Ik ben gek op de vlooienmarkt, de sfeer, de gekke spullen en de onverwachte ontmoetingen. Maakt niet uit of dat in Lutjebroek is of in Parijs.
Twee vloerkleden naast elkaar, twee oudere mannen erachter, die in het zwart noemen we Blackjack, die met de peuk in verschoten jeans Blues. Het kleed van Blues ligt bezaaid met roestig gereedschap uit de jaren 50. Blackjack staat tussen antiek serviesgoed als een goochelaar op zijn retour.
‘Hoe gaat het?’ Blues, de man van het onverkoopbare gereedschap.
‘Ik heb goed verkocht.’ Blackjack, de goochelaar met de bordjes. 
‘Ga je nog lang door?’
‘Dit is de laatste keer. Ik heb de hele schuur leeg getrokken. Vandaag nog en dan flikker ik de hele bende weg.’
Een kittige vrouw op gehakte laarsjes blijft op een afstandje kijken naar de uitstalling.
De blikken van de mannen gaan naar de vrouw, maken een inschatting en weg is Blues.
Blackjack volgt de blik van de vrouw.
‘Dat zijn oude borden, maar dan ook heel oud. Zulke vind je niet meer.’
De vrouw gaat door de knieën, buitengewoon elastisch in haar strakke rokje. Ze pakt het bovenste bord van een stapel en draait het om. Blackjack houdt zijn mond terwijl zij het keurmerk ontcijfert. Dat valt niet mee op zo’n versleten onderkant, het kan ook het ontbreken van de leesbril zijn. Blackjack ziet het.
‘Echt heel oud, haast niet meer te lezen.’
‘Er staat Germany.’
Dat komt eruit of het oorlogstuig is, terwijl dat bordje komt uit de tijd van de speren en de zwaarden. Blackjack doet de handen nonchalant in de zakken. Laat hij de vrouw in haar sop gaar koken of geeft hij zijn laatste verkoopnummertje ten beste?
‘Germany is wel van de kwaliteit hè. Dat zie je af aan die borden, heel oud en geen barst erin.’
‘Wat kost zo’n bordje?’
Zijn kennersblik gaat van de gehurkte vrouw in het rode kokerrokje naar de stapel grauwe borden.
‘Voor jou 2 euro per stuk en als je de hele stapel neemt, maken we een prijsje.’
‘Het is niet compleet.’
‘Dan moet je naar de Blokker. Dit zijn hele oude borden, de laatsten in hun soort. Ik heb er ook nog de boterpot van.’
Blackjack loopt als een olifant door zijn porseleinkast en vist zowaar een boterpot achter een lamp vandaan. Hij geeft hem aan haar en is zo kies zich terug te trekken naar zijn busje, de knieën nu hoog optrekkend bij iedere stap over de stapels. De vrouw haalt de deksel van de boterpot en doet hem er weer op, zoals vrouwen nu eenmaal graag deksels van doosjes doen en er weer op. Ze telt de borden en draait ze stuk voor stuk om. Blackjack is er klaar mee.
‘Een joetje voor alles.’
De vrouw rijst op of ze dagelijks gymt in de kokerrok, een cobra is er niks bij.
‘Dat is veel voor oude borden.’ Ze wacht op een lager aanbod.
Gedachten zweven rond Blackjacks getekende hoofd. Een joetje of de container. Hij kijkt haar aan met een blik die eertijds dwingend kon zijn, spottend, cynisch, verleidelijk zelfs. Die tijd is voorbij. Hij blikt niet, hij bloost niet. Uit zijn mond wolken zwijgende woorden.
Vandaag nog en dan is hij klaar met de kittige wijfies die alles voor niks willen.

Het bericht Vlooienmarkt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Naarmate ik meer keramiek brak en overtollige stukken wegdeed, begreep ik beter wat Jan bedoelde en ging ermee aan de slag. Toen ik een derde van het manuscript doorgewerkt had, stuurde ik het naar hem en kreeg deze reactie:

Vanaf de eerste alinea heb je zeer goeie focus, mooie directe koele vertelstem, loopt allemaal erg goed. De personages zijn gebleven, wat nu gebeurt: de lezer volgt alleen de verteller. Mooi. Wat ook gebeurt: je vertelt delen uit het verleden, en ook is er in het heden voldoende actie en richting. Dat is nu veel beter gedoseerd. Het mooiste vind ik dat nu de dromen en droombeelden veel meer gaan leven omdat er een basis buiten die dromen bestaat. De lezer zweeft niet weg, de lezer krijgt zetjes van dromen mee vanuit een sterk heden en sterke plaatsbepaling. Dat helpt enorm. 
Het is geen kwestie van wie heeft het gedaan of waar gaan we heen, het is de sjeu van de vertelling zelf die bepalend is. Dus… ik lees dit met veel plezier. Je wilde weten of je stappen hebt gemaakt: dat heb je zeker. 

