Mijn relatie met de zwerfkat begint op het moment dat ik een blikje sterk ruikende vis voor hem koop om hem te lokken. Dat is sneller dan ik doorheb. Ongemerkt sluipt hij mijn werkschuur in, springt op het aanrecht en voor ik hem gezien heb, neemt hij het blikje in zijn bek en snelt weg. Als ik hem wil behoeden voor een afgesneden tong en het dekseltje er af wil halen, is hij me voor. Ratsa, een haal over mijn arm. Tjakka, mijn wijsvinger priemend boven zijn hoofd. Hij sist als een gloeiende cobra, ik preek ijzingwekkend. Zijn stem, mijn stem. We meten onze kracht. Kijken elkaar in de ogen. Bevroren stilte. Onze verhouding is begonnen.

Vanaf nu letten we op elkaar. Dat wil zeggen, hij weet exact waar ik ben en wanneer. Is er eerder als de kippen bij als ik met eten kom. Ik heb geen idee waar hij uithangt. Zie het resultaat van zijn optreden: geen kat waagt zich nog in zijn gebied. Zelfs de kauwtjes, de valk en de uilen houden zich gedeisd. Het territorium van de zwerver groeit met de dag; hij verdedigt zijn rijk met straf optreden, waar ik eenmaal getuige van ben. Als het rood-witte katje zich achterin de tuin waagt, komt mijn zwerver uit de lucht gevallen in een formaat dat een ballon in zijn binnenste doet vermoeden: minstens twee keer zo groot sist hij éénmaal. De indringster weet niet hoe snel ze weg moet komen.
Tot mijn verbazing en geluk zijn de drie kippen onderdeel van zijn domein. Het is zelfs zo dat ik hem zie sproeien in de ren op de enige plek waar een kleine opening is voor de egel die aan de andere kant van dit hek woont. Indringers, hoe klein ook worden niet geduld in zijn rijk. Dankzij deze actie weet ik nu wel dat het katje een kater is. Zijn geslacht is namelijk volledig aan het oog onttrokken door een huidplooi vol reservevet, gevoegd bij zijn enorm dichte vacht.

En dan is er een bonk. Bam! Echt een keiharde klap bij de achterdeur. Het is de zwerver die de tijd rijp acht zijn territorium uit te breiden binnen ons huis. Hierbij heeft hij in de run op het kattenluik zijn neus gestoten omdat Kees uit voorzorg dit luik op slot heeft gezet. Het katje kijkt door het raam. Hoe kan hij zijn territorium uitbreiden? Hoe komt hij binnen? Ik wil gelijk het luik openen. Zo leuk lijkt het me om te zien wat hij binnen gaat doen.
‘Nee!’ Kees is onverbiddelijk, ‘we nemen hem niet in huis. Aanloopkatten horen buiten, dan zijn wij vrij om te gaan en staan waar en wanneer wij willen.’
Ja hoor.

Zwerfkatten zijn geen aanloopkatten, ze zijn slim, dit zwart-witte exemplaar in het bijzonder. Als hij welgeteld één keer zijn neus gestoten heeft, weet hij dat hij het moet hebben van de biotoop van de vrouw: de werkschuur. Zijn eerste actie daarbinnen was succesvol: het weggrissen van het blikje vis. Zijn volgende actie is het annexeren van de hele schuur: het aanrecht, de tonnen kippenvoer, de werkbank, de kast met scherven en die met gereedschap, de betonnen putdeksel met steentjes, de houtkachel zonder kachelpijp en de enige stoel, ook het inpandige nachthok van de kippen krijgt een grondige beurt.

Hij gaat met zijn snorharen, zijn kop en zijn hals overal langs, ook mijn voeten en kuiten krijgen een beurt. In herinnering aan mijn eigen lieve katten, zie ik dit aan voor een liefdesbetuiging en wil hem aaien. Ai! Hij blaast venijnig in mijn gezicht, zijn scherpe klauw klaar om toe te slaan. Wie is hier de baas! Wie is hier eigendom?

