social media Archieven - Anne Vellinga

Jong talent

Anne — Thu, 14 Apr 2016 07:06:52 +0000

Ik ken Renske en Sietske van toen ze amper boven de tafel uitkwamen. Ineens zijn ze groot en maken filmpjes. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik meteen kijken en blijf kijken, zo grappig, bloedeerlijk en ontwapenend zijn deze filmpjes. Je beseft met een dreun dat je zelf geen tien meer bent en hoe leuk het is om dat wel te zijn!

Renske en Maud zijn hartsvriendinnen die geen blad voor de mond nemen; dat kun je beleven op RM bananas, hun youtube kanaal waar ze elke week een nieuw filmpje op zetten, gefilmd, geregisseerd, geëdit en van muziek voorzien door Sietske Joosten, de grote zus van Renske (12).
Het bijzondere is, dat Sietske telkens begint met een half minuutje ‘chaos’ van de acteurs en DAN, dan begint het echte werk!
Het kon niet uitblijven dat Sietske een eigen kanaal begon, eergisteren. In haar eerste filmpje tekent ze een gezicht in vliegende vaart, je ogen kunnen het haast niet bijhouden, enig om te zien.

Ze vinden het alledrie geweldig als iedereen abonnee wordt en een blauw duimpje stellen ze bijzonder op prijs.
Hierbij de linken naar de beide kanalen. Geniet ervan en duim ze!

RM bananas: https://www.youtube.com/channel/UCj81B2zKm–eQ7wnWxXf_jw

Sietske Joosten: https://www.youtube.com/channel/UCBeMQ9TNmrc_ylV_jDWudjw/videos

Als je mijn favoriet wilt bekijken, doe dat dan via de youtube knop, dan kun je een blauw duimpje geven

https://www.youtube.com/watch?v=kdZBRuoqjy8

Het bericht Jong talent verscheen eerst op Anne Vellinga.

Vrouwenindruk

Anne — Sat, 12 Apr 2014 14:55:01 +0000

De spannendste winkels zijn de piepkleintjes. Ze worden gerund door een apart persoon. Dankzij diens eigenaardigheid ontdek je nog eens wat. Van zelfgetrokken kaarsen, tot handbeschilderde eieren, gevilte hoeden, sieraden en poppenhuizen. Winkelketens zijn handig als je gipsplaten of pindakaas nodig hebt, spannend zijn ze niet.
Ben je eenmaal in zo’n spannend winkeltje geweest, dan vergeet je dat nooit meer. Zo kwam ik eens voorbij zo’n zaakje in Amsterdam nabij de Westertoren. Alleen al het hoogdrempelige steile trapje naar de ingang doet je hart bonzen. De deur zit onder de posters die het zicht naar binnen ontnemen.Vervolgens klemt hij zo heftig, dat je wel moet rammen. Ik val letterlijk met de deur in een gangetje volgestouwd met boekenstapels. Typisch een plek waar je alsnog zonder gezichtsverlies de zaak uit kunt. Dat doe ik niet. Ik passer een prikbord met prikkelende vrouwenfoto’s, hotemetoten, hoeren, heksen en haaibaaien. Ik voel me een baby in het geboortekanaal, maar dan omgekeerd, van buiten naar binnen dus. De winkel is precies wat ik ervan verwacht, een baarmoeder met aan de wanden bij wijze van moederkoek een en al boek.

‘Ik ben Doris.’
Ik schrik me rot van de welluidende stem uit het niets. Achter een piepklein en propvol toonbankje zit het aparte persoon van deze zaak: een Dolle Mina van toen achter een computer van nu. Ze kijkt erbij of de barensweeën elk moment gaan beginnen. Ik sta erbij of ik het net in mijn broek heb gedaan.
Doris glimlacht en computert verder. Daar houd ik van. Kan ik ongezien mijn gang gaan. Sluipenderwijs ga ik het nauwe gangpadje door naar de eerste de beste kast, pal naast Doris. Er hangt een bordje aan. ‘Lesbian’. Onwennig schuif ik dieper de baarmoeder in naar de volgende kast. ‘Homo’. Aan de volgende kast hangt ‘Gay’. Ik ben zo’n boerentrien dat ik niet eens wist dat er verschil was.
Op de boekentafel liggen Hella Haasse, Renate Dorrensteijn en Thea Beckman gezusterlijk naast elkaar. Het duurt zeker tien kasten voor ik door heb wat het verbindende element hier is. Vrouwen! Alle aanwezige boeken zijn geschreven door een vrouw. Er zijn ook boeken bij die door meerdere vrouwen geschreven zijn.

