langer uitstellen.
Urine op een stromatras bij zo ‘n slordige 40 graden warmte, leek me niet een echt prettige combinatie.
Zonder lamp naar buiten dan maar!
Heel voorzichtig, voetje voor voetje de bodem onder mij aftastend, schuifelde ik van rotsblok naar rotsblok, naar een plek achter de hut.

Na de verlossende plas gleed mijn blote voet van de steen waarop ik gehurkt zat in een onnatuurlijke draai.
Ik gaf een gil van de pijn, waardoor mijn reisgenoot, wakker geschrokken, met haar zaklantaarn naar buiten kwam. Ze trof mij aan met mijn billen op een rotsblok te midden van mijn eigen plas terwijl mijn linkervoet er wat vreemd bij hing. Bovendien was de voet ontzettend in omvang toegenomen; zoveel zelfs, dat mijn gymschoen er niet meer omheen bleek te kunnen.

Wij waren drie dagen klimmen en dalen van de bewoonde begaanbare wereld verwijderd, het was aardedonker en het was drie uur in de nacht.
De paniek sloeg toe.
Omdat staan niet meer lukte, schoof ik mezelf op mijn billen, stukje voor stukje terug naar de hut, waarbij ik mijn handen gebruikte om me telkens even op te drukken.
In hevige paniek hebben we daar nog twee uurtjes doorgebracht, tot om vijf uur onze gids kwam.

Het aanvankelijke plan was om vijf uur beginnen met klimmen om dan tegen de avond twee dorpjes verder aan te komen. Na, op advies Bartouk, mijn voet in een lemen kruik met ijskoud bronwater te hebben gestoken werd het duidelijk dat hij niet zou slinken.
Volgens een inderhaast opgesteld rampenplan zouden wij nu uitwijken naar het nabijgelegen dorpje Killi .
Ik zou blootsvoets, voorzichtig op mijn billen achterwaarts omhoog klimmen. Er was in dat dorpje namelijk een oude man, die mij misschien zou kunnen helpen, aldus onze gids. Deze oude man was onze enige kans om nog op tijd bij het vliegtuig te geraken.

Een hele processie vrouwen begeleidde ons de laatste paar honderd meter over een zandpad tot aan de hut van de medicijnman. Ik kon alleen maar hinkelen; vier hinkels, weer staan, iemand vasthouden, weer vier hinkels enz. Tenslotte kwamen we aan bij de medicijnman die zowaar handgemaakte stoelen had waarop ik meteen mocht zitten. Hij nam plaats tegenover mij en ik moest mijn been op zijn schoot leggen.
Hij bestudeerde mijn voet. De enkelband was verrekt en een middenvoetsbeentje gebroken, voor zover ik het begrepen heb. Hij overlegde eerst in de Kirdi taal met onze gids. Daarna sprak hij tegen mij en onze gids vertaalde.

‘Ik kan je helpen, maar …..dat doe ik dan op onze manier, wil je dat? ‘
‘Ja,’ zei ik, ‘natuurlijk wil ik dat. Ik heb niets te kiezen. Er is geen dokter en geen ziekenhuis, dus slechter kan het niet worden lijkt me.’
‘Als je ‘ ja’ hebt gezegd,’ aldus onze gids, ‘dan blijft hij doorgaan, wat je ook doet. Je kunt er niet op terugkomen’ ‘Hoe bedoel je dat,’ vroeg ik, ‘en waarom zou ik erop terug willen komen? ‘
‘Dat zul je wel merken,’ lachte onze gids.
Ik was er niet gerust op. Maar wat viel er verder te kiezen. Ik had de keuze tussen deze medicijnman of niets, meer zat er niet in. Ik stemde dus toe.

De oude man nam mijn voet. Met een groen smeerseltje waar nog plantenrestjes in zaten begon hij ongelooflijk hard te wrijven, te duwen en te kneden. Ook draaide hij aan de voet en drukte heel hard tegen de hiel. Ik probeerde tevergeefs mijn voet terug te trekken maar hij was sterk en bleef doorgaan. Ik schreeuwde van de pijn, ik huilde en smeekte hem om op te houden. Hij leek doof en bleef onaangedaan doorgaan.
Mijn reisgenoot, ook helemaal in paniek geraakt, schreeuwde mee, ‘waar ben je aan begonnen. Zeg hem dat hij op moet houden, straks moet je voet nog geamputeerd en we komen hier nooit meer vandaan!’