Wat hij ‘s nachts uitspookt, is zijn geheim, maar als ik ‘s ochtends het gordijn van de slaapkamer open, zie ik hem liggen op de kussens van de pieper, een Westfries woord voor open tuinhuisje. Zodra hij de achterdeur hoort, rent hij naar de werkschuur. Zijn personeel is wakker, zijn eten komt eraan!

Het wordt kouder. Van mij mag hij nu onderhand wel in huis. Desnoods in de werkschuur, waar Kees dan wel even een kattenluik in moet maken. Kees is onvermurwbaar. ‘Je weet niet wat je in huis haalt met zo’n zwerfkat. Laat hem toch lekker zwerven. Voor je het weet, zit je eraan vast. Ik ken jou.’

Ik ken mezelf ook en haal de mand van Lukkie uit de opslag. Dankzij Corona kon hij niet naar de kringloop. Aan alles zit altijd een gelukje vast. Het is zo’n mand die aan alle kanten gesloten is, behalve een opening voor de kat. Dekentje erin, dekentje erop. Voederbakje ernaast. In de pieper. En jawel, de volgende ochtend ligt hij in de mand te slapen. Hoe lief is dat! De dag erna zit hij er bovenop. En als de zon schijnt, ligt hij op de bank. De pieper is zijn thuis en hij promoveert mij tot zijn poolster. Ik hoef me maar te vertonen of hij loopt achter me, voor me, naast me, rondom als een satelliet.

Het vervolg laat zich raden.
Denk je.
Maarrrr… een zwerfkat is geen huiskat.
Je kunt hem zoeken maar echt niet vinden. Je kunt je verschansen achter muren en deuren, hij weet waar je bent. Hoe hij plots naast je kan opduiken als je zijn geheim deelt, blijft zijn geheim.

wordt vervolgd

Meer verhalen over Lukkie kun je hier lezen: https://annevellinga.nl/2014/03/19/kattenverdriet/
https://annevellinga.nl/2016/06/07/katten/
Hier het eerste deel: https://annevellinga.nl/2021/01/19/aanloopkat/

Het bericht Het geheim van de zwerfkat verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik werk ook graag met mijn handen. Daar krijg ik energie van en doe dan soms teveel. Ik hoef maar naar de Kringloop te fietsen door het glooiende Montferland en ik vind iets bijzonders om collages, mozaïeken of assemblages te maken.

Ik kan zeggen dat ik me jong voel, maar ik ben eerder een boomer. Ik ben diep in de vorige eeuw geboren aan zee, in West Kapelle, waar de vuurtoren lichtflitsen stuurde door de nacht en de molen haar wieken draaide. Paarden klepperden over de keitjes en trokken karren beladen met zwarte steenkool en muffe aardappelschillen. Ik hoef er maar aan te denken en ik ben weer vijf.

Ik heb veel interessants opgedaan op allerlei scholen, de fijnste dingen heb ik met vallen en opstaan geleerd in het dagelijks leven. Muren slopen, tegelzetten, meubels verven, kattentaal, appeltaarten bakken en rozen snoeien. Ik heb in bijzondere huizen gewoond in Tiel, Groningen, Arnhem, Berg en Dal, Amsterdam, Alkmaar en Hoorn. Mijn kleinste huisje was een diepe kast waar net een matras en een tafeltje in pasten,  dat was in Beek toen ik een burn-out had. Daar ontdekte ik de sterrenhemel door het vierkant van het dakraampje. Het grootste huis had een naam, Villandry, een paleis in een sprookjesbos. Ik gaf er les aan kinderen die nu beroemder zijn dan ik.

Ik heb iets met plekken, de sfeer die er hangt, de genius loci. Als ik in de stemming ben, is het of er een eeuwenoud wezen rondwaart. Misschien word je gevoelig voor plekken als je vaak verhuist. Er speelt iets geheimzinnigs tussen de plek waar je leeft en het avontuur dat je er beleeft. De zee met haar vloeibare grens, het oord waar ik ter wereld kwam, de rivier de Waal van mijn schooltijd, het brede water van verre komend en verdwijnend in het verschiet, schepen op haar vloeiende huid, de Nijmeegse heuvels met de uitgestrekte wouden en diepe leemkuilen…

Het mysterie inspireert mij, het sterrenstof waar sprookjes uit ontstaan en waar misschien alleen een dode taal woorden voor heeft: Genius Loci, Terra Incognita, Axis Mundi.