Terug bij de boekentafel valt mijn oog op een groot boek met een heel apart bloemenhart. Al bladerend ontdek ik dat het een kunstwerk is van Judy Chicago, een wereldberoemd Amerikaans fenomeen. Met haar kunst en projecten schudt zij vrouwen wakker en ik ben nu aan de beurt. In de bloem, ofwel ‘through the flower’ ziet zij de intieme schoonheid van de vagina. Ik voel me gelijk geheel en al wakker geschud. Dit wordt onmiddellijk waargenomen door Doris.
‘Ik zie dat je van kunst houdt.’
Ik was Doris helemaal vergeten, zij mij niet.
‘Hier achter mij heb ik een hele kast vol kunst.’
Inderdaad, pal achter Doris tref ik de kunstkast. Ik wurm me tussen Doris’ kast en kont en snuffel tussen de boeken van boven tot onder. Hierbij vergeet ik mijn plaats. Ineens voel ik haar kont tegen de mijne. Ik schiet overeind, Doris computert gewoon door. Ik schuifel zijwaarts richting Chicago.
‘Dat boek is topklasse. Het is uitverkocht, maar ik heb er de hand op weten te leggen en nu heb ik het voor het eerst in 20 jaar in mijn zaak.’
Dat is dan gelijk voor het laatst, want ik koop het.
Koesterend gumt Doris het prijsje uit. Dit zorgzame gebaar openbaart in een notendop hoe ze hier al twintig jaar op haar plek zit en vrouwelijke schrijvers en kunstenaars onderdak biedt in haar baarmoederlijke winkeltje.
Diep onder de indruk verlaat ik haar zaak. Buiten zie ik met koeienletters op het raam wat ik binnen heb beleefd. Vrouwenindruk.

Dit schiet mij te binnen na mijn eerste radiointerview gisterenmiddag. Dat komt door mijn interviewer, Leo Willemse, een man die getrouwd is met boeken. Hij ziet mijn boek als een filosofische relatieroman vol verrassingen. Hij haalt er aspecten uit die nog geen ander noemde. Dat Otto niet een eendimensionale broodmagere eeuwige student is, maar ook een hedonist, om maar iets te noemen. De knipogen naar Cohen, Vinkenog, Bril boeien hem uitermate en wat hem helemaal aanspreekt is de onverwacht nuchtere benadering van grensoverschrijdende personages en gebeurtenissen. Met al zijn belezenheid is hij dit niet eerder tegengekomen bij een auteur. Op de valreep geeft mij namen van grote interviewers die zeker met mij zullen willen spreken.
In plaats dat ik hem vraag iets te regelen, want wie ben ik, zweef ik suizelend van erkenning de deur uit.
Ik voel me één met alle vrouwen die ooit geweldige boeken schreven… en dan gebeurt het, ineens staat Doris me voor de geest, Doris met haar baarmoederlijk winkeltje. Daar wil ik ook liggen, gezusterlijk tussen mijn zusters…

Is het winkeltje verhuisd naar Utrecht en de uitzending had storing.

Het bericht Vrouwenindruk verscheen eerst op Anne Vellinga.

EO

Anne — Fri, 18 Oct 2013 07:03:48 +0000

Straks kom ik misschien ook nog op tv. Ik heb net een gesprek gehad met Els Knaapen, redacteur van een nieuw programma van de EO. Op de valreep lees ik haar mailtje, want ik sta op het punt de internetzone te verlaten, ik ben bezig op vakantie te gaan. Dankzij wifi onderweg zie ik dat mailtje net op tijd en bel met een storend mobieltje. Els vertelt met jeugdig elan en de doortastendheid van een redacteur dat de EO werkt aan een programma, ‘3Onderzoekt’, waarin in een van de tien afleveringen wordt onderzocht hoe het verder moet met de zorg in Nederland. Ze zoeken iemand die vanuit eigen ervaring kan vertellen hoe het is om samen te wonen en te zorgen voor (een van) de ouders. Ze zijn bij mij gekomen door mijn blog.

Er staat ons dus van alles te wachten. Je kunt het op de voet volgen op mijn blog. Maar nu eerst op vakantie.
Vanaf 3 november ben ik terug in internetland, wellicht vind ik onderweg wifi. Als je niets wilt missen, neem dan een gratis abonnement op mijn blog via het oranje RSS blokje rechtsboven mijn blog.

Ik wens jullie een mooie herfst!

Het bericht EO verscheen eerst op Anne Vellinga.

