PIM EN WIM

Als je de kop afslaat van de Hydra, komen er zeven voor terug. De Lijst Pim Fortuyn is z’n kop kwijt. Door de kieren van de emoties komt de aard van het beest vrij.
‘We moeten ze opruimen,’ zegt iemand van de LPF op een onbewaakt moment op TV.
Niemand vraagt wie, wat, waarom.
Typerend voor de achilleshiel van onze goedgelovige Hollandse ziel. Niet bedacht op de schaduwzijde.
Een droom van langgeleden licht op. Het Tovertasje van Licht- en Schaduwzijde. Als de lichtzijde buiten is, zie je de schaduwzijde erin niet. Omgekeerd, als de schaduwzijde buiten is, zie je de lichtzijde binnenin niet. Toen ik wakker werd, besefte ik dat ik het zelf was. Licht en schaduw tegelijk.

Wat ik niet doorzag, is de kwetsbaarheid van het moment van omkering. Op het cruciale moment, het moment dat ik me binnenste buiten keer, kan een ander naar binnen glippen. Dat is precies wat onze premier Wim Kok niet doorheeft. Frontaal voor de camera. Zij aan zij met Mat Herben, de spreekbuis van Fortuyn. Mat heeft niet wat Pim had. Pim is vermoord en Wim staat voor de mythische taak de Hydra rustig te houden. De omkering is onomkeerbaar. Alles van daarvoor verkeert in zijn tegendeel.

Wim is er kapot van. Dat zegt hij. Open en bloot voor de camera. De schok is zo groot, dat hij geen heldere flits krijgt als uitweg uit het schaduwrijk. Niet uit zijn eigen schaduwrijk, maar dat van de ander. De geest van Pim. De LPF. Mat. Wim laat zich leiden door de benardheid van het moment. Op het scherpst van de snede, het moment dat zijn tovertasje omkeert en de achilleshiel bloot ligt, ontglipt hem zijn lichtend zwaard en hapt de schaduw toe. Wim gaat mee in de valkuil van Mat. In de geest van Pim. Alsof die ineens het Licht is, nu hij dood is. Mat ziet zijn kans. Staande naast Wim die zijn ziel blootlegt, verschuilt hij zich achter Pim.

‘Pim was voor democratie. Laat het volk woensdag kiezen!’ Aldus de volksmenner in spe.
Want waar gaat hij aan voorbij? Aan ons! Alsof we niet allemaal diep geschokt zijn dat Pim is vermoord. Niet alleen zijn aanhang. Oog in oog met zijn eigen binnenkant, vergeet Wim ons. Even maar. Zo kapot is hij er zelf van.
Op dat moment hapt de Hydra toe. Uit de mond van Mat. De geest van Pim eist alle ruimte op. Als Wim de geest had gekregen, had hij een periode van rouw aangekondigd, een periode waarin het hele volk zijn emoties kwijt kan zonder noodlottige gevolgen. Zoals bij de Clan van de Honing. Als iemand bij hen sterft, laat staan wordt vermoord, wordt er ritueel gerouwd. Inclusief schreeuwen en schelden op de dode. Een ritueel dat al eeuwen bewijst harmoniserend te werken.

Zoiets had Wim moeten afkondigen. In die positie verkeert hij. Maar hij ziet het niet. Hij is nu eenmaal geen sjamaan van het oervolk. Bovendien staat hij in de schaduw van een geest die daar niet bij gebaat is. Die gaat het niet om het welzijn van ons allemaal, maar om zijn partij. En dat is in een notendop het verschil met Wim. In zijn oprechte poging geen demonen op te roepen, geeft hij gehoor aan angst in plaats van inzicht. Hij kondigt de verkiezingen af voor 15 mei en in opperste coulantie voegt hij eraan toe dat de partijen uit respect voor Pim geen propaganda meer zullen voeren.