Daarin schuilt zoveel inspiratie dat een blog te kort is, daar heb je een roman voor nodig. Ik heb er nu twee af, de derde heeft een lange incubatietijd, maar ideeën borrelen, personages krijgen vlees en bloed en woorden, zinnen, hoofdstukken beginnen hun weg te vinden…

Mijn romans staan los van elkaar, maar hebben wel iets gemeen. Elk boek cirkelt rond een vrouw, waarbij Sophie denkt, Eva doet en Iris voelt.
De inspiratie vond ik in de dames die mij hielpen met de verzorging van mijn moeder, die haar laatste zes jaar bij ons in huis woonde. Zij had Parkinson en hoe verschillend gingen onze dames daarmee om! Aanvankelijk vreesde ik dat mijn moeder zou bezwijken door de daden van de doeners, dat haar hoofd zou knappen van de gedachten van de denkers en dat ze zou stikken door de troost van de voelers. Tot ik zag hoe de dames samen precies waren wat zij nodig had: Sophie, Eva en Iris. Verhalen ontsponnen, avonturen, zoektochten, liefde, misleiding en meer.

Wat mij dichtbij huis bezielt en bezighoudt lees je in mijn blogs. Eerst vanuit Hoorn waar we het oude popcentrum Troll verbouwden tot ons huis. Een verhuizing kon niet uitblijven, ditmaal naar het oosten, het heuvelachtige Montferland, waar we ons vijfde huis verbouwden met alle avonturen van dien. Kees is mijn held en mijn lief. Mijn andere lieverds zijn Lukkie, onze je-weet-wel kater met de negen levens en Suus de Sussex en Bleu de Lande, onze kippen.

Tot slot: ik ben verzot op reacties onder mijn verhalen, dan leer ik jullie ook een beetje kennen.

Veel leesplezier!

Het bericht Over mezelf verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zijn komst veranderde mijn leven radicaal. Na een uur smeet mijn toenmalige lief het katje van de trap. Het had een plasje gedaan op de deurmat bij gebrek aan een kattenbak. Ik weigerde het katje het huis uit te doen. Mijn vermeende lief ruimde het veld en verdween voorgoed uit mijn leven. De dag erop kwam mijn katje bij wijze van troost van het balkon naar binnen met een wit veertje in zijn bek. Toen wist ik zijn naam. Totem wees me de weg naar mijn hart. Dingen die daarvoor niet bij me opkwamen en alles wat ik niet durfde omdat ik erbij nadacht, ging ik doen. Totem leerde me de werkelijkheid voorbij de grenzen van mijn verstand. Hij inspireerde me twee jeugdboeken te schrijven over de geheimen der hagedessa’s, een oeroud Hollands heksengeslacht, huizend rond de Zuiderzee, een onbekende vrouwenlijn kwam me voor ogen.

En toen ging hij dood, 27 december 2007.
Een week of zes eerder had ik één van de bijzondere ervaringen die ik met hem had. Ik ging even rusten omdat ik bekaf was van allerlei drukte die nou eenmaal bij mijn leven hoort. Verbouwen en slopen, dat werk.
Totem sprong op bed en ging op mijn hart liggen. Hij had het wonderlijke vermogen op de zere plek te gaan liggen. Ik had geen pijn in mijn hart. Niet op dat moment. Ik was gelukkig. Ik voelde hem zakken in mijn hart en een stroom van herinneringen dreef boven, alle momenten die ik met hem had beleefd. Mijn hart golfde als een wolk om Totem heen. Een moment, toen was het weg. Een week later begon het braken.

Katten braken vaker. Dan moeten ze een haarbal kwijt. Ik haalde een tube laxeerpasta die hij altijd zo graag oplikte recht uit de tube. Ditmaal draaide hij zijn kop af. Ik ging met hem naar de dierenarts. Die nam bloed af. Het waren zijn nieren. Mijn dierenarts wilde de zaak meteen afhandelen met een dodelijk spuitje. Ik viel bijna flauw. Toen kwam de dierenarts met een infuus. Soms gaan kattennieren dan weer werken. Totem knapte meteen op. Voor korte tijd. Nog een infuus en nog één. De dierenarts gaf ze mee voor thuis. Dat is wat, je dierbare lek prikken. Die blik van Totem. Hij wist dat ik tijd nodig had. Zo was hij, mijn leraar in kattengedaante.