Manuscript

Anne — Wed, 28 Mar 2012 06:53:10 +0000

Het kind is klaar, het verhaal is uitgekristalliseerd in 120.000woorden, 275 pagina’s. Veertien maanden binnenbaarmoederlijk broeden, en nu is het rond. Het moet het eruit.
Maar waarheen? Waar is het geboortekanaal?
Kinderen van vlees heb ik niet gebaard. Dan had ik die weg tenminste geweten. Een kind van geest is net zoiets, maar anders. Het is er al uit. Met kop en staart, rode draad, plot, karakter, raadsels, problemen, diepgang, humor, gelukkig wel, anders was het een griezel van een kind geworden. Ik ben blij met dit kind, ik ben er klaar mee. Nu moet het de wereld in. Ik zal een zetje geven, maar waarheen?
O ja, een uitgever, en dan, hoppa, naar de lezer, naar jullie.
Jullie zijn het probleem niet. Althans, tien van jullie. Ik heb inmiddels tien bestellingen, tien mensen die het lezen willen, zo graag, dat ze trappelen van nieuwsgierigheid. Dat is fijn. Dat is leuk. Dat is spannend.
Wat ik nu nodig heb is een alchemist, iemand die het goud ziet en van een manuscript een boek kan maken.
Kortom, ik zoek een uitgever. Gewoon. Heel gewoon. Duizenden zijn mij voorgegaan. Miljoenen.
Dat is het probleem.
Hoe vindt een uitgever die ene speld in die immense hooiberg? Mijn manuscript, Eva, Terra Incognita.
Hoe vindt mijn uitgever mij? Hoe vind ik mijn uitgever?
Daar kunnen jullie bij helpen.
Op 29 januari 2012 begon de de blogtelling. Sindsdien zijn er 619 verschillende mensen die mijn blog lezen, wonend in Nederland, Duitsland, Australie, USA, Italie, Finland, Rusland en enkele onbekende landen. Daaronder ca. 100 vaste lezers, daaronder 12 met een abonnement. Dat moeten slimme lezers zijn, slimmer dan ik, ik wist niet dat je een abonnement op mij kon nemen. Het lastige is dat ik mijn contacten niet ken. Ik heb geen idee wie jullie zijn. Dat zeggen de statistieken niet. Dat is privacy, de Wet op Privacy.
Ik ben wel blij verrast dat mijn blog door zoveel onbekenden, wereldwijd, gevonden is. Vind ik leuk! Vind ik knap. Dat je me hebt weten te vinden. Zo makkelijk is dat niet. Het is gegaan via de wonderlijkste zoekwoorden. Die staan vermeld, erg grappig vaak, een blogje waard. Nu gaat het om mijn manuscript en wat jullie voor mij kunnen doen. Of een van jullie.
Zit er onder mijn lezers, onder jullie, onder U, een uitgever? Het mag ook in de familie zijn. Of buren. Een goede gelegenheid voor een burenavondje: blogje van Anne erbij, borrel en nootjes, en gezellig is het. Als je het voor elkaar hebt, verbind je uitgever en mij en klaar zijn we.
Ik vraag me nu ineens wel af wat het percentage uitgevers is op de gemiddelde bevolking. Als dat 1 op de 600 is, zit ik aardig goed,is er kans dat er een uitgever tussen zit. Goed. Dat is dan afgesproken. Jij gaat je contacten polsen en warm maken. Dan ga ik vandaag mijn andere contacten na, mensen die ik ken.
Ik houd jullie op de hoogte.

Het bericht Manuscript verscheen eerst op Anne Vellinga.

Weekje weg

Anne — Mon, 27 Feb 2012 08:47:22 +0000

Man begint zijn krokusjesvakantie in alle vroegte achter de computer. Daar heb ik geen kind aan. Hij hoeft niks, wil niks, zit gekluisterd aan een website waar je hotelkamers kunt winnen. Een onschuldig tijdverdrijf.
Tot hij wint!
Vier nachten in een hotelletje in de bush van Drenthe. We moeten meteen weg, want gewonnen = gewonnen.
Het is de vraag of ik de komende dagen iets aan mijn Social Media kan doen. Kan ik in de bush wel bij mijn dashboard komen om reportages over het Drenthse oerwoudgebeuren te melden. In nood kan ik misschien nog net Facebook bereiken, voor de lezer is er nu een directe link via het nieuwe Fje, even helemaal omlaag scrollen, goed zo, daar is het! Je hoeft er maar op te drukken en je bent er. (Wie had het al ontdekt? Ja, mijn webmaster houdt van speurtochten, gezocht moet er worden, en gevonden natuurlijk)
Man trappelt dat ik NU toch echt moet komen, de auto staat startklaar.
Snel nog even dit: De derde van de derde moet ik terug zijn. Zo niet, is er iets gebeurd en kun je het best Opsporing Verzocht bellen.
Bij voorbaat dank.

