De aandoening was er ineens. Dat wil zeggen wij waren half juni terug uit Duitsland en de tuin was een jungle. Dan jeuken mijn handen, dus ging ik niet een uurtje, maar de hele dag aan de gang met snoeien en wieden. ‘s Avonds was ik moe en voldaan. De volgende dag had ik een zere rechterarm. Spierpijn. Logisch. Het rare, nog niet verontrustende, was dat er met de dag meer pijn bijkwam en ook meer onderdelen, tot al mijn ledematen tot in tenen en vingers zoveel pijn deden en zo stram waren dat er iets moest gebeuren, want ik kon niet meer bewegen en bewegen is mijn lust en mijn leven.

Gelukkig is Kees er en heeft Kees een BSR man in Eibergen, Ian. Deze man weet elke spierpijn eruit te krijgen met Body Stress Release. Kees mij in de auto gehesen en alleen al het zitten was niet te doen. Goddank hoefde ik de behandelbank niet op te klimmen. Ian heeft er eentje die rechtop staat met een treeplank. Daar kon ik opkomen en toen bewoog de bank vanzelf in de goede ligstand. Kleren konden aanblijven, want voor ik die uit heb en dan weer aan waren we een dag verder geweest.

De behandeling hielp niet, alles werd erger. Nog een keer naar Ian. Die zei: ‘Als het niet geholpen heeft, zit er iets in je bloed.’

Om een lang verhaal kort te maken want ik ben nu al moe van mezelf.
Huisarts liet drie buisjes bloed onderzoeken, prima bloed, alleen met een ontstekingsbezinksel. Conclusie: Spierreuma. Alleen Prednisolon kan verlichting brengen.
Daar ga je met je levenslange natuurgeneeswijzen, kruiden, baden, smeersels, voeding.
Na drie dagen voelde ik iets van pijnverlichting en na vijf dagen kon ik lopen! Een uur! Wat is lopen fijn. Dat wist ik van de 10.000 km met mijn moeder, maar 1000 meter door de tuin kan daar tegenop.
Daarna was ik bekaf.

De pijn en de stramheid zijn na twee weken prednison min of meer voor een behoorlijk deel van het etmaal opgehoepeld. De vermoeidheid is andere koek. En de duizeligheid. Twee uur op, twee uur in bed.

Mijn huisarts belde na een week om te vragen hoe het ging. Hij vond het boven verwachting; bijverschijnselen zijn normaal en vermoeidheid is geweldig, dan doe je niet te veel. Hij zei erbij dat hij op vakantie ging en 22 september terug is. Dan belt hij weer en kunnen we misschien al afbouwen. Dit kan 1 tot 2 jaar in beslag nemen en dan heb ik geluk want meestal duurt het vijf jaar. Ik heb sowieso geluk want spierreuma verdwijnt grotendeels in tegenstelling tot Reumatische Artritis dat er qua pijn en stijfheid op lijkt, maar veel ernstiger en levenslang is.
Mijn huisarts weet de patiënt goed gerust te stellen.

Tot mijn medische wondervriendin belde, zij is een medisch orakel op grond van ervaring met alle mogelijke aandoeningen, dus ook de mijne.
‘Ben je door een teek gebeten?’
Daar kon ik met gemak overheen.
‘Eentje? Door wel 50! In Duitsland werd ik dagelijks door ze besprongen en met mijn bijdehante tekenkaart heb ik ze er stuk voor stuk direct uitgeschoven met kop en poten. Nooit een vlek gehad.’
Doortastend als mijn medische wonder woman is, belde ze de arts die haar na jaren Lyme er definitief van verlost heeft. Ondanks een kilometer wachtlijst mocht ik meteen komen.

Dan is een rit naar Epe ver. Maar de man was buitengewoon geïnteresseerd in mij en vooral mijn ziektegeschiedenis. Vanaf mijn kindertijd. Hij viste kwalen en pijntjes op die zelfs mijn ouders niet weten. Van mijn slapeloosheid, tot galbulten en migraine en toen was ik nog maar 9. Hij noteerde van alles en na een uur had hij een idee.
‘Prednisolon vertekent je bloedbeeld.’
Waarbij ik teken zie die in mijn bloed tekenen en zijn vraag niet hoor. Gelukkig was Kees erbij. Hij duwde me van de stoel. Ik moest naar de behandelkamer om weer een buis bloed af te tappen. Ditmaal voor een analyse van mijn levende bloed. Dat kan alleen in een gespecialiseerd laboratorium in Duitsland. Zij moeten kijken of er anti-stoffen tegen de Lyme in mijn bloed zitten.
‘Zo niet, dan onderzoeken we verder wat de oorzaak is. Als we de oorzaak vinden, lossen we hem op en bent u gelijk van uw allergie verlost.’

Voor mijn slaapprobleem had hij ook een tip, zonder bloedproef.
Het zou kunnen dat u hypoglecemie hebt en dan schiet ‘s nachts nog wel eens de adrenaline omhoog en ben je klaarwakker al hebt je geen problemen of zorgen.’
Advies: rijstwafel met kaas voor het slapengaan. Mocht ik glutenallergie hebben, houdt die me niet uit de slaap.
En het werkt! Ik slaap voor het eerst in een eeuwigheid door als ik eenmaal slaap.

Een heel verhaal en veel wijzer zijn we nog niet. De levende bloeduitslag moet nog komen.
Maar mijn nieuwe MacBook Air heb ik hierbij ingewerkt. En jullie weten van de hoed, de rand komt nog.

https://www.rivm.nl/ziekte-van-lyme

https://www.reuma.nl/over-reuma/vormen-van-reuma/spierreuma-polymyalgia-rheumatica/over-spierreuma

Het bericht Hier ben ik verscheen eerst op Anne Vellinga.

