Als lezer heb je geen idee hoe Tonke er uit ziet en als boekhandel ook niet, zeker niet in de tijd dat ik werkte in kinderboekwinkel De Bellenboom in Nijmegen. Mijn vriendin Dineke runde deze oase met verve. Ze was haar tijd kilometers vooruit en wist tal van schrijvers naar haar winkel te lokken. Tonke Dragt zou de kers op de taart zijn. Maar ja, Tonke stond als mysterie bekend. Ze wilde zich nergens laten zien. In een vlaag van moed en vertrouwen en geloof en hoop en liefde belde Dineke haar op, Tonke Dragt! Tonke was zo geraakt dat ze brak met haar principe niet in de openbaarheid te treden. Ze wilde ons kleine boekwinkeltje bezoeken! Dineke blij, ik blij, iedereen blij. Maar, wat moesten we aan? Voor mij was het niet zo moeilijk. Ik droeg in die tijd altijd iets met blauw, dus dat werd blauw. Dineke daarentegen wilde als eigenaresse extra goed voor de dag komen, dus die ging op sjouw in Nijmegen en kwam terug met drie tassen vol mogelijkheden en een lege portemonnee. Maar.

De avond voor Tonke komt leest ze ter voorbereiding voor de honderdste keer De brief voor de Koning. Bij lezing van Tonkes verhalen wordt een geheimzinnige snaar geraakt en zo staat Dineke de volgende ochtend met bibbers voor de spiegel in telkens een ander ensemble. Niets staat. Het past niet bij Tiuri en dus ook niet bij Tonke. Met de moed der hoop trekt ze haar meest ridderlijke outfit aan, een rode rok met een wit truitje en een zwart vestje. Hijgend komt ze de winkel binnen.

‘Anne! Help! Ik heb geen idee hoe Tonke er uitziet en het is oerstom als ik haar niet herken.’
Dus ga ik op de uitkijk staan, terwijl zij Tonkes boeken op de tafel uitstalt, een stoel zoekt, thee zet en koffie voorbereidt. Je weet niet wat zo’n geheimzinnige schrijver drinkt!

Van verre zie ik Tonke komen. Een vrouw alleen. Lopend over de stoep. Zoals er al een hele stoet is langsgelopen. Maar dan onvergelijkbaar anders. Fier. Ik weet meteen dat zij het is. Het kan niet missen. Ons idool draagt hetzelfde riddertenue als Dineke: rood-wit-zwart.

‘Tonke,’ giechelt Dineke zenuwachtig, ‘we lijken wel een tweeling.’
Tonke lacht ontwapenend.
‘Ik heb iets met tweelingen. Mijn debuut is niet voor niets ‘Verhalen van de tweelingbroers.’

Al gauw loopt het boekwinkeltje vol. Ouders, kinderen, een oudere dame die Tonke nog kent van het Jappenkamp en zelfs een paar straatmuzikanten. Tot onze verbazing is Tonke veel gemakkelijker en gezelliger dan wij vreesden. Ze drinkt thee èn koffie, eet brood èn koek en bij de muziek klapt ze het ritme mee.
Als iedereen weg is, wisselen we geheimen uit die geheim moeten blijven.

Over de verfilming van het boek kan ik kort zijn: dat lees je overal.
Tonke zegt er zelf van: „Toen het in de krant stond, begon ik het pas te geloven”.
Als je de uitzending van Een Vandaag gaat bekijken, zie je haar niet, daarvoor moet je mijn oeroude kiekjes bekijken, maar je voelt wel wie ze is, waar ze voor staat, haar huis, haar wezen en daar gaat het om.
In de uitzending zie je ook Paul Trijbits, de Nederlandse filmproducent die vanaf zijn kindertijd verliefd is op De brief voor de Koning en dus op Tonke. Hij maakt de serie voor Netflix. Het is typisch Tonke dat ze er vooraf graag en vaak met hem over wilde spreken en ook dat ze hem al gauw alle vertrouwen gegeven heeft.
We kunnen ons verheugen op het resultaat. De opnames in Nieuw-Zeeland zijn al afgerond. In Praag wordt dit jaar gedraaid. Tiuri wordt gespeeld door een nu nog onbekend acteur, Amir Wilson.
O ja, Tonke zei ook nog dat ze nu wel door moet gaan met leven, ze wil de film zien!