We zijn plotseling overschaduwd door krachten die gebaat zijn bij het voertuig van de emotie en zien op het cruciale moment niet dat we stuk voor stuk een periode van rouwverwerking nodig hebben. De emoties zoeken nu hun eigen weg. Een weg die klaar ligt als een vooraf gegraven kanaal, de kortste weg naar de overwinning van… Ja, van wat eigenlijk?

Als we de gelegenheid hadden gekregen eerst samen te rouwen, hadden we daar met open ogen achter kunnen komen. Nu maakt de moord op Fortuyn van de verkiezingen op 15 mei een daad van rouwverwerking.
Velen hebben vanuit hun geschokte emoties aangekondigd op Pim te stemmen nu hij vermoord is.
Wat er schuil gaat ‘in de geest van Pim’, weten we niet. De LPF zegt dat Pim niet te vervangen is. Kenmerkend voor de schaduw wachten ze tot na de begrafenis, tot na de verkiezingen, tot na Sint Juttemis voor ze hun ware gezicht laten zien. De tragiek kan zijn dat juist de mensen die hun hoop vestigden op Pim, bedrogen uitkomen.

De verkiezingen gaan door. Zonder propaganda. Maar elke keer dat Pim op TV komt, is schaduwpropaganda.
Wie een paard koopt, kijkt hem in de bek. Wij kijken in onze eigen bek. De schuldvraag gaat van links naar rechts.
We kijken niet in de bek van de schaduw van de dood.
Onze emoties tonen aan dat er krachten spelen die het verstand te buiten gaan.
Ik heb geen verstand van politiek, ik probeer helderheid te krijgen in mijn eigen binnenste. Ik hoop dat ik niet de enige ben. De verkiezingen staan voor de deur. De keuze is aan ons.

Het bericht Hoe ik columnist werd verscheen eerst op Anne Vellinga.

In die tijd woonden wij in een nieuwbouwwijk in Tiel vlakbij de sluis in het Amsterdam Rijnkanaal. Ik speelde daar graag met mijn broertje. Als de sluisdeuren dichtzaten en het waterpeil zakte, liepen wij de sluisdeuren op en staarden omlaag, het zwarte water in. Aan de overkant hief de sluiswachter zijn vuist om ons te verjagen, wat het nog spannender maakte. Op een keer herinnerde ik me daar mijn droom. Die speelde zich hier bij de sluis af. Of droomde ik nu? Stond ik hier wel echt? Hoe wist ik wat droom was en wat werkelijkheid?
Ik keek naar het donkere water, de golfjes, de sluisdeur, de roestplekken, de boten, de vlag en het dek. Zo precies kon ik niet dromen, dit was echt. Als ik in mijn nachtmerrie zou weten dat het een droom was, hoefde ik niet bang te zijn. Als ik nu wist dat het echt was, kon ik in mijn droom weten dat ik droomde. Ik besloot erop te letten.
Mijn nachtmerrie kwam snel.

Ik sta aan de rand van het diepe water. Een zuigende kracht wil mij omlaag trekken. Als altijd verzet ik mij uit alle macht. Plotseling weet ik dat ik droom. De zuigende kracht wordt er niet minder om, maar mijn weerstand wel. Ik laat me vallen in het diepe, suis door de lucht, voel de doorgang in het water en zak de duisternis in. Ik ben bang dat ik stik. Het moment van onmetelijke angst, herinner ik me opnieuw dat ik droom en dat ik gewoon kan blijven ademen. Dan voel ik grond onder mijn voeten en kijk om me heen. Het water is weg, ik sta in de open lucht aan de rand van een groene wereld, in de verte appelbomen en een huis dat me wenkt. De wereld van Vrouw Holle. Ik begeef me erheen.

Op dat moment realiseerde ik me natuurlijk niet dat mijn ziel zich toonde, ik besefte niet dat ik verhalen schiep. Dat ontdekte ik toen ik juffie werd van de allereerste eerste klas van de Vrijeschool Nijmegen.

