Haar schilderwerk vraagt ook ongekend veel tijd; ze rust niet voor ze zelf tevreden is en voor ze aan het eigenlijke schilderen begint, is ze net zoveel tijd kwijt als ik met zoeken naar geschikt serviesgoed en bijpassende rommeltjes. Ik ben van het recyclen, verwerk het liefst wat anderen afdanken. Zij is op schildergebied van de perfectie. Het beste khadipapier, zuiverste linnen, marmermeel en ander geheimzinnigs om een bodem te maken waarop ze los kan gaan met haar kleurpalet van bijzondere verfsoorten. Laag over laag en dat zie je; hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. Haar specialiteit is abstract werk, waar ik met mijn ongebreidelde fantasie betoverende landschappen in zie. Ze maakt ook spontane portretjes. Met inkt. Ze hoeven nergens op te lijken zegt ze dan.

En dan weet ik het. Ik ga iets doen met portretjes. Het hoeft nergens op te lijken en dat is mijn specialiteit. Ik werk zonder ontwerp. Een spiegeltje is snel gevonden. Maar portretjes! Voor ik de kopjes en bordjes bij elkaar gescharreld heb, ben ik tien kringlopen verder.
Als ik iets lastig vind, is het wel het uitknippen van gezichtjes uit een kopje. Die dingen zijn rond en het moet plat worden. Daarbij is niets zo scherp en splinterend als porseleinen kopjes. De lijm is gemengd met mijn DNA. Ik had niet eens door hoe de lijm zo rood kon kleuren. Speldeprikken voel je niet als je bezig bent. Dat had ik moeten weten toen ik met bloed moest ondertekenen voor Nishawihantoe, de geheime club van Aleid, Erna en mij.

Ik ben tien dagen zoet met knippen, snijden, plakken, voegen en het nieuwsgierig maken van mijn vriendin. Dat heb ik van mijn moeder. Die kon een reepje nog spannend maken. ‘Ik heb iets voor jullie en het begint met een reepje.’ Wat hebben we daarom gelachen.
Mijn vriendin brandt van nieuwsgierigheid, maar ik laat niets los, nog geen halve schemerfoto laat ik zien, terwijl wij dagelijks ons werk en de rest delen via app’jes.
Ik heb gelukkig wel een paar vage foto’s gemaakt van het proces. Die gezichtjes!

Tien dagen later ben ik dus helemaal klaar voor de ruil. Eindelijk. Ik wacht namelijk al van pal voor Corona tot nu op het schilderij. Ze zou het brengen en logeren en samen eten en lachen en praten en schilderen. Corona was ons voor. Dus stelden we het een maandje uit en nog een maandje. Daar kun je mee aan de gang blijven. Maar nu ik mijn aandeel klaar heb, kan ik echt niet langer wachten op mijn fel begeerde schilderij.

We spreken af in de open lucht op de dijk ergens aan de mooie Maas. De zon doet mee. Het water flonkert, de lucht blauwt. Het kan niet mis gaan. Zij staan al een halfuur te wachten. Dat komt door het frietje dat wij, Kees in dit geval, als warme verrassing halen. Laat zij nou een mand met koek en zopie bij zich hebben. Een feestmoment van de bovenste plank. Op voorhand.
En dan is het zover.
Zij heeft haar werk zorgvuldig ingepakt en er ook nog een schattig opschrijfboekje bij gedaan. In mijn handen is het schilderij nog veel mooier en sprankelender dan op haar website. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk.

Mijn werk zit onverpakt en zonder cadeautje in een zak. Ze haalt het er met zoveel aandacht uit dat ik de zenuwen krijg. Vindt ze het wel mooi? Zij heeft het immers niet uitgekozen zoals ik. Voor hetzelfde had ze liever een vaas gehad of een kaarsenstandaard, een vogelhuisje, een taartplateau…
Ze vindt het mooi. Ik voel het. Zoals ze kijkt! Ze vindt mijn werk net zo mooi als ik haar werk. En laat ons werk nu precies hetzelfde formaat hebben.
En dat spreekwoord klopt dus voor geen meter. Van ruilen ga je niet huilen, je word juist dubbel blij en dat blijft ook nog.

Mijn werk zoals het bij haar hangt:

Haar werk zoals het bij mij hangt:

Dan kun je nu naar haar website vol verhalen en kunst: https://www.ellieschmitz.nl

En naar mijn nieuwe afdeling voor meer mozaïekverhalen: https://annevellinga.nl/mozaiek/

Het bericht Mozaïek en schilderij verscheen eerst op Anne Vellinga.

Van die dingen schieten mij te binnen als ik in de stilte van de wind scherven plak tot nieuw heel.

Het bericht Fränkisch verscheen eerst op Anne Vellinga.

