Elk project kwam ik andere problemen tegen. Die allemaal op te lossen bleken. Daar zal ik nu niet over uitweiden, al weet ik dat er veel mozaïekers tegen dezelfde problemen aanlopen en ik mijn ervaring met plezier deel.
Hoe maak je weerbestendig mozaïek, hoe moet je een beker knippen, een bord, glas. Waarmee? Hoe kun je grote stukken op een ronde ondergrond plakken en die rond houden. Om maar iets te noemen. Misschien ga ik dat nog eens per probleem behandelen. Voor nu gewoon wat foto’s. Niet van het proces, wat veel mensen juist leuk vinden, maar dan moet ik 100 foto’s plaatsen. Twintig is wel genoeg. Dus ik kies er gewoon maar eentje of misschien twee uit per project.

RAMEN

Deze twee raampjes kwamen ongeschonden vrij bij de nogal grondige verbouwing van ons huis. Ik vond ze achterin de schuur en had een mooi canvas voor allerlei glaswerk dat ik in de loop der tijd verzameld heb.

MUREN IN MIJN WERKSCHUUR

Hier drie stukken wand die ik beplakt heb met restmateriaal van de aannemer (de twee links) en van mijn moeders keuken in ons vorige huis, waar zij een eigen woonruimte had.

OP VERZOEK

Vogelhuisje, fruitschaal en spiegel met gezichtjes

TUINOBJECTEN ~ WEERBESTENDIG

Appel ~ vogelbad ~ stapsteen ~tak ~ tuintotem ~ tulpenvaas

TWEE STOELEN

AANLOOPPOES EN EIERTORENS

Lest best deze foto omdat zowel de poes als de eierdoppen ongevraagd naar me toe kwamen. Ik was nog verdrietig om de dood van Lukkie, 7 augustus, toen een zwart-wit zwerfkatje mijn tuin ontdekte. Hij werd niet langer verjaagd door Lukkie en ontdekte een veilig onderdak, wat ik versterkte door de omhullende mand van Lukkie erbij te zetten.
Mijn schildervriendin kwam aan met een doos vol eierdoppen: ‘ik kan er niks mee, jij weet vast wel wat te verzinnen.’
En toen kwam Kees met een pilaar. Dat werd eierdoppen stapelen, pilaar mozaïeken, een plek zoeken die er buiten niet was, omdat ik niet weet of de eierdoppen weerbestendig zijn. Zo kwamen de giften bij elkaar en is de zwerfkat huisgenoot geworden.

Voor de mensen die mozaïeken en willen weten welke lijm ik gebruik:
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Een jaar van scherven en mozaieken ~ 2020 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees mag door de zenuwpijn aan bank en bed gebonden zijn, hij barst van de goede oplossingen voor mijn invallen. Hij vindt mijn plank niks: krom, nat, dun. Hij heeft ergens wel een reststuk keukenplank en hij moet ook nog een doos hebben met glasmozaïek van zijn beste vriend die er zijn ligbad mee gedaan heeft en er toen wel klaar mee was.

Dat wordt een speurtocht door een labyrint van schuurmachines, zaagtafel, lasapparaat, fietsen, houtstapels, eigenaardige dingen, gevaarlijke dingen, puntig ijzerwerk en kratten bier (0.0). Maar dan heb je ook wat.

Gewoonlijk knip ik stukjes uit serviesgoed en tegels, nu heb ik kant-en-klare matjes 30×30. Dat is lastiger dan gedacht doordat de voorkant op bruine vellen papier is geplakt en ik geen moer zie van wat ik doe. Daarbij zijn er steentjes af gevallen en zit ik met gaten op gekke plekken. En past het niet. Moet ik toch nog knippen, alles op dezelfde maat. En recht!

Bovenop de dikke plank heb ik het papier er al af, waarbij lijm en stukjes papier blijven plakken en steentjes los raken. Wonder boven wonder blijken de steentjes keurig haaks en zelfs de hoeken zijn gelukt.
Kees komt scheef als de toren van Pisa aangehobbeld; hij moet zien wat zijn vrouwtje ervan brouwt en geeft een soortement dubieus compliment: ‘Nou snap ik dat Marcus ermee opgehouden is…’

De volgende dag is de lijm (polymax transparant) droog en kan het voegen beginnen. Ik gebruikte altijd flexibel badkamervoegmiddel, maar ontdek nu buitenvoegsel dat niet vuil wordt. Ik ben benieuwd.