Ik woonde op Villandry aan de Bosweg met juffie Loos die me alles leerde; van het vervangen van vuilniszakken, het koken van gierst en het klappen van ritmes, tot het bestaan van kabouters en het geheimzinnige leven van ‘onze Ruud’, ofwel Steiner. Zij wist dingen die niemand wist van mensen die Steiner zelf meegemaakt hadden. Ik hongerde naar deze verhalen, las alles wat zij van Steiner in de kast had in het Duits in gotische letters. Wat dit met me gedaan heeft, is de vraag. Wat tastbaar is, zijn herinneringen aan ‘onze Ruud’ of ik erbij was, zo kleurrijk vertelde Jaant Loos.

Onder haar bezielende leiding ontpopte ik me tot mijn eigen verbazing al snel tot verhalenverteller. Dat kwam door mijn kinderen. Met hun stralende ogen, onvoorwaardelijke liefde en onbevangenheid openden zij mijn hart en stroomden de verhalen naar buiten. Hun gehoor opende mijn keel waar een zegel van zwijgen op zat vanuit mijn jeugd. Mijn gevoelige moeder was nog gedrenkt in oorlogsangst en drukte op mijn hart ‘je mag nooit aan iemand iets zeggen van wat wij hier thuis bespreken, dan wordt papa ontslagen en staan wij op straat en hebben geen huis en geen eten.’ Op mijn woord stond doodstraf. En dat alleen omdat mijn vader een idealist was die geloofde in samen delen, het verboden communisme van Lenin en Marx.

Op de Vrijeschool vond ik een nieuw geloof in Rudolph Steiner, in antroposofie, Jaant Loos, maar vooral in de verhalen en steeds meer in mijn eigen verhaal, een verhaal waar de kinderen aan begonnen te trekken in de vijfde en zesde klas (nu groep 7 en 8), hongerig als ze waren naar het leven van puber en daarna. Ze verlangden naar het verhaal van de mens die zijn weg zoekt door de verleidingen en obstakels in het leven, welke weerstand er zou komen en welke hulp. Toen ik vertelde over mijn Edese huisbaas die zijn vrouw en mij meenam naar een nachtclub in Nijmegen bleven ze zitten tot het uit was. Ademloos luisterden ze tot na schooltijd naar verhalen uit mijn eigen biografie, wat ik gedaan had voor ik juffie was – ze snakten naar voorbeelden hoe het duister loerde en hoe daarin de weg te vinden was, de vraag naar de onzichtbare draad door het duister naar het hart van het labyrint. Dan gloeiden de oren en bonkten de harten.

Jaren later duikt ergens onderweg de rode draad van mijn leven op. Ineens zie ik het. Dat wil ik onthouden, dus stuur ik een app’je naar mijn lief: Droom, Vrouw Holle, Vrijeschool, verhalen, romans.
Bij terugkeer kijkt Kees me enigszins bezorgd aan: ‘Gaat het wel goed met je? Wat was dat voor raar berichtje?’
‘Ik zag de rode draad van mijn leven en dat wilde ik onthouden.’
In zijn eentje speelt Kees klaar wat mijn klas deed. Zijn open oog trekt elk verhaal eruit. Mijn eigen Vrouw Holle verhaal van een leven lang schrijven onder de oppervlakte, waarvan ik inmiddels heel wat vruchten geplukt heb: tien jaar columns voor het NHD, zes jaar voor de Branding, 1000 blogs op mijn eigen website, tien gepubliceerde gedichten in een dichtbundel, twee gepubliceerde romans (Sophie en Eva) en mijn derde roman is bijna klaar: Iris~Axis Mundi.

Het thema van mijn romans ligt voor de hand: een vrouw die in het donker tast, leert al doende te luisteren naar haar ziel en vindt langs ongebaande paden de weg naar huis.

