Naarmate ik meer keramiek brak en overtollige stukken wegdeed, begreep ik beter wat Jan bedoelde en ging ermee aan de slag. Toen ik een derde van het manuscript doorgewerkt had, stuurde ik het naar hem en kreeg deze reactie:

Vanaf de eerste alinea heb je zeer goeie focus, mooie directe koele vertelstem, loopt allemaal erg goed. De personages zijn gebleven, wat nu gebeurt: de lezer volgt alleen de verteller. Mooi. Wat ook gebeurt: je vertelt delen uit het verleden, en ook is er in het heden voldoende actie en richting. Dat is nu veel beter gedoseerd. Het mooiste vind ik dat nu de dromen en droombeelden veel meer gaan leven omdat er een basis buiten die dromen bestaat. De lezer zweeft niet weg, de lezer krijgt zetjes van dromen mee vanuit een sterk heden en sterke plaatsbepaling. Dat helpt enorm. 
Het is geen kwestie van wie heeft het gedaan of waar gaan we heen, het is de sjeu van de vertelling zelf die bepalend is. Dus… ik lees dit met veel plezier. Je wilde weten of je stappen hebt gemaakt: dat heb je zeker. 

In juni gaan we naar ons berghuisje en ga ik de rest van het manuscript uitbenen en polijsten. Op dit moment ben ik druk met de tuin.
Mocht je zelf werken aan een roman en waardevolle feedback willen: Jan is je man:
https://www.janvanmersbergen.nl

Het bericht Terug van weggeweest verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dit zijn van die gedachten die opborrelen tijdens het schrijven van een boek. ‘s Avonds bijvoorbeeld. Als ik me afvraag wat ik aan het schrijven ben. Ik houd niet van uitleggen en ook niet van romans die iets uitleggen. Ik houd van avonturen. Karakters. Situaties. Dat er iets gebeurt. In Iris gebeurt veel en op een goed moment zit ze op een heuveltje met haar rug tegen een boom. Daar beleeft ze iets wat ik zelf heb beleefd. Maar dan anders. Om het boek niet te verklappen, neem ik je mee naar mijn ervaring bij een boom, een ervaring die ten grondslag ligt aan die van Iris.

Een jaar of twintig geleden overkwam het mij. Dat het indruk maakte, blijkt. Het gebeurde in het bos van Heiloo, een bijzonder bos met veel loofbomen. Op naar Heiloo. Op naar toen.

Het opvallende is dat er veel stronken en dode wortels verspreid door het bos liggen. Het is of ze me roepen. Ik ga van het pad en loop van stronk naar stronk tot ik een kleine tegenkom die mijn aandacht trekt. Ik raap hem op. Het is een stronkje dat tot de verbeelding spreekt. Ik krijg zin hem mee naar huis te nemen en er iets mee te doen, schoon te borstelen, pissebedden eruit halen en dan lekker lang de vorm in me op nemen. Wat verderop zie ik weer een kleine stronk die te leuk is om te laten liggen. Meer kan ik op mijn voettocht niet dragen en dat is ook niet nodig, ik ben vol van deze twee.

Kriskras lopend door het oorverdovend stille bos valt mijn oog op een boom die eruit springt, een boom die niet verweven lijkt met zijn omgeving, maar in het volle bos volledig op zichzelf lijkt te staan. Het is een rode beuk met takken die naar alle zijden uitstralen en daaronder groeit niets; een leegte onder de volte van de boom.
Met iets van schroom loop ik naar de beuk, mijn voeten zo neerzettend dat ze zo min mogelijk de immense stilte verbreken. Mijn rug tegen de gladde stam, mijn kont op de grond. Ik verstil. Om mij heen is leven: een mier, een konijn, een vogel en nog een vogel.

Ik heb me altijd verbonden gevoeld met de natuur, het eerst met dieren, huisdieren. Mijn vader gaf mij een kat, Peter, toen ik jaloers was op de aandacht die mijn pas geboren broertje van mijn moeder kreeg. Met Peter kon ik lezen en schrijven voor ik dat op school leerde. Later kwam Tinko in ons leven, een Ierse Setter die al mijn puberverdriet oplikte met zijn warme tong. Vogels, vlinders, paarden spreken elk hun eigen taal en ik heb veel wonderlijke ontmoetingen met dieren gehad, wilde dieren.