In die tijd woonden wij in een nieuwbouwwijk in Tiel vlakbij de sluis in het Amsterdam Rijnkanaal. Ik speelde daar graag met mijn broertje. Als de sluisdeuren dichtzaten en het waterpeil zakte, liepen wij de sluisdeuren op en staarden omlaag, het zwarte water in. Aan de overkant hief de sluiswachter zijn vuist om ons te verjagen, wat het nog spannender maakte. Op een keer herinnerde ik me daar mijn droom. Die speelde zich hier bij de sluis af. Of droomde ik nu? Stond ik hier wel echt? Hoe wist ik wat droom was en wat werkelijkheid?
Ik keek naar het donkere water, de golfjes, de sluisdeur, de roestplekken, de boten, de vlag en het dek. Zo precies kon ik niet dromen, dit was echt. Als ik in mijn nachtmerrie zou weten dat het een droom was, hoefde ik niet bang te zijn. Als ik nu wist dat het echt was, kon ik in mijn droom weten dat ik droomde. Ik besloot erop te letten.
Mijn nachtmerrie kwam snel.

Ik sta aan de rand van het diepe water. Een zuigende kracht wil mij omlaag trekken. Als altijd verzet ik mij uit alle macht. Plotseling weet ik dat ik droom. De zuigende kracht wordt er niet minder om, maar mijn weerstand wel. Ik laat me vallen in het diepe, suis door de lucht, voel de doorgang in het water en zak de duisternis in. Ik ben bang dat ik stik. Het moment van onmetelijke angst, herinner ik me opnieuw dat ik droom en dat ik gewoon kan blijven ademen. Dan voel ik grond onder mijn voeten en kijk om me heen. Het water is weg, ik sta in de open lucht aan de rand van een groene wereld, in de verte appelbomen en een huis dat me wenkt. De wereld van Vrouw Holle. Ik begeef me erheen.

Op dat moment realiseerde ik me natuurlijk niet dat mijn ziel zich toonde, ik besefte niet dat ik verhalen schiep. Dat ontdekte ik toen ik juffie werd van de allereerste eerste klas van de Vrijeschool Nijmegen.

Ik woonde op Villandry aan de Bosweg met juffie Loos die me alles leerde; van het vervangen van vuilniszakken, het koken van gierst en het klappen van ritmes, tot het bestaan van kabouters en het geheimzinnige leven van ‘onze Ruud’, ofwel Steiner. Zij wist dingen die niemand wist van mensen die Steiner zelf meegemaakt hadden. Ik hongerde naar deze verhalen, las alles wat zij van Steiner in de kast had in het Duits in gotische letters. Wat dit met me gedaan heeft, is de vraag. Wat tastbaar is, zijn herinneringen aan ‘onze Ruud’ of ik erbij was, zo kleurrijk vertelde Jaant Loos.

Onder haar bezielende leiding ontpopte ik me tot mijn eigen verbazing al snel tot verhalenverteller. Dat kwam door mijn kinderen. Met hun stralende ogen, onvoorwaardelijke liefde en onbevangenheid openden zij mijn hart en stroomden de verhalen naar buiten. Hun gehoor opende mijn keel waar een zegel van zwijgen op zat vanuit mijn jeugd. Mijn gevoelige moeder was nog gedrenkt in oorlogsangst en drukte op mijn hart ‘je mag nooit aan iemand iets zeggen van wat wij hier thuis bespreken, dan wordt papa ontslagen en staan wij op straat en hebben geen huis en geen eten.’ Op mijn woord stond doodstraf. En dat alleen omdat mijn vader een idealist was die geloofde in samen delen, het verboden communisme van Lenin en Marx.

Op de Vrijeschool vond ik een nieuw geloof in Rudolph Steiner, in antroposofie, Jaant Loos, maar vooral in de verhalen en steeds meer in mijn eigen verhaal, een verhaal waar de kinderen aan begonnen te trekken in de vijfde en zesde klas (nu groep 7 en 8), hongerig als ze waren naar het leven van puber en daarna. Ze verlangden naar het verhaal van de mens die zijn weg zoekt door de verleidingen en obstakels in het leven, welke weerstand er zou komen en welke hulp. Toen ik vertelde over mijn Edese huisbaas die zijn vrouw en mij meenam naar een nachtclub in Nijmegen bleven ze zitten tot het uit was. Ademloos luisterden ze tot na schooltijd naar verhalen uit mijn eigen biografie, wat ik gedaan had voor ik juffie was – ze snakten naar voorbeelden hoe het duister loerde en hoe daarin de weg te vinden was, de vraag naar de onzichtbare draad door het duister naar het hart van het labyrint. Dan gloeiden de oren en bonkten de harten.

Jaren later duikt ergens onderweg de rode draad van mijn leven op. Ineens zie ik het. Dat wil ik onthouden, dus stuur ik een app’je naar mijn lief: Droom, Vrouw Holle, Vrijeschool, verhalen, romans.
Bij terugkeer kijkt Kees me enigszins bezorgd aan: ‘Gaat het wel goed met je? Wat was dat voor raar berichtje?’
‘Ik zag de rode draad van mijn leven en dat wilde ik onthouden.’
In zijn eentje speelt Kees klaar wat mijn klas deed. Zijn open oog trekt elk verhaal eruit. Mijn eigen Vrouw Holle verhaal van een leven lang schrijven onder de oppervlakte, waarvan ik inmiddels heel wat vruchten geplukt heb: tien jaar columns voor het NHD, zes jaar voor de Branding, 1000 blogs op mijn eigen website, tien gepubliceerde gedichten in een dichtbundel, twee gepubliceerde romans (Sophie en Eva) en mijn derde roman is bijna klaar: Iris~Axis Mundi.

Het thema van mijn romans ligt voor de hand: een vrouw die in het donker tast, leert al doende te luisteren naar haar ziel en vindt langs ongebaande paden de weg naar huis.