Pal voor Kerst zat ik met Totem op schoot onder het afdak bij de sloot. Rillend. Plotseling hoorde ik zijn stem, een glashelder geluid,  ‘je verliest je totem, maar je krijgt spirit terug’.
Ik wilde geen spirit, ik wilde Totem.

Kerst 2007 was donker. Totem op sterven. De moeder van mijn ware lief op sterven. Die 27ste december ging ik met Kees naar het hospice, naar zijn moeder.
We kwamen terug. De telefoon ging, de zus van Kees die alles van moeder wilde horen. Kees ging met de telefoon naar boven. Buiten schreeuwden zwarte vogels om voedsel. Ik pakte een korst brood en opende de schuifdeur. Achter mij een hartverscheurende schreeuw.

Totem probeerde naar mij toe te kruipen, wat hij niet meer kon. Hij keek me aan met die onmetelijk diepe gouden ogen. Mijn hart brak.
Hij ademde zwaar, hijgde, doodgaan ging niet. Het kostte meer kracht dan hij had. Ik wilde hem verlossen uit zijn pijn, legde mijn hand op zijn rug ‘toe maar, ga maar….’
Hij ging niet. Het ging niet.
Ik liet hem los. Pakte een koperen offerschaal en sloeg er zachtjes op. Onbeschrijfelijke klanken stegen op. Totem jankte ijzingwekkend, strekte zijn poten, zuchtte, balde zich en was weg.

Drie jaar bleef het gat. Wat ik ook deed. Tekenen, lopen, dromen, mediteren, workshops, aan hem denken, niet aan hem denken, voor mijn moeder zorgen. Het gat bleef.
Met de dood van mijn vader was ik eerder verzoend. Tijdens de jaren dat hij kanker had, groeide het besef en alles wat onuitgesproken was, kwam aan het licht. Toen hij dood was, stippelde ik een jaar lang mijn reis door de nacht, toen was de rouw klaar. Ik begon mijn vader te herinneren in mijzelf. Hoorde zijn stem en zijn gedachten. Tot mijn verbazing zag ik vogels waar ik bij zijn leven overheen keek. Vogels werden onze brug.

Ik vond geen brug naar Totem. Een dier is anders dan een mens. Ik deelde geen gedachten met hem, geen woorden en geen zinnen. Hij zag er altijd eender uit in zijn glanzend zwarte pakje, zijn witte befje en zijn witte sokjes. Totem was dood. Totem was er niet meer. Ik miste hem. Er zat een gat in me. Drie jaar lang.

Ik reed door ons park op mijn vouwfietsje en dacht aan hem. Hoe wij daar samen liepen, hij achter me aan, voor me uit, wachtend bij elk zijpad: wat gaan we doen. Ik reed door de oude boomgaard over het houten bruggetje. De planken ratelden. Uit het niets was daar Totems stem, luid en helder.
‘Telkens als je aan me denkt, ben ik bij je.’
Ik was over de brug. Zijn stem was weg. Stil was het.

Die avond zat ik wezenloos naar tv te staren. Ik miste Totem op mijn schoot. Ineens stroomden zijn woorden door me heen, ‘telkens als je aan me denkt, ben ik bij je.’
Mijn hart zette uit. En toen voelde ik het, zijn aanwezigheid, Totem, hij was bij me.
Vandaag dringt tot me door dat dit spirit was. Is.