Ik was een jaar of acht en zat te poepen achter een struik in het bos van de Veluwe toen een hert recht op me af gerend kwam. Ik kon niet weg, was halverwege het loslaten. Het dier zag me op een meter afstand, ik voelde zijn dreunende hoefslag, rook zijn harsige geur, hoorde zijn snelle adem en zat als versteend zo stil te wachten of hij over me heen zou springen en of zijn hoeven mijn hoofd zouden raken. Hij zag me en sprong met een haakse hoek naar het pad, waar mijn ouders en broertje hem zagen. Toen ik uitgepoept was, kreeg ik het te horen.
‘Jammer dat jij dat hert niet zag, hij kwam voorbij gestoven toen jij in de bosjes zat.’

De slang zocht me op in de Dordogne. Net toen ik op het kampeerstoeltje zou gaan zitten sprong er een slang van anderhalve meter vanaf de rots op mijn stoeltje. Ik ging zitten en hij glipte tussen mijn benen door, als een boreling.

Zo waren er een schuimbekkende herder, een bijtende pony, een gevallen zwaluw, een langs wandelende vos en  meer dieren met wie ik een ontmoeting had. Ik let dus op elk dier dat bij de beuk langs komt. Mier, konijn, vogel, vogel.

Plotseling voel ik een scheut door mijn kruin gaan, dwars door mijn ruggengraat, zo de grond in. In een flits weet ik dat de boom mij opmerkt en doorlicht. Mijn hart klapt open, vervuld van het wonder van het moment.

Nu ik het me voor de geest haal, merk ik dat het bij Iris toch net even anders gaat.

Alweer zeven jaar geleden begon ik zonder opgezet plan aan Iris ~ het enige dat me voor de geest stond, was dat het iets met bomen en de axis mundi te maken had, met dromen en mysterie, met gevoel, met liefde.

https://annevellinga.nl/2015/05/20/iets-met-bomen/

Het bericht Bomen en de Axis Mundi verscheen eerst op Anne Vellinga.

In die tijd woonden wij in een nieuwbouwwijk in Tiel vlakbij de sluis in het Amsterdam Rijnkanaal. Ik speelde daar graag met mijn broertje. Als de sluisdeuren dichtzaten en het waterpeil zakte, liepen wij de sluisdeuren op en staarden omlaag, het zwarte water in. Aan de overkant hief de sluiswachter zijn vuist om ons te verjagen, wat het nog spannender maakte. Op een keer herinnerde ik me daar mijn droom. Die speelde zich hier bij de sluis af. Of droomde ik nu? Stond ik hier wel echt? Hoe wist ik wat droom was en wat werkelijkheid?
Ik keek naar het donkere water, de golfjes, de sluisdeur, de roestplekken, de boten, de vlag en het dek. Zo precies kon ik niet dromen, dit was echt. Als ik in mijn nachtmerrie zou weten dat het een droom was, hoefde ik niet bang te zijn. Als ik nu wist dat het echt was, kon ik in mijn droom weten dat ik droomde. Ik besloot erop te letten.
Mijn nachtmerrie kwam snel.

Ik sta aan de rand van het diepe water. Een zuigende kracht wil mij omlaag trekken. Als altijd verzet ik mij uit alle macht. Plotseling weet ik dat ik droom. De zuigende kracht wordt er niet minder om, maar mijn weerstand wel. Ik laat me vallen in het diepe, suis door de lucht, voel de doorgang in het water en zak de duisternis in. Ik ben bang dat ik stik. Het moment van onmetelijke angst, herinner ik me opnieuw dat ik droom en dat ik gewoon kan blijven ademen. Dan voel ik grond onder mijn voeten en kijk om me heen. Het water is weg, ik sta in de open lucht aan de rand van een groene wereld, in de verte appelbomen en een huis dat me wenkt. De wereld van Vrouw Holle. Ik begeef me erheen.

Op dat moment realiseerde ik me natuurlijk niet dat mijn ziel zich toonde, ik besefte niet dat ik verhalen schiep. Dat ontdekte ik toen ik juffie werd van de allereerste eerste klas van de Vrijeschool Nijmegen.