In juni gaan we naar ons berghuisje en ga ik de rest van het manuscript uitbenen en polijsten. Op dit moment ben ik druk met de tuin.
Mocht je zelf werken aan een roman en waardevolle feedback willen: Jan is je man:
https://www.janvanmersbergen.nl

Het bericht Terug van weggeweest verscheen eerst op Anne Vellinga.

ROZENSTOEL
In 2020 heb ik twee stoelen gemaakt, in 2021 een stoel met een inspirerende vorm. Dit is de rozenstoel geworden.

MOZAIEKGALERIJ ~ VOGELHUISJES
Voor de vogels heb ik twee vogelhuisjes gemaakt, met broedsucces!
Het eerste vogelhuisje heb ik jaren geleden gemaakt. Het voederhuisje vorig jaar.
Het leuke van het eenvoudig gemozaiekte roze vogelhuisje is, dat vader koolmees telkens even op het kapstokje gaat zitten voor hij naar binnen vliegt en ook als hij uit het huisje komt met een ‘luiertje’, want dat is het leuke van verse vogelpoepjes, die hangen als luiertjes uit de snavel van de vaders.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TUINBEELDEN
Tuinobjecten vragen meer van het materiaal, dat moet vorstbestendig zijn: porselein, glas, hardgebakken keramiek en schelpen ~ ook lijm en voegmiddel moeten vorst- en vochtbestendig zijn en flexibel. Ik gebruik polymax als lijm en Mapei als voegmiddel.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ LICHTDRAGERS ~ KAARSENSTANDAARDS

Hierbij combineer ik mozaïek en assemblage techniek. Hiervoor zijn verschillende lijmsoorten nodig. Om te zorgen dat alles houdt, adviseer ik high-tack.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TAARTPLATEAUS
Een lust om te maken en de fantasie te laten spelen.

De galerij van vorig jaar zie je hier:
https://annevellinga.nl/2020/12/31/een-jaar-van-scherven-en-mozaieken/

De lijm die ik gebruik voor assemblages:
https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-high-tack-express/6316015

Het bericht Mozaïekgalerij 2021 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Om te beginnen eentje die tegen vorst zou moeten kunnen. Het materiaal is vorstbestendig: hardgebakken keramische tegeltjes, metaal en bladkoper. Uiteraard flexibele, vorstbestendige lijm en voeg. De basis materialen zijn eveneens vorstbestendig. Maar net als alles wat jaren in weer en wind staat, krijg je buiten’schade’ zoals stof, vogelpoep, alg, mos, spinnenwebben. Als je dat niet wilt, moet hij naar binnen in de winter.
De kaars kan bovenin. De foto werd niet goed met de kaars erin, want fotograferen is een vak apart.

Mijn eerste kaarsenstandaard voor binnen is heel fijntjes en in rustige kleuren: wit, zwart en goud.

Hierna ging ik er een maken die op de grond kan staan en multifunctioneel is. Er kan een dikke kaars op, maar bijvoorbeeld ook een plant. Of niets.

Ik blijk stapel op stapelen te zijn. Dus ging ik door met het maken van assemblages van allerlei soort.

Ik houd ook erg van turkoois, dat mooie blauw-groen en dan graag met wat goud.

Het maken van assemblages is heel meditatief, waar de volgende kaarsenstandaard naar verwijst.

Ik heb er nog niet genoeg van. De volgende is een echte Hollandse kaarsenstandaard geworden.

Wekelijks krijg ik vragen waarmee ik alles vastzet zodat het niet los gaat en bestand is tegen alle weersomstandigheden. Ik gebruik altijd polymax. Bij assemblages polymax high tack:

https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-original/6306530

Voor het voegen gebruik ik Mapei ~ Ultra colour plus , dit is sterk, schimmelwerend en weerbestendig
https://www.mapei.com/nl/nl/producten-en-systemen/producten/product-detail/ultracolor-plus

Het bericht Kaarsenstandaard verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik verwijt mezelf mijn gebrek aan communicatie. Ik blog niet, facebook bijna niet en bellen doe ik helemaal niet. Ik ben ook bezorgd. Corona, IC, valpartijen, diefstal, ongelukken en vreselijke ziekten kunnen toeslaan zonder dat ik er weet van heb. Ik heb de afgelopen jaren wel aan hem gedacht bij het maken van mijn glasobjecten, omdat hij mijn ogen geopend heeft voor de schoonheid van glas. Zijn huis staat er vol mee. Het vreemde is ook dat in mijn volgende roman onbedoeld een glaskunstenaar opgedoken is met zijn witte haar en zijn zwarte hoedje. En nu hoor ik hem fluisteren dat hij me gemist heeft en zoekt.