Mijn eerste romans zijn uitverkocht. In de bibliotheken zijn ze te leen. Ik heb nog een aantal Sophies voor de liefhebber. Als je er eentje wilt, schrijf ik er iets voor je in.
Hier een paar recensies over Sophie en Eva:
https://annevellinga.nl/2015/03/08/sophie-door-de-ogen-van-marijke-hulst/

https://annevellinga.nl/2016/09/01/mies-huibers-over-mijn-sophie/

https://annevellinga.nl/2015/03/06/eva-terra-incognita-door-de-ogen-van-anderen-1/

Het bericht Dromen worden waar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dan maar thuis aan de gang. Op internet zoek ik iets dat zenuwpijn kan verlichten. Dat is er niet. Er is wel massageolie die wonderen verricht: arnica voor de spieren, magnesium voor ontspanning, aconitum tegen pijn. Voor dat laatste moet je de grens over naar een apotheek. Het smeren kan beginnen. Alleen weet ik niet hoe dat moet bij zenuwpijn. Ik weet niets van het skelet, de spieren en pezen, zenuwen en meridianen.
Dus smeer ik olie alsof het verf is en Kees mijn canvas. Ik doe maar wat, precies zoals ik schilder. Kees ziet bij alles altijd vooraf hoe het gaat worden. Nu ligt hij hulpeloos onder mijn handen. Ik voel harde bobbels en zachte. Moet ik erop drukken of moet ik ze ontwijken? Kees kermt en kreunt bij elke aanraking. Het huilen staat me nader dan het lachen.

Daarbij moet ik ineens zoveel doen. Mijn eigen aandeel in het huishouden, maar ook de zware dingen die Kees in een handomdraai doet. Onhandelbare matrassen optillen voor schone lakens, trap op en af met een stofzuiger waar een gewichtheffer nog moeite mee zou hebben en dan hebben we Lukkie, onze kat met suikerziekte. De dierenarts had hem 23 maart 2019 een spuitje willen geven, maar dankzij rauw vlees is hij wonderwel opgeknapt. Alleen is hij buitengewoon kieskeurig, lust geen Barf want dat is niet biologisch, dus moet ik naar Terborg fietsen voor Darf ofwel biologisch rauw vlees. Voor Kees fiets ik dan weer naar Doetinchem waar de enige natuurvoedingswinkel is en die hebben de beste vitamines en huismiddeltjes. Ik fiets graag, maar tegen de wind in met regen is een auto handiger, maar die rijd ik pas sinds kort als Kees naast me zit en die kan niet zitten.

Dan hebben we de tuin waar snoeiwerk wacht. Kees doet dat met een loodzwaar, griezelig elektrisch apparaat. Die kan ik niet eens tillen, laat staan als hij aanstaat en je ermee langs een heg moet. De takkenschaar is ook te zwaar, dus doe ik alles met mijn trouwe Felco, een kleine snoeischaar. Takje voor takje kort ik alle vlinderstruiken rigoureus in, haal mijn handen open aan meidoorn en doornappel, loop snijwonden op aan de bamboe en minuscule splinters die ik niet zie maar wel voel en dan hebben we nog dat onderhuidse zevenblad dat dwars door de hortensia wortels groeit en het hele perk wil overnemen. Brandnetels, longkruid en paardenbloemen laat ik staan. Die lust ik rauw. Nou ja, in de soep.

De was moet hoognodig. De ramen zijn ondoorzichtig. Lukkie jammert. Kippen kakelen. Kees roept. Zijn mobiel, de zapper, de krant, drinken, eten, kruik, pijnstillers. Pijn. Angst. Verdriet. Aandacht. Liefde. Raam open. Raam dicht. Een week lang ben ik van het padje, een volle week ben ik grumpy. Dan valt het kwartje, het ontbrekende kwart van de cirkel: Waarom denk ik aan wat ik mis? Waarom omarm ik niet wat er is!
Het dringt als een lichtflits door. Mijn instelling draait als een blad aan de boom. Ik stap in het moment. Ik kom thuis in mezelf.

Neem vandaag. Als ik de bedden heb verschoond en heb gestofzuigd, de tarte tatin in de oven en de stoofschotel op het vuur, is de was vanzelf klaar en hang ik die buiten in zon en wind. In de buurtuin hoor ik een kinderstem ‘mama, mama’, een golf van ontroering overspoelt me. Een magisch moment zie ik mijn moeder de was ophangen in Westkapelle, hoor ik mijn kinderstem, voel haar aandacht en liefde. Ik smelt zowat.
Als ik om me heen kijk, zijn haar gouden ogen voor een moment de mijne, de ogen waarmee ze de dag voor mijn geboorte naar een paard in de wei keek, zo mooi was nog nooit een paard geweest, zo mooi zou haar kindje zijn… zo mooi is vandaag mijn thuis.

Maar het allermooist zijn de stapjes van Kees in zijn malle slobberbroekje. Hangend aan de trapleuning komt hij naar beneden om samen uit het raam van de erker te kijken naar de verstilde straat voor ons huis waar paarden stapvoets lopen met hun ruiter bovenop en vaders kinderwagens duwen. Wij drinken koffie met een stukje vruchtentaart en een spelletje en dan gaat hij de trap weer op. Kreunend, dat wel. De napijn en kramp van de inspanning die onherroepelijk volgen neemt hij graag erbij en tot ons geluk lijkt de napijn gaandeweg wat korter van duur.
Vandaag liep hij een stukje door de tuin. Snoof de lente die in de lucht hangt, dwars door de koude heen. Zag een piepklein vogeltje. Verbaasd dat zijn snoeiwerk gedaan was, het grind geharkt en de perken gewied.
Dat geeft zo’n rijk gevoel. Vertrouwen. Aanvaarding. Geloof. Hoop. Liefde.

Een verhaal over Kees en zijn kroon: https://annevellinga.nl/2012/02/24/mannetjes/

Het bericht Thuis komen verscheen eerst op Anne Vellinga.