Het bericht Weekje weg verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nieuwtjes

Anne — Sat, 18 Feb 2012 07:16:40 +0000

Vandaag geen tijd voor lange verhalen. De hulp van mijn moeder is plotsklaps ziek, dus daar ben ik vandaag zoet mee.
Wie facebook heeft, kan me daar vinden. Sinds gisteren zit ik erop met foto’s en onverwachte vrienden. Genoeg om een hele dag mee te verblijden. Vooral Hugh Grant vraagt erg veel aandacht. Misschien moet ik hem eruit gooien, zo houd ik geen tijd over, en zooooooooo leuk vind ik hem nu ook weer niet.
Ted van Lieshout en Peter Klashorst over wie ik eerder berichten heb geschreven hebben me gevonden. Met Peter ben ik nu vriend en kom op zijn website. Dat gaat zijn webmaster Marco doen, want hij kan het zelf niet, schreef hij per mail. Dan ben je toch even verrast, maar dat was hij ook toen hij mijn stuk over hem las. Ik ben het gelijk zelf nog eens gaan lezen, en begreep wat hij bedoelde.
Ted geeft op mijn blog onder zijn stukje een reactie, waarbij ook een link naar zijn website en een boze brief aan hem, niet van mij natuurlijk.
Verder was whizzkid/webmaster hier gistermorgen met 1000 visitekaartjes. Wie er een aantal wil hebben, kan zich melden en aan het uitdelen gaan.
Hij was tevreden over het aantal lezers van mijn blog en gaat een systeem ontwikkelen dat je je kunt abonneren op nieuwe berichten, maar ja, die zijn er dagelijks. En hij maakt iets dat je een bericht krijgt als er reacties op je reactie zijn. Als ik het goed begrepen heb.
Facebook was natuurlijk ook helemaal zijn ding. Gaat hij linken aan mijn blog.
Kortom, de ervaren social media figuur zal aan dit stukje aflezen dat whizzkid mij behoorlijk in de tang heeft.
Fijn weekend, en tot morgen.

Het bericht Nieuwtjes verscheen eerst op Anne Vellinga.

Social media

Anne — Mon, 13 Feb 2012 08:53:36 +0000

Ontbijt staat klaar, man blijft weg. Hij is niet in de douche, slaapkamer, woonkamer. En hij had haast. Moet lesgeven, maar wil ook bombardement naar ministerie op gang brengen, want de bezuinigingen op onderwijs worden nu echt te gek. Een ontslaggolf van onderwijzend personeel staat eraan te komen, en dat voor een land dat nummer 1 wil zijn in kenniseconomie.
Voor man dit alles kan tegenhouden, moet hij wel ontbijten.
Ik vind hem buiten met een tang in de hand. Met een onbekende jongen. Met fiets. Zonder fietsketting.
Dat is nou typisch man. Wil hij de 100.000 redden, redt hij er een. Als de ketting bleef zitten. Maar nee. Telefoon erbij voor hulptroepen. Opa komt. Uit Wognum. Zo hebben we zomaar een leuke jongen aan het ontbijt.

wat doe ik hier?

Nou heeft de jongen het geluk of de pech dat man en vrouw van het vragende soort zijn.
,,Heb je vaker de ketting eraf?”

,,Mijn fiets is wel eens kapot, maar dan is het de lamp.”
,,Moet je ergens wezen?”

,,Op school, Werefriedus.”

De vragen die ik vroeger haatte, rollen eruit als erwten.

,,In welke klas zit je?”

,,Vierde klas.”

,,Weet je al wat je wilt worden?”
(dat vond ik de ergste altijd)

,,Ik heb gekozen voor G&N, gezondheid en natuur, anders dan mijn broer, die heeft E&M, economie en maatschappij.”

,,Die combinatie doet het wel goed. Mijn man is van E&M en ik van G&N.”

,,Waar is uw man nu? Moet hij niet werken?”

Ik was de hele man vergeten, een hebbelijkheid die ik vaker aan de dag leg. Daar komt man. Met vragen.

,,Heb jij twitter?”

,,Nee.”

,,Hoe breng jij dan een bombardement op gang als het nodig is?”

Man haalt de broers door elkaar. Deze is van G&N, die gaat niet bombarderen, die regelt hulptroepen.”

Man ziet schrik in ogen van jongen, stelt vraag bij.
,,Als er iets totaal verkeerds gebeurt op Werefriedus, iets met tentamens, hoe maak jij dat dan bekend?”

