ROZENSTOEL
In 2020 heb ik twee stoelen gemaakt, in 2021 een stoel met een inspirerende vorm. Dit is de rozenstoel geworden.

MOZAIEKGALERIJ ~ VOGELHUISJES
Voor de vogels heb ik twee vogelhuisjes gemaakt, met broedsucces!
Het eerste vogelhuisje heb ik jaren geleden gemaakt. Het voederhuisje vorig jaar.
Het leuke van het eenvoudig gemozaiekte roze vogelhuisje is, dat vader koolmees telkens even op het kapstokje gaat zitten voor hij naar binnen vliegt en ook als hij uit het huisje komt met een ‘luiertje’, want dat is het leuke van verse vogelpoepjes, die hangen als luiertjes uit de snavel van de vaders.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TUINBEELDEN
Tuinobjecten vragen meer van het materiaal, dat moet vorstbestendig zijn: porselein, glas, hardgebakken keramiek en schelpen ~ ook lijm en voegmiddel moeten vorst- en vochtbestendig zijn en flexibel. Ik gebruik polymax als lijm en Mapei als voegmiddel.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ LICHTDRAGERS ~ KAARSENSTANDAARDS

Hierbij combineer ik mozaïek en assemblage techniek. Hiervoor zijn verschillende lijmsoorten nodig. Om te zorgen dat alles houdt, adviseer ik high-tack.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TAARTPLATEAUS
Een lust om te maken en de fantasie te laten spelen.

De galerij van vorig jaar zie je hier:
https://annevellinga.nl/2020/12/31/een-jaar-van-scherven-en-mozaieken/

De lijm die ik gebruik voor assemblages:
https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-high-tack-express/6316015

Het bericht Mozaïekgalerij 2021 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Om te beginnen eentje die tegen vorst zou moeten kunnen. Het materiaal is vorstbestendig: hardgebakken keramische tegeltjes, metaal en bladkoper. Uiteraard flexibele, vorstbestendige lijm en voeg. De basis materialen zijn eveneens vorstbestendig. Maar net als alles wat jaren in weer en wind staat, krijg je buiten’schade’ zoals stof, vogelpoep, alg, mos, spinnenwebben. Als je dat niet wilt, moet hij naar binnen in de winter.
De kaars kan bovenin. De foto werd niet goed met de kaars erin, want fotograferen is een vak apart.

Mijn eerste kaarsenstandaard voor binnen is heel fijntjes en in rustige kleuren: wit, zwart en goud.

Hierna ging ik er een maken die op de grond kan staan en multifunctioneel is. Er kan een dikke kaars op, maar bijvoorbeeld ook een plant. Of niets.

Ik blijk stapel op stapelen te zijn. Dus ging ik door met het maken van assemblages van allerlei soort.

Ik houd ook erg van turkoois, dat mooie blauw-groen en dan graag met wat goud.

Het maken van assemblages is heel meditatief, waar de volgende kaarsenstandaard naar verwijst.

Ik heb er nog niet genoeg van. De volgende is een echte Hollandse kaarsenstandaard geworden.

Wekelijks krijg ik vragen waarmee ik alles vastzet zodat het niet los gaat en bestand is tegen alle weersomstandigheden. Ik gebruik altijd polymax. Bij assemblages polymax high tack:

https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-original/6306530

Voor het voegen gebruik ik Mapei ~ Ultra colour plus , dit is sterk, schimmelwerend en weerbestendig
https://www.mapei.com/nl/nl/producten-en-systemen/producten/product-detail/ultracolor-plus

Het bericht Kaarsenstandaard verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn eerste collage voor de Timmi wilde ik laten zien wat mij bezielt: natuur en kunst. Dat gaf een beeld met de vogel van een kunstenaar, de perfecte samenvatting vond ik, een natuurlijke boom en een gekweekte appelboom. Ook de spiraal kon niet ontbreken en de transformerende slang. Op deze samenballing van mijn natuur wilde ik kunstig doorborduren met de kwast.
Daar kwam onze juf.
‘Dat wordt een verhaal, jouw verhaal en dat is hier niet de bedoeling. Het gaat erom een beeld te scheppen dat de toeschouwer de vrijheid geeft zijn eigen verhaal te maken. Een beeld, één beeld.’