Ik woonde op Villandry aan de Bosweg met juffie Loos die me alles leerde; van het vervangen van vuilniszakken, het koken van gierst en het klappen van ritmes, tot het bestaan van kabouters en het geheimzinnige leven van ‘onze Ruud’, ofwel Steiner. Zij wist dingen die niemand wist van mensen die Steiner zelf meegemaakt hadden. Ik hongerde naar deze verhalen, las alles wat zij van Steiner in de kast had in het Duits in gotische letters. Wat dit met me gedaan heeft, is de vraag. Wat tastbaar is, zijn herinneringen aan ‘onze Ruud’ of ik erbij was, zo kleurrijk vertelde Jaant Loos.

Onder haar bezielende leiding ontpopte ik me tot mijn eigen verbazing al snel tot verhalenverteller. Dat kwam door mijn kinderen. Met hun stralende ogen, onvoorwaardelijke liefde en onbevangenheid openden zij mijn hart en stroomden de verhalen naar buiten. Hun gehoor opende mijn keel waar een zegel van zwijgen op zat vanuit mijn jeugd. Mijn gevoelige moeder was nog gedrenkt in oorlogsangst en drukte op mijn hart ‘je mag nooit aan iemand iets zeggen van wat wij hier thuis bespreken, dan wordt papa ontslagen en staan wij op straat en hebben geen huis en geen eten.’ Op mijn woord stond doodstraf. En dat alleen omdat mijn vader een idealist was die geloofde in samen delen, het verboden communisme van Lenin en Marx.

Op de Vrijeschool vond ik een nieuw geloof in Rudolph Steiner, in antroposofie, Jaant Loos, maar vooral in de verhalen en steeds meer in mijn eigen verhaal, een verhaal waar de kinderen aan begonnen te trekken in de vijfde en zesde klas (nu groep 7 en 8), hongerig als ze waren naar het leven van puber en daarna. Ze verlangden naar het verhaal van de mens die zijn weg zoekt door de verleidingen en obstakels in het leven, welke weerstand er zou komen en welke hulp. Toen ik vertelde over mijn Edese huisbaas die zijn vrouw en mij meenam naar een nachtclub in Nijmegen bleven ze zitten tot het uit was. Ademloos luisterden ze tot na schooltijd naar verhalen uit mijn eigen biografie, wat ik gedaan had voor ik juffie was – ze snakten naar voorbeelden hoe het duister loerde en hoe daarin de weg te vinden was, de vraag naar de onzichtbare draad door het duister naar het hart van het labyrint. Dan gloeiden de oren en bonkten de harten.

Jaren later duikt ergens onderweg de rode draad van mijn leven op. Ineens zie ik het. Dat wil ik onthouden, dus stuur ik een app’je naar mijn lief: Droom, Vrouw Holle, Vrijeschool, verhalen, romans.
Bij terugkeer kijkt Kees me enigszins bezorgd aan: ‘Gaat het wel goed met je? Wat was dat voor raar berichtje?’
‘Ik zag de rode draad van mijn leven en dat wilde ik onthouden.’
In zijn eentje speelt Kees klaar wat mijn klas deed. Zijn open oog trekt elk verhaal eruit. Mijn eigen Vrouw Holle verhaal van een leven lang schrijven onder de oppervlakte, waarvan ik inmiddels heel wat vruchten geplukt heb: tien jaar columns voor het NHD, zes jaar voor de Branding, 1000 blogs op mijn eigen website, tien gepubliceerde gedichten in een dichtbundel, twee gepubliceerde romans (Sophie en Eva) en mijn derde roman is bijna klaar: Iris~Axis Mundi.

Het thema van mijn romans ligt voor de hand: een vrouw die in het donker tast, leert al doende te luisteren naar haar ziel en vindt langs ongebaande paden de weg naar huis.

Mijn eerste romans zijn uitverkocht. In de bibliotheken zijn ze te leen. Ik heb nog een aantal Sophies voor de liefhebber. Als je er eentje wilt, schrijf ik er iets voor je in.
Hier een paar recensies over Sophie en Eva:
https://annevellinga.nl/2015/03/08/sophie-door-de-ogen-van-marijke-hulst/

https://annevellinga.nl/2016/09/01/mies-huibers-over-mijn-sophie/

https://annevellinga.nl/2015/03/06/eva-terra-incognita-door-de-ogen-van-anderen-1/

Het bericht Dromen worden waar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sophie is een columniste die haar relatie met Otto na tien jaar plotsklaps verbroken ziet worden. Otto de man die haar overrompelde met filosofische beschouwingen. Otto die maar niet af kon studeren. Otto die haar in zijn greep hield. Ze was gek op hem maar zag het beklemmende niet.