 ,,Zóóóhóó, jij bent flink gegroeid.’’
Bij zo’n zin zakt Corona in de zee van het onbewuste, je oog zeilt op de zin om te zien wat je niet wilt zien: vetrollen, zwembanden, puilborsten, hangbillen, onderkinnen en wallen.

Ik sta klem tussen twee vrouwen die verwachten dat het virus elk moment hier is. Het noodrantsoen van de vrouw achter me bestaat uit brood, de vrouw voor me verwacht snot, slijm, bloed en poep als ik afga op de berg pampers in haar kar en dan heeft ze nòg een kar, maar die valt buiten beeld. Waar angst de mens toe kan brengen. Brood en pampers. Dat verzin je niet.

,,Jahaaa! Klopt!!!!’’
Zelden zo’n enthousiaste bevestiging gehoord van het feit dat je flink, zeg maar enorm, zeg maar gigantisch gegroeid bent. Ja, als je vijf bent of tien. Broodvrouw is minstens het driedubbele qua leeftijd, qua omvang ontbreekt het vergelijk.

Als worstje in de hotdog van hun gesprek is het mij duidelijk. In verwachting van Corona propt broodvrouw zichzelf en haar vriezer vol. Wat mij bij de inhoud van mijn eigen winkelmandje brengt, mìjn pondje-door-het-mondje in de gedaante van taart, geitenkaas, roomboter, witte bolletjes, vega-hamburgers, pindasoep, cashewnoten en pure chocola. Ja, ik had geen zin in taai desembrood en ook een warme havermout met fruit kon mij niet over de streep trekken. De lunch is nog ver, laat staan het diner. Maar eigenlijk wilde ik gewoon lief, leuk, lekker met Kees.

Ik zal jullie toch maar op de hoogte brengen van de situatie in huis en wat ik o zo graag wil met mijn mandje zoet en zacht.
Ik wil dat Kees een moment afgeleid is van zijn pijn, ondraaglijke zenuwpijn. Hij ligt al een paar weken op bed omdat hij niet kan zitten of staan, laat staan lopen. Zenuwpijn is het ergste dat er is. Honderdduizenden mensen hebben het en er is niets aan te doen. Fysiotherapie helpt niet. Masseren gaat niet. Als ik maar met een vinger naar hem wijs, kreunt hij van de pijn.
Ik speur alle boeken af van de tijd dat ik natuurgeneeskunde leerde. Internet erbij, niets helpt. CBD-pleisters zijn gisteren binnengekomen, maar moeten hun werking nog waarmaken.
Eergisteren zijn we middels een helse reis naar een BSR-therapeut gegaan. Body Stress Release in Eibergen of all places. Bij thuiskomst had Kees een moment verlichting, hoop en vertrouwen gloorden. Toen was de pijn er weer. Hoe lang moet hij dit nog doorstaan?

,,Wanneer ben je uitgeteld?”
,,Over drie weken.’’
Drie weken! Ik heb het Mysterie gebeden me de weg te wijzen, aanwijzingen te geven. Drie weken moet uit te houden zijn. Toch?

De aanwijzingen gaan door. Ik ben het ontvangststation tussen de speakers.
,,Ben je brood aan het inslaan?’’
Een blind paard ziet dat Broodvrouw brood inslaat. Mijn geprikkelde zenuwen willen gillen of zij soms Pampers aan het inslaan is. Gelukkig is Broodvrouw van het pleasende soort.
,,Ja! Dat zie je goed, heel goed! Het brood was in de aanbieding en ik sla alle aanbiedingen in voor de vriezer, want dan heb ik voorraad als ik straks gevloerd ben.’’

Dreig ik gevloerd te raken? Ik poets en was en kook en snoei en wied en draaf. Moet ik voorraden inslaan? Brood en pampers? Ligt incontinentie op de loer? Het ene moment ben ik het trotse voorbeeld van gender-neutraal het leven aangaan, het andere moment zak ik door mijn hoeven.

,,Als je nog rompertjes moet, ik heb splinternieuwe eentjes.’’
Eendjes? Jonge eendjes, oude eendjes, gele eendjes, badeendjes!
Maar Kees kan nog geen vijf minuten in een warm bad met genezende magnesiumolie.
,,Ik heb alleen tweetjes, eentjes hebben ze in het ziekenhuis.’’

Ziekenhuis? Ik schrik me rot. En wat zijn rompertjes? Moet ik die voor Kees halen? De zenuwpijn komt uit zijn romp: vanuit zijn rug steken en branden zenuwbanen zijn billen en benen in.
Op het cruciale moment van onthulling, het moment dat ik als radio tussen de speakers wil komen voor opheldering, komt de kassadame tussenbeide met een roze kammetje. Gaat het om het roze kammetje of moet ik de juiste barcode vinden? Wat de Cannabis bij Kees nalaat, doet hij bij mij dubbel. Ik zie nu overal een aanwijzing in.

Pampervrouw duwt haar beide karren voorwaarts, waarbij de link ertussen zichtbaar wordt: twee minihandjes piepen boven de rand van de voorste wagen uit. Niet te geloven dat die kolossale pampers stuk voor stuk gevuld gaan worden door het mini-lijfje van de vlinderhandjes. Pampervrouw draait zich nu helemaal om. Lippen knalrood, tanden spierwit.

,,Als je toch boodschappen doet, moet je langs het Kruidvat, die hebben navelbandjes en trappelzakken.’’
Moet ik, moet Kees…?
 ,,Woon je nog waar je woonde? Dan stuur ik een kaartje als het er is.’’
 Voor het er is, duwt ze de broodkar in mijn rug.

Ik wil heus wel vooruit, graag zelfs, maar de weg is geblokkeerd door Pampervrouw die opgaat in roze haarkammetjes, roze haarspeldjes, roze haarstrikjes en een roze haarborsteltje, ongetwijfeld zeer schattig in de haartjes van het hoofdje van de vlinderhandjes, maar broodkar drukt door.