Bonnie zat met een dampende beker koffie op de stenen trap voor haar huis in haar eeuwige strakke spijkerbroek die haar stevigheid niet verhulde, eerder accentueerde. Wat mij kalmeerde. Raar hoe zoiets werkt.
‘Anne! Je hebt een droom te pakken, ik zie het!’
Nog voor ik mijn fiets aan het hek vast had, omarmde ze me.
‘Het is maar een flard, hoor.’
‘Des te beter, dan kunnen we ons daarop concentreren.’
‘Karl Marx kwam over de brug, dat was alles.’
‘Echt iets voor jou om Marx als eerste over het ijzeren gordijn van jouw onderbewuste te laten komen!’ Ze proestte het uit en ik gelijk ook. Hoezo droomwerk, niks serieuze toestand, het was samen lachen, gieren, brullen als altijd. Ik ook altijd met mijn hooggespannen verwachtingen.

Binnen op de bank met de beker koffie in de hand begon ik uit te weiden over Marx en zijn rol in mijn leven. Hoe hij het idool was van mijn vader. Das Kapital. Londen… En pats! daar schoot me het belangrijkste van mijn droom te binnen.
‘O Bonnie! Weet je wat ik hem vroeg?’
‘Ho! Wacht! Stop! Je slaat op hol en bent aan het associeren geslagen en dat bederft de authentieke droom en dat mag nu juist niet!’
Van schrik vielen we stil tot de koffie op was.

Bonnie zette twee stoelen tegenover elkaar en ging fier en recht op die van haar zitten. Ik er net zo tegenover.
‘Voortaan beginnen we hier en doen we de koffie daarna.’
Het voelde ineens behoorlijk serieus.
‘Vertel je droom.’

‘Ik liep over een lange brug en aan de overkant was….’
‘Het moet in de tegenwoordige tijd met zoveel mogelijk details, dan beleef je het opnieuw en herinner je je meer.’
‘Ik loop over een lange brug. Aan de andere kant ligt een stad gehuld in mist. Ik denk Londen, waar ik nog nooit geweest ben. Op dat moment zie ik een man naderen. Dichterbij zie ik dat het Karl Marx is, het idool van mijn vader. Ik zie zijn witte haren en zijn baard haarscherp. Het moment dat we elkaar zullen passeren, houd ik hem staande en vraag: ‘hoe kon u het Kapitaal schrijven in een klein kamertje met jengelende kinderen rondom?’
Hij kijkt me aan met helderblauwe ogen en een glimlach om zijn mond.
‘Beginnen en doorgaan is gemakkelijk, de moeilijkheid is stoppen.’
En weg is de droom.’

Bonnie knikt alsof ze schouwt in de diepste lagen van mijn ziel. Ik zit op het puntje van mijn stoel.
‘Dromen spreken in beelden. Welke zie je in jouw droom?’
De vraag is nogal gewoontjes, op het teleurstellende af. Maar, eenmaal begonnen, ga ik door.
‘Mist, een brug, contouren van een stad, een oude man, witte baard, blauwe ogen, Marx.’

‘Mmm. Dromen spreken in tegenstellingen. Daar valt veel uit te leren. Welke tegenstellingen zie je in jouw droom?’
Ik had verwacht dat Bonnie zou openbaren wat er in mijn droom zit. Of dat ze me in trance zou brengen om zelf de schat op te vissen. Deze aanpak is minder spectaculair dan ik had verwacht, maar ik schik me erin.

‘vrouw en man, jong en oud, ver weg en dichtbij, rivier en brug, water en stad, vraag en antwoord, beginnen en ophouden, Marx en ik, geleerd en verwonderd.’

‘Kies nu één tegenstelling waar je het meest benieuwd naar bent.’
‘Marx en ik.’

‘Maak hiermee een zin die samenvat wat de droom zegt.’
‘Ik ben verwonderd dat ik de geleerde Marx op een brug ontmoet.’
‘De brug kan weg, die hoort bij een andere tegenstelling.’
‘Hm.’

‘Nu moet je je vereenzelvigen met allebei in de eerste persoon tegenwoordige tijd en je moet er ook je gevoel bij zeggen.’
‘Ik ben verbaasd dat ik Karl Marx tegenkom. Ik dacht dat hij dood was. Ik ben nieuwsgierig en blij dat ik dit aan mijn vader kan vertellen nu hij nog leeft. Meer weet ik niet.’

Er kan geen lachje af bij Bonnie. Die zit met haar ernstige snoet helemaal in haar rol van droomtherapeut.
‘Nu Marx.’
‘Ik ben Marx… Ik ben Marx niet, echt niet, Bonnie!’
Ze schiet in de lach.
‘Als je zo heftig nee zegt, kon Marx de sleutel wel zijn, Anne. Komop. GO!’