Hier kun je Tonke zien/niet zien. Veel plezier!

https://www.npostart.nl/eenvandaag/19-01-2019/AT_2109351

Het bericht Het geheim van Tonke Dragt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer heeft ogen waar ik ze in de zak heb en dat levert vragen op die mij uit de slaap wekken.
En dat vanaf zijn geboorte.
‘Kende jij die vrouw in het blauw?’
‘Uh… hoezo?’
Uh is van mij  en hoezo heb ik van hem, een hele goeie die je uit alle penibele situaties redt. Als je de vraag niet snapt, tijd nodig hebt, naar adem hapt.
‘Het leek net of jullie elkaar al heel lang kennen en ze vloog Kees ook om de nek.’
‘Oooh!’ Die heb ik van Kees en komt ook vaak van pas. ‘Zij kent mij van mijn columns in het NHD en omdat ik altijd schrijf wat ik meemaak, kent zij mij heel goed en laat zij nou toevallig de moeder zijn van Monique Burger, de eigenaar van DNB!’

‘En die vrouw met die groene ogen en dat rode haar? Ze had een tasje vol cadeaus voor je mee.’
‘Die had zich opgegeven en kwam ook nog met lijn 14 die er eindeloos over deed en juist van haar had ik geen foto gevonden, maar ik had wel een kat van steen voor haar mee, want…’
‘En die excentrieke gast met dat hoedje? Wat had die met jou te smoezen op dat krukje?’
‘Oooh! Dat is Joshua Hoogveld, een taalvirtuoos.’
‘Hoezo?’ Mijn broer gebruikt hem zelf ook.
‘Hij is de enige die in Sophie de enige drukfout ontdekt heeft. Ergens daarin staat Veilinga. Dat vond mijn uitgever verschrikkelijk, want we ontdekten het pas toen het boek in de winkels lag. Geen mens heeft het gezien en nu kwam hij op de kruk en fluisterde wat mijn naam betekent: Veil = scherp en Linga = taal, scherpe taal dus.’
‘O!’ Die kent mijn broer ook.

‘En wie was die vent met dat geruite bloesje met dat vlekje? Die is vast niet getrouwd en hij had wel een oogje op jou.’
‘O.’
Helaas heeft mijn broer hem niet op de foto, want nu is hij uit beeld.
‘En die vrouw met dat mooie lange grijze haar? Die stond erbij of ze dwars door je heen kon kijken.’
‘O?’

‘En die twee stralende vrouwen waren toch zussen van Kees?’
‘En die vrouw met dat slangenvel is net zo’n tiep als jij, intelligent en gevoelig.’
‘OoooooooooooooooooHHHHHHHHH…….’
Meer wil ik niet horen natuurlijk.

Het is ineens ook tijd voor The Wall of Fame.

Na een geslaagde middag zet mijn broer Monique en mij nog even saampjes op de foto voor De Nieuwe Boekhandel.

Zijn we eindelijk thuis rond middernacht, komt Kees met een opwindend verhaal waar ik niet van slapen kan…

wordt vervolgd

Het bericht De nieuwe Boekhandel – groeten en ontmoeten (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat ik aanzag voor een berg is een stuwwal die er inmiddels zo’n 130.000 jaar ligt dankzij de gletsjers die zich vanuit het hoge noorden een weg baanden naar het zuiden. De Rijn kwam vanaf de andere kant en baande  hier tussen Arnhem en Nijmegen een weg doorheen. In dit on-Nederlandse landschap ontstond een dorp van boeren en dagloners. Tòt het halverwege de 19e eeuw ontdekt werd door jonge schilders en schrijvers, de elite uit het westen volgde, zij lieten in het arcadische landschap prachtige villa’s bouwen en begonnen landgoederen. Johannes Kneppelhout, schrijver en mecenas, verbond elite en kunstenaars. Zo werd Oosterbeek vóór Bergen en Laren de eerste kunstenaarskolonie in Nederland.