Geïrriteerd draai ik me om. Ten lange leste zie ik wat ik had gezien als ik zonder tussenkomst van mijn eigen sores geluisterd had: geen vetrollen, hangwangen, blubberborsten of zwembanden, ook geen zenuwbanen gierend door lijf en leden, hart en ziel.
Op het eind zie ik waar het allemaal om draait.
Broodvrouw draagt de toekomst in haar schoot en in haar vriezer komt het brood.

Hoe Kees mij van de ellende afhielp, lees je bijvoorbeeld hier:
https://annevellinga.nl/2012/01/21/koutje/

Het bericht Wachten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik werk ook graag met mijn handen. Daar krijg ik energie van en doe dan soms teveel. Ik hoef maar naar de Kringloop te fietsen door het glooiende Montferland en ik vind iets bijzonders om collages, mozaïeken of assemblages te maken.

Ik kan zeggen dat ik me jong voel, maar ik ben eerder een boomer. Ik ben diep in de vorige eeuw geboren aan zee, in West Kapelle, waar de vuurtoren lichtflitsen stuurde door de nacht en de molen haar wieken draaide. Paarden klepperden over de keitjes en trokken karren beladen met zwarte steenkool en muffe aardappelschillen. Ik hoef er maar aan te denken en ik ben weer vijf.

Ik heb veel interessants opgedaan op allerlei scholen, de fijnste dingen heb ik met vallen en opstaan geleerd in het dagelijks leven. Muren slopen, tegelzetten, meubels verven, kattentaal, appeltaarten bakken en rozen snoeien. Ik heb in bijzondere huizen gewoond in Tiel, Groningen, Arnhem, Berg en Dal, Amsterdam, Alkmaar en Hoorn. Mijn kleinste huisje was een diepe kast waar net een matras en een tafeltje in pasten,  dat was in Beek toen ik een burn-out had. Daar ontdekte ik de sterrenhemel door het vierkant van het dakraampje. Het grootste huis had een naam, Villandry, een paleis in een sprookjesbos. Ik gaf er les aan kinderen die nu beroemder zijn dan ik.

Ik heb iets met plekken, de sfeer die er hangt, de genius loci. Als ik in de stemming ben, is het of er een eeuwenoud wezen rondwaart. Misschien word je gevoelig voor plekken als je vaak verhuist. Er speelt iets geheimzinnigs tussen de plek waar je leeft en het avontuur dat je er beleeft. De zee met haar vloeibare grens, het oord waar ik ter wereld kwam, de rivier de Waal van mijn schooltijd, het brede water van verre komend en verdwijnend in het verschiet, schepen op haar vloeiende huid, de Nijmeegse heuvels met de uitgestrekte wouden en diepe leemkuilen…

Het mysterie inspireert mij, het sterrenstof waar sprookjes uit ontstaan en waar misschien alleen een dode taal woorden voor heeft: Genius Loci, Terra Incognita, Axis Mundi.

Daarin schuilt zoveel inspiratie dat een blog te kort is, daar heb je een roman voor nodig. Ik heb er nu twee af, de derde heeft een lange incubatietijd, maar ideeën borrelen, personages krijgen vlees en bloed en woorden, zinnen, hoofdstukken beginnen hun weg te vinden…

Mijn romans staan los van elkaar, maar hebben wel iets gemeen. Elk boek cirkelt rond een vrouw, waarbij Sophie denkt, Eva doet en Iris voelt.
De inspiratie vond ik in de dames die mij hielpen met de verzorging van mijn moeder, die haar laatste zes jaar bij ons in huis woonde. Zij had Parkinson en hoe verschillend gingen onze dames daarmee om! Aanvankelijk vreesde ik dat mijn moeder zou bezwijken door de daden van de doeners, dat haar hoofd zou knappen van de gedachten van de denkers en dat ze zou stikken door de troost van de voelers. Tot ik zag hoe de dames samen precies waren wat zij nodig had: Sophie, Eva en Iris. Verhalen ontsponnen, avonturen, zoektochten, liefde, misleiding en meer.

Wat mij dichtbij huis bezielt en bezighoudt lees je in mijn blogs. Eerst vanuit Hoorn waar we het oude popcentrum Troll verbouwden tot ons huis. Een verhuizing kon niet uitblijven, ditmaal naar het oosten, het heuvelachtige Montferland, waar we ons vijfde huis verbouwden met alle avonturen van dien. Kees is mijn held en mijn lief. Mijn andere lieverds zijn Lukkie, onze je-weet-wel kater met de negen levens en Suus de Sussex en Bleu de Lande, onze kippen.

Tot slot: ik ben verzot op reacties onder mijn verhalen, dan leer ik jullie ook een beetje kennen.

Veel leesplezier!

Het bericht Over mezelf verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Meneer, kunt u voor mij een kippenboutje pakken van de bovenste plank?’
Kees ziet een halve meter onder zich een verschrompeld wijffie staan. Haar lukt waar ik naar fluit. Hij smelt bij de aanblik van zoiets fragiels en verweerds aan zijn voeten. Hulpvaardig en galant als hij onder zijn aangekoekte schillen is, pakt hij zo’n lekker kippenboutje waar hij zelf zin in heeft. In één oogopslag ziet hij de gepeperde prijs van het boutje en de bittere armoede van het vrouwtje. Hij formuleert het tactisch.
‘Wilt u niet liever een schoongemaakt filetje van de onderste plank?’
Hij doelt op de voordelige euroshoppers.
‘Nee! Die krengen smaken nergens naar!’
Ze rukt hem de kippenbout uit handen.