Ik maak het voegsel andersom als onze tegelzetter: eerst voegmiddel dan water. Ik zet het erbij omdat ik wekelijks vragen krijg voor mozaïektips, hoe ik het doe, wat ik gebruik en dat vooral voor buiten .
Goed, ik gooi dus eerst het voegsel in een plastic bakje en dan water uit een kopje! Terwijl ik roer. Het wordt namelijk gauw te dun en te slap. Als het als kwark voelt, is de dikte goed. (Tip: Heb je vies/vuil voegwerk, maak het goed schoon met nagelborstel en ga dan met iets slapper Weber voegsel over de schone vieze voegen heen)
Voor het voegen gebruik ik mijn handen omdat ik met onregelmatige scherfjes werk, hol, bol, dik, dun en dan voel ik wat ik doe en kan overal bij. Wel met grote gele werkhandschoenen anders bijten je handen uit. Het gele lapje heb ik er ook altijd bij. En een doodgewoon keukensponsje van tien in 1 verpakking. Daarmee werk ik secuurder dan met een voegspons, die zijn mij te grof, dan voel ik niet wat ik doe en sleep voegen leeg. In de groene bak zie je het afgeweekte papier van het glasmozaïek.

Op een rechte plank is het makkelijk voegen: paar klodders erop en met de gehandschoende hand eroverheen tot de hele plank onder zit. Ook de steentjes! Een kind kan de was doen.

Nu komt de verrassing van Weber.
Ik spoel mijn sponsje tig keer uit in een emmer water. Die laat ik staan, want waar laat je de rommel. De volgende dag is het voegsel bezonken en kiep ik het schone water bij de bamboe die er opvallend welig op tiert.
Op de bodem van de emmer blijft het voegsel van de vorige dag liggen. Dit wordt keihard, sla ik los, krab ik uit (rot werk) en doe het dan in een krant in de bak restafval. Nu komt Weber om de hoek!
Het achtergebleven spul op de bodem van de emmer is smeuïg en puntgaaf. Klaar voor gebruik! Hoe heb ik het nou! Mijn plank is klaar en ik wil het natuurlijk toch proberen, want dit scheelt klauwen voegsel dat ik niet kapot hoef te meppen en niet hoef weg te gooien.

Ik heb nog een kapotte schaal die ik jaren geleden maakte toen ik nog niet had uitgevonden hoe je weerbestendig mozaïek maakt. De bodem is vergruist, steentjes gebarsten en eruit gevallen, alleen de glazen steentjes zijn goed gebleven. Ik zie ineens dat het dezelfde glazen steentjes zijn als op mijn plank. Die haalde Kees toen triomfantelijk ergens vandaan. Toen hij nog nergens last van had. De schaal staat klaar voor de stort, maar nu ik voegsel over heb, kan ik experimenteren wat je met restvoegsel kunt.
De bodem van de waskom uit 1850, je leest het goed, is vergruist, alleen het stempel is heel gebleven. Toevallig past er een schaaltje op waar een plant op stond. Ik plak alles aan elkaar met veel polymax. Reinig de plekken waar steentjes uitgevallen zijn en knip er nieuwe steentjes voor. Die zet ik vast met dotje Polymax en voeg met het restant van Weber. Het ziet er niet uit, maar ik durf nog niet te poetsen, bang dat alles dan gelijk weer los zit.

En zie!

O ja, tussen de bedrijven door, telkens als ik moet wachten tot lijm of voeg droog is, kom ik in mediterrane sfeer en ga aan de gang met blauwe acrylverf en transparante lak van Lascaux. Alles moet eraan geloven, spiegel, hanger, palen, stoelen, alles behalve de kat, die heb ik gelijk ook geschilderd, maar dan anders, want katten zijn uniek.

Elke stoel heeft haar eigen paadje, hoe ideaal voor een Corona zitje.
Laat de vriendinnen nu maar komen. Eén voor één!

Wil je ook aan de gang met mozaïek, dan vind je hier mijn voegsel en lijm:
https://www.nl.weber/search-content/content_type/product/activities/voegmiddelen-62
https://www.bison.nl/nl/product.3556

Wil je meer lezen over mozaïeken, kijk dan eens onder het hoofdje mozaiek: https://annevellinga.nl/mozaiek/
Of lees je liever een leuk verhaal:
https://annevellinga.nl/2012/06/11/mozaiekwerk/
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Hoe maak je een Corona zitje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinds ik mijn handen minder was, genezen de wondjes op mijn handen sneller: kattenkrabben, hondenbeten, brandblaren, snijwonden. Doorns en splinters zijn lastiger, dan helpt soda nog wel eens en bij een half afgeknipt vingertopje draaide ik er het gekneusde blad van de smalle weegbree omheen. In no time zit zo’n topje weer vast, zonder litteken. Waarmee ik niet zeg dat je dat ook moet doen, ieder mens is anders en het ligt ook aan je weerstand van dat moment. Volg je eigen instinct en je dokter, al dan niet alternatief. Het is jouw lijf, jouw tempel.