Het bericht Spirit verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn vader gaf les op de lagere school in Westkapelle, een paar huizen verderop. Hij kwam altijd meteen naar huis als de school uit was. Op een dag waren de kinderen al langs gerend en papa was nog niet thuis. Hij was laat en droeg een kartonnen doos voor zijn buik. Ons huisje was klein en donker, de doos gaf licht.
‘Voor jou,’ zei papa.
Hij zette de doos voor mijn voeten. Ik hurkte ernaast. Er kwam geluid uit de doos.
‘Maak maar open,’ zei papa.
Een pop wilde ik niet, zo’n stijf ding. Ik hoorde gekras en gepiep. Een pop was het niet.
‘Maak maar open,’ zei papa nogmaals.
De doos bewoog. Dat was best griezelig. De kleppen zaten door elkaar. Ik moest mijn hand erdoor wringen om de kleppen los te wroeten. Brrr. Toen was de doos open. Iets harigs lag op de bodem, het veerde op, keek over de rand, een poesje! Dat was de eerste keer dat ik mezelf voelde smelten.
‘Dat is Peter,’ zei papa, ‘het is een meisje, maar mijn eerste poes heette ook Peter en die leek precies op deze.’
Hij tilde Peter uit de doos en plantte haar in mijn armen. De poes ging snorren.
‘Ze vindt het fijn bij jou, daarom spint ze.’
We werden onafscheidelijk.
Ik smelt nog altijd van poezen.

Het volgende cadeau dat ik van mijn vader kreeg, was op mijn dertigste. Ik was depressief en zat moedeloos bij hem in de tuin. Hij zei dat de koffie nu wel klaar zou zijn, sprong op en ging naar binnen.
Hij kwam terug zonder koffiekan. Op een meter of drie graaide hij in zijn broekzak en gooide iets in mijn schoot. Een pen, een donkerrode Parker balpen.
‘Dan heb je iets om alles op te schrijven’ zei hij en ‘er kunnen steeds nieuwe vullingen in, maar die heb ik er niet bij gekocht.’
Hij lachte en haalde de koffiekan.
De pen heb ik nog steeds en ik schrijf nog altijd, zij het op mijn laptop.

Het laatste cadeau kreeg ik kort voor zijn dood. Hij kon nog lopen en had een wandeling over het strand van de Middellandse Zee bij Perpignan gemaakt. Daar had hij een platte, roze schelp gevonden, voor mij, zomaar, zonder dat ik jarig was.
De schelp gaf zijn geheim niet meteen bloot. Eerlijk gezegd pas vandaag.

Een jaar na zijn dood begonnen mijn moeder en ik te lopen, ruim 10.000 kilometer, verspreid over tien jaar. Het eerste jaar liepen we door Waterland, de kroon van Amsterdam, een veenweidegebied waar de intensieve landbouw niet bedreven kan worden dankzij de slappe bodem. Dit gebied was toen nog het grootste weidevogel broedgebied ter wereld, geen wonder dat mijn moeder en ik elke voettocht grutto’s zagen, een van mijn vaders lievelingsvogels. We begrepen hem pas na zijn dood, toen zijn vlammende politieke adem ons niet langer de adem benam.

De tien jaar dat wij LAW’s liepen, waren een pelgrimstocht naar onszelf en onze zielsverwantschap, los van de bloedband met alle inprentingen van dien.
Nu is mijn moeder er ook niet meer en nu pas zie ik de symboliek van de schelp van mijn vader. Het is een Jacobsschelp, de schelp van de pelgrims naar Santiago de Compostela. Ik heb hem verwerkt in een vogeldrinkbak, onwetend, hoe treffend.

In de cadeaus van mijn vader schuilt een spiegel; wat hij van zichzelf in mij zag en bevestigde op de zwijgende manier die hem eigen was als het ging om de essentie van het leven.

Het bericht Poes, pen, pelgrim verscheen eerst op Anne Vellinga.

Elke ochtend begin ik met het voeren van de kippen in het kippenhok.

Kom ik terug, is de antieke jaren dertig deur uit het slot gegaan en Lukkie is het huis uit. Hij kan overal zijn en ik zie hem nergens. Dat is ook moeilijk door de lange sliert van hortensia’s, woekerende klimop, doornige rozen, hagen en ander groen waarachter, waaronder, waarin hij zich verschuilen kan.