Mijn eerste romans zijn uitverkocht. In de bibliotheken zijn ze te leen. Ik heb nog een aantal Sophies voor de liefhebber. Als je er eentje wilt, schrijf ik er iets voor je in.
Hier een paar recensies over Sophie en Eva:
https://annevellinga.nl/2015/03/08/sophie-door-de-ogen-van-marijke-hulst/

https://annevellinga.nl/2016/09/01/mies-huibers-over-mijn-sophie/

https://annevellinga.nl/2015/03/06/eva-terra-incognita-door-de-ogen-van-anderen-1/

Het bericht Dromen worden waar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Bonnie zit net als de week ervoor op het trapje voor haar huis met een beker koffie, alsof ze weet dat ik klaar ben met het droomwerk en we gezellig op haar stoepje aan de koffie kunnen, lekker geiten en gieren om mijn tasjes. Ik weet nu al dat zij er vagina’s bij gaat halen om die vervolgens te ontkennen omdat ze een haat-liefde verhouding heeft met Freud en zijn seksuele interpretaties.

‘Anne, ik moet je iets vertellen, dus we gaan eerst op de bank.’
Haar gezicht staat in de biechtstand, ogen neergeslagen, handen gevouwen in de schoot.

‘Ik heb het fout gedaan met jouw droom van vorige week. Ik had de hele middag een rot gevoel dat jij teleurgesteld was en heb daarom je droom meegenomen naar de opleiding. Iedereen vond het een geweldige symbolische droom en die had ik nooit in tegenstellingen mogen doen, maar die methode had ik ingestudeerd en dat maakte het nog erger. Als droomtherapeut mag je van te voren nooit bepalen hoe je de droom gaat aanpakken, maar in de opleiding moeten we alle vormen oefenen en toen kwam jij met een droom waar ik niet op voorbereid was. Dat moet ik dan zeggen, maar we zaten nou eenmaal klaar op de stoelen.’

‘Aah joh, ik was ook teleurgesteld geweest als je niks met mijn droom had gedaan na mijn voorbereidingen om te gaan dromen. En je aanpak heeft vrucht gedragen, want…’
‘Wacht even Anne. Ik ben nog niet klaar.’
Probeer ik een keer meteen te zeggen wat ik voel, praat ik voor mijn beurt. Bonnie geeft groots als altijd haar emoties ruiterlijk vrij baan.

‘Ik heb jouw droom tekort gedaan en dat is het ergste wat je als droomwerker kunt doen. Ik voelde me al rot tijdens onze sessie en dat werd erger op de opleiding.
Als er een brug in een droom voorkomt, moet je als droomtherapeut aandachtig zijn en subtiel te werk gaan. Een brug verschijnt nooit zomaar. Een brug is een krachtig symbool en markeert een belangrijke stap in de ontwikkeling van de dromer. Als therapeut moet je met open vragen uit de client laten komen waar deze brug voor staat en ik heb jou nog niet eens naar de brug laten kijken! En daar is het nu te laat voor. Ik heb al teveel uitgelegd, maar ik wil het je toch meegeven.’
Bonnie heeft mijn volle aandacht. Ze zucht.

‘De brug staat symbool voor de overgang van de ene fase in de andere. Is iemand aan het begin van de brug dan begint het, aan het eind is het bijna klaar, maar jij staat in het midden en daar heb je een ontmoeting en die laat iets zien van de toekomst, dat is zo speciaal dat de hele opleiding op scherp stond en wat deed ik? Ik lette totaal niet op de persoon die jij ontmoette. Marx. En je zei erbij dat je vader idolaat van hem was. En het allerbelangrijkste waar ik niks mee deed: je stelde hem ook nog een vraag! Hoe hij dwars door het gejengel heen zijn boek kon schrijven, ‘het kapitaal’. Als dat geen symbool is! Anne! Ik schaam me kapot. Spiegel ik je voor dat je schatten gaat vinden in je onderbewuste en als jij de eerste de beste keer met je kapitaal voor de dag komt, zie ik het niet…’
Ze slaat haar hand voor de mond. Mijn hart klapt open. We kijken elkaar aan met natte ogen. We voelen allebei dat het nu teveel is om iets te zeggen en roepen uit één mond: ‘En toen was er koffie!’
Van de weeromstuit schieten we gierend in de lach tot de tranen over onze wangen rollen. Mijn droom van de tasjes van licht- en schaduwzijde is uitgekomen. Wij zijn die tasjes.