Het gaat niet altijd goed. Afgelopen zaterdagavond maakte ik een inschattingsfout. De nieuwe dakplaten zaten erop en Kees was daar nog bezig de laatste kieren te dichten. De ruimte onder het nieuwe dak wordt onze slaapkamer. Als het raam erin zit. En een deur. En vloerbedekking. En een bed. Nu kun je er komen met een ladder door een gat in de vloer. Er staat een steiger op die vloer en er ligt een bult ongeregeld. Die ga ik eigenhandig wegwerken: hout, zaagsel, kapotte dakpannen, hele dakpannen, schroeven, spijkers, zagen, boren, stanleymessen, hamers, harde brokken pur in alle modellen, je zou ermee kunnen beeldhouwen.
Mijn handen hebben ogen en zijn handig in het vastpakken van splinterhout, kapotte zaagjes en glasscherven, ook als ze verstopt zitten in zaagsel en stof. De toekomstige slaapkamer wordt met de meter leger. Duikt er ineens een helderblauw bolletje op. Ik snap niet hoe ik dat over het hoofd kon zien. Geroutineerd pak ik het met blote handen beet.

Fout!
Mijn vingers gaan dwars door de blauwe bol. Het is verse pur waar Kees mee in de weer is, gelekt door een kier. Als de wiedeweerga veeg ik mijn handen af aan de scherpe rand van een stuk hout. Het meeste kleeft aan het hout, een dunne laag heeft zich al aan mijn vingers gehecht en als pur zich hecht, krijg het dan maar weer eens los. Dat zit vaster als het beste huwelijk. Ik zak door het gat op de ladder en haast me naar mijn pot groene zeep, het oermiddel dat zelfs verf uit keiharde kwasten krijgt, gewoon je kwasten erin zetten en de volgende dag spoel je de verf eruit. Ik steek mijn vingers in de pot met zeep en schrob ze daarna af met een schuursponsje. Doet niets, maar dan ook helemaal niets. Nada. Nothing.
De pur verandert alleen van kleur en consistentie: zwart en hard.
Ik haal mijn hulpmiddelen erbij: nagels, tanden, schaar en mes. Op niks af. Dan moet het maar blijven zitten, ik zal er niet dood aan gaan en het zal wel slijten en anders maar niet.

De volgende dag, het is dan zondag, ga ik met zwarte handen naar een tuincentrum voor plantjes in de ‘rotstuin’. Kees graaft de gaten, ik zet alles erin. Een streling voor het oog en dat is fijn tijdens een verbouwing.
Naast deze oase oogt het terras als een woestijn: hoe vaak ik het zand ook in de voegen veeg, het blijft een zandvlakte. Volgens de stratenmaker is dat normaal, want het zand moet gaandeweg 9 cm zakken in elke voeg en dat zijn er bij straatsteentjes nogal veel.

Ik kan niet langer wachten. Bezems en stoffers aan de kant, het zand moet aan mijn handen geloven. Ik veeg het de spleten in, druk het met mijn vingers omlaag en blijf net zolang vegen en proppen tot er geen zand meer is en ook geen kier. Als ik bezig ben, vergeet ik de tijd, die overvalt me als ik overeind wil komen, man man man wat word je daar stram van. Maar het resultaat mag er wezen. Vergenoegd veeg ik het zand van mijn handen. Ze voelen zacht. Verrast bekijk ik ze: alle pur is weg, mijn handen zijn brandschoon.

Het bericht Zand, zeep, soda verscheen eerst op Anne Vellinga.