Ik stuur een mailtje dat ik hem diezelfde avond zal bellen. Nu ben ik niet van de telefoon en ’s avonds kijk ik onbekommerd naar Binnenstebuiten omdat mijn oudste vriend, die van toen ik tien was, in dat programma komt, niet zelf, maar de kas in het plaatsje De Lier waar biologisch geteeld wordt en waar tal van mensen een eigen stukje hebben en hij dus ook. Ik zie de kas, een geweldige kas met fantastische beheerders die in Corona-tijd aan de mensen een uitweg bieden met hun kas van glas. Glas! Joshua!

Ik ga in de voorkamer bellen met de huistelefoon waarvan het geluid het prima doet. De telefoon gaat amper over of hij wordt opgenomen. Zonder woorden. Op zo’n moment heb ik ook geen woorden, een van de redenen dat ze mij niet moeten bellen maar schrijven of langskomen. Na een minuut stilte schieten me onze namen te binnen.
‘Ben jij daar Joshua? Hier is Anne.’

‘Anne! Daar ben je! Ik wou jou ook bellen, maar ik krijg steeds in gesprek en nu bel je mij. Hoe weet jij mijn nummer?’
‘Omdat jij mij gebeld hebt en ingesproken. Ik heb gemaild dat ik je vanavond zou bellen.’
‘Mijn computer is helemaal in de war. Ik kan er niet in. Ik ben blij dat je mij gevonden hebt, want ik heb je gemist, niet om de verkeerde reden, dat moet je niet denken, maar om, om, om samen, om de samenzang. De woorden die ik wil, glippen steeds weg. Ik zocht jou voor de samenhang, of nee, de saamhorigheid.’

Ik hoor hem zoeken naar de woorden die mij zelf ontglipten.
Ik had dagboeken, columns, blogs en twee romans geschreven en ineens waren mijn woorden op. Mijn moeder was er niet meer, we verkochten onze boerderij in Hoorn, verbouwden het volgende huis en toen alles klaar was om mijn derde roman te vervolgen, vond ik het zo’n onbegaanbare woordenbrij dat er geen beginnen aan was. Al die personages die je leven moet inblazen, al die tijdlijnen, locaties, gebeurtenissen, karakters. Ik ging liever mijn eigen leven vormgeven: verbouwen, schilderen, tuinieren, fietsen, lopen, mozaïeken en beelden maken. Ik was klaar met taal. Ik kakelde met de kippen, miauwde met de kat, rinkelde met de glazen en zong met de wind. Geen mens die zich eraan stoorde, want ik was alleen in mijn werkschuur.

Neem ik de afgelopen herfstvakantie mijn laptop mee naar het berghuisje waar wij geen radio, internet of tv hebben. In de diepe stilte van ons huisje valt mijn oog op het manuscript van Iris. Een jaar of zeven geleden ben ik eraan begonnen en ik herinner me de warboel van woorden. Tegen beter weten in open ik het manuscript. Het begin is goed te volgen. Voor ik het weet, zit ik er helemaal in. Verrassend is het, zoveel vaart als erin zit, zulke boeiende mensen en wat ze allemaal doen en beleven! Heb ik dat geschreven? Tot mijn spijt houdt het ineens op, terwijl ik benieuwd ben hoe het verder moet met Iris en Janos en Koen. ’s Nachts droom ik ervan en de volgende dag schrijf ik het op.

Aan het eind van de herfstvakantie heb ik het verhaal rond. Ik hoef het alleen nog uit te diepen, archiefwerk, locatie-onderzoek, karakters ~ en dat vind ik leuk. Ik weet waarom ik zolang niet kon schrijven. Ik was de taal kwijt en heb als vanzelfsprekend mijn ziel gevuld met vorm en kleur. Ik voel me op één lijn met Joshua.