Als Kees even later, alweer verlekkerd, voor de wijnkast staat en de bovenste plank boven zijn begroting gaat, staat zij alweer naast hem.
‘Meneer, wilt u voor mij een fles champagne pakken?’
Kees stelt zijn gedachten bij. Dit moet zo’n stille rijke dame zijn, Oude Adel die vermomd als bedelaar de gewone wereld doorkruist. Hij reikt haar het kostbare flesje aan.
Als hij in de volgende gang tussen de koekjes, lekker en toch voordelig, zoekt, staat Oude Adel alweer achter hem.
‘Meneer, wilt u voor mij die grote doos Belgische bonbons pakken?’
Oude Adel heeft smaak.

Bij het melkvak zijn het de roomboter en de mozzarella van echte buffelmelk. Ook bij het dierenvak is het de haute cuisine voor haar kat, ongetwijfeld een Heilige Birmaan, een Pers of een Abessijn. Oude Adel leidt Man door de upper class van de Super. Hij gaat er onwillekeurig statig van lopen in zijn sleetse werkmannenbroek, kon zelf wel doorgaan voor Oude Adel. En passant laat hij zich verleiden ook een duurder flesje wijn in eigen kar te stoppen, terwijl hij net in zijn alcoholvrije periode zit.

Bij de kassa kijkt hij ontnuchterd naar zijn vrouw met haar boerenkool, haar aardappelen en worst. Terwijl we onze waar op de loopband leggen, horen wij achter ons gekrakeel. Vier stevige Superjongens staan rondom het fragiele mensje. De jongste bediende tilt een zware boodschappentas van de grond.
‘Doe uw tas eens open!’
Ze weigert.
Hij opent de tas.
‘Zo! Champagne, kippenbout, bonbons, mozzarella, roomboter en Whiskas? Dat komt niet vanzelf in uw tas. Ik moet u in hechtenis nemen!’
Jongste bediende groeit boven zichzelf uit. Het oude mensje krimpt.
‘Laat los!’
Ze krijst als een angstig dier. Verheug je je op je laatste avondmaal, word je ingerekend als winkeldief.

Kees maakt zich uit de voeten, rent naar de uitgang, mij achter zich aan. Voor de deur stopt een politiebusje. Twee politiemannen in streng dienstuniform spurten de draaideur door, handboeien in de aanslag. Kees duwt mij door de andere kant van dezelfde deur naar buiten.
‘Ik vond het al zo raar dat haar mandje niet vol raakte.’

meer over mijn man en zijn bijzondere natuur en aanpak vind je hier:

https://annevellinga.nl/2016/03/03/lampje/
https://annevellinga.nl/2014/09/07/het-groene-boekje/?

Het bericht Oude Adel verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinds ik mijn handen minder was, genezen de wondjes op mijn handen sneller: kattenkrabben, hondenbeten, brandblaren, snijwonden. Doorns en splinters zijn lastiger, dan helpt soda nog wel eens en bij een half afgeknipt vingertopje draaide ik er het gekneusde blad van de smalle weegbree omheen. In no time zit zo’n topje weer vast, zonder litteken. Waarmee ik niet zeg dat je dat ook moet doen, ieder mens is anders en het ligt ook aan je weerstand van dat moment. Volg je eigen instinct en je dokter, al dan niet alternatief. Het is jouw lijf, jouw tempel.

Het gaat niet altijd goed. Afgelopen zaterdagavond maakte ik een inschattingsfout. De nieuwe dakplaten zaten erop en Kees was daar nog bezig de laatste kieren te dichten. De ruimte onder het nieuwe dak wordt onze slaapkamer. Als het raam erin zit. En een deur. En vloerbedekking. En een bed. Nu kun je er komen met een ladder door een gat in de vloer. Er staat een steiger op die vloer en er ligt een bult ongeregeld. Die ga ik eigenhandig wegwerken: hout, zaagsel, kapotte dakpannen, hele dakpannen, schroeven, spijkers, zagen, boren, stanleymessen, hamers, harde brokken pur in alle modellen, je zou ermee kunnen beeldhouwen.
Mijn handen hebben ogen en zijn handig in het vastpakken van splinterhout, kapotte zaagjes en glasscherven, ook als ze verstopt zitten in zaagsel en stof. De toekomstige slaapkamer wordt met de meter leger. Duikt er ineens een helderblauw bolletje op. Ik snap niet hoe ik dat over het hoofd kon zien. Geroutineerd pak ik het met blote handen beet.

Fout!
Mijn vingers gaan dwars door de blauwe bol. Het is verse pur waar Kees mee in de weer is, gelekt door een kier. Als de wiedeweerga veeg ik mijn handen af aan de scherpe rand van een stuk hout. Het meeste kleeft aan het hout, een dunne laag heeft zich al aan mijn vingers gehecht en als pur zich hecht, krijg het dan maar weer eens los. Dat zit vaster als het beste huwelijk. Ik zak door het gat op de ladder en haast me naar mijn pot groene zeep, het oermiddel dat zelfs verf uit keiharde kwasten krijgt, gewoon je kwasten erin zetten en de volgende dag spoel je de verf eruit. Ik steek mijn vingers in de pot met zeep en schrob ze daarna af met een schuursponsje. Doet niets, maar dan ook helemaal niets. Nada. Nothing.
De pur verandert alleen van kleur en consistentie: zwart en hard.
Ik haal mijn hulpmiddelen erbij: nagels, tanden, schaar en mes. Op niks af. Dan moet het maar blijven zitten, ik zal er niet dood aan gaan en het zal wel slijten en anders maar niet.

De volgende dag, het is dan zondag, ga ik met zwarte handen naar een tuincentrum voor plantjes in de ‘rotstuin’. Kees graaft de gaten, ik zet alles erin. Een streling voor het oog en dat is fijn tijdens een verbouwing.
Naast deze oase oogt het terras als een woestijn: hoe vaak ik het zand ook in de voegen veeg, het blijft een zandvlakte. Volgens de stratenmaker is dat normaal, want het zand moet gaandeweg 9 cm zakken in elke voeg en dat zijn er bij straatsteentjes nogal veel.