Dan zal ze hem krijgen ook.
‘Ik ben Marx. Ik ben visionair. Het is de schuld van het kapitaal. Alle materie moet eerlijk verdeeld worden. Arbeiders aller landen verenigt u. Godsdienst is opium voor het volk. Rood Front! Zo! Dat dus.’
‘Hoe voelt het om Marx te zijn?’
Voelde ik een seconde geleden nog kracht en euforie, totaal onverwacht klap ik dicht.
‘Anne? Anne! Wat voel je nu?’
‘Eenzaamheid.’
‘Zo klonk je anders niet. Stap terug in het beeld waar je Marx aanspreekt. Wat zie je?’
‘Ik zie helderblauwe ogen en een glimlach. Ik heb niet het gevoel dat hij zich eenzaam voelt, althans, niet dat hij eronder gebukt gaat. Eerder…’
‘Stap nu terug in Marx. Wat voel je.’
‘Ik ben Marx. Ik heb vrede…. nee, ik heb geen vrede, ik berust in mijn, nee ik berust ook niet. Ik weet niet wat ik voel. Ik ben Marx en ik weet alles maar niet wat ik voel.’
Prompt voel ik een glimlach opborrelen. Aan de kamerbrede glimlach van Bonnie zie ik dat zij dat ook heeft.

‘Herken je dit, Anne?’
‘Uh, dat ik niet weet wat ik voel? Vooral dat tegendraadse!’
‘Wat herken je nog meer in beide droomfiguren?’
‘Ik herken het nieuwsgierige en verbaasde van het meisje. Met Marx ligt het gecompliceerder. Ik deel zijn visioenen niet echt maar ik heb wel visies die afwijken van mijn omgeving waar ik me eenzaam bij kan voelen. Als kind vooral. Ik geloofde in het onzichtbare, in kabouters en engelen. Rond mijn zesde vroeg ik mijn vader naar god. Die zei dat god niet bestaat en dat godsdienst opium voor het volk is. Ik voelde iets knappen. Bleef bij mijn geloof en dacht ‘ach, voor papa bestaat hij niet’. Ik heb er nooit meer een woord over gerept en me er des te meer mee bezig gehouden.’

‘Uh.’ Nu moet Bonnie even nadenken.
‘Maak nu een zin waarin je beide kanten van jezelf waardeert.’

‘Ik ben een nieuwsgierige vrouw die vragen durft te stellen en een visionair die niet weet wat hij voelt maar trouw is aan zijn geloof.’

‘Geef je droom nu een titel waar beide kanten inzitten.’
‘Het nieuwsgierige, ondernemende meisje en de rebelse wijze man.’
Bonnie glimlacht wereldwijd.
‘Goed zo! En hoe voel je je nu?’
De uitkomst mag een leuk zinnetje zijn, ik voel me eerlijk gezegd teleurgesteld. Dat vind ik sneu voor Bonnie. Ik wil haar toekomst als droomtherapeut niet gelijk de grond in boren. Ik zoek een tactisch antwoord waarbij ik mezelf niet verloochen. Wat een lachje doet opborrelen.
‘Ik zie dat je lacht? Welk gevoel zit daaronder?’

‘Ik herken de twee personages, daar moet ik om lachen. Daaronder zit iets lastigs. Jij wilt hier je werk van maken en dat wil ik niet kapot maken, dus zoek ik een manier om ons allebei recht te doen. Marx en het meisje.’

Bonnies glimlach verandert in het samengeknepen mondje dat ze opzet als ze zich miskend voelt. Precies wat ik vreesde.
‘Zeg dan maar wat jij ervan vindt met je visionaire blik.’
Ik voel de steek.
‘Flauw van die visionaire blik, Bonnie. Al legt het wel iets bloot. Dat zoeken van tegenstellingen vind ik te plat en te kort door de bocht. Dat weet ik zo ook wel, dat ik de ene keer jubel als een kind en de andere keer verzonken ben in gedachten.’
Mijn poging de situatie te ontspannen, strandt op haar knijpmondje.
‘Ik zei toch dat dit de eerste keer is. Dat je teleurgesteld bent, zegt meer van je eigen verwachtingen dan van mijn werk. Pff.’
‘Dat is waar, maar…’ Ik slik mijn bezwaren in. ‘Ik ben gewoon nieuwsgierig naar het grote onbekende, Bonnie, het mysterie.’
Het knijpmondje ontspant, een glimlachje verschijnt.
‘Ik ook Anne, maar dat moet ik nog leren. Daarom wil ik verder met droomwerk en daar heb ik jouw nieuwsgierige meisje en je tegendraadse Marx bij nodig. Goed?’

word vervolgd

Voor het begin van deze serie droomverhalen ga je naar:
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/

Het bericht Droomwerk verscheen eerst op Anne Vellinga.

In mijn enthousiasme kocht ik een schrift zonder lijntjes en gelijk ook een kleurdoos. Ik zou niet onderdoen voor de dromenvanger van Jung. Ik legde mijn instrumentaria op het tafeltje naast mijn bed. Zeven nachten, zeven kansen, zeven keer niks. Met hangend hoofd ging ik naar mijn vriendin. Bonnie was onverwacht enthousiast.