Hij is zo’n kat die niet reageert op lokaas, roep, fluit of rammelende kattenbrokjes. Buiten is hij de Man. Met Totem kon ik dwars door Amsterdam of Alkmaar lopen, hij volgde mij als een hond en als hij vooruit ging om de boel te verkennen bleef hij bij elke hoek staan en wachtte tot we samen richting kozen. Als er gevaar dreigde in de vorm van buldoggen of herdershonden ging hij tussen mij en het gevaar staan en als het iets te dichtbij kwam sprong hij erop om mij te beschermen.

Lukkie is anders. Lukkie is weg. Lukkie zoekt de weg naar ons huis, het huis waar hij geboren en getogen is, de plek waar hij de rattenvanger van Hamelen is. Geen mens kan hem vangen. Zelfs ik niet. Dat heb ik drie dagen geleden ondervonden.

Kees was er en dat was mijn geluk en jawel, Lukkie zag zijn kans schoon en sloop naar de voorkant van het huis. Eenmaal de huizen aan de overkant in het vizier ging hij hoe langer hoe sneller naar straat om ons huis te zoeken achter de horizon en ver daar voorbij. Achter de huizen vermoedde hij de buurman, de boomgaard, de sloot en de eenden en daarachter zijn thuis. Hij ging als een speer. Ik vreesde zijn verdwijning en kon hem nog net bij zijn nekvel grijpen, de plek waar zachtmoedige katten op reageren met overgave.

In de doodsnood van een wilde kat klauwt hij zijn nagels in mijn arm en probeert zich los te rukken. Dwars door de vlijmende pijn van tien messen voel ik dat het voorgoed is als ik hem nu laat gaan. Dat doe ik dus pas in huis. Hij herkent de kamer en rent de trap op naar de kast waarin hij zich veilig voelt. Voor het eerst ervaar ik dat hij geen kat is om zonder handschoenen aan te pakken. Ik begrijp nu waarom onze dierenarts die dingen altijd aandoet bij hem en dat er in zijn status staat ‘wilde kat’. Een kat is dodelijk.

Het bloed gutst uit mijn arm, zo snel en zoveel dat er een bloedspoor loopt van straat, door de kamer de keuken in. Ik kan niet tegen bloed. Ooit iep ik in Groningen met een fles transfusiebloed van het ene onderdeel van het academisch ziekenhuis naar het andere en viel flauw op het gras. Ik staakte op staande voet, of liever amechtig, de opleiding die ik daar volgde.

Mijn geluk is dat ik twee weken geleden een gekneusde rib opliep bij tuinwerk, ja hoe krijg ik het allemaal voor elkaar. Een vriendin blijkt te beschikken over een duo wondermiddel: Traumeel en een healing pad. Traumeel is een natuurlijke zalf die je kunt smeren op alles wat pijn doet, de healing pad hekst ze zelf in elkaar met zeewater en nog wat. Dit magisch middel zit in een doodgewoon plat diepvrieszakje. Mijn rib reageerde met genezing binnen een week waar mijn huisarts tien weken verwachtte.

Mijn grote geluk is dat Kees er is.

Om het bloeden te stelpen houd ik een rol closetpapier op mijn arm, de hele rol is onmiddellijk doorweekt, onvoorstelbaar hoe snel dat kan gaan. Kees dept onderwijl wond voor wond de scheuren, gaten en loshangende vellen met Traumeel.
Het bloeden stopt wond voor wond, een wonder.

Daarna wikkelt hij de healing pad om mijn arm, handig dat die in plastic zit, het blijft rondom plakken. De vlijmende pijn verzacht meteen.

Dit herhalen we de drie dagen dat hij er is en dan is mijn arm genezen, zonder tetantusprik, hechting, blauwe plek of lidteken.

Kees is weg. Lukkie is weg. Ik moet het alleen klaren.
Ik heb mijn les geleerd, maar handschoenen heb ik nog niet gevonden. Lukkie zal uit zichzelf moeten komen, maar hij weet de weg nog niet en hij beschouwt dit huis ook nog niet als zijn thuis. Hij zal Hoorn zoeken en misschien mij als ik afga op alle liefdesbetuigingen die hij mij gaf vanaf zijn geboorte. Zijn gejammer als ik terug ben van weggeweest, zijn volgen op de voet dan. Ik weet niets beters dan mijn aanwezigheid kenbaar te maken zoals hij het gewend is en ga wat rommelen in de tuin met een snoeischaar, zacht zingend in de hoop dat hij mij hoort en mij aanvaardt als kompas. Tussendoor loop ik een paar keer rond het huis, staar over straat, Lukkie, waar ben je? Is hij op weg naar Hoorn? Daar zijn boeken over…

Naast ons huis is een kerktuin en daarnaast een kerkje. Aan het eind van mijn Latijn ga ik de heilige tuin in, waar bordjes met Latijnse namen aangeven hoe alle planten verbonden zijn met Jezus en Maria en de Vader.