Ik kan niet langer wachten. Bezems en stoffers aan de kant, het zand moet aan mijn handen geloven. Ik veeg het de spleten in, druk het met mijn vingers omlaag en blijf net zolang vegen en proppen tot er geen zand meer is en ook geen kier. Als ik bezig ben, vergeet ik de tijd, die overvalt me als ik overeind wil komen, man man man wat word je daar stram van. Maar het resultaat mag er wezen. Vergenoegd veeg ik het zand van mijn handen. Ze voelen zacht. Verrast bekijk ik ze: alle pur is weg, mijn handen zijn brandschoon.

Het bericht Zand, zeep, soda verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ooit was het een boerderij tussen weilanden en boomgaarden. Langzaam slokte het stadje de landerijen op. De boer vertrok, de boerderij werd poppodium. De muziek drong door het dak tot ver buiten het park. Na 25 jaar was het welletjes. Er moesten gewone mensen in de boerderij komen wonen. Wij dachten niet dat wij die gewone mensen waren, dus wagen we het erop.

Min of meer tot onze schrik kiest de gemeente ons. We moeten ons huis nog verkopen en dat duurt twee jaar. Gelukkig weten we dat niet. We bieden op grond van het plaatje: een stolpboerderij in een park. De binnenkant hebben we dan nog niet gezien, toch maken we een schets met witte lijnen op zwart papier, want dat wil de gemeente tegelijk met het bod. Wij weten niet hoe kloppend dat wit op zwart is.

Pas na de koop mogen we eindelijk het gebouw van binnen zien. Er valt nauwelijks iets te zien, want er zijn geen ramen en alles is ook nog zwart geverfd. In het licht van een zaklamp zien we de vier boomstammen die het dragende vierkant vormen van de stolp. Helaas hangt het plafond te laag om de hele boomconstructie te zien. Het plafond zal omhoog moeten, wij willen het hele hart open. Daaromheen komen de woonfuncties, keuken, kamers en natte cellen.

Met dubbele lasten is er geen geld voor een aannemer. We gaan het zelf doen en komen erachter wat ‘fysiek’ is. Van het huis en van onszelf. Op zeker moment ken je elke spier en elke spijker.
Een jaar lang slopen we elk weekend alle oude troep: pisbakken, barretjes, schoorstenen en zwarte muurplaten. Ik ben dan nog niet zo heel bedreven en mijn taak wordt het vegen, slepen en stofzuigen en de catering natuurlijk.

Na een jaar slopen is dan eindelijk het moment van bouwen aangebroken, te beginnen de zolder. Kees schreeuwt vanuit de nok: ‘Ik kan niet verder, jij moet hier eerst stofzuigen.’
De weg omhoog gaat door het voorhuis dat eens de laatste woning van mijn moeder zal worden. Daar hebben we dan nog geen idee van. Ik sleep de zware bouwstofzuiger de eerste trap op. Op de eerste verdieping sliep de boer en decennia later verkleedden de popmuzikanten zich hier. Wij zullen er een gastenstudio van maken naar later blijkt. Via een keukentrap kom ik op een voorzolder die in beslag genomen wordt door een dubbele schoorsteen, die Kees nog gaat slopen. Met zweet en sloophamer. Pikzwart wordt hij ervan. Helaas kan ik de foto zo gauw niet vinden. Op de plek van de reusachtige schoorstenen komt de keuken voor de zolderverdieping. Dat weten we dan ook nog niet. We weten nog weinig en dat is maar goed ook. Afijn, ik moet nog hoger met mijn stofzuiger en dat gaat via een ladder die behoorlijk wiebelt. Daarboven staat Kees ongeduldig te wachten.

Hij heeft een gat gehakt in de brandmuur die voorhuis en de rest van de boerderij scheidt. Een stolp moest zo’n brandmuur hebben tegen mogelijke branden die kunnen ontstaan door broei in het hooi dat opgeslagen lag in het vierkant tussen de vier dragende palen. Er hangt isolatieplastic in het gat. Daarachter is de nok. Daar moet ik aan de gang.

Kees duwt het plastic opzij. Een gure wind waait ons tegemoet. Kees doet een bouwlamp aan. Vanaf de ladder ontwaar ik een wirwar van wuivende webben, terwijl Kees een opmerking plaatst waar je bang van zou worden als je niet zo naïef was:

‘De balken liggen er al en daartussen tweehonderd meter glaswol. De wind giert door het dak, daar moet nog glaswol tegenop, maar met die webben zie ik dat niet zitten. Ik heb wat platen over de balken gelegd, daarover kun je lopen. Twee meter daaronder hangt het oude plafond, daar heb ik met mijn broer op gestaan toen we de balken bevestigden, best veilig dus.’

Daar sta ik dan met de bouwstofzuiger op een loopplank in de nok, omringd door een onmetelijk zwart web. In het felle licht van de bouwlamp is geen spin te bekennen. Met het vertrek van koeien, loeien, vlaaien en vliegen, was het gedaan met het spinnenparadijs; hun webben hebben alles overleefd en de geur van dampende koeien en rokende jeugd vastgehouden.
Ik zet de zuiger aan. Een eindeloze grauwe mistsliert verdwijnt in maar liefst vier enorme stofzuigzakken.
Het nieuwe leven kan beginnen.

Intussen zijn we alweer aan een volgend leven begonnen, met… slopen.