Opeens voelde ik een soort klik in de wreef van mijn voet.
De oude man moet dat onder zijn handen ook gevoeld hebben; ‘ahaaaa!’ riep hij tevreden.
Hij ging nog even door en dan hield hij mijn voet tussen zijn twee handen stevig vast, alsof hij alle botten in elkaar wilde drukken. Dan liet hij mijn voet los en ging weer in conclaaf met onze gids.
Mijn voet en enkel klopten en brandden, de pijn zat overal en was erger dan daarvoor.
‘Jammer,’ dacht ik spijtig, ‘dat ik dit heb toegelaten. ‘
De oude man klopte me op de schouder en riep iets dat ik niet verstond.
‘Je moet nu opstaan en lopen!’ vertaalde onze gids.
‘Dat kan absoluut niet,’ gilde ik, ‘is hij nu helemaal gek geworden. Het is nu erger dan daarvoor!’
Onze Gids en de oude man leken te genieten van mijn boosheid, ze lagen bijna dubbel.

Dan tilde mijn gids mij vanonder mijn armen omhoog en liet me los, terwijl de medicijnman me tegelijkertijd een flinke duw in de rug gaf, zodat ik niet anders kon dan lopen. Ik liep een aantal meter vooruit en daarna terug en… Wonder boven wonder… De pijn was absoluut en helemaal verdwenen. De voet was weer dun, het lopen ging gemakkelijk. Het enige ‘souvenir,’ zo noemde de oude man het, waren de kleuren op mijn voet. De voet had alle kleuren van de regenboog gekregen.

Rest mij nog te zeggen dat we diezelfde avond uitgenodigd waren op een feest in het dorp, waar we ‘bierre de mille’ dronken en de hele nacht hebben door gedanst. De oude man stond genoeglijk lachend aan de kant.

Aan deze man moet ik in deze fase van mijn leven steeds denken; ik zou willen dat hij hier zou kunnen komen. Naar verluid zou hij zelfs open botbreuken in een korte tijd kunnen genezen.
Daar kunnen onze orthopeden nooit tegenop.
Ik weet zeker dat met behulp van deze oude medicijnman, mijn knie het in minder dan een uurtje weer fantastisch zou doen!

http://www.maryama.nl

Het bericht Marije Hendrikx – Wonderbaarlijke genezing verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Heen en terug verscheen eerst op Anne Vellinga.

Hij zegt dat hij niet zoveel kan zeggen. Dat alles wat ze zeggen geregistreerd wordt.
Ze vraagt niet door. Ze vraagt niets meer. Aan haar zal het niet liggen. Ze kijkt naar haar zoon. Wat kan hij gedaan hebben dat hij hier zit?
Hij kijkt naar zijn moeder, dat hele tengere vrouwtje waar hij uit gekomen is. Zulke gedachten heeft hij altijd. Gedachten die verder gaan dan die van de meesten. Daarom heeft hij zich vaak eenzaam gevoeld. Onbegrepen. Hij zoekt naar woorden. Wil zijn moeder geen schuldcomplex bezorgen. Wil het zelf uitvechten. Hij vertelt dat hij zijn leven zelf gekozen heeft, maar dat hij niet gekozen had te doen wat hij gedaan heeft.

Weer wil ze vragen wat hij gedaan heeft. Hoe erg het is. Ze vraagt het niet.
Hij vertelt wat hij kwijt wil. Wat genoteerd mag worden. Moet worden.
Dat hij bang is voor de andere gevangenen.
Dat er gevangenen zijn met messen.
Dat hij probeert een dagritme te houden.
Dat hij aardig goed kan slapen.
Dat hij bijna niet wordt gelucht.
Bang is.
Dat iedereen zich van hem afkeert nu ze weten dat hij iets fouts heeft gedaan.
Dat hij alleen zal zijn voor de rest van zijn leven.
Dat niemand ooit nog van hem kan houden.

De moeder kijkt naar haar zoon.
Zegt het enige dat ze zegt.
,,Ik houd van je. Vanaf je geboorte. Voor altijd. Wat je ook gedaan hebt. Ik hoef het niet te weten.’’
De zoon slikt.
,,Mamma!”
Ze wil hem in haar armen nemen, een knuffel geven. Dat mag niet. Ze streelt hem met haar ogen.
,,Mam, kom je gauw weer?’’

Voorlopig einde verhaal…

Het bericht Huis van Bewaring – 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.