‘Anne, je bent lijkwit! Je onderbewustzijn draait op volle toeren! Jij hebt dat niet door omdat het onbewust is, maar het is zonneklaar!’
Volgens Bonnie had ik een IJzeren Gordijn om te voorkomen dat mijn verborgen schatten ontsnapten. Dat was het mooie van Bonnie, zij wist hoe het onderbewust toegaat. Ze wist ook de remedie.

Als potlood en papier niet genoeg zijn, moet er kaarslicht bij, wierook en een kop droomthee en dan pas slapen. Althans, dat is de bedoeling.
Kon ik de eerste week niet slapen van de spanning welke geheimen boven zouden drijven, de tweede moest ik drie keer plassen van één kop droomthee. De laatste ochtend herinnerde ik me net op tijd het belangrijkste advies: niet meteen gaan staan, zelfs niet draaien, blijf liggen zoals je ligt. Het hele geheim!
De zevende ochtend bleef ik krampachtig liggen zoals ik lag en wist mijn droom. Een flard.

Op de fiets probeerde ik me meer te herinneren. Dat lukte voor geen meter. Racend over Overtoom en Leidse Plein was ik opgelucht dat ik nu tenminste iets had en dat het onschuldig was, niet gelijk iets met seks, moord of geld. Bonnie hoefde niet meteen in mijn diepste roerselen te gaan wroeten met die vlijmscherpe blik en kamerbrede glimlach van haar.

word vervolgd

Als je de voorgeschiedenis wilt lezen, dit is de volgorde: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/
het volgende deel vind je hier:
https://annevellinga.nl/2020/04/17/droomwerk/

Het bericht Dromen verscheen eerst op Anne Vellinga.

In Doetinchem moet je een trap op voor je favoriete leeshoek. Voor je daar bent, kom je langs een leuning waar alle modellen tassen en jassen hangen, vandaag voor 50% korting en het kost al niets. Bovenaan de trap staat een dame in een keurige wollen jas, waaronder slobberige pijpen van een te wijde sportbroek en stoffige gympen.
‘Zegt u eens eerlijk, past deze jas mij?’
De eerlijkheid gebiedt een ja en een nee.
‘De maat is goed, maar of hij bij u past?’
‘Die broek hoort er niet bij en die schoenen ook niet. Dat is een heel verhaal. Zullen we even gaan zitten?’
Kijk, dat heb je in de kringloop, je hoeft er geen boek te kopen om met een verhaal thuis te komen.

‘Ik doe een krantenwijk, of eigenlijk doet mijn zoon dat, maar die heeft geen tijd en ik moet bewegen dus ik doe zijn wijk voor de beweging en dan krijgt hij het geld voor de bezorging. Bij de jaarwisseling kreeg hij een dik pak kaartjes en hij zei dat ik het geld mocht hebben dat ik daarmee ophaal.’
Ze buigt dichterbij voor het intieme dat komen gaat, waarbij haar helderblauwe ogen en stralende huid opvallen, iets wat me verbaast en ook weer niet bij de sportschoenen en de sportbroek.
‘En dat is veel, voor mij is het echt veel. Dus ik ga op pad met die kaartjes. Kom ik in de Catharinastraat, weet je waar die is?’
Die weet ik van de Amac, maar ik weet niet of zij de Amac kent, dus ik knik alleen.

‘Dan weet je toch ook die hele dure kledingzaak daar?’
‘Daar kom ik nooit.’
‘Ik ook niet, want die kleren zijn veel te duur. Normaal doe ik de krant op de mat, maar nu had ik die kaartjes en die wou ik persoonlijk geven, dus ik loop naar binnen. Komt zo’n deftige dame naar me toe of ze me kan helpen. Ik zeg ik doe u de hartelijke jaarwensen, want ik bezorg hier het hele jaar de krant. Zegt zij, o, dat is nou ook wat, wij kunnen geen geld geven, want de kassa moet kloppen, maar ik heb wel een chocolaatje voor u op de toonbank, wilt u een chocolaatje? Ik zeg doe er maar een kop koffie bij. Ja, dat floepte uit mijn mond en zij gaf me nog een kop koffie ook en een stoel.’

Ik zie haar zitten in die deftige zaak voor de glanzende toonbank, stoffige gymschoenen, rafelige trainingsbroek, afgedragen jack, koffie in de hand, chocolaatje in de mond, ogen over de modieuze en vermoedelijk schaarse kledingrekken. Hoe duurder de kleding, hoe minder ze ervan hebben.

‘Zie ik een jurk, een hele chique jurk en toch heel gewoon, een jurk die je bij elke gelegenheid aankunt, of het nou een begrafenis is, of kerst of een bruiloft of een verjaardag of het nou winter is of herfst of zomer.’
Dat maakt benieuwd naar de jurk.
‘Dus ik zet dat kopje op de toonbank en loop naar die jurk, een grijze jurk is het en bij grijs kun je alles aan. In de zomer een geel sjaaltje of een witte en in de winter neem je zwart, alles kan bij zo’n jurk. Zie ik de prijs, en hij was al afgeprijsd, 20%, want in zo’n dure zaak is 20% heel veel.’
Het is onderhand weer mijn beurt mee te doen aan het verhaal en daar ga ik.
‘Dan is 80% niet mis!’