Eenmaal thuis aan eigen aanrecht doe ik het wéér niet. Ik sudder en stoof niet, ik klop en ik schuim niet, ik smeer een rijstwafel en neem een appel. Zo aantrekkelijk als kringloopwinkels op mij werken, zo afstotend supermarkten en specialiteitenwinkeltjes. Kraampjes langs de weg kunnen ermee door. Vol gelukshormonen van het fietsen in de vrije natuur, vergaap ik me aan vers fruit zo van de boom, eieren van dartele kippen en even verderop zelfs biologische melk vers van de koe! Ik houd van puur natuur, dat smaakt van zichzelf. Ik heb heus wel eens een soufflé geprobeerd met geklopte eiwitten en Irish scones met zure melk en lasagna met heel veel. Dat gaat aardig ver. Alleen de lasagna is de moeite waard gebleven en die wordt dan ook alom geroemd om zijn uitgebalanceerde tongstrelende combinatie van paddestoeltjes en crème fraiche, spinazie, tomatenprutje, zoete pepertjes en nog meer hak- snij- en pruttelwerk, waardoor ik hem dus niet vaak maak.

Maarrr.

Sinds kort ben ik aan de courgette. Die vermeed ik altijd. Hij ziet er niet uit. Wat moet je met zo’n saai ding! Alleen al de vorm, de maat, de kleur, de schil. Dat denkt iedereen volgens mij, want waarom komen ze anders plotsklaps van alle kanten met courgettes naar me toe: vriendinnen, buren, kennissen en zelfs hele verre kennissen.
‘Vers uit eigen tuin, we hebben er zoveel, van slechts één plant! Net wat voor jou!’
Hoe ze daar bij komen???
Binnen een week heb ik twee van die enorme dingen op mijn herfsttafel.

Mijn nieuwste vriendin vraagt of hij lekker was. Als je ontluikende vriendschap niet op het hakblok wilt, moet haar courgette erop. Opgejaagd zoek ik een recept op internet. Vind een courgettegroententaart. Ik ga dat ding maken. Worteltjes raspen, bladerdeeg uitrollen, noten en nog wat, o ja, de courgette. Ik ben me daar bezig. Na een paar uur heb ik resultaat, best te pruimen, echt wel, maar ik proef er al mijn werk niet aan af.
Krijg ik toch wéér een courgette uit eigen tuin. Mijn vriendin heeft er een heerlijke soep van gemaakt, zo makkelijk:

Als dit niet duidelijk genoeg is:
Je doet je courgettebrokken in de pan en daar kokend water overheen tot ze net niet onder staan.
Vuur eronder, beetje magie erbij: maggi, tamari, ketjap of een bouillonblokje. Deksel op de pan en laten pruttelen.

Intussen heb je zelf even tijd om de staafmixer te zoeken die ergens achterin het kastje moet liggen. Als je hem hebt, maak je het stopkontakt vrij van stekkers die er nu eenmaal altijd inzitten van waterkoker, koffiezetter, melkkoker en broodrooster. Tegen de tijd dat je dat allemaal klaar hebt, pruttelt de courgette lang genoeg om het wonderapparaat zijn alchemistisch werk te laten doen.
Je gaat een beetje op en neer tot grote brokken kleine brokjes zijn en almaar fijner worden tot er geen verschil meer is tussen water en courgette. Dan is het soep en is het klaar!
Mocht je passie voor koken hebben, kun je gerust je fantasie erop botvieren met peper en kerrie, tamari en dille, uitjes en prei, kip en tofu, broodkruim, zure room, kaas, basilicum, citroenkruid of peterselie – maar dat hoeft allemaal niet. Het is lekker van zichzelf. Nu ja, beetje liefde erdoor en wat magie.

Eet smakelijk.

Het bericht Courgettesoep verscheen eerst op Anne Vellinga.

In deze periode werd ik op een ochtend wakker met mijn diepste wens. Tot dat moment had ik vele wensen, de een nog groter dan de ander: ik wilde dokter worden, actrice, astroloog, tovenaar, psychiater, filosoof, zigeuner, kunstenaar, handlezer, weefster, architect, ik wilde een leuk winkeltje en ik wilde in een denktank van het ministerie. Ik heb op al deze vlakken ‘iets’ gedaan, al was het maar staren naar de maan in Spanje en een vakcursus stukadoren in Amsterdam, jawel, maar op die ene ochtend wist ik wat ik ECHT het liefste deed en eigenlijk altijd al deed, maar niet op de manier die ik wilde: ik wilde schrijven, alles, gewoon zoals het is.