Het bericht Slopen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tussendoor sleep ik met dozen van hot naar her, want dat heb je hier volop, hot en her, want ooit was hier ‘t kempke, the place to be voor vakantiegangers, een plek waar ik me van meet af aan thuis voel. Van mij hoeft er niets veranderd te worden, ik houd van kamperen. Maar nu onze boerderij in Hoorn weg is, moet ik alle zooi van die gigaplek zien weg te werken in een notendop en bovendien onthouden waar ik het gepropt heb, want net als ik een bak stenen aan het leegscheppen ben, heeft iemand een pleister nodig of een droog shirt.
Onze banken krijg ik niet weggewerkt, dus daar komen de mannen aan te pas met hun logisch verstand. Ze zetten ze in mijn schrijfhuisje. Dat is schoon volgens hen. Dat is ruim, volgens hen. Dat staat gezellig, volgens hen. Daar moeten ze ‘voorlopig’, zeg het eerstkomende halfjaar, staan.
Schrijf eens in een volgepropt schrijfhuisje. Zelfs mijn stoel staat opgetast met een wankele berg papieren die niet weg mogen want de belasting of de brandweer of het waterschap kunnen erom vragen.

Kortom, we zitten in de fase van de almaar wisselende decors, van ‘waar zijn mijn schoenen, pleisters, zwembroek, lineaal en contract van de KPN?’ Verstoppertje en blindemannetje waren als kind al mijn lievelingsspelletjes; ik kan mijn lol op. Mijn nooit vervulde kinderwens van een poppenhuis wordt voorgoed goedgemaakt. Ik kan blijven inrichten en gezellig maken van hoekjes en gaten, waarbij ik almaar handiger word in het hanteren van de boor annex klopboor, want die functie heb ik ook ontdekt en nu kom ik in elke muur. Dat is ook nodig, want waar laat ik anders de erfenis aan schilderijen van mijn moeder? En ik kan niets mis doen, want die muur wordt over een tijdje toch gesloopt.

De aarde schudt.
Kat, kippen en kikker reageren hier op eigen wijze op; elk zoekt een veilig heenkomen:

Vergeet ik bijna het belangrijkste te vertellen: Kees en ik wonen weer op dezelfde plek, want Troll, ons magische huis in Hoorn waar we zestien jaar avonturen beleefd hebben, is nu van Eva en haar Amerikaan. Je leest het goed. Het lijkt mijn tweede roman wel, maar dan met goede afloop en ware liefde.

Wij gaan nu avonturen beleven in het mooie Montferland. Dat is wonderbaarlijk van start gegaan. In een boek zou je het niet geloven. Je zou het gezocht vinden, heel gezocht.
Wat gebeurt?
Richard schept met zijn kraantje lagen zand op, Kees en Hans kruien het naar de zandcontainer. Hans houdt hoogte/diepte scherp in de peiling en Kees staart in het zand. 

De zandhapper neemt nog maar eens een flinke hap en Kees ziet iets raars omhoog komen.
Wat komt er uit het diepe hol? Een trol!
Zoiets verzin je niet, zoiets kan alleen in het echt.

Het bericht Het roer om verscheen eerst op Anne Vellinga.

Alle ribben liggen bloot, dakplaten, spijkers, schroeven, hamers, nieters, ladders, alles is aanwezig.
Is er geen kit.
Geen nood; haal ik even op de fiets.

Ik race heen, vul mijn fietstas, race terug.
Komt er van rechts een auto die naar links moet, maar vergeet voor te sorteren. Hij komt recht op me af. Je denkt dat je een keuze hebt, dat je kunt remmen met gevaar over de kop te slaan, dat je kunt versnellen voor de auto langs. Je reageert op reflex.
Ik gooi mijn stuur naar rechts. Val en lig klem tussen stuur en zadel en straat. Ik wil opstaan. Tot mijn verbijstering gaat dat niet. Ik krijg geen adem. Om mij heen stoppen auto’s. Mannen stappen uit. Komen op me af. Omringen me. Grijpen me onder de oksels beet. Hijsen me uit de fiets. Vragen of het gaat.
‘Ik krijg geen adem.’
‘Gaat u maar even op de stoep bijkomen.’

Staande naast mijn fiets voel ik me beter dan erin vastgeklemd. Traag maken mijn benen zich los uit de verstarring. Ik loop. Ik loop met mijn fiets in de hand. Ik stap op mijn fiets. Ik fiets, traag als in een droom waar je door stroop gaat.

Ik bereik de plek waar ik moet zijn. Stap af. De fiets verzet zich als ik hem tegen de muur wil zetten. Hans ziet dat er iets niet klopt. Hij komt naderbij. Kees komt erbij. Plotseling knallen tranen uit mijn ogen. Postuum. Heel eigenaardig. De mannen zijn op slag twee jongetjes die niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Kees stelt voor dat ik even ga liggen. Dat blijkt niet te gaan. Met tien kussens in mijn rug breng ik de nacht zittend door.

Na een paar slapeloze nachten moet Kees weer naar het westen. Ik mag niet kunnen liggen, lopen kan ik wel. Ik loop naar een nieuwe dokter, een jonge vrouw die in opleiding is. Ze onderzoekt met de precisie van de beginnende idealist.
‘U hebt een rij ribben gekneusd, voor en achter, maar u hebt geen klaplong en het zit net te hoog voor een scheur in de nier. U hebt geluk gehad.’
Ze schrijft paracetamol voor in combinatie met ibuprofen. Ik houd niet van pillen, maar voor genezing is ontspanning nodig en dat blijk ik niet voldoende op geestkracht te kunnen. Ik ben een volle week onder invloed van de pijnstillers.
In deze week observeer ik knaagdieren in het kippenhok en ga ze steeds leuker vinden, maar dat is een ander verhaal.

Intussen blijft Hans lekker bezig.

Eindelijk is Kees er weer. En Enno. En Hans natuurlijk. En dan gaat alles van een leien dakje!

Het wonderlijke is dat mijn ribben ook nieuw voelen, of liever, dat ik een nieuwe verhouding heb tot mijn ribben. En dat in tien dagen.

Het bericht Gekneusde ribben verscheen eerst op Anne Vellinga.