Joshua vertelt dat hij geen blogs meer heeft geschreven voor VK, de volkskrantblogs. Hij kon het niet meer. Dat geldt voor mij ook. Over saamhorigheid gesproken. Wat Joshua en mij verbindt, is onze liefde voor taal en het horen van woordgrappen die in de taal verborgen zijn. Ik heb daar zo’n twintig jaar geleden een hand-out van gemaakt ‘De taal zegt t’al’ met woordgrappen als ‘de glazenwasser was ladderzat’ en ‘tien tienen voelden zich bedonderd, ze liepen in het honderd’. Ik was dan ook meteen gegrepen door de blogs van Joshua. Hij vulde zijn ‘Actuality’ dagelijks met oneindig veel taalvondsten en tekende ook ‘Discutantes’ voor VK. Ik heb hem eens gevraagd hoe hij het voor elkaar kreeg dagelijks zoveel nieuwe taalwondertjes te horen in doodgewone woorden en hoe hij die accuraat wist te verbinden met de actualiteit. Hij zei dat het was of hij een luikje had in zijn hoofd en dat het daarin viel. Dat het vanzelf ging.

‘Mijn vrienden vragen me nu waarom ik huil. Dat is omdat ze mijn kind hebben afgepakt, mijn taal is mijn kind. Daar ben ik heel verdrietig van en alleen, maar ik laat me niet kisten.’

Verdriet zie je niet
Je bent het
Soms went het
Soms niet
Joshua Hoogveld

Hij wil zijn lezers laten weten dat het goed met hem gaat, maar dat zijn computer in de war is. Of ik daar iets over kan schrijven. Of ik het wil plaatsen in VK. Niet dat hij patiënt is, al wil de GGD hem dat laten geloven en komen ze driemaal daags kijken of het zo is. Hij vertelt dat ze hem alles hebben afgenomen: zijn glas en zijn gas en zijn boeken. Muren hebben ze gesloopt. Alles in de container. Ze wilden zijn hele huis, maar daar hebben zijn vrienden een stokje voor gestoken.
‘Ik woon gelukkig nog steeds in mijn eigen huis, maar het is helemaal veranderd. Ik heb nu een doorzonwoning op de derde verdieping. Ik kan van voor naar achteren kijken vanuit mijn bed, een waterbed dat ze in de kamer gezet hebben, want mijn eigen bed hebben ze ook in de container gegooid.’
Ik vraag hoe de doorzonwoning bevalt.
‘Als je vraagt hoe Nederland bevalt, zeg ik NEEderland. Maar de zon komt door mijn doorzonwoning. Ik heb nu zicht op een plataan met gouden bladeren, heb je dat wel eens gezien? Ik kijk er heel vaak naar en dan zwaaien de bladeren naar me. Ken je dat?’

Of ik dat ken, ik heb het net geschreven in Iris, maar dan is het de linde op de Kattenberg in Heiloo waar ik zelf dit fenomeen ervaren heb. Hoe saamhorig is dat!

‘Ik laat me niet kisten.’
Hij zegt het nog maar eens. Ik herinner me wat hij me ooit vertelde.
‘In elk geval nog lang niet want je zou over de 100 worden.’
‘Oooooooh, dat is waar! Dat jij dat weet! Ik was het kwijt, maar nu weet ik het weer. Ik ging de trap af, deed de deur open en toen stond daar een magisch figuur die mij aankeek en zei dat ik van aristocratische komaf ben, terwijl ik zelf mijn eigen ouders niet ken, en hij zei dat ik oud zou worden, 103. Dan heb ik nog 30 jaar tegoed.’

Hij vertelt honderduit over gebeurtenissen die langer geleden gebeurden en waarvan ik er sommige met hem meemaakte. Zijn Spiegelkasteel, de Kerstfeesten, de expositie van Barbara Jongsma, het feest van Selma, Schepel, het ongeluk.
‘Alles wat vroeger gebeurd is, weet ik nog. Ik wou jou bellen maar dat ging niet. Hoe kwam jij nou op het idee mij te bellen?’
‘Zal ik nog eens op dat idee komen?’
‘Als je maar niet denkt dat ik een patiënt ben. Ik laat me niet kisten! Maar weet je mijn nummer wel?’