Als je de droom wilt lezen waar Bonnie hier op ingaat: https://annevellinga.nl/2020/04/17/droomwerk/
Voor deel 1 van deze serie ga je naar: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/

Het bericht Licht- en schaduwzijde verscheen eerst op Anne Vellinga.

In mijn enthousiasme kocht ik een schrift zonder lijntjes en gelijk ook een kleurdoos. Ik zou niet onderdoen voor de dromenvanger van Jung. Ik legde mijn instrumentaria op het tafeltje naast mijn bed. Zeven nachten, zeven kansen, zeven keer niks. Met hangend hoofd ging ik naar mijn vriendin. Bonnie was onverwacht enthousiast.

‘Anne, je bent lijkwit! Je onderbewustzijn draait op volle toeren! Jij hebt dat niet door omdat het onbewust is, maar het is zonneklaar!’
Volgens Bonnie had ik een IJzeren Gordijn om te voorkomen dat mijn verborgen schatten ontsnapten. Dat was het mooie van Bonnie, zij wist hoe het onderbewust toegaat. Ze wist ook de remedie.

Als potlood en papier niet genoeg zijn, moet er kaarslicht bij, wierook en een kop droomthee en dan pas slapen. Althans, dat is de bedoeling.
Kon ik de eerste week niet slapen van de spanning welke geheimen boven zouden drijven, de tweede moest ik drie keer plassen van één kop droomthee. De laatste ochtend herinnerde ik me net op tijd het belangrijkste advies: niet meteen gaan staan, zelfs niet draaien, blijf liggen zoals je ligt. Het hele geheim!
De zevende ochtend bleef ik krampachtig liggen zoals ik lag en wist mijn droom. Een flard.

Op de fiets probeerde ik me meer te herinneren. Dat lukte voor geen meter. Racend over Overtoom en Leidse Plein was ik opgelucht dat ik nu tenminste iets had en dat het onschuldig was, niet gelijk iets met seks, moord of geld. Bonnie hoefde niet meteen in mijn diepste roerselen te gaan wroeten met die vlijmscherpe blik en kamerbrede glimlach van haar.

word vervolgd

Als je de voorgeschiedenis wilt lezen, dit is de volgorde: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/
het volgende deel vind je hier:
https://annevellinga.nl/2020/04/17/droomwerk/

Het bericht Dromen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het blijkt een hele toer om op de plaats van bestemming te komen. Om te beginnen krijgt Bonnie haar nauwe laarzen niet over haar kuiten getrokken en haar spijkerrokje niet over haar kont. Als het eindelijk zit waar ze het wil, rijd ik zo snel ik kan van de Amsterdamse binnenstad naar Wageningen, dat ik meen te kennen van de tijd dat ik daar woonde.
In de relatief korte tijd tussen Wageningen-met-en-zonder-mij is het volgebouwd en de plek waar het boshuis met de workshop is, hoort tot de goudkust die ik als pionierende hippie niet bezocht. Waar is het droomhuis?

We vinden het zandpad. We vinden het boshuis. We vinden een deur die voor ons is opengelaten. We gaan af op het geroezemoes van stemmen die de weg nog zoeken naar gehoor, net iets te luid. We vinden de droomkamer, de suitedeuren staan op een kier. Iedereen is er al en zit op brede banken rondom een lage tafel. Wij gaan de kamer in. Mijn vriendin in haar strakke outfit voorop. De plek op de bank die voor ons is vrijgehouden is nauw voor het ruimte geven aan haar dijen die door rok en laarzen schuin geplaatst moeten worden. Ik kan niet voorkomen dat ik links en rechts mijn naasten raak. Het levenslange gevoel van onveiligheid overvalt me.