Een klap op mijn hart. Mijn grondvesten trilden. En toch was dit wat ik wilde. Verder komen. Maar hoe kom je verder? Hoe verleg je grenzen? Hoe kom je uit je eigen cocon?

Thuis greep ik de dikste kwast van mijn moeder, de haren nog stijf van de verf die zij niet meer kon uitspoelen. Met deze kwast en de uitgedroogde acrylverf van haar oude witte verfpot ging ik over mijn verhaal heen. ‘Wat kan de mensen mijn verhaal schelen. Waarom zou ik het vertellen. Schilderen. Plakken. Weg, weg, weg!’
Geen vogel bleef over. Geen boom. Ook de opduikende eenhoorn moest weg. Dat paard. Weg, weg, weg.
En toen had ik ineens een…, een… ach, kijk zelf.

De laatste opdracht was ‘aantekenen’.
Je begint met een kleine geometrische vorm en hieraan vast teken je de volgende vorm en de volgende tot het vel vol is, een heel groot vel. Dat kleur je in.
Een opdracht om iets te ontdekken, een opdracht om moe van te worden. Drie dagen werkte ik eraan met graphiti potloden van Derwent. Daarmee trok ik de lijnen en met een kwastje vulde ik deze lijnen aan tot vlakjes. Drie dagen werk.
Ik leerde geduld, detail, overzicht, overlappen, werken met Derwent, kleur en kwast en dat dit niet mijn ding is.

Maandag liet ik hem zien aan Ellen, mijn nieuwe tekenvriendin. Bij haar werd dezelfde opdracht een stad met huisjes en ramen en deuren, een gracht en bomen. Haar man was bouwkundige en nu hij er niet meer is, ging haar oog plots open voor zijn wereld.

We wilden samen werken aan de volgende opdracht: losse vormen.
In vijf minuten had ik de opzet, maar geen zin al die vormpjes in te kleuren en ook niet de ruimte er omheen.

Balsturig ging ik totaal iets anders doen, iets dat ik sinds mijn collage voor de Timmi niet meer gedaan heb: plaatjes scheuren uit tijdschriften (van Ellen) en die rangschikken. Kleur en vorm. Geen verhaal. Een beeld. Abstract. Maar hoe ik ze ook schikte en herschikte het werd niks. Maandag niet en dinsdag nog steeds niet. Uren lang werd het niets en ging ik maar door met schuiven en knippen en schuiven…

Woensdag ging ik weer zitten. Ik vond het niks. Ik had geen idee. Hoe kon dit wat worden. Het ergste was dat mijn lievelingsbezigheid me ineens tegenstond. Ik moest anders kijken.
De kleuren waren me te blauw, te grijs, te hetzelfde.
Ik pakte mijn eigen stapel tijdschriften maar eens. Bladerde wat en fleurde ondanks mezelf op. Ik begon te scheuren. Andere kleuren. Geel. Roze. Oranje.
Ik knipte dwars door de voorstellingen. Plakte. Schilderde. Plakte verder. Schilderde door. Ik kreeg er energie van. Was blij. Ineens lukte het. Ineens was het klaar ook. Geen idee wat het voorstelde. Ja, mijn gevoel. Mijn verhaal.
Kees keek.
Hij zei: ‘Wat gaaf die vrouw! Die wil ik wel aan de muur.’
Juf Janny keek. Knikte. Glimlachte. En zei:
‘Ik zie twee toneelgordijnen en daartussen het toneel…’

Als je meer schilderblogs wilt lezen:

https://annevellinga.nl/2012/10/09/hundertwasser/
https://annevellinga.nl/2012/07/12/hundertwasser-kandinsky/
https://annevellinga.nl/2012/12/11/leven-na-de-dood/

Het bericht Anders kijken verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb altijd gespeeld met kleuren en spulletjes, mozaïek, patchwork, mixed media. Intuïtief. Voor de lol. Alleen. Met vriendinnen. Geen kunst. Dat was het gebied van mijn moeder die altijd iets over zich kreeg als het over schilderkunst ging. Iets bevlogens met lijnen, vormen, kleuren, compositie, perspectief. Visie. Dat vooral. Iets onbereikbaars. Ik speelde liever gezellig met naald en draad en lijm en stof en glas aan tafel of op de grond.