Ze glimlacht een prachtig brede glimlach waarbij haar tanden bedekt blijven, iets wat mij nooit lukt.
‘Precies! Hij was nog altijd honderdnegen euro, veel te duur voor mij!’
Het valt mee en tegen tegelijk.
‘Maar ik wou hem hebben. Dan ben ik in één keer voor alle gelegenheden klaar, maar ik durfde hem niet te passen, dus ik ging die zaak weer uit met een soort lood in mijn schoenen. Kom ik bij de Blokker, die zit daar op de hoek van de Catharinastraat, weet je die?’
Die weet ik gelukkig, want ik wilde daar een kruik kopen, maar die hadden ze niet en die vond ik toen voor 50 cent in…. jawel, in de kringloop.

‘Zie ik daar mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Dus ik zeg dat is nou ook toevallig dat ik jou hier zie. Wil je even mee naar die dure kledingzaak want ik heb daar een jurk gezien die ik wil hebben en jij hebt kijk op kleren en dan kun jij zeggen of hij me past. Zij was daar ook nog nooit binnen geweest, want die zaak is veel te duur, dus zij wou daar wel eens naar binnen, dus wij erheen en ik die jurk passen in zo’n heel groot pashok met een enorme spiegel en toen zag ik het al en zij zag het ook meteen toen ik dat hok uitkwam.’
Ze last een pauze in om mij de gelegenheid te geven voor het stellen van de juiste vraag.
‘Wat zagen jullie!?!’

‘Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren zag gelijk wat ik ook al gezien had, dat de schouder te ruim was en bij iets dat je hier koopt kan dat, maar in zo’n dure winkel moet het echt passen, dus mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren riep die modedame erbij en wees de fout. Zegt die dame, o, dat maakt onze coupeuse voor u op maat, maar dan komt er wel een meerprijs bij. Dat werd mij teveel en toen zei ze, weet u wat? Wij mogen geen geld uit de kassa geven want dan klopt de kassa niet, maar ik kan u het vermaken schenken, want dat gaat buiten de kassa om. Toen kon ik niet terug en ik kocht de jurk. Ik hoefde hem pas te betalen als ik de hele wijk gehad had.’
Dit is het moment dat ik breeduit glimlach, tanden bloot.

‘Heb ik de halve wijk gehad, heb ik al 75 euro opgehaald, kom ik langs die dure schoenenwinkel, gaat die toevallig net over de kop en alles is voor de helft en raad je nooit wie daar nog toevalliger staat! Mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren! Wij naar binnen. Pas ik daar een paar laarzen van zuiver leer van binnen en van buiten die precies bij die jurk passen. Zegt mijn kringloopvriendin-met-kijk-op-kleren die moet je nemen, past perfect bij die dure jurk. Kosten die laarzen met 50% eraf 69 euro, heb ik er nog zes over en ik moet de halve wijk nog, dus ik doe die laarzen en ga gelijk naar huis, want ik ga niet met die dure doos langs de huizen om geld bedelen.’

‘Volgende dag doe ik de rest van de wijk, en daar zit best geld, en haal ik nog meer op,’ ze buigt weer dichterbij, ‘honderdtien euro, precies genoeg voor die jurk! Kom ik in die dure zaak, komt die dame naar me toe dat de jurk al klaar is en dat er vandaag nog eens tien procent af gaat, dus krijg ik die jurk voor 98 euro en heb ik nog twaalf van de jurk over en zes van de schoenen en deze jas was 15 euro, maar voor de helft 7,50 en dan houd ik nog steeds over. Hij past bij de jurk en de laarzen en u zei dat hij mijn maat is, dus ik neem hem!’

Het bericht Kringloop verscheen eerst op Anne Vellinga.

De volgende valpartijen waren met mijn fietsje. Dit werd geweten aan de blokken op de trappers, omdat de fiets op de groei was gekocht. Mijn groei ging uiterst traag. Mijn hele schooltijd was ik de kleinste van de klas. Ik weet niet anders of ik was de laatste van de gymrij die altijd van groot naar klein ging. heel onlogisch, want dan ziet de kleinste niets. O ja, die blokken bleven jaren op mijn fiets. Dus.

Vervolgens viel ik met de schaatsen, wat door de (te grote) schaatsen kwam. Ook deze waren op de groei gekocht, maat 39, een maat die ik nog steeds niet bereikt heb.

Toen we op vakantie naar het verre buitenland in de Ardennen gingen, waren het de gladde stenen van de Ourthe die mij ten val brachten en toen we jaren later de Alpen introkken, was het de verraderlijke steenslag op de berg. Waarom die stenen het altijd op mij voorzien hadden, was een raadsel, maar zo waren er meer raadsels, zoals het onopgeloste raadsel waarom muggen en horzels het altijd op mijn broertje voorzien hadden en op mijn moeder, terwijl mijn vader en ik verbaasd toekeken naar de zwermen rond hun hoofd. Op foto’s uit die tijd zie je mijn broertje steevast in Arabische dracht voor we die dracht ooit gezien hadden. Je zag er op voorhand wel aan dat zulke kledij noodzakelijk is in gebieden met steekmuggen dan wel stuivend zand.