Maar hoe is het? En hoe krijg je dat opgeschreven? Tot mijn verbijstering had ik tot dat moment mijn dagboeken gebruikt als mestvaalt. Mijn emoties zaten in de weg, mijn mening, mijn interesse, des-interesse, mijn gedroom en gefantaseer.
Ik wilde zien hoe het echt was en stelde me voor dat ik een fototoestel was, want ik ben nou eenmaal van het inleven. Wat zie ik als fototoestel? Dat was veel, maar niet genoeg. Horen hoorde er ook bij. Ik werd een gehoorapparaat, maar dat was niks voor mij, dus deed ik mijn ogen dicht. Er valt veel te horen als je erop let. Voor de neus wist ik niets te verzinnen. Ja, dat ik een hond was, maar dat voerde naar roedels en baasjes en blinden. De neus was van later zorg. Ik vond mezelf klaar voor het verwoorden van mijn waarnemingen. Zit ik aan het rolluikbureautje dat ik speciaal voor de gelegenheid op de kop had weten te tikken, het pronkstuk van mijn schamele inrichting, heb ik de pen al in de hand, ik schreef nog met pen, moet ik naar de wc. Die had ik ook in mijn varkensschuurtje. Het was een tochtige wc zonder raampje en lamp. Bij nader inzien was het geen wonder dat ik de wind hoorde.

Ik hoorde alles in de wind, het suizen en sluipen langs de kleine raampjes in het aangrenzende keukentje, het razen en ratelen over het asbestdak, het klapperen van de schuurdeur achter me en het loeien in de schoorsteen. In dit natuurgeweld, helemaal alleen in een varkenshuisje aan de rand van een groot bos, voelde ik me klein worden, een klein meisje, en ik wist gelijk ook haar naam: Mara, een naam die later is uitgegroeid tot een personage in mijn debuut ‘Sophie’, eeuwen later.
Mara kwam aangewaaid met de wind, dat kwam goed uit, want het was november, de maand van wind en storm en krakende takken, ik hoefde mijn ogen maar te sluiten en ik was waar Mara was. Ik ging zitten aan het prachtige bureau. Mijn boek begon met de twaalf winden. Ze kwamen uit alle hoeken en hadden elk hun eigen stem. Het boek is nooit afgekomen.

Schrijven is ook het verwerken van ervaringen. Het geeft helderheid en concentratie. Schrappen en herschrijven is me hachelijk gebleken, voor je het weet, snijd je de ziel eruit. Onlangs zag ik dat bij teksten van Martin Bril over zijn geliefde Frankrijk. In ‘De Franse slag’ komen zijn waarnemingen recht je hart in, in zijn volgende boek over Frankrijk combineert hij eerdere verhalen en is de ziel gevlogen. Om met Bril te spreken: tsja. Ik mis hem nog steeds, dit terzijde, waarmee meteen duidelijk is dat ik graag associatief, organisch schrijf wat opplopt uit mijn binnenste. Dat is het leuke van blogs.

Soms vergeet je waar je het over ging hebben, in een betoog kan dat niet maar in een blog met de titel ‘andere werkelijkheid’ kan dat, zeker als die andere werkelijkheid die van de schrijver is.

Het bericht Andere werkelijkheid ~ schrijven (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

En dan zit ik op een namiddag moederziel alleen in huis met een flespompoen, zo heet dat model, en drie eieren. Hier moet ik het mee doen. Geen idee wat. Geen idee hoe. Het lijkt me ook niet lekker. Waarom heb ik dat ding ook gekocht?
Dat kwam omdat ik de plaatselijke winkelier bezoek en die had hem liggen, eentje, biologisch ook nog. Niemand wist wat ermee moest, dus de volgende dag stond dat ding er nog. En de dag erna. En toen heb ik hem maar gekocht.

Als ik het niet weet, ga ik rechtuit. Op de fiets is dat makkelijk, uiteindelijk kom je wel iets tegen dat je verder helpt, desnoods een verkeersbord.
Als ik het met koken niet weet, pak ik een mes.
En dan ben ik hooked. Het is of ik aan het kleuren ben en dat vind ik leuk! Het is nog leuker, of de pompoen zelf aan het kleuren is. Wat een gloedvol oranje! En dan die vorm! Dat nestje met zaadjes!

Die zaadjes haal ik eruit met een lepel. Het ding lijkt nu zelf wel een lepel. Jammer dat ik hem in mijn haast heb doorgesneden, maar toen zag ik er nog de vorm van een appel in.

Hoe nu verder?
Ik pak het mes maar weer.

Nu zijn het mooie maantjes, maar wat kan ik hiermee?
Tot mijn eigen schik krijg ik een heuse brainwave.
Ik heb nog bladerdeeg in de vriezer! Precies genoeg om mijn taartvorm mee te bedekken.