In prachtige taal schetst Anne Vellinga de moeizame verhouding tussen de twee. De aantrekking en de afstoting. Hoe ze elkaar tegen kwamen en hoe hun relatie zich ontwikkelde. Tot aan het onvermijdelijke einde. Een einde dat Sophie zelf nog onder ogen moet gaan zien.
Moeiteloos schakelt de schrijfster van het heden naar het verleden en terug. Als Sophie na de breuk met Otto haar leven opnieuw vorm probeert te geven, ben je als lezer constant in haar nabijheid. Je trekt met haar op. Je bent erbij. Fascinerend hoe Anne Vellinga dat gevoel weet op te roepen.
Geleidelijk kom je erachter hoe Sophie de vrouw geworden is die ze nu is. Op de scheidslijn van haar leven. Otto loslaten en een nieuwe toekomst opbouwen.
De intensiteit neemt toe als Sophie naar het Fichtelgebergte vertrekt. Ze heeft haar oog in Nederland op een boerderijtje laten vallen en de eigenaar daarvan zit in Duitsland.
Ze wil hem overhalen om het vervallen oude pand aan haar te verkopen. Als ze uiteindelijk de man, Willem genaamd, ontmoet, wordt het verhaal rauw en pijnlijk maar ook ontroerend en ontzettend mooi.

Anne Vellinga heeft met Sophie Genius Loci een indringend boek geschreven. Over liefde, over verdriet, over loslaten en opnieuw beginnen. Het is een authentiek, prachtig en totaal overtuigend debuut.

De volgende verrassing is de link naar de website van Mies Huibers, net even anders dan anders:

www.mieshuibers.nl

Waargebeurd verzonnen

Recensies voor Hebban: https://www.hebban.nl/!/mieshuib#offset_0

Het bericht Mies Huibers over mijn Sophie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ineens kreeg ik de kaart en wist niet hoe ik hem houden moest, op de kop ga je links als je rechts moet en dat is terug omgekeerd. Ik leerde veel. Hij nog meer. Ik het meest. Op stafkaarten staat werkelijk alles. Dan zei ik dat we een beek over moesten en zei hij: ik zie de brug al! De weg ging vervolgens met dezelfde scherpe bocht naar links als op de kaart. Ik hoor nog zijn lach om mijn enthousiasme dat alles klopte, wat mooi contrasteerde met ons beider leven van dat moment.

Op een avond legden we onze ziel bloot. Hij keek naar het gras voor de tent toen ik bekende dat ik altijd ontzag voor hem had gevoeld, grenzend aan angst, niet de angst dat hij mij iets kon aandoen, maar dat ik hem iets kon aandoen, dat ik hem kon storen in zijn bezigheden, zijn innerlijk zijn. Hij keek me aan met die grote blauwe ogen die de verte kenden en toen kwam hij met het puntje van zijn hart, daar lag een last, al heel lang.
‘Toen jij klein was, heb ik de jonge poesjes van jouw kat verdronken.’
De zin bleef hangen in de lucht voor hij daalde in mijn ziel.

Papa kwam thuis met een doos en ging op zijn hurken bij me zitten. ‘Maak maar open.’ Er zat een poes in. Mijn hart klapte open. Peter werd mijn liefste vriend, ik zeulde haar overal mee. Met drie kreeg ik een broertje. Ik was niet langer mama’s enige. Ik had Peter en ze kreeg jongen! Ik stroomde over van geluk. Elke ochtend klom ik uit mijn ledikant en rende naar Peter en de kleintjes. Op een dag was Peter weg. Een zware zwarte klont vulde me. Waar was Peter met haar poesjes? Ik liep naar het einde van de wereld, onze achtertuin die stopte bij de sloot en riep Peter. Papa kwam. Mama kwam. Ik bleef naar de sloot gaan.
Nooit kwam Peter terug.

Mijn vader bekende. Peter legde haar kittens telkens in de wieg. Mijn moeder stond doodsangsten uit dat de baby zou stikken. Hij wilde zijn vrouw en kind behoeden en zou de kittens de genadige verdrinkingsdood geven. De grootste dierenliefhebber allertijden stopte de kleine poesjes in een sloop, liep in het schemerdonker met zijn last naar de sloot en hield alles onder water. Hij voelde de diertjes bewegen, heel lang, langer dan zijn adem. Toen was het stil. Hij sloop terug door het donker. Zijn vrouw was gerust, zijn zoon was veilig, maar zijn dochtertje liep naar de plek des onheils en riep hartverscheurend haar poes. Almaar. Vanaf dat moment droeg hij een geheim.