Jongen is niet van het bekendmakende soort. Zie dat dan, man!

,,Eh. Dan zet ik het op mijn prikbord op facebook. Dat zien al mijn 100 vrienden, en die hebben wel 600 vrienden, want die zitten er al langer op, en dan groeit de bekendheid.”
Man weet genoeg. Die racet ergens heen om een facebookaccount aan te maken en vrienden te werven!

Jongen kijkt het raam uit en begint te stralen. Opa!

redder in nood

Het bericht Social media verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sms’je

Anne — Sat, 11 Feb 2012 07:56:19 +0000

Man moet nogmaals naar Utrecht voor een o zo belangrijke meeting met het AOB. Hij moet speeches houden, maar weet niet precies wat hij zeggen moet. Als vrouw koop je voor de gelegenheid een nieuw Boss overhemd, niet opvallend/uitdagend, donkerblauw dus, maar wel met speelse bloemetjes op diverse binnenkanten, mocht er iets uitpuilen, is het charmant.
Zelf ga ik deze dag naar vriendin in Alkmaar, schilderen, onze lust en ons leven. In combinatie met diverse hapjes, drankjes, babbels, en lachslavo’s.
Heeft zij een nieuw I-phone. Die demonstreert ze. Met vliegensvlugge vingers verschijnen Apps, internet, foto’s, een enkele foto en die rekt ze naar alle kanten met haar vingers. Raak het schermpje aan en je hebt wat, je hoort erbij, doet weer mee.
Nu ligt mijn mobiele verkeer toevallig in coma. Mijn trouwe knaapje is oud en op, moet na één sms’je opgeladen worden. Ik laad hem alleen op als ik ver weg ga met de trein, laat hem verder genieten van zijn oude dag op het richeltje naast mijn bed. Samen slapen, heel fijn.
Ik zie die I-phone en weet mijn toekomst. ,,Zo’n ding wil ik ook.”
Vriendin kijkt me aan met blik van slecht nieuws op goede manier.
,,Kind, zou je dat wel doen? Zo’n I-phone is zo gevoelig en jij wilt hem natuurlijk gebruiken voor tekst, daar is het niks voor.” Ze kent mij. Anne moet je niet bellen, Anne moet iets met letters.
,,Kijk, zo licht raak ik hem aan.” Ze tipt mijn wang, ik voel niks. Ze tipt haar I-phone, adreslijst verschijnt. Anne mob. Ach, ze tipt mijn coma-maatje.
,,Gaat het allemaal?” En verzonden is de lieve vraag. Dat is typisch mijn vriendin, die vraagt haar oude sofa nog of ze even kan gaan zitten, met knipoog, want een gekkerd is ze.
Afijn. En nu komt het.
Zitten we aan de smoothie ter voorbereiding van onze kunst, klinkt er getring. Vriendin springt op. ,,Een sms’je. Even kijken van wie.” Zoon in Duitsland? Dochter in Libie? Zus in Schotland? Ja, zo’n vrouw is het.
,,Een sms van Anne mob!”
,,Goeie mop!”
Met ernstig gelaat zet ze haar futuristische leesbril op.
,,Het is echt van Anne mob. Er staat: het gaat, maar wel moeilijk.”
,,Dat kan niet. Hij ligt in coma.”
We krijgen kippenvel, huiveringen, spookverschijningen. Hoe kan een comateus mobieltje rinkelen? En dan dat antwoord! ,,Het gaat, maar wel moeilijk.”
,,Check het nummer eens!”
,,Anne mob, echt hoor. Het staat er duidelijk.”
Kunnen mobieltjes die hun hele leven één waren met jou, zelfstandig antwoorden? Weten wij dat alleen niet? Zijn ze er daarom zo blij mee in Afrika?
,,Wat is dat nummer dan?”
Ze leest de cijfers. Nu was het probleem al die jaren dat ik mijn eigen nummer niet weet als het gevraagd werd. Op het laatste moment komt het me eindelijk bekend voor. Te bekend. Dit is mijn nummer niet. Het is van Kees. ,,Het gaat, maar wel moeilijk.” De lieverd staat te zweten in Utrecht.

Het bericht Sms’je verscheen eerst op Anne Vellinga.

Visitekaartje

Anne — Tue, 07 Feb 2012 07:56:19 +0000

Dank voor alle aanvullingen, toevoegingen, meedenken. Webmaster is tot een mooie synthese gekomen.
Wat vinden jullie ervan?

voorkant visitekaartje Anne

Het bericht Visitekaartje verscheen eerst op Anne Vellinga.