‘Hoe voelt het om zo binnen te komen,’ Aad kijkt naar mij in het vertrouwen dat ik net zo luchtig op deze vraag zal ingaan als ooit op vragen over temperamenten en driegeleding. Bekneld tussen andermans dijen en ontdaan van maskers is het hoge woord eindelijk rijp eruit te vliegen.
‘Ik voel me niet thuis.’
Koren op de molen van Aad.
‘Heb je daar vaker last van?’
Een golf van misselijkmakende paniek haalt het onderste bij me boven.
‘Dat gaat je niet aan,’ werp ik de eerste tegenwerping na decennia op slot. Dit voelt zo bevrijdend, dat het de opmaat wordt van De Grote Schoonmaak. Aad kan geen goed meer doen. Wat hij ook vraagt, oppert, probeert, het heeft een link met ballast die eruit moet, zoals bij een luchtballon die neerstort als de ballast niet overboord gaat.
Ik zie nog zijn verbaasde blauwe ogen, de wenkbrauwen iets opgetrokken, zijn korte vingers in het baardje dat eeuwig probeert door te breken.

De laatste dag moeten we één voor één bij hem aan het tafeltje onze droom van de afgelopen nacht vertellen, waar hij vragen over stelt en opdrachten bij geeft. Een vrouw heeft gedroomd van een helikopter, meer weet ze niet. Nu komt het echte droomwerk. Ze moet de helikopter worden en door de kamer vliegen. Zij begrijpt het niet of durft het niet.
Ik kijk naar Aad, wat gaat hij doen?
Aad staat op en doet het voor met onhandige vliegbeweging met armen die rondmaaien en op moeten letten geen vrouwenbenen of kopjes kruidenthee te raken. Het ontroert me. De brug van sympathie daalt neer.
Dan ben ik aan de beurt. Als laatste. Mijn droom is niet beangstigend, duister, erotisch, spectaculair of fragmentarisch. Mijn droom is helder.

‘Ik stond voor …’
‘Tegenwoordige tijd graag.’

‘Ik sta voor een boom van een kast
met noesten en de blaadjes er nog aan
met kromme wortels als zijn  poten

De deur staat vragend
op een kier
ik duw hem zachtjes open

Daarbinnen zit
op een gouden troon
een droomprinses
haar bruidskleed aan

Als in een sprookjesdroom
duurt het even
voor ik haar herken

Dan zie ik
wie het is
en springt mijn hart
wijd open

Ik ben het zelf.’

Ik zwijg.
Hij zwijgt.
In zijn blik is iets dat ik plotseling herken.

‘Weet je Anne, ik heb vooraf de lijst met aanmeldingen doorgekeken. Bij het zien van jouw naam verwachtte ik je empathische deelnemerschap. Tot mijn schrik maakte je het mij moeilijk. Ik voelde me onzeker bij jou en nu kom je met een droom waar het bij het droomwerk omdraait: het vinden van de eigen identiteit. Jij hebt die gevonden in een boom. In bruidskleed. Dit is de apotheose van het gevecht dat wij dit droomweekend geleverd hebben.’

http://www.droomwerk.net/aad%20van%20ouwerkerk%20index.html

Het bericht Droomweekend met Aad van Ouwerkerk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sectie wees uit dat de agressieve kanker niet uit zijn botten kwam maar uit zijn longen, alsof het er nog toe deed.
Hij rookte graag en diep. Hij haalde asbest van de schuur. Hij wist niet van gevolgen.
Hij dacht veel na maar kon ook leven bij het moment; de vogel die scheerde over zijn hoofd, de vlinder die landde voor zijn voeten, het toevallige vuurpadje dat hij opviste uit de modderige zwarte bosplas in de Vogezen.