De zon lacht me toe.

Nog even lekkeren spikkelen met de vork.

En dan het feestje van de oranje maantjes in de gele zon

Er kan nog meer kleur bij:
ik heb nog wit van verse geitenkaas
en groen van verse munt.

De kunst van kunst is op tijd stoppen. Maar wat is op tijd?
In het peinzen over deze filosofische vraag, valt mijn oog op de drie eieren.
In zekere zin gaat het dan mis.
Ik pak het mes en sla ze stuk. Pak de garde en roer ze. Restje zure room erbij, kwark, soyamelk.
Dat giet ik over zon en maan.
Het is er niet mooier op geworden.
Gelukkig heb ik een oven.

Drie kwartier en 175 graden later heeft de transformatie plaatsgevonden.
Het stilleven is pompoentaart geworden.

Het bericht Voeding – stilleven (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten het gegeven dat ik te ver gefietst heb om in staat te zijn te kiezen, zit er ook nog een man voor de betreffende kast op de grond, en wel op zo’n manier dat hij vergroeid is met de kast.

‘Is dit de kast van de montagekit?’ Probeer ik op goed geluk.
Hij springt overeind met een kwiekheid die een achtergrond van sportschool, joggen en karate doet vermoeden.
‘Wat voor kit hebt u nodig?’
Volgens zijn merkspijkerbroek en blauwe overhemd is hij niet van de Gamma, maar aan het enthousiasme waarmee zijn vraag eruit spuit, moet hij bijna knappen van de kennis van kit.
‘Ik wil een paar scheuren dichten in het eekhoornhuisje, anders zul je altijd zien dat de voorkant eruit klapt als er jonge eekhoorntjes inzitten.’

‘Dan hebt u geluk, ik ben van de Bison.’
‘En dat op dierendag.’
In zijn concentratie op het project dat niet eerder door een Bison is uitgevoerd, maar waar Bison de enig juiste oplossing voor heeft, ziet hij toeval noch humor, het is hem ernst: Hoe breed is de scheur en waar zit hij precies en hoe is de boomstam gezaagd en waar komt hij te hangen.
Dat zijn nog eens vragen.

‘Uh… ik hang hem bij mijn schrijfhuisje, dan kan ik de jongen straks zien en dan mag de voorkant er natuurlijk niet uitvallen.’
‘Het komt dus buiten te hangen, in weer en wind en regen, zomers in de hitte en ‘s winters in de vorst.’
‘Logisch, ik ga dat huis niet binnen hangen dan komt er geen eekhoorn in.’
‘Dan heb je de flexibele buitenkit nodig.’
In een oogopslag zie ik dat dat de duurste kit is.
‘Ik neem die van de Gamma, die is goedkoper en ik ga hem toch afwerken met verf en mozaïek.’

De Bisonman staat als een rots in de mesa, blik op zijn Bisons die keurig in het gelid staan. Hij pakt een doorzichtige uit de kudde en houdt hem voor mijn neus. Een transparant goedje.
‘Dit is het beste voor uw doeleinden, Polymax crystall express, het dicht brede scheuren, monteert losse onderdelen, is flexibel, weerbestendig, zuinig en makkelijk in gebruik en kan geverfd worden en bovendien kunt u hiermee mozaïeken, ook glas, want het is transparant. Kent u Amerongen?’

De Bisonman denkt langs mannenlijn en kijkt niet op een paar kilometer.
‘Daar was een kunstproject voor scholen. Ze hebben een auto doorgezaagd en van binnen en buiten gemozaïekt, over metaal, leer, glas en rubber, alles gelijmd met Polymax en tentoongesteld op een rotonde in Amerongen in weer en wind. Prachtig.’

Ik ben verkocht en dan bega ik de fout waar mijn man zich allang niet meer over verbaast.

‘Het is te veel voor het eekhoornhuis, maar dan gebruik ik de rest wel voor alles wat kapot is.’
‘Polymax is wat dik en uiterst geschikt voor wat u nu nodig hebt, maar deze Bison,’ hij pakt vliegensvlug een klein tubetje, ‘de Max Repair Extreme is soepel en dun en lijmt snel, onzichtbaar en oersterk het fijne werk, oortjes van kopjes, hoekjes van tafels en wc-bril…’
Het is of hij mijn huis ziet.
‘Dan neem ik die ook, want ik heb net een uniek glas van mijn man gebroken dat hij heeft gekregen voor zijn bewezen diensten voor het Waterschap en die maak ik stuk.’