Hier begint de magneetwerking richting Vellinga’s, eind 19e eeuw.
In de zoektocht naar mijn voorzaten ontdekte ik dat ze stammen uit Hardegarijp. Maar wat zochten de Vellinga’s in Oosterbeek? Bij Meijer & Siegers rijst het beeld op.

De toenemende armoede in Friesland werd te erg. Een Vellinga trok met een barrel van een boot de Zuiderzee over naar Amsterdam, waar de rijke heren in grote grachtenpanden woonden. Hij hoopte daar werk te vinden als tuinman.
De rijken trokken echter weg naar het idyllische Oosterbeek. Typisch iets voor een Vellinga om dan ook naar Oosterbeek te gaan. Hij begon er een tuinderij.

Een dame die mij groet in de boekwinkel herinnert zich de bloemenzaak die naast garage Sukkel gevestigd was en stuurt me een foto!

De foto stamt uit 1930. De tuinderij is van ouder datum, eind 19e eeuw. R. Vellinga moet Ruurd zijn, de broer van mijn opa. Geen nood als je het niet volgen kunt, ik volg het zelf net.
Het zou kunnen dat achter de bloemenzaak van 1930 de oude tuinderij lag.

Toen Co Vellinga, mijn grootvader, een jaar of 18 was, rond 1920, ging zijn vader dood en erfden hij en zijn (half)broer de tuinderij. Het is hard werken op een tuinderij en mijn grootvader had maar één bruikbare arm, zijn andere arm was door kinderverlamming heel dun en hij kon er weinig mee. De arm was wel meegegroeid in de lengte en ik zie nog hoe opa met zijn linkerhand de rechter in de zak deed, dan hing die er niet zo bij.
Opa werd boekhouder en ging werken voor de NVSH, de tuinderij werd verkocht. Zijn broer Ruurd begon een bloemenzaak en diens zoon Evert maakte er iets bloeiends van: Aurora. Deze winkel was gevestigd naast Meijer en Siegers, waar ik signeer…
Volgens mijn broer reden we er altijd langs toen we nog kind waren, toen had ik daar geen oog voor.

Als kind heb ik me vaak afgevraagd hoe het kon dat opa en oma zoveel schilderijen en beelden in huis hadden. Dan vertelden ze over Johan van Zweeden en Vreeling, bevriende kunstenaars. De band tussen kunst en Vellinga ontstond misschien in Oosterbeek en groeide waarschijnlijk door de politiek. Kunstenaars waren zo arm als de luizen in de crisistijd. Mijn opa en oma ontfermden zich over enkelen. Zo ook over slechtzienden.

En hoewel opa driekwart van zijn erfenis opgezopen heeft, richtte hij de blauwe knoop op omdat hij zag wat een ellende de drank bracht in de crisistijd. Het weekloon werd op zaterdag contant uitbetaald en ging (half) op aan drank… eerst naar de kroeg, dan naar huis.

Zo bereiken mij flarden Vellinga tot de middag voorbij is. Dan komt de eigenaar van Meijer en Siegers met een wel heel toepasselijk cadeau…

‘… om je verder te helpen met het ontdekken van je roots in Oosterbeek.’

Het bericht Het mysterie van Oosterbeek verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het is bijna 2 uur rijden van Hoorn naar Oosterbeek en dan is het altijd afwachten waar de boekhandelaar jou de komende twee uur stalt.
Meijer en Siegers is de eerste boekhandel die rekening houdt met de positie van de schrijver. Er staat een hoog tafeltje met een hoge stoel klaar. Ditmaal zit ik op ooghoogte van de groetenden en hoef ik niet de hele tijd naar hen op te kijken met een stijve nek als gevolg.

Ik zit nauwelijks of de eerste belangstellende komt aangesneld, een stralende vrouw die niet van spannende boeken houdt maar wel van schrijvers. Als ze ontdekt dat ik ook een boek heb geschreven over een vrouw met filosofische inslag, is ze verkocht en Sophie ook.
Dat geeft de schrijver moed.