Ik denk dat we zoiets op de Timmi gaan doen omdat ik alleen oren heb naar Ellens enthousiasme. Gezellig rommelen met materiaal. En dat is het ook, maar dan anders. Iets met lijn en vorm en compositie. Het zou me niet verbazen als er straks nog visie aan te pas komt ook. Alles dat ik de rug toekeerde, staat plotseling levensgroot voor me in opdrachten die ik zwetend volbreng met gereedschap en materiaal dat ik vijf jaar geleden in dozen stopte. Toen mijn moeder dood was, ried mijn broer me aan alles weg te doen. Mijn broer houdt van ruimte. Ik houd van rommel.

Tot nog toe keek ik naar de resultaten van mijn moeders handen. Haar etsen, schilderijen, beelden, bronsjes. Nu open ik de dozen met kwasten, keihard van de ingedroogde verf. Ik krijg ze met groene zeep redelijk schoon en met deze kwasten werk ik hortend en stotend en herinner me haar lenige polsbewegingen als ze de kwast over het doek liet zwieren en landschappen, portretten, stillevens schijnbaar moeiteloos ontstonden.

Ik schuur over het papier met haar verleden. Haar ziel is dichterbij dan de afgelopen vijf jaar. Ik herinner me woorden: ‘Kijk!’, zinnen: ‘Alles is al geschilderd, wat doe ik ertoe?.’ Ik voel haar stimulans, ‘toe maar Anne, jij hebt fantasie, jij hebt geen grenzen’. Daar krijg ik natte ogen van.

Als ik iets tegenkom op de Timmi, zijn het mijn grenzen. Elke week moet ik ergens doorheen. Elke week zet ik stappen op een pad dat er niet is en denk aan de 10.000 kilometer looppaden die ik met haar liep in de jaren ’90. Zo jammer dat ze er niet meer is nu ik stapjes zet op het pad dat zij als kind al ontdekte, een pad dat haar riep en uitdaagde, worstelend met aardappelmesjes in takken, stompjes potlood op kranten. Hoe ze later, pal na de oorlog op de Minerva Academie een opgezette uil levensecht schilderde, trots als een pauw, tot haar leraar haar wees op de klauwtjes die onderaan bungelden ‘je denkt toch niet dat-ie daarmee kan landen op een tak?’ En dat zo’n stadsmeid dan uitgerekend tegen een vogelman oploopt die mijn vader wordt.

Deze week is het huiswerk moeilijker dan ooit voor mij, (bijna) onmogelijk. Als kind blokkeerde ik op zulke momenten. Nu kijk ik naar het karton, de satéprikkers en de rietjes. Hiermee moeten we een abstract beeld maken dat in het groot langs de IJssel zou kunnen staan, want er komt een beelden manifestatie.

Als ik ergens een hekel aan heb, is het aan karton, laat staan aan werken met karton. Helemaal als het de lucht in moet. Zonder aanwijzing hoe we dat voor elkaar moeten krijgen en met een zere schouder.
Zo erg kan het niet zijn. Ik zit hier nu toch. Net als de anderen. Ik begin. Knip en scheur karton, steek er prikkers door opdat het karton omhoog komt, maar het zakt gelijk omlaag. Voor ik dat opgelost heb…

Eindelijk heb ik een vierkant ding. Hij blijft staan! Ik weet niet hoe hij hoger kan, dus maak ik een nieuw ding, beeld bedoel ik: een zigzag, waarbij het volgende karton almaar hoger moet vanwege de constructie die ik bedacht heb. Dat heb je met materiaal, dat heeft zijn eigen (on)mogelijkheden. Al doende zie ik een ellenlange zigzagbank langs de IJssel, een bank die steeds hoger wordt tot het een waterkering gelijk is en overal windvanen waaraan je ziet hoe de wind erbij staat.

Is het eindelijk klaar, moet het op de foto. Heb ik geen camera bij me.
Is dat toch nog gelukt dankzij jufs camera, moet de foto bewerkt worden op haar toestel. Kan dat? Juf Janny doet het voor en verstuurt het naar mijn e-mail. Thuis moeten we een kopie van de bewerkte foto maken en moet ik de foto dus doorsturen naar Kees, want de printer is aangesloten op zijn computer. Dat lukt (na enig gedoe).