‘Dan moet u deze Bison hebben.’
Een lief klein spuitertje, ‘Glaslijm’ staat erop, snel en onzichtbaar.
‘Die andere lijm hecht meteen, dus je hoeft niet eindeloos twee onderdelen tegen elkaar te drukken en je hebt er geen lijmklem bij nodig, maar bij zo’n exclusief glas is dat riskant. Het bijzondere van deze lijm is dat je de stukjes kunt schuiven, de lijm wordt pas keihard bij UV-stralen, buiten.’
‘Dan neem ik die ook.’

Je denkt nu misschien dat ik alles maar koop wat ze me aansmeren, dat is niet zo. Het geheim van lijm is moeilijk te doorgronden, alle apps en video’s ten spijt; ik ben er al meer dan twintig jaar mee bezig door onze bouwklussen en mijn hobby’s.

‘Heb je ook een Bison die niet bobbelt op papier? Ik maak ook collages, maar die bobbelen.’
‘Dat komt omdat er water in je lijm zit. Voor collages moet je deze Bison hebben.’
Hij pakt lijmspray van de plank.
‘Als je alleen de plaatjes inspuit, kunnen ze weer los, als je ook het papier inspuit, zit het muurvast. Ook voor sjabloneren is het ideaal: je plakt het sjabloon vast, spuit je verf erover en haalt het sjabloon weer los. Op de kinderkamer spuit je de posters maar niet de deur en je haalt ze zo weer los.’
‘Dan wil ik die ook.’
‘Doe dat maar als je je andere projecten klaar hebt.’
We zijn nu zover dat hij Manuel Bouwman is, zo’n naam verzin je niet.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag voor een vriend van me die kunstwerken maakt van kunstglas. Heb je daar ook iets voor?’
‘Jazeker!’
Het zal ook een keer niet.
‘Daar heb ik een ondergewaardeerde Bison voor, secondelijm plus activator. Hij is transparant, weerbestendig, snel droog dankzij de activator, oersterk en hij lijmt alle moeilijke verbindingen, zelfs haakse hoeken.’

Er staat nog een hele kudde Bisons, die laten we met rust.

http://utrechtseheuvelrug.punt.nl/content/2011/06/kunst-op-de-rotonde

http://www.bisoninternational.com/nl-nl/

Over voegen kun je hier een informatief stuk lezen: https://annevellinga.nl/2021/04/13/voegen-is-zwoegen/

Het bericht Het geheim van lijm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat je verder nodig hebt: handen die vies mogen worden, een beetje fantasie en heel veel zin, verder lijm, verf, kwasten, vingers, tijdschriften, lint en band en kant, gekleurde servetjes, stempels, sjablonen en en en….

Leg van alles klaar op je knutseltafel, dan kan je feest beginnen.

Als warming-up begin je met het halveren van je boek. Je haal de helft van de pagina’s eruit opdat het niet uitpuilt als je er van alles in gaat plakken, en zo heb je meteen alweer plaatjes en teksten om fragmenten van te gebruiken.

De zwarte vlek in de mand is Lukkie, mijn kat; hij vindt het het heel gezellig op mijn knutseltafel en dat vind ik ook!

Als je boek gehalveerd is, halveer je het aantal pagina’s nog een keer door telkens twee pagina’s aan elkaar vast te plakken. Je hebt dan lekker stevige pagina’s die tegen een stootje kunnen en almaar dikker worden van alles wat je er nog op vastmaakt met lijm, nietjes of draad.

Eenmaal aan elkaar vast, druk je de lijm vanuit het midden naar de randen met een roller, paletmes of creditkaart.

Nu wordt het echt spannend: je gaat met gesso over de bestaande tekst en afbeelding.

Je kunt interessante stukjes vrij laten en daar later iets mee doen.

De pagina’s gaan hier en daar bobbelen als je erop gaat schilderen, dat hoort erbij en geeft reliëf. Voel maar!

Het wit staart mij erg wit aan, dus besmeer ik de linkerpagina in grove streken met zwarte acrylverf, gewoon van de action of het merk Amsterdam, dat is wat duurder maar zuiniger in gebruik.

Als je zover bent, borrelt je fantasie alle kanten op en ga je los met verf en plaatjes!

Als je deze pagina vergelijkt met het eerste plaatje, zie je hoe het plantenboek verdwenen is en toch voor inspiratie gezorgd heeft.
Rechts zie je het bolboompje terug!

Om er een echt persoonlijk ARTboek van te maken, zet je er tot slot een tekst bij.