Even later komt een ouder echtpaar binnen. Hij met rollator, zij beurtelings ervoor en erachter. Gewend als ik nog altijd ben aan mijn moeder met hulpstukken sta ik op en schuif spullen aan de kant om doorgang te verlenen. Een moment denken ze dat ik van de ambulancedienst ben. Als duidelijk wordt dat ik een schrijver in levende lijve ben, beginnen zij net zo te stralen als de vrouw daarvoor. Zij zijn verstokte lezers, hun boekenkasten reiken tot het plafond, ze kunnen geen boekhandel voorbij of ze gaan erin, ze kunnen geen schrijver passeren of ze kopen diens boek. Ik begin zo langzaamaan ook te stralen.

Er is amper een kwartier voorbij of daar komt mijn broer binnen om zijn genietende zusje te vereeuwigen.

De volgende die binnenloopt, koopt alles van Oosterbeekse schrijvers; die moeten gesteund worden. Dat ik uit Hoorn kom maakt niet uit, in de krant heeft gestaan dat mijn voorouders in Oosterbeek woonden en dat is genoeg.

Tot mijn verrassing komt even later een dame-met-notitieblok op me af, een journaliste van Hoog en Laag, een wakkere krant die doorheeft dat er een schrijver in Oosterbeek aan het inburgeren is. Ze stelt inspirerende vragen waar ik uren op door had kunnen gaan als zij niet zo to the point was.

De rij voor het tafeltje groeit: tijd om te signeren.

Van collega schrijvers krijg ik vaak de vraag welke zin ik erbij schrijf. Dat is niet standaard, dat ligt aan het moment, de plek en vooral aan de persoon die voor me staat. Ik laat wel altijd de naam spellen, want Ian is anders dan Jan en Katelijn is geen Cathelijn. In de naam schuilt de persoon. Het wonder van een Groet en Ontmoet is, dat binnen het bestek van een paar minuten een gesprek ontstaat, dat iets gezamenlijks genereert en dat schrijf ik op.

Dit exemplaar is bijvoorbeeld voor een journalist/auteur die zelf een waargebeurd boek heeft geschreven over een moord zonder lijk. Wat schrijf je in zo’n geval voor opdracht?
Heel eenvoudig: ‘het is niet wat het lijk-t’

Hier Groet en Ontmoet ik Thijmen en zijn oma. Thijmen heeft een ABC voor haar gemaakt en dat spreekt boekdelen. Ik eindig de opdracht met ‘…Thijmen de ABC man’.
Zoiets kun je niet plannen en niet verzinnen, zoiets gebeurt of het gebeurt niet. In Oosterbeek gebeurt het… en er gebeurt meer…

Het bericht Hoe signeer ik een boek? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik weet wel dat mijn Friese voorouders een tuinderij hadden in Oosterbeek en later een bloeiende bloemenzaak. Ze mogen flink in de weer geweest zijn met zaad, veel nazaten hebben ze niet gehad.
Afijn om kort te zijn, uitdrukking van mijn oma: zij kregen een zoon en een dochter.
De zoon kreeg ook een zoon en een dochter en die zoon kreeg hetzelfde. De dochters bleven kinderloos. Dat is eigenaardig en zet geen zoden aan de dijk.

Ter gelegenheid van de maand van het spannende boek ben ik vandaag, zaterdag 13 juni vanaf 14.00 uur in boekhandel Meijer en Siegers in Oosterbeek omdat mijn tweede roman, Eva Terra Incognita, spannend is.

Wat het nog spannender maakt, is de mogelijkheid dat iemand toevallig even binnen loopt voor een krant en dan ziet die onbekende ineens iets vaag bekends achter een tafel vol boeken: een Vellinga!
Om het toeval een handje te helpen, hier het trouwboekje van mijn grootouders met namen en data.