Deze kopie dient als vertrekpunt voor een schilderij – want daarvoor is deze (martel)gang bedoeld. Eén troost: straks heb ik een kopie, die trek ik over en schilder ik in.
Komt die foto aan in 70KB – wat ik ook doe en wie ik ook raadpleeg, 70 KB krijg je niet op A4 formaat, het is volgens ingewijden een wereldwonder dat ik hem formaat A5 krijg.

Als ik iets niet kan, is het natekenen, laat staan zoiets onmogelijk ingewikkeld rechtlijnigs als het plaatje. Met ook nog schaduw van mijn armen en handen en slagschaduwen. Pff.
Ik raak het spoor bijster, ga door en door tot het enige gelijkenis heeft.
Nu kan ik gaan schilderen en moet/mag het een abstract schilderij worden. De laatste stappen van dit traject. Donderdag is de evaluatie en krijgen we nieuwe tools om onze reis te vervolgen.
Wat een geluk een leraar te vinden die de weg weet naar abstracte kunst, een weg die mijn moeder levenslang zocht en pas vond in de laatste fase van haar Parkinson.

Eerst maar even Ajax kijken tegen Twente…

Ook zin in zo’n leergang?
http://atelierdetimmi.nl

Meer lezen over mijn moeder en haar schilderen?
https://annevellinga.nl/2015/09/30/mijn-moeders-leergang-schilderen/
https://annevellinga.nl/2012/06/25/schilderen-met-parkinson/
https://annevellinga.nl/2015/02/06/ali-kolman-tot-zover-3/

Wil je iets lezen over een dagje schilderen met een vriendin?
https://annevellinga.nl/2013/09/09/vriendinnendag-3-oase/

Het bericht Leergang schilderkunst verscheen eerst op Anne Vellinga.

Afijn, ben ik weg bij het NHD, weg uit Noordholland, nemen we de stoel natuurlijk mee. Staat De Stoel nog geen week in Montferland, komt de vraag uit Noordholland of de stoel te koop is. Kennelijk hoort de stoel daar thuis. De stoel is terug naar Noord Holland en staat nu in het grootste gebouw dat daar te vinden is, het beoogde Scheringa Museum in Opmeer.

Zoals je vast nog wel weet had Dirk Scheringa een museum voor magisch realisme in Spanbroek. Dirk heeft iets met kunst. Dirk heeft iets met sport, was jaren lang eigenaar van AZ, de voetbalclub van Alkmaar. Waar Dirk heel veel mee heeft, is met zaken en met geld. Dirk heeft fantasie en lef. Toen het gebouw in Spanbroek te klein werd, zette hij het groots op in Opmeer. Helaas kwam hij in grote financiële problemen, het gebouw werd verkocht, was leeg en bleef leeg.

Nu is het gebouw in de verkoop gezet door een man met net zoveel fantasie en lef als Dirk. Geert Klaver ziet de toekomst van het gebouw helemaal zitten. Hij borrelt van de ideeën om het op spectaculaire wijze op de kaart te zetten. In oktober organiseert hij een groots ’pop-up-evenement’, waarbij iedereen voor het eerst toegang krijgt tot dit immense gebouw, dat schreeuwt om een waardige bestemming.

Geert Klaver is ervan overtuigd dat hij serieuze gegadigden weet te bereiken en weet het mooi te zeggen: ,,Dit is een iconisch gebouw in het hart van Noord-Holland. Deze locatie leent zich bij uitstek voor bedrijven die aan de truttigheid willen ontsnappen. Dit wordt de nieuwe trots van de regio.’’

Met mijn stoel als eerste icoon moet het lukken.

www.buitengewonekans.nl
www.Marcelrob.nl
www.klavermakelaardij.nl 

Het bericht Mijn stoel in het Scheringa Museum verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na de Rietveld, en ook al tijdens, exposeerde hij kriskras in Nederland en gaf overal les in Culturele Centra en Musea. Na tien jaar Kikkerland verlangde hij terug naar de warmte van zijn geboorteland en keerde terug. Onder soms bizarre en moeilijke omstandigheden groeide hij uit tot een alom gewaardeerd kunstenaar en leraar.