Actuality en Discutantes van Joshua Hoogveld:
http://www.joshua-actuality.nl/2018/08/a-c-t-u-a-l-i-t-y-t-e-r-u-g-van-w-e-g-geweest/
http://discutantes.nl/2013/06/j-o-s-h-u-as-c-a-r-t-o-o-n-v-oo-r-s-e-l-m-a-s-c-h-e-p-e-l-happy-birthday-to-you/

Het bericht Aan de lijn met Joshua Hoogveld verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn relatie met de zwerfkat begint op het moment dat ik een blikje sterk ruikende vis voor hem koop om hem te lokken. Dat is sneller dan ik doorheb. Ongemerkt sluipt hij mijn werkschuur in, springt op het aanrecht en voor ik hem gezien heb, neemt hij het blikje in zijn bek en snelt weg. Als ik hem wil behoeden voor een afgesneden tong en het dekseltje er af wil halen, is hij me voor. Ratsa, een haal over mijn arm. Tjakka, mijn wijsvinger priemend boven zijn hoofd. Hij sist als een gloeiende cobra, ik preek ijzingwekkend. Zijn stem, mijn stem. We meten onze kracht. Kijken elkaar in de ogen. Bevroren stilte. Onze verhouding is begonnen.

Vanaf nu letten we op elkaar. Dat wil zeggen, hij weet exact waar ik ben en wanneer. Is er eerder als de kippen bij als ik met eten kom. Ik heb geen idee waar hij uithangt. Zie het resultaat van zijn optreden: geen kat waagt zich nog in zijn gebied. Zelfs de kauwtjes, de valk en de uilen houden zich gedeisd. Het territorium van de zwerver groeit met de dag; hij verdedigt zijn rijk met straf optreden, waar ik eenmaal getuige van ben. Als het rood-witte katje zich achterin de tuin waagt, komt mijn zwerver uit de lucht gevallen in een formaat dat een ballon in zijn binnenste doet vermoeden: minstens twee keer zo groot sist hij éénmaal. De indringster weet niet hoe snel ze weg moet komen.
Tot mijn verbazing en geluk zijn de drie kippen onderdeel van zijn domein. Het is zelfs zo dat ik hem zie sproeien in de ren op de enige plek waar een kleine opening is voor de egel die aan de andere kant van dit hek woont. Indringers, hoe klein ook worden niet geduld in zijn rijk. Dankzij deze actie weet ik nu wel dat het katje een kater is. Zijn geslacht is namelijk volledig aan het oog onttrokken door een huidplooi vol reservevet, gevoegd bij zijn enorm dichte vacht.

En dan is er een bonk. Bam! Echt een keiharde klap bij de achterdeur. Het is de zwerver die de tijd rijp acht zijn territorium uit te breiden binnen ons huis. Hierbij heeft hij in de run op het kattenluik zijn neus gestoten omdat Kees uit voorzorg dit luik op slot heeft gezet. Het katje kijkt door het raam. Hoe kan hij zijn territorium uitbreiden? Hoe komt hij binnen? Ik wil gelijk het luik openen. Zo leuk lijkt het me om te zien wat hij binnen gaat doen.
‘Nee!’ Kees is onverbiddelijk, ‘we nemen hem niet in huis. Aanloopkatten horen buiten, dan zijn wij vrij om te gaan en staan waar en wanneer wij willen.’
Ja hoor.

Zwerfkatten zijn geen aanloopkatten, ze zijn slim, dit zwart-witte exemplaar in het bijzonder. Als hij welgeteld één keer zijn neus gestoten heeft, weet hij dat hij het moet hebben van de biotoop van de vrouw: de werkschuur. Zijn eerste actie daarbinnen was succesvol: het weggrissen van het blikje vis. Zijn volgende actie is het annexeren van de hele schuur: het aanrecht, de tonnen kippenvoer, de werkbank, de kast met scherven en die met gereedschap, de betonnen putdeksel met steentjes, de houtkachel zonder kachelpijp en de enige stoel, ook het inpandige nachthok van de kippen krijgt een grondige beurt.

Hij gaat met zijn snorharen, zijn kop en zijn hals overal langs, ook mijn voeten en kuiten krijgen een beurt. In herinnering aan mijn eigen lieve katten, zie ik dit aan voor een liefdesbetuiging en wil hem aaien. Ai! Hij blaast venijnig in mijn gezicht, zijn scherpe klauw klaar om toe te slaan. Wie is hier de baas! Wie is hier eigendom?

Wat hij ‘s nachts uitspookt, is zijn geheim, maar als ik ‘s ochtends het gordijn van de slaapkamer open, zie ik hem liggen op de kussens van de pieper, een Westfries woord voor open tuinhuisje. Zodra hij de achterdeur hoort, rent hij naar de werkschuur. Zijn personeel is wakker, zijn eten komt eraan!

Het wordt kouder. Van mij mag hij nu onderhand wel in huis