Ja, je ziet het goed, mijn oma was 18 toen ze trouwde en een half jaar later werd mijn vader geboren in Oosterbeek, gemeente Renkum.
Toen mijn oma zich meer herinnerde van lang dan van kort, vertelde ze me dat ze een dienstje had gehad op een kantoor waar een hele knappe kerel de boekhouding deed. Op een dag kwam hij de keuken in, waar zij net iets onbenulligs deed als het uitkloppen van de stofdoek of het spoelen van de theepot. Hij keek naar haar, zij keek naar hem en het knetterde van de vonken die oversprongen en bleven springen tot het laatste vlammetje.

Bij aankoop van mijn mijn Eva Terra Incognita krijg je  heel toepasselijk ‘Grijs gebied’ van Marion Pauw cadeau.

Tot slot als warming up de recensie van NBD/Biblion, de overkoepelende organisatie van de bibliotheken in Nederland:

‘Het omslag meldt: ‘Een ontwikkelingsroman die leest als een thriller’, en dat is het precies. Een literaire roadmovie waarin de lezer meegesleurd wordt met Eva op haar vlucht voor haar gewelddadige partner, uit Nederland via de Ardennen naar Frankrijk. Maar ook meegenomen wordt in haar ontdekkingstocht naar zichzelf, het genot om te ontdekken dat ze zoveel meer kan dat ze dacht. En hoewel haar vlucht beangstigend is en de reis ongewis, bekruipt je als lezer toch met grote regelmaat het gevoel van: ‘dat zou ik ook wel willen, doen wat zij doet, al die fantastische mensen ontmoeten’. Prettige schrijfstijl waarbij korte zinnen en snelle dialogen worden afgewisseld met bedachtzame uiteenzettingen: ze geven precies de sfeer van dat moment weer. Anne Vellinga schrijft meeslepend en maakt gebruikt van bijzondere, levensechte personages.’

Als je zaterdag niet naar Oosterbeek kunt komen, kun je Eva en ook Sophie – Genius Loci, mijn debuut, in elke bibliotheek lenen en in elke boekhandel bestellen.
Sophie kost 15 euro en Eva 17,50.

De link naar de boekhandel waar is 13 juni signeer: http://www.plantagemeijerensiegers.nl

De link naar mijn uitgever: www.uitgeverijbagage.nl

Het bericht Anne Vellinga bij Meijer en Siegers in Oosterbeek verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het is zoeken naar een parkeerplaats in de spiralende parkeergarage. De bovenste verdieping heeft nog een te smal plekje, waar we net in passen. Mijn broer komt als gewoonlijk toevallig net langs als je hem nodig hebt. Als kenner van het moderne Nijmegen weet hij de weg naar de nieuwe Dekker van de Vegt.

Dekker en van de Vegt is geen eendagvlinder, ze bestaan ruim anderhalve eeuw, waarin ze telkens met hun tijd meegaan. J.G. Dekker en W.J. van de Vegt beginnen in 1856 in Utrecht een kantoorboekhandel en al gauw beginnen ze ook een uitgeverij om 66 jaar later, in 1922, te verhuizen naar Nijmegen. Daar start net de Katholieke Universiteit en Dekker en van de Vegt zien hun kans: naast de hoofdvestiging in de stad, vestigen zij zich ook op de campus van de universiteit. Ze worden de belangrijkste uitgever van academische werken en groeien uit tot een gerenommeerde boekhandel.

In de jaren dat ik in Nijmegen en wijde omstreken woon en werk, ga ik elke week naar Dekker en van de Vegt, eerst in de Passage Molenpoort, later op Plein 1944. Ik voel me er ‘domweg gelukkig’ en na uren snuffelen kom ik elke week thuis met een nieuw boek. De eerste keer lijkt het een eigenaardige naam voor een boekhandel, maar het is een mantra die je bij blijft en boven plopt zodra een andere boekhandel een dubbele naam heeft.