Ik roep de heilige familie aan om Lukkie te helpen de weg naar huis terug te vinden.

De kerkklok slaat zeven keer. Een uur is verstreken. Ik ga terug naar huis, achterom. Als ik de hoek om ga, zie ik hem, mijn hart slaat over, Lukkie! Hij loopt regelrecht de deur in die nog altijd open staat, trippelt naar boven, niet naar zijn kast, maar naar de badkamer. Daar duikt hij in het bad en daar ligt hij nu al de hele dag te baden in onschuld.

http://www.heelbv.nl/Heel-nl-Traumeel.html

Het bericht Katten verscheen eerst op Anne Vellinga.

zie
wilde eenden
in het gras
en eentje hinkt
op het terras

hij heeft honger en wil brood
maar dan gaat eendje dood
dus halen wij wat eendenvoer
bij de kippenboer

als de honger is gestild
wordt manke man heel wild
hij roept zijn vrouw
kom gauw, kom gauw

hij laat haar
eten
drinken
grondelen

dan pas komt hij
je bent van mij
van mij van mij

zij schudt haar veren
gakgakgak
in de lege voederbak

dat was een hele toer
even rusten bij een broer

ook de wilde ganzen
zijn aan ‘t sjansen

alleen de je-weet-wel kater
drinkt in zijn eentje regenwater

Het bericht Wild verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik zal je vertellen wat me overkwam, drie jaar na zijn dood.
Ik reed door het park op mijn fietsje en dacht aan hem. Ik miste hem speciaal in dit park waar ik altijd met hem liep, hij achter me aan, voor me uit, wachtend bij elk zijpad: wat gaan we doen.
Ik reed de weg terug naar huis, het gammele bruggetje over, de fiets raakte de planken en dat gaf een ratelend geluid. Op dat moment hoorde ik Totem.
‘Telkens als je aan me denkt, ben ik bij je.’
Toen was ik de brug over en was zijn stem weg.

‘s Avonds zat ik voor de tv, dan zat hij altijd op mijn schoot.
ik miste hem, zoals ik hem al drie jaar miste, vooral voor de tv.
Plotseling herinnerde ik me zijn woorden op het ratelende bruggetje. Ineens voelde ik zijn aanwezigheid.
Ik zag hem niet, hoorde hem niet, hij was dood, maar hij was er.
Vanaf dat moment begon de pijn te verzachten. Het gemis werd gevuld met zijn onzichtbaarheid.

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat mijn moeder doodging.
Ik denk elke dag aan haar.

Het bericht Rouwverwerking verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Hoe gaat het met Meneer?’
‘Heel goed’.
Mijn vaders stem wordt een tint lichter. De benauwdheid piept er nog wel doorheen maar toch, lichter.
Meneer is niet mijn vader, Meneer is zijn poes. Het is een vrouwtje maar toch. Meneer slaapt veel. Meneer wil na half zes de tuin in maar dat mag niet en Meneer slaapt elke nacht bij mijn vader op bed.

‘Heeft hij nog gediscussieerd met de gele gordijnen?’
‘Nee, die ruzie heeft hij bijgelegd. Hij ligt nu meer op mijn kant, dus ik maak me wel wat klein.’
De gele gordijnen scheiden de slaapkamer van mijn vader van die van mijn moeder. Mijn vader en moeder waren hun tijd ver vooruit.
Premier Van Agt was ook Meneer Van Agt. En Lubbers, dat was ook Menéér Lubbers. En de paus. Die deugde ook niet. Meneren denken heel wat van zichzelf, maar dat is veel meer dan ze eigenlijk zijn. Als je een Meneer bent dan is het eigenlijk niet best. Maar met de poes, met deze Meneer, is alles heel goed. En was sich liebt das neckt sich.