Toen ik met mijn moeder LAW’s ging lopen, viel ik dagelijks, ditmaal was dit te wijten aan het routeboekje dat ik al lopend (en stilstaand voor de foto) las omdat ik geen leesbril nodig had en mijn moeder wel. Door dat routeboekje zag ik niet waar ik mijn voeten zette.
Twee foto’s uit het zojuist teruggevonden fotoplakboek van mijn moeder illustreren dit. Haar handschrift en opmerkingen zie je eronder.

Op de volgende foto zie je het boekje in mijn zak, terwijl ik veilig geketend sta aan de railing van een pont om er voor te zorgen dat ik niet in het water val.

Na zo’n week van vallen en opstaan gingen we met de trein huiswaarts, waarbij ik terloops nog even viel op de stations van Assen, Doetinchem, Nijmegen, Maastricht, noem het maar op, omdat al die stations één ding gemeen hebben: ze zijn onverwacht vlak na al die boomwortels, hekken en sloten.

Voor mij geen tatoeages met inkt, ik ben getatoeëerd door rotsen en ijs.

Maar… tegenwoordig val ik (bijna) niet meer. (Afkloppen op ongeverfd hout). De afgelopen jaren is het steeds minder geworden.
Eind goed al goed. Een mooi eind.
Maar. Hoe kan het dat ik (bijna) niet meer val.
Het antwoord zou handig zijn, want op dit moment vallen mijn vriendinnen bij bosjes. Niet zomaar één vriendin, maar vier vriendinnen die ik onlangs eindelijk weer zag sinds mijn verhuizing. Ik hoor viermaal hetzelfde euvel. Stuk voor stuk zijn ze gevallen, niet één keer, maar meermaals. Niet zacht op een stoel of in het water, maar keihard op de grond, van de stoep, de trap, de fiets en okee, eentje uit een boom.
De schrik zit erin bij hen.

Het roept de laatste val van mijn moeder in herinnering. Ze woonde net bij ons in huis, de bel ging, ik deed de deur open en in die onbewaakte minuut wilde zij ook van tafel, bleef haken achter de tafelpoot, viel en brak haar heup. Door de operatie kreeg ze een delier. Wat ze verloor aan helderheid en souplesse is nooit teruggekomen.
De schrik zit er in bij mij.

Maarrr. Ik val niet meer. Ik struikel lustig over losse stoeptegels, rondslingerend bouwmateriaal, boomwortels en wat dies meer zij, maar ik vang mezelf in de struikeling op. Zowel overdag als ‘s nachts, waarbij opgemerkt dat ik nooit licht aandoe. Hoe kan dit?

wordt vervolgd

Het bericht (Niet) Vallen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn vriendin vraagt ineens of ik zin heb nog even naar tante Annie te fietsen.
‘Ze is wel heel doof, ze is 95.’
Een levend mens die bijna een eeuw op de wereld is. Ik wil naar tante Annie.

We pakken onze fietstassen vol met onze marktaankopen, sinaasappelen, haringen en kerstinkopen in die van mijn vriendin, brood en meelwormen in de mijne. Ik rijd achter haar aan naar links, rechts en nog wat kanten op tot we in een prachtige laan komen. We stoppen voor een groot huis met tuin aan alle kanten, een heerlijk huis.
We zetten de fietsen achter in de tuin en mijn vriendin doet de hare op slot. Dat doe ik dan ook maar, want wie weet liggen inbrekers achter de heg bij zo’n huis. Ik krijg de rillingen van mijn eigen verbeelding, terwijl mijn vriendin al naar binnen is om tante Annie niet te laten schrikken van het vreemde bezoek.

Tante Annie heeft mij allang gezien vanaf haar leunstoel met zicht op straat.
‘Wat een koude handen heb je!’ Ze lacht er olijk bij.
Haar heldere stem verbaast me.
‘Ik had mijn handschoenen niet aangedaan.’
Ze zegt niet dat ik dan winterhanden krijg. Ze glimlacht de glimlach van iemand die alles heeft meegemaakt en alles aanvaardt.
Mijn vriendin biedt een verse haring aan, in partjes gesneden. Na twee stukjes is ze voldaan.
‘Als jullie ook iets willen, moet jij het klaarmaken, Irene.’
Ik houd meteen van haar directheid. Wij willen niets, maar Irene gaat wel naar de keuken om de afwas te doen. Ik ben alleen met tante Annie, zij op haar leunstoel, de benen op een poef, ik op de bank die loodrecht op de stoel staat, zodat zij zicht op mij heeft en ik mijn hoofd moet draaien om haar te zien, een wijze opstelling.