Op dit moment werkt hij met de zuivere pigmenten waar hij altijd mee werkt aan zijn grootste expositie tot nog toe: AO TAPETE VERMELHO, Over de Rode Loper. Deze loper kun je in wording zien op de video hieronder, een en al kleur en magie. Deze Rode Loper staat symbool voor discriminatie en dat dit moet ophouden. Hij begint op de stoep en leidt de bezoeker binnen in de meest prestigieuze expositieruimte van Rio de Janeiro, het Centro Cultural Justiça Federal.
In de galerieën komen drie monumentale werkstukken van Umberto van 29 november tot 23 februari. Bovendien zijn er in deze drie maanden interactieve performances.

Natuurlijk is er bij Umberto’s expositie speciale aandacht voor toegankelijkheid voor mensen met een handicap.

Waarom vertel ik dit.
Allereerst omdat mijn moeder in de Andere Wereld danst en jubelt hoe fantastisch Umberto bezig is. Ik zie haar de vuist vrolijk ballen in de lucht.
Ik vertel het ook omdat dit ongeëvenaarde project bijna in het water viel doordat de Bradesco Seguros, de Braziliaanse bank die het project zou sponsoren, af liet weten door de actuele Braziliaanse politieke situatie. Maarrr. De expositie gaat door. Umberto ten voeten uit. De wereld draait niet op geld maar op geest. Wie zo in elkaar zit, trekt magie aan en wat gebeurt?

De benodigde pigmenten, en dat zijn er veel voor een loper van dit formaat, werden geschonken door VAN BEEK Artsupplies uit Amsterdam. Volgende vraag was hoe deze pigmenten in Rio konden belanden. Bij overzeese pakketten gaat veel verloren. Langs magische weg dook de juiste persoon op en nam alles mee naar Rio! De pigmenten zijn er, de spirit is er, nu alleen nog ca. 19.000 Braziliaanse Reaalen.
Het volgende wonder was aan de beurt.

In no time organiseerden Umberto’s Braziliaanse vrienden en fans een crowdfunding voor AoTapeteVermelho. De helft van het kapitaal is er nu. Waarom zou de andere helft niet uit ons Kikkerlandje komen? Dacht ik.
Welgemoed opende ik dus mijn rekening. Kon ik het niet overmaken naar Brazilië! Moest ik Paypall hebben. Of een Creditcard. Mijn bank gebeld.
Het kon niet. Echt niet. Werkelijk niet.

Hier dook het volgende wonder op in de persoon van Max Westerman. Hij heeft het allemaal. Het maakt Max niets uit dat ik hem niet ken en hij mij niet. Ik mag het geld overmaken naar zijn Nederlandse rekening en hij heeft het meteen naar Umberto gestuurd!

Als er één schaap over de dam is, kunnen jullie er ook over. Met 5 euro of 100, maakt niet uit. Als je mee wilt doen, juicht het aan deze kant van het grote water en aan de overkant. Laat maar weten via een mailtje naar info@annevellinga.nl of maak het kenbaar in een reactie, dan vind ik jou wel.

Umberto is al blij bij het idee en als dank krijg je een eervolle naamsvermelding op de expositie, bovendien mag je een kunstwerk van hem uitkiezen voor de helft van de prijs. Dat kun je zien en lezen via de link, ook als je geen Braziliaans verstaat. Voor de koers deel je een Reaal door (bijna) vier en daarna door de helft.
Umberto zorgt ervoor dat het langs magische wijze bij jou komt.

Lees en bekijk alles hier: http://www.benfeitoria.com/aotapetevermelho

Of klik op de video, hoor Umberto, zie De Rode Loper en zijn kunstwerken en laat je vollopen met kleur.

Met liefs van Umberto en van Max en van mij

Inmiddels is Umberto al een heel eind op streek, kijk maar:

Het bijzondere is dat er mensen blijven ‘binnendruppelen’ die mee willen doen en dat de meesten Umberto nog niet kenden. Dat maakt het project nog mooier en ons driedubbel blij!