Afijn, zo had ik een stuk of 80 bladzijden zitten schrijven over onze reis en onze geheimen, toen ik er achter kwam dat het helemaal niet over Eva ging. Eva moest gaan over de vrouw die doet. Wat doet ze en waarom?

Ze lift en stapt in de auto van een spannend iemand, een oorlogsveteraan. Ik wist de weg al die ze zouden nemen. Reed hem nog een keer met Kees: Luik, Ardennen, Morvan, Ardèche. De brandende vraag was waarom Eva in de auto van Jeff stapt. Vanuit mijn voorliefde voor relaties en karakters vroeg ik me af waarom iemand in een relatie stapt. Sterker: waarom blijft iemand hangen in een onbegrijpelijke relatie? Ik dacht aan sekteleden, loverboys en terroristen; die paden vond ik te gebaand en als ik een ding van mijn vader heb geleerd, is het zijn liefde voor het ongebaande pad.

Om een indruk te krijgen van het boek, hierbij een review op een boeiend blog waarop je je gratis kunt abonneren.
www.mieshuibers.nl/eva-terra-incognita/

EN: Als je nu Eva ~ Terra Incognita bestelt krijg je 10% korting als je de kortingscode erbij zet: ‘Zomer2016’ op www.uitgeverijbagage.nl 

Het bericht Inspiratie – Eva (4) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn werkwijze kreeg iets van de zevenvoudige kandelaar; ik was spontaan begonnen en ontdekte al gauw dat elke pagina die ik vooruit ging om een voorgaande vroeg. Vervolgens moest ik het hele verhaal bijwerken omdat er almaar meer draden gesponnen werden. Hoeveel ik ook spon, de rode draad zat er niet bij.

Iedereen die een ijsberg ziet, weet dat het meeste onder de oppervlakte zit. Daar moest ik heen, maar hoe? Wat zat daar? Mijn eerste writersblock was daar en ik had het al zo moeilijk. Ik zat in een leven dat ik weliswaar zelf geschapen had, maar zonder een seconde na te denken. Van het ene moment op het andere was mijn moeder verweesd en wij wonen in een boerderij waar een heel weeshuis in kan. Dus. Van het ene moment op het andere draaiden mijn dagen om haar en de ziekte van Parkinson. Dat had ik niet voorzien.

Na de nodige tijd kregen we hulp en kon ik eindelijk even het huis uit. Fietsend in de wind begon ik te huilen en kon er niet mee ophouden. Tot mijn eigen verbazing. Heel eigenaardig dat je niet door hebt dat je verdriet hebt op het moment dat je erin verdrinkt. Dit was niet zomaar verdriet, dit was rouw om alles wat voorgoed voorbij was. Rouw is wellicht de meest onderschatte en verwaarloosde emotie. En daar, ergens in de wind, tussen neerslachtige wolken, spiegelende sloten en loeiende koeien wist ik dat ik mijn rouw moest gebruiken om door te dringen tot de diepere lagen die nodig zijn voor een roman.
Sophie moest in de rouw.

Sophie rouwt om haar verbroken relatie met Otto, de eeuwige student filosofie, een heerlijk ergerniswekkend personage om het eenzijdige denken aan op te hangen. Daarbij moest er iets nieuws komen. Daar zorgt Mara voor. Om een einde te maken aan haar eindeloos gevraag zegt Sophie dat ze een schrijfhuis zoekt. Deze zoektocht brengt haar naar nieuwe plekken waar de genius loci haar in vermakelijke en deerniswekkende situaties plaatst.