‘De ene verpleegster is nog niet weg of de volgende komt alweer, maar afwassen mogen ze niet, dat valt buiten hun taak. De eerste is er om zeven uur ‘s ochtends en de laatste om tien uur, zo is mijn hele dag ermee gevuld.’
Uit de toon maak ik op dat het saai bezoek is. Dat elke dag hetzelfde gaat.
‘Die van twaalf uur is net weg.’
In mijn ogen is die toe aan een opfris cursus. Niet omdat ze de afwas niet doet, zo zit de zorg helaas in elkaar, maar omdat tante Annie niet goed zit en dat zelf niet voor elkaar krijgt. Ze hangt in de enorme stoel, de benen op een harde poef, in een scheve lijn met haar bekken, striemen in haar kuiten van de elastieken kousen. Goed bedoeld.
In een flits zie ik de dagen van onze ouderen, hoe ze ergens hangen in een stoel of liggen in een bed, wachtend… op de verpleegster, het bezoek, de po, het eten, het einde.
Een onmetelijk gevoel van deernis overvalt me.

‘Kom je hier uit de buurt?’
Haar belangstelling verrast me. Ik vertel van ons huis en de tuin en de eekhoorntjes.
‘Die plek ken ik! Ik ben daar geboren!’
In de stilte die valt, zijn de gedachten van tante Annie zo aanwezig, dat ik zie hoe het was; weinig huizen, ongeplaveide straten, boerenkarren met paarden met kloppende hoeven en stuivend zand, wuivende rokken rond vrouwenbenen en glimmende petten op mannenhoofden, de geur van paardenvijgen, stro en boslucht, beierende kerkklokken en zoevende wieken van korenmolens.

‘Het is helemaal veranderd,’ zegt tante Annie. ‘Ik was er laatst met mijn zoon met de auto. Dat was heel leuk, dan zie je even de verte.’
Even de verte zien… even… heel even de verte…
‘Hij reed nog een eind verder, naar ‘s Heerenberg. Dat is pas echt veranderd, zo mooi geworden! Alle huizen zijn opgeknapt. Ik heb daar nog gewerkt.’
‘Wat deed u daar voor werk?’
Ik zeg het niet luid en duidelijk, ben haar doofheid vergeten, maar zij verstaat mij.
‘Ik zat daar in de manifactuur…’
Ik zie knopen en band, garen en lint, kleurig gesorteerd in houten kistjes, haar jonge handen bedrijvig in de weer en die wijze ogen sprankelend opgeslagen naar de mevrouw die een ritssluiting wil, een rits!

Mijn vriendin komt de keuken uit. Tante Annie gaat dromen van verte, verleden en voorbij. Wij fietsen naar huis over zandpaden met zicht op verte alom.

Het bericht Tante Annie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sta ik vanmiddag in de bibliotheek te aarzelen voor het gat van een apparaat waar de geleende boeken in moeten, voegt zich een vrouw met hetzelfde probleem naast mij.
‘Hoe vond je dat boek?’
Ze wijst naar dat van Griet, dat over de zevende hemel.
Ik wil een mogelijk inhoudelijk gesprek voor het eerst in de drie maanden dat ik hier ben niet gelijk verspelen met een ongezouten idee op grond van mijn bioritme. Daarbij oogt de vrouw niet alleen belezen, ze heeft ook nog een stapel boeken om U tegen te zeggen, literatuur met een hoofdletter.
‘Het is mij wat te somber.’
‘Dan leen ik hem niet, want ik zit in een fase dat ik dit prachtige boek van Sophie maar voor een kwart kon lezen.’
Het is niet mijn Sophie, maar Sophie in Weimar, de dochter van koning Willem II, die alles over had voor kunstenaars en uiteindelijk de erfenis van Goethe verwierf en het befaamde Goethe-Schillerarchief in Weimar tot stand bracht, een intrigerend boek over een vergeten Oranje prinses.

Binnen de fractie van een ontmoeting resoneren snaren die al maanden slapen.
‘Dit vond ik wel een interessant boek,’ verleng ik ons gesprek met ‘Literair portret van de Achterhoek’. De vrouw is onmiddellijk geïnteresseerd, wat mij brengt bij het verhaal van Renate Dorrestein in Zutphen. Zeven jaar na de zelfmoord van haar zus vertoeft Renate daar in een klooster om zich te verdiepen in de sfeer van een inrichting, een oord waar haar zus opgenomen was, een vrouw met schrijfaspiraties, lijdend aan anorexia. Dorrestein werkt er aan haar ‘Perpetuum mobile van de liefde’, en ontwikkelt diepe gedachten over anorexia, dood, schuld en onvermijdelijkheid, zonder glimlach en toch luchtig.