Het bericht AoTapete Vermelho ~ Over De Rode Loper verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten het gegeven dat ik te ver gefietst heb om in staat te zijn te kiezen, zit er ook nog een man voor de betreffende kast op de grond, en wel op zo’n manier dat hij vergroeid is met de kast.

‘Is dit de kast van de montagekit?’ Probeer ik op goed geluk.
Hij springt overeind met een kwiekheid die een achtergrond van sportschool, joggen en karate doet vermoeden.
‘Wat voor kit hebt u nodig?’
Volgens zijn merkspijkerbroek en blauwe overhemd is hij niet van de Gamma, maar aan het enthousiasme waarmee zijn vraag eruit spuit, moet hij bijna knappen van de kennis van kit.
‘Ik wil een paar scheuren dichten in het eekhoornhuisje, anders zul je altijd zien dat de voorkant eruit klapt als er jonge eekhoorntjes inzitten.’

‘Dan hebt u geluk, ik ben van de Bison.’
‘En dat op dierendag.’
In zijn concentratie op het project dat niet eerder door een Bison is uitgevoerd, maar waar Bison de enig juiste oplossing voor heeft, ziet hij toeval noch humor, het is hem ernst: Hoe breed is de scheur en waar zit hij precies en hoe is de boomstam gezaagd en waar komt hij te hangen.
Dat zijn nog eens vragen.

‘Uh… ik hang hem bij mijn schrijfhuisje, dan kan ik de jongen straks zien en dan mag de voorkant er natuurlijk niet uitvallen.’
‘Het komt dus buiten te hangen, in weer en wind en regen, zomers in de hitte en ‘s winters in de vorst.’
‘Logisch, ik ga dat huis niet binnen hangen dan komt er geen eekhoorn in.’
‘Dan heb je de flexibele buitenkit nodig.’
In een oogopslag zie ik dat dat de duurste kit is.
‘Ik neem die van de Gamma, die is goedkoper en ik ga hem toch afwerken met verf en mozaïek.’

De Bisonman staat als een rots in de mesa, blik op zijn Bisons die keurig in het gelid staan. Hij pakt een doorzichtige uit de kudde en houdt hem voor mijn neus. Een transparant goedje.
‘Dit is het beste voor uw doeleinden, Polymax crystall express, het dicht brede scheuren, monteert losse onderdelen, is flexibel, weerbestendig, zuinig en makkelijk in gebruik en kan geverfd worden en bovendien kunt u hiermee mozaïeken, ook glas, want het is transparant. Kent u Amerongen?’

De Bisonman denkt langs mannenlijn en kijkt niet op een paar kilometer.
‘Daar was een kunstproject voor scholen. Ze hebben een auto doorgezaagd en van binnen en buiten gemozaïekt, over metaal, leer, glas en rubber, alles gelijmd met Polymax en tentoongesteld op een rotonde in Amerongen in weer en wind. Prachtig.’

Ik ben verkocht en dan bega ik de fout waar mijn man zich allang niet meer over verbaast.

‘Het is te veel voor het eekhoornhuis, maar dan gebruik ik de rest wel voor alles wat kapot is.’
‘Polymax is wat dik en uiterst geschikt voor wat u nu nodig hebt, maar deze Bison,’ hij pakt vliegensvlug een klein tubetje, ‘de Max Repair Extreme is soepel en dun en lijmt snel, onzichtbaar en oersterk het fijne werk, oortjes van kopjes, hoekjes van tafels en wc-bril…’
Het is of hij mijn huis ziet.
‘Dan neem ik die ook, want ik heb net een uniek glas van mijn man gebroken dat hij heeft gekregen voor zijn bewezen diensten voor het Waterschap en die maak ik stuk.’

‘Dan moet u deze Bison hebben.’
Een lief klein spuitertje, ‘Glaslijm’ staat erop, snel en onzichtbaar.
‘Die andere lijm hecht meteen, dus je hoeft niet eindeloos twee onderdelen tegen elkaar te drukken en je hebt er geen lijmklem bij nodig, maar bij zo’n exclusief glas is dat riskant. Het bijzondere van deze lijm is dat je de stukjes kunt schuiven, de lijm wordt pas keihard bij UV-stralen, buiten.’
‘Dan neem ik die ook.’