Het jaar dat volgde op zijn dood, was het pijnlijkste jaar van mijn leven.
Ik moest leren aanvaarden, verwerken, loslaten.
Het was het jaar dat Robin Hood in afleveringen op tv kwam, met de hartveroverende Michael Praed in de hoofdrol. Ik verdroeg het niet dat de serie afgelopen was en in mijn melancholie liep ik alle platenzaken af voor muziek van deze serie, muziek van Clannad. In de mysterieuze melodie zocht ik mijn vader die ik nooit meer zou zien. Na dat jaar kon ik geen Clannad meer horen.
In dat jaar droomde ik onvoorstelbare dromen, die ik dichtte en tekende.

Ik viel in stukken uiteen en zweefde door het heelal, versplinterd.

Ik zwierf door onherbergzame landschappen, beschenen door de maan.
Ergens, veel later, belandde ik bij de babyboom, waarin luiers hingen en in die witte zwachtels ongeboren baby’tjes.
Er waren zoveel dromen, zoveel nachten, zoveel eindeloze oneindigheid.
De laatste droom was van een kast met wortels en noesten als een boom. Ik opende de deur. Binnenin zat een prinses, ik keek haar aan. Met een schok zag ik wie het was.
Ik was het zelf.
Ik had een reis gemaakt door de tijd, een reis door de nacht.

Een schelle bel, de deurbel van mijn volgende huis. Twee mannen in oranje hessen, een geruststellende glimlach op hun gezicht.
‘We hebben nieuwe meters geïnstalleerd voor gas en elektra. U begint op nul.’

Het bericht Jan mijn vaderman verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik zak weg. Droom. Of is het geen droom?
Ik zie mijn moeder. Mijn hart spring op. Ik heb haar zolang niet gezien. Haar zo gemist en daar is ze, precies zoals ze beloofd heeft toen ik vroeg of ze me een teken wilde geven: ‘als het kan, kom ik je opzoeken.’
Ik wil haar omarmen, maar ben bang dat ik dwars door haar heen ga en dan doe ik het toch en voel haar warmte en lichaam precies zoals ik het weet. Al mijn vragen verdampen –  hoe het met haar gaat, hoe het in de hemel is, of ze mijn vader gezien heeft, of God bestaat, of ze engelen ziet, wat ze de hele dag uitspookt, of ze een eigen plek heeft daarginds of het boven is of gewoon op aarde maar dan in een andere dimensie.
Het valt weg nu ze bij me is.

,,Ik ben net jarig geweest, Aal, maar ik heb het niet gevierd en nu ben jij er zomaar. Hoe oud denk je dat ik geworden ben?”
,,Veertig.”
,,Echt? En hoe oud ben je zelf?”
,,Achttien.”
,,Vind je dat een fijne leeftijd?”
,,Ja.”
,,Waarom?”
,,Dan kun je gaan werken.”
,,En je vindt mij dus veertig,” grinnik ik. ,,Ik ben wel je dochter, Aal.”
,,Ja, leuk hè! En ik houd heeeeeeeeeel veel van jou.”
En weg is ze.

Meer verhalen over dromen:
https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/

Het bericht Tussen hemel en aarde verscheen eerst op Anne Vellinga.

DROOMPAARD

een blauw paard
onzichtbaar
voor het oog
snelt lichtvoetig
langs de hemelboog

het is een merrie
met mijn kind
dat ongebaard
wordt gedragen
door een paard

op ranke benen
door groen gras
dat er niet eerder was

ze glijden
langs de hemelboog
ras en gezwind
een edel paard
en mijn kind

als ik het herken
verdwijnt mijn kind
in hemelsblauwe pon
met haar paard
achter de horizon

Het bericht Droom verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Pierre Plum – Oude dag verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Met andere ogen verscheen eerst op Anne Vellinga.