Zo, de eerste pagina is klaar, op naar de volgende.

Veel inspiratie en plezier met je eigen kunstdagboek!

NB: Gesso is een krijtachtige primer die je overal op kunst smeren, waarna je er overheen kunt verven/plakken, ideaal dus voor je Art Journal. Op veler verzoek een link naar een goede en betaalbare gesso:

https://www.dekwast.nl/artikel/gesso-1000-ml?bron=shopping_NL&gclid=CIGf2qnX180CFQeVGwodJk8Jow

Het bericht Hoe maak je een Art Journal? verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Marco, ik heb ontdekt dat je wolken van vorm kunt veranderen.’
‘Dat doet de wind.’
Hij was toen al natuurkundig ingesteld. Ik overtuigde hem dat wij dat ook konden en dat wilde hij dan wel eens zien. Ik wees een makkelijk wolkje aan, een bijna transparant gevalletje achter een massieve wolk. Ik stelde voor het kleintje de grote te laten inhalen. Dit was zo gepiept.
‘Dat komt omdat een klein wolkje lichter is.’
Ik bedoel, zes jaar!
Ik moest met sterker bewijsvoering komen.
‘Dan laat ik hem nu achteruit gaan.’
Laat het nou lukken!
‘Hij ging niet achteruit, hij hing stil door die dikke wolk, die ving nu alle wind.’

Het kon niet anders of mijn broer werd een zeer goed surfer en dat was maar goed ook, want hij zette mij op zijn surfplank in de veronderstelling dat ik het net zo vanzelf zou kunnen als hij. Dat bleek ook zo te zijn, dat wil zeggen, ik stond er amper op of daar bolde het zeil en daar ging ik. De plas was diep, een zandgat ergens bij de Waal, de plas was omvangrijk, de plas was stil. Andere surfers waren er niet, alleen de wind, mijn broer en ik. Of nee, ik herinner me plots dat mijn ouders er ook waren en de ouders van mijn vader, allemaal achterover hangend tegen de dijk met een sigaretje, blik op (klein)kind! Daar stond ik in mijn broers strakke surfpak, wat me bijzonder flatteerde toen ik even omlaag keek, waarop de wind mij zonder pardon wijd weg waaide. Mijn broer heeft mij toen met die enorme stem die hij vanaf de wieg kon opzetten over de plas geleid: ‘rechtervoet naar links, overstappen en hand naar achteren….’ maar dan wat werkelijk moest. Eind van het liedje was dat ik moeiteloos over het wilde water zeilde en keurig landde aan de overkant tussen het riet. Mijn broer holde om de plas heen en nam de plank over, èn het noodzakelijke pak, waarop ik met de billen bloot terugliep en hij zigzaggend tegen de wind in over de volle breedte een onvergetelijk staaltje ware surfkunst ten toon spreidde.

Waar was ik gebleven.

O ja, bij mijn inspiratie. Je ziet hier hoe dat gaat, gewoon beginnen en zien waar het schip strandt, in dit geval de surfplank.

Het bericht Inspiratie – freewheelen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Renske en Maud zijn hartsvriendinnen die geen blad voor de mond nemen; dat kun je beleven op RM bananas, hun youtube kanaal waar ze elke week een nieuw filmpje op zetten, gefilmd, geregisseerd, geëdit en van muziek voorzien door Sietske Joosten, de grote zus van Renske (12).
Het bijzondere is, dat Sietske telkens begint met een half minuutje ‘chaos’ van de acteurs en DAN, dan begint het echte werk!
Het kon niet uitblijven dat Sietske een eigen kanaal begon, eergisteren. In haar eerste filmpje tekent ze een gezicht in vliegende vaart, je ogen kunnen het haast niet bijhouden, enig om te zien.

Ze vinden het alledrie geweldig als iedereen abonnee wordt en een blauw duimpje stellen ze bijzonder op prijs.
Hierbij de linken naar de beide kanalen. Geniet ervan en duim ze!

RM bananas: https://www.youtube.com/channel/UCj81B2zKm–eQ7wnWxXf_jw

Sietske Joosten: https://www.youtube.com/channel/UCBeMQ9TNmrc_ylV_jDWudjw/videos

Als je mijn favoriet wilt bekijken, doe dat dan via de youtube knop, dan kun je een blauw duimpje geven

https://www.youtube.com/watch?v=kdZBRuoqjy8

Het bericht Jong talent verscheen eerst op Anne Vellinga.