Wat er aan de oppervlakte in mijn leven gebeurt, verwerk ik in columns en blogs, wat er gebeurt in de laag daaronder, verwerk ik in Sophie. Zo ben ik jarenlang in stilte aan het werk met mijn moeder en mijn boek. Doordat ik mijn moeder niet op de goede manier til en draai, begeven mijn rug en schouders het en bezoek ik een osteopaat. Daar schrijf ik een grappig blog over.
En dan gebeurt het onvoorstelbare: de twee werkelijkheden komen bij elkaar dankzij pen en pijn.
Uitgerekend mijn verhaal over de osteopaat drijft boven als een uitgever zoekt naar ervaringen bij een fysiotherapeut. De uitgeefster vindt mijn blog zo lezenswaardig dat ze vraagt of ik ook boeken schrijf…

De bekroning is mijn romandebuut Sophie ~ Genius Loci bij Uitgeverij Bagage en als kers op de taart is mijn moeder aanwezig bij de presentatie. Als ik haar de volgende ochtend haar medicatie geef, fluistert ze ‘Sophie…’

N.B. Je ontvangt nu 10% korting op Sophie – Genius Loci als je de kortingscode ‘Zomer2016’ gebruikt op www.uitgeverijbagage.nl

wordt vervolgd

Het bericht Inspiratie – Sophie (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Alleen al het gebit eruit halen bezorgde me de kouwe griezels en het matras kreeg ik amper opgetild, maar het bed moest elke dag verschoond. Ik ben geen poetser en elke dag almaar hetzelfde is niet uit te houden. Het ergste was dat ik nu alles moest beslissen tot haar dood. Ik wou haar leven terug en het mijne, maar dat zou nooit gebeuren. Ze had Parkinson en verloor alles en ik verloor het mee.

Na eindeloze telefoontjes en de rest kreeg Kees PGB los en kregen we ‘s ochtends hulp. Ineens waren er uren dat ik niet hoefde te zorgen. Na de euforie kwam de schrik. De dames zagen een lief oud vrouwtje met Parkinson, maar dat was maar een masker! In werkelijkheid was ze sterk, creatief, sportief, inventief, vol humor en verhalen. Ik wilde dat overbrengen maar dat ging niet.
Ik zag de dames bezig. Ik zag het ergste wat kon: geen van de dames was volmaakt.
Dat baarde mij grote zorgen. Was het niet beter dat ik het toch maar zelf deed? Ik kende mijn moeder tot op het bot, haar behoeften, haar signalen. Maar ik was zo moe en alles deed pijn.

Ik moest de onherroepelijkheid van verval en afscheid leren aanvaarden en de bril van vooringenomenheid moest af: ben jij wel goed genoeg voor mijn moeder, of nog erger: ben jij wel goed genoeg om mij te vervangen. Dat dacht ik niet bewust, dat zat in mijn schaduw. Maar voor je je eigen schaduw ziet!

Ik begon te zien dat de soep die ik zelf ben en waaruit ik alles aan haar zou kunnen geven op het aangewezen moment, in zijn ingrediënten sterker aanwezig was in haar hulpen. De een maakte beter schoon dan ik ooit zou kunnen en nog zingend ook, de ander gaf haar moeiteloos meer zachtheid dan ik in me heb en de volgende kwam met engelengeduld in gesprek met haar over kunst en literatuur. Alles wat mijn moeder aan zorg en aandacht kon krijgen, was beurtelings voor het volle pond aanwezig.
Het was zo. Zo was het.

En toen kwamen de vlammen. Ze brandden dwars door de tralies van mijn bezorgdheid heen. Drie vlammetjes waren het en elke vlam leek wel een boekwerk! Ik zag drie vrouwen met een aard die ik had leren onderscheiden dankzij alle hulpen: eentje hield van denken, dat was Sophie, eentje hield van dingen doen, dat was Eva en eentje hield van voelen en dat was Iris. Ik zag hoe ze in het leven stonden en waar het mis kon gaan…

wordt vervolgd

Het bericht Inspiratie – pinkstermoment (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik staar door het raam. Zie lucht en bergen en bomen en dal en Kees tot hij weg is. Dan zie ik eekhoorns. Overal, behalve in het zojuist geïnstalleerde eekhoorn-voederhuisje.

Dat is het moment dat de inspiratie komt. Ik zie voor me wat er met Janos, de vader van Iris is. In zijn ziel strijden twee wolven…

De tijd vliegt sneller dan mijn vingers.
Middenin het verhaal rinkelt het mobieltje. De auto is klaar. Kees meldt het stralend.
‘Het was wel een heel gepuzzel, ze hadden de goede onderdelen niet voor de uitlaat. Dus heeft Heser iets van een Volkswagen ertussen gelast.’
Hij popelt om de auto te halen. Ik popel om door te schrijven. Ik moet weten wat er in de woestijn gebeurt. Net als Janos een rood ravijn nadert, hoor ik het geluid van een racewagen, het nieuwe geluid van onze auto, dankzij het gepuzzel van Heser.