Je denkt nu misschien dat ik alles maar koop wat ze me aansmeren, dat is niet zo. Het geheim van lijm is moeilijk te doorgronden, alle apps en video’s ten spijt; ik ben er al meer dan twintig jaar mee bezig door onze bouwklussen en mijn hobby’s.

‘Heb je ook een Bison die niet bobbelt op papier? Ik maak ook collages, maar die bobbelen.’
‘Dat komt omdat er water in je lijm zit. Voor collages moet je deze Bison hebben.’
Hij pakt lijmspray van de plank.
‘Als je alleen de plaatjes inspuit, kunnen ze weer los, als je ook het papier inspuit, zit het muurvast. Ook voor sjabloneren is het ideaal: je plakt het sjabloon vast, spuit je verf erover en haalt het sjabloon weer los. Op de kinderkamer spuit je de posters maar niet de deur en je haalt ze zo weer los.’
‘Dan wil ik die ook.’
‘Doe dat maar als je je andere projecten klaar hebt.’
We zijn nu zover dat hij Manuel Bouwman is, zo’n naam verzin je niet.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag voor een vriend van me die kunstwerken maakt van kunstglas. Heb je daar ook iets voor?’
‘Jazeker!’
Het zal ook een keer niet.
‘Daar heb ik een ondergewaardeerde Bison voor, secondelijm plus activator. Hij is transparant, weerbestendig, snel droog dankzij de activator, oersterk en hij lijmt alle moeilijke verbindingen, zelfs haakse hoeken.’

Er staat nog een hele kudde Bisons, die laten we met rust.

http://utrechtseheuvelrug.punt.nl/content/2011/06/kunst-op-de-rotonde

http://www.bisoninternational.com/nl-nl/

Over voegen kun je hier een informatief stuk lezen: https://annevellinga.nl/2021/04/13/voegen-is-zwoegen/

Het bericht Het geheim van lijm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat je verder nodig hebt: handen die vies mogen worden, een beetje fantasie en heel veel zin, verder lijm, verf, kwasten, vingers, tijdschriften, lint en band en kant, gekleurde servetjes, stempels, sjablonen en en en….

Leg van alles klaar op je knutseltafel, dan kan je feest beginnen.

Als warming-up begin je met het halveren van je boek. Je haal de helft van de pagina’s eruit opdat het niet uitpuilt als je er van alles in gaat plakken, en zo heb je meteen alweer plaatjes en teksten om fragmenten van te gebruiken.

De zwarte vlek in de mand is Lukkie, mijn kat; hij vindt het het heel gezellig op mijn knutseltafel en dat vind ik ook!

Als je boek gehalveerd is, halveer je het aantal pagina’s nog een keer door telkens twee pagina’s aan elkaar vast te plakken. Je hebt dan lekker stevige pagina’s die tegen een stootje kunnen en almaar dikker worden van alles wat je er nog op vastmaakt met lijm, nietjes of draad.

Eenmaal aan elkaar vast, druk je de lijm vanuit het midden naar de randen met een roller, paletmes of creditkaart.

Nu wordt het echt spannend: je gaat met gesso over de bestaande tekst en afbeelding.

Je kunt interessante stukjes vrij laten en daar later iets mee doen.

De pagina’s gaan hier en daar bobbelen als je erop gaat schilderen, dat hoort erbij en geeft reliëf. Voel maar!

Het wit staart mij erg wit aan, dus besmeer ik de linkerpagina in grove streken met zwarte acrylverf, gewoon van de action of het merk Amsterdam, dat is wat duurder maar zuiniger in gebruik.

Als je zover bent, borrelt je fantasie alle kanten op en ga je los met verf en plaatjes!

Als je deze pagina vergelijkt met het eerste plaatje, zie je hoe het plantenboek verdwenen is en toch voor inspiratie gezorgd heeft.
Rechts zie je het bolboompje terug!

Om er een echt persoonlijk ARTboek van te maken, zet je er tot slot een tekst bij.

Zo, de eerste pagina is klaar, op naar de volgende.

Veel inspiratie en plezier met je eigen kunstdagboek!