Het doet me pijn dat Dekker en van de Vegt in 2013 onderdeel van Polare worden, het klopt niet voor mijn gevoel en heimelijk ben ik blij dat Polare kort daarop failliet verklaard wordt. Op grond van alles wat ik in Nijmegen ervaren heb, kan ik me niet voorstellen dat ze het erbij laten zitten. Maar hoe gaan ze het aanpakken? Crowdfunding! Typisch eigentijds en typerend voor Nijmegen, daar krijg je de mensen warm. Binnen een week hebben ze 150.000 euro bij elkaar en op 21 maart 2014 begint een nieuwe lente: een doorstart onder de oude naam.

De nieuwe Dekker en van de Vegt zit op de Marikenstraat 29 in een nieuw pand met hedendaagse uitstraling: breed, uitnodigend, licht en heel ruim.

Binnen is het als altijd een oase van boeken, wat een ruimte!

En dan begint het. In de ambiance van mijn vertrouwde boekwinkel vergeet ik de griep en nestel me dik ingepakt in twee broeken en een enorm wollen vest achter mijn tafeltje. En zie! Daar komen ze, mijn Nijmeegse vrienden door dik en dun, het Groeten en Ontmoeten begint!

Vanwege de privacy geen namen bij de gezichten, laten we het houden bij de achtergrond van de winkel.

Het is zonneklaar dat Nijmegen het ijzer smeedt als het heet is: er zijn veel boeken gekocht en van een persoonlijke opdracht voorzien, fijn voor lezer, schrijver, uitgever en boekhandelaar, want Dekker en van de Vegt moet blijven en Uitgeverij Bagage ook!

http://www.dekkervdvegt.nl 

http://www.uitgeverijbagage.nl

Het bericht Bij Boekhandel Dekker en van de Vegt in Nijmegen – Heden (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Marikenstraat 29
6511 PX Nijmegen
Telefoon: 024-3020130

Ik ben benieuwd wie ik daar allemaal mag Groeten en Ontmoeten.

Hartelijk welkom!

http://www.dekkervdvegt.nl

Het bericht Groet&Ontmoet bij DekkervdVegt Nijmegen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Anders wordt het als je een promotietour doet langs alle boekhandels van Stumpel, van Hoorn naar Heerhugowaard, Enkhuizen, Medemblik, Heemskerk, Krommenie en aanstaande vrijdag Almere. Ik zou mezelf en mijn uitgever in de vingers snijden als er een onvertogen woord uitkomt over onze broodheren. Dat de kaarten zo liggen, onthult Eva mij op mijn weg door Terra Incognita, mijn signeertocht.

Signeren moet je leren. Met vallen en opstaan. Alleen al je handtekening en wat je erin zet…

Als beginnend schrijver ben je onbekend en dat maakt onbemind. Kom maar eens in een boekwinkel te liggen! Een van mijn enthousiaste fans uit Den Haag ging bijvoorbeeld naar Boekhandel Paagman die befaamd staat om zijn assortiment. Als je een boek wilt vinden, ga je naar Paagman, die is zo groot, heeft zoveel plek, die heeft (bijna) alles.
Mijn fan gaat naar Paagman maar ziet Eva Terra Incognita nergens. Ze vraagt ernaar. De boekhandelaar neemt de tijd en zoekt Eva in zijn computer. Daar is ze. Het is literatuur, maarrr… uitgegeven  door een kleine uitgeverij. Paagman koopt alleen boeken in van De Grote Uitgeverijen. Voor Terra Incognita moet je niet bij Paagman wezen. Of juist wel!
Als mijn Haagse fans nu eens massaal Eva gaan bestellen bij Paagman? Stuur de boekwinkel aan!
Het is de lezer waar het om draait.
Elke boekwinkel in Nederland en België heeft Eva binnen een dag, zonder verzendkosten. Het zou toch fantastisch zijn als de boekhandelaar de weg vindt naar Terra Incognita.

Ik ben fan van de boekwinkel. Boekhandels zijn de meest laagdrempelige cultuuroases en die moeten we koesteren, net als al die zaakjes die hart voor hun product hebben.
Ik koester Boekhandel Stumpel als een konijn in de hoed.
Zij hebben acht filialen, verspreid door Noord Holland en alle acht hebben Eva op tafel. Dit heeft inmiddels zo’n stormloop aan verkoop gegenereerd, dat Eva binnenkwam op nummer 6 van hun boeken Toptien. Een week later, NU, staat Eva op TWEE. Dankzij mijn lezers, dankzij jullie. Jullie kunnen bij mij een potje breken en een steekje laten vallen en Boekhandel Stumpel ook.