De legpuzzel is klaar en alweer terug in de doos. Iris nog lang niet; wat zij allemaal beleeft is met geen pen te beschrijven…

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – puzzelen (7) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Als kind verbaasde het me dat er zoveel geklaagd werd door de grote mensen. Alles wat ze moesten doen. De buurman werd bekaf van zijn tuinderij en al die klanten die pal voor sluitingstijd een bosje bloemen voor de helft van de prijs wilden, mijn vader gaf les en werd moe van de correctie, mijn moeder zag het eeuwige huishouden niet zitten en zo ging het maar door.
Ik vroeg mijn vader wat hij dan had willen worden.
‘Zwerver,’ zei hij en mijn moeder zei ‘kunstenaar’.
Op mijn vraag waarom ze dat dan niet geworden waren, kwamen diepe zuchten en duizend woorden.
Op het eind van hun leven waren ze allebei geworden wat er altijd in zat als diep verlangen.

Alles heeft zijn geheim en moet zijn beloop hebben als zaadjes in de grond. Als mens hebben we een zekere vrijheid iets met ons leven te doen, we kunnen onze eigen levensloop bepalen. Of toch niet?
Je kunt wel lang voor­bij leven aan je diepste drijfveren, doof voor de roep van je ziel, maar ergens schuilt dat zaadje.

Ik houd van het donker van nachten die langer worden tot de stilste nacht en het veilige donker van gesprekken waarin geheimen oplichten, het intieme donker van samensmelten.
Maar het andere donker is er ook, het bedreigende donker dat smacht naar een sprankje licht, dat angstaanjagend verstikkende aardedonker dat je lijkt op te slokken.

In het aardedonker waar geen sterren staan, ontstaan kristallen als een manifestatie van het alchemistisch proces dat zich in het binnenst van het duister voltrekt, een proces met eigen wetten en tijden.
In dit aardedonker schuilt het mysterie van de alchemie, het veranderen van lood in goud, het vinden van het licht dat niet van buiten komt, maar van binnen.

Plotseling kunnen er vreselijke dingen in je leven gebeuren. Iemand van wie je zielsveel houdt sterft. Of je levensgezel kiest voor een ander. Het invallende donker wordt niet vanzelf weer licht. Je moet het zelf zien te vinden door je bewust te worden van je diepste verlangen, waar je heen wilt, je bestemming. Die vraag is eenvoudig en moeilijk. Maar je weet het in het puntje van je hart. Dit is je kompas en leid-ster in het  donker.
Onze diepste wens voert naar het Onbekende. In het Grote Onbewuste is het donker. Er liggen valkuilen, weerstanden en uitdagingen, stuk voor stuk betoveringen die verbroken moeten worden. Dit vraagt moed en volharding, uitmondend in dat wat ons roept. Onze ziel.

Het bericht De roep van de ziel verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tot mijn verbazing val ik meteen in slaap en word klaarhelder wakker vol inspiratie. Het is pas vier uur en Kees slaapt nog diep. Ik ga schrijven! Ik sluip de trap af naar de Wintergarten. Het ochtendlicht komt net over de berg gekropen. En dan zie ik hem. De jonge vos. En hij ziet mij.

ik blijf staan, hij blijft staan
ik kruip voorwaarts, hij sluipt voorwaarts
zijn neus tegen het glas, mijn neus tegen het glas
zijn oog in het mijne, mijn oog in het zijne

niets anders bestaat
de vos en de vrouw
verzonken
onschuld
zoekt vos
vogelvoer
vrouw
camera

Alles valt samen.
Hier. Nu. Ooit. Altijd.
Mijn eerste roman, Sophie Genius Loci.

Sophie moet de sprong maken van buiten naar binnen.
Ze denkt dat ze een huis zoekt. Zonder weet zoekt ze haar innerlijke man.
Haar Vision Quest voert haar naar de stervende man, Willem, van wie ik al schrijvend steeds meer ging houden.
Zijn vriend was de vos, de ‘Allesfresser’ die zijn rotzooi composteert.
Ik dacht dat ik het verzon.

En hier zit ik in de dagenraad en zie de vos, een hele jonge…

wordt vervolgd…

Het bericht Schrijfretraite op een berg – nachtelijke ontmoeting (12) verscheen eerst op Anne Vellinga.