Mijn mogelijke vriendin wil dit boek lenen. Ze tast door: ‘Zullen we een kopje koffie doen?’
Dat doen we in de coffeecorner van de bibliotheek. We nemen water, wat spraakwater blijkt te zijn. Een dame die de krant wil lezen wijst ons terecht. Wij voelen ons overspelige meisjes in een streng internaat.
‘Stiltecoupé,’ fluistert Irene schalks.
We zoeken een plekje achter een geluiddempende boekenkast. Irene is een geboren vredestichter; na een paar zinnen staat ze op om de krantendame te vragen of ze nog last van ons heeft. Ze komt terug met een vraag.
‘Mag ik je iets vertellen? Het is iets raars en maakt me heel onrustig, ik weet niet aan wie ik het kan vertellen en ik wil het graag kwijt.’
Buiten gehoorsafstand van de nieuwslezeres onthult ze het hartsgeheim dat nu in haar leven speelt. In mijn leven speelt de kans op nieuwe vriendschap.

Mijn moeder zou zeggen ‘leuk hè.’

Het bericht Hartsgeheim verscheen eerst op Anne Vellinga.

Renske en Maud zijn hartsvriendinnen die geen blad voor de mond nemen; dat kun je beleven op RM bananas, hun youtube kanaal waar ze elke week een nieuw filmpje op zetten, gefilmd, geregisseerd, geëdit en van muziek voorzien door Sietske Joosten, de grote zus van Renske (12).
Het bijzondere is, dat Sietske telkens begint met een half minuutje ‘chaos’ van de acteurs en DAN, dan begint het echte werk!
Het kon niet uitblijven dat Sietske een eigen kanaal begon, eergisteren. In haar eerste filmpje tekent ze een gezicht in vliegende vaart, je ogen kunnen het haast niet bijhouden, enig om te zien.

Ze vinden het alledrie geweldig als iedereen abonnee wordt en een blauw duimpje stellen ze bijzonder op prijs.
Hierbij de linken naar de beide kanalen. Geniet ervan en duim ze!

RM bananas: https://www.youtube.com/channel/UCj81B2zKm–eQ7wnWxXf_jw

Sietske Joosten: https://www.youtube.com/channel/UCBeMQ9TNmrc_ylV_jDWudjw/videos

Als je mijn favoriet wilt bekijken, doe dat dan via de youtube knop, dan kun je een blauw duimpje geven

https://www.youtube.com/watch?v=kdZBRuoqjy8

Het bericht Jong talent verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb het allemaal in huis, ook die blinddoek. Maar ik moet een yogabroek aan en ik weet niet hoe zo’n gymbroek voor de stem eruit ziet. Op internet vind ik talloze modellen yogabroek, van superstrakke leggings tot hobbezakken die met touwen om het middel moeten. Het komt er op neer dat het een onflatteus geval moet zijn.
Dat komt goed uit want die heb ik genoeg, van wijde ribbroek waarin ik een astronaut in een windmachine lijk tot strakke legging waarin mijn onderdanen saucijsjes lijken in te strak vel.
Het overhoop halen van mijn kast roept kreten van verwondering, vermoeidheid en afschuw op, wat meteen een goede warming up is voor de stem die vandaag bevrijd gaat worden.

De bel galmt, mijn vriendin is er al. In de haast trek ik een broek aan die vlees nog vis is, niet licht, niet zwaar, niet los, niet strak. Vriendin staat op de stoep in uitbundige stijl, zwart met oranje, zwierig en soepel, een tweede huid die geweldig flatteert.
,,Heb je alles? We zijn laat.’’

Hijgend komen we tien minuten later aangefietst op de plaats van bestemming. Het gebouw werkt mee, een prachtig schoolgebouw met glas in lood en antiek tegelwerk. De ruimte waar onze stemmen bevrijd gaan worden, is groot, licht en lila. Schoenen uit, sokken aan. We krijgen een beker kruidenthee en betalen de les. In het midden van het lokaal is een cirkel van dekentjes met meditatiekussentjes erop.

We nemen plaats, één man en twintig vrouwen die geschapen lijken voor de schreeuw tegen alles wat fout is, expressief en kleurrijk zijn ze: haren spierwit, knalrood en grijs en daarbij soepele broeken met gekleurde rokjes erover. Ik voel me nogal onzijdig in dit feestelijk geheel.

Na deze lange inleiding begint het.

Een stralende vrouw staat op, Marinet, het levende voorbeeld van de passie die ze met ons wil delen. Haar stem raakt je zoals je geraakt wil worden: aangenaam. Een stem die je in jezelf vermoedt, als je niet zo druk was, ingehouden, verlegen, brutaal, scherp, afgeknepen, schor en bijtend.
Ze brengt ons soepel op gang: staan, rillen, trillen, schudden, schokken, stampen.
De muziek gaat aan, de blinddoeken moeten op, het beest mag los en komt los: huilende wolven, sissende slangen, jammerende katten en grommende beren bevrijden onze stem.
Dat kun je niet vertellen, dat moet je zeker niet zien, dat moet je doen.
We zijn allemaal heel blij met die blinddoek.

Van harte aanbevolen: http://www.stemsynthese.nl

Het bericht Stembevrijding verscheen eerst op Anne Vellinga.