En dat gebeurt…

wordt vervolgd…

Het bericht Signeren – moet je leren (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Intussen was mijn moeder in mijn huis komen wonen en moest ik alles opnieuw leren. Haar voortdurende aanwezigheid, afbrokkelend ego en opglinsterend wezen inspireerden mij tot een nieuwe vorm van communicatie met haar en mezelf. Terwijl ik kroop over de grond om haar kruimels te rapen, te dweilen en te lappen en het uitsnikte van wanhoop over mijn verloren leven op de vierkante meter, welde op de bodem van mijn ziel een onverwachte bron op…

Ik begon haar te zien. Haar verlies. Ik vroeg hoe ze kon toelaten dat ik haar kont waste terwijl ze altijd de wc deur dichtdeed. Ze keek me aan met die verre blik en zei ‘ik geef me over’. Dit raakte mijn hart.
Ik werd zachter en warmer en liever.
Ik begon lijnen en verbanden te zien in haar leven, mijn leven, het leven. De cirkels waarin we gevangen raken en uit willen ontsnappen, de rol van relaties.
Van hieruit begon ik romans te schrijven.
De eerste, Sophie Genius Loci kwam eind vorig jaar uit. Sophie raakt met de filosoof Otto verstrikt in het denken en moet de weg naar haar hart ontdekken. Mijn moedert was dankzij haar trouwe hulpen bij de presentatie aanwezig. Ze kon bijna niet meer praten, maar noemde mij de volgende dag ‘Sophie…’

Tien weken later overleed zij in haar slaap met een glimlach om haar mond. Haar inspiratie is niet weg.
Ik heb mijn volgende roman geschreven: Eva Terra Incognita, een spannend verhaal over Eva, die al doende aan grote gevaren komt bloot te staan en een uitweg moet zien te vinden…

Een roman schrijven is 1.
Proeflezen is 2. Ik had geluk met Aleid, Renate en Chris – taalgevoelig, fijnzinnig, scherp en kritisch.
Redigeren is 3 en Gezina Derks van Uitgeverij Bagage toevertrouwd. Met eindeloos geduld leert zij mij de kunst ‘to kill my darlings’.
Vormgeving is 4. Frans Reijers begrijpt  al mijn woorden en weet dit puntig te vatten in één beeld.
We zijn nu aangekomen bij 5: Eva is naar de drukker!

Jullie zijn de eersten die de cover zien, ontworpen door kunstschilder en vormgever Frans Reijers.
Hier de primeur:

P.S. De presentatie van Eva is vrijdag 21 november om 17.00 uur bij Boekhandel Stumpel in Hoorn. Schrijf het NU in je agenda. Je bent hartelijk welkom. Daarna een feestje bij ons op de boerderij, met eten, drinken en de rest. Als je daarbij wilt zijn, geef je dan even op via annavellinga@yahoo.nl (Dan weten we hoeveel salades we moeten maken.)

Meer info volgt tijdens stap 6, de promotie.

http://tomgovers.nl

http://www.uitgeverijbagage.nl

http://www.fransreijers.nl

Het bericht Eva Terra Incognita – primeur (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer is er ook, met een camera met een lens van een meter, nou, als daar en foto meegemaakt wordt, is het schrikken hoor! Je naakte waarheid in vol licht.
Gelukkig heeft hij het heel druk. Voor hij eraan toe is ze te downloaden en vooral voor ik eraan toe ben…
Dus eerst wat kiekjes van Man met zo’n kiekjescamera die werkt als een bril die je hard nodig hebt, maar niet opzet…

http://www.boekhandelaugustinus.nl/

Het bericht Bij Boekhandel Augustinus in Nijmegen verscheen eerst op Anne Vellinga.