‘Zeg, mijn elektrische dekentje is niet meer zo goed.’
‘Je kan die van Mem nemen. Die is eigenlijk van mij. Hij moet ergens boven zijn.’
Ik ga naar mijn moeders studeerkamertje en zoek in haar spullen. Ik zie een heel mooi wollen slip-over dat in de kookwas van het verpleeghuis tot een kindertruitje is verworden. Ik zie mijn moeder lachend op een foto staan. Ik lach terug. Maar ik vind niks. Ik kijk in haar klerenkast in de gang. Ik aai haar mooie wollen jasjes. De elektrische deken dwingt mij dan toch naar haar slaapkamer. Ik denk aan de keren dat ik haar naar bed bracht. En die ene keer. Ze was totaal ontredderd, we hadden haar verteld dat ze niet meer thuis kon blijven.
Ik loop snel de trap af.

Mijn vader is blij met het dekentje. Die kan de hulp morgen mooi op mijn bed leggen. ‘Heb je deze broek gezien? Die lag in de kast, ik wist niet dat ik die had.’
‘Die heeft Mem nog voor je gekocht, denk ik. Ja hij is lekker warm en erg mooi. Vast wol.’

‘Als ik ‘s avonds naar boven ga, dan gaat Meneer mee. Ik dwing hem niet hoor. Ik doe dan altijd de slaapkamer deur dicht. Maar als het licht uit is, dan komt Meneer. Meneer doet zelf de deur open en springt op bed. Hij loopt boven mijn hoofd naar zijn kant, heel voorzichtig. Soms legt Meneer per ongeluk zijn staart over mijn ogen.’
‘Waarom doe jij de deur dicht als je toch op Meneer ligt te wachten?’
‘Tja, een beetje plagen doe ik graag.‘

‘Ik ga naar huis.’
‘Dat is goed hoor, wanneer kom je weer?’
‘Morgen of overmorgen, dag Heit’
‘Dag hoor!’

Het bericht Meneren verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Zora – van binnen naar buiten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Van die 19 jaar kan ik een boek schrijven. Maar vandaag komt maar één keer. Vandaag is ze jarig en hier zijn Zora’s verjaarsfoto’s.

Ik ben jarig, ik ben doof en hier zit ik veilig en goed tussen de druif en de rozemarijn.
Laat maar komen het defilé!

Daar is de ijsvogel! Heeft hij een vis voor me opgedoken? Daarvoor kom ik mijn schuilplaats niet uit, ik lust geen verse vis. Geef mij maar paté!

Daar heb je mijn zoon Lukkie. Gelukkig komt hij niet met zijn brutale kop tegen de mijne, daar schrik ik van en dan ga ik sissen en daar houdt hij niet van. Lief dat hij mij vandaag beschermt, zo kan niemand ongehoord bij me komen!

Mijn zoon komt overeind! Hoort hij wat? Is er nieuw bezoek? Waar dan?

Het komt uit de sloot!

Het zijn die brutale eenden! Man en vrouw zonder kinderen. Die hebben ze ergens achter gelaten in de hoop dat ik tracteer op broodjes. Het is bij hen ieder voor zich, ieder in zijn eentje. Ze krijgen niks!

Daar heb je de koeten. Die zorgen tenminste voor hun jongen. Die krijgen een broodje! Kijk nou hoe ze dat delen!

Wat komt daar nou?
Het lijkt wel een optocht. Die heb ik hier nog nooit gezien. En wat zijn ze groot!

Dat is een vreemde duikelaar! Die heb ik hier ook nog nooit gezien!
Hoe weten ze allemaal dat ik jarig ben?

Het wordt me nu toch wel wat te druk. Ze komen van alle kanten aangevlogen!

Het is mooi geweest. Ik ben 19 jaar. Ik ga naar binnen. Nog een hapje eten….

En nu lekker slapen in mijn wollen mandje…

Welterusten allemaal!

Het bericht Zora 19 jaar verscheen eerst op Anne Vellinga.