NB: Gesso is een krijtachtige primer die je overal op kunst smeren, waarna je er overheen kunt verven/plakken, ideaal dus voor je Art Journal. Op veler verzoek een link naar een goede en betaalbare gesso:

https://www.dekwast.nl/artikel/gesso-1000-ml?bron=shopping_NL&gclid=CIGf2qnX180CFQeVGwodJk8Jow

Het bericht Hoe maak je een Art Journal? verscheen eerst op Anne Vellinga.

Johan Cruijff:

• elk nadeel heb zijn voordeel
• toeval is logisch
• simpel is het moeilijkst
• soms moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt
• je gaat het pas zien als je het doorheb
• je moet schieten anders kun je niet scoren
• als ik iets eerder begin te lopen, lijk ik sneller
• voetbal is simpel: je bent op tijd of je bent te laat. als je te laat bent, moet je eerder vertrekken
• als wij de bal hebben, kunnen zij niet scoren
• voetbal doe je met je hoofd, de bal gaat nu eenmaal sneller dan je benen
• om te beginnen is er maar één bal en die moet je dus hebben, maar waar het dus in wezen om gaat is: wat doe je met die bal?
• voetbal is een spel van fouten, wie de minste fouten maakt, die wint
• ik ben overal tegen, tot ik een besluit neem, dan ben ik ervoor
• als ik zou willen dat je het begreep, zou ik het wel beter uitleggen

http://www.npogeschiedenis.nl/dossiers/Cruijff-Johan-1947.html

Het bericht Johan Cruijff is Art verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze had zoveel lekkere hapjes gemaakt dat ik meteen vroeg of ze die kon fotograferen met de recepten erbij, want als je haar geloven mag, is alles hoep hoep hapklaar. Dat willen wij ook!
Goed. Het schilderen. Wat gingen we nu weer eens voor leuks doen?
Ter voorbereiding had zij twee leuke schilderdoekjes gekocht met een witte losse lijst erom. Dan is het gelijk af als het af is. Voor het af was, moesten we aan de gang. Met verf en penseel. Let wel, penseel. Dat is een dunne kwast. Voor op een klein doekje. Meestal werken wij op grote doeken met grote kwasten en beginnen domweg. Vandaag niet.

Zij had het idee een verhaaltje te schilderen op dat minuscule doekje van hooguit 30×30 cm. Toevallig heeft Titi Smit, mijn schilderdocent op de Blauwe Schuit, ons geleerd ook eens vooraf een titel te kiezen i.p.v. achteraf. Dat gingen wij blij in de praktijk brengen. Een titel. Een doel. Een verhaal. Maar. Welk verhaal? Welke titel?
Als je het zelf niet weet, zijn er 1000 kaartspelen die het weten. Zij had twee van die spelen, waaruit wij niet konden kiezen, dus trokken we uit ieder spel een kaart. Die kaart vonden wij niet leuk. Iets met spijt en iets met rouw. Zo ging het een tijdje door, tot we elk drie kaarten hadden. Drie!
Die van haar ben ik vergeten. Helaas. Ik had Drie-eenheid, Zegen en Liefde.

Hoe schilder je daar een verhaal van? Vader, moeder, kind viel af vanwege vader, moeder, kind. Die passen niet op zo’n klein doekje met een penseel. Lepel, mes en vork. Zon, maan en sterren. Ineens kreeg ik een idee. En zij ook. We gingen aan de gang. Tubes uitknijpen op onze paletjes, een plastic wegwerpbordje. Verf aan het penseel en dat op het kleine doekje smeren. Nu had ik nog nooit een penseel gehanteerd, alleen die immense platte kwasten en het doekje bleek bij ons allebei afstotingsverschijnselen te hebben, wat het in beeld brengen van de zegen van liefde niet vereenvoudigde, maar de drievuldigheid der liefde treffend illustreerde.
Je gaat door vuur en je gaat door water met husse husse husse je hart ertussen.
Je vliegt op vleugels en je zwemt op vinnen en daartussendoor lekker k(l)ussen.
En dat alles op 30x30cm. De basis is gelegd. Af is het nooit.

http://www.titismit.nl/home/2

Het bericht Alles is liefde verscheen eerst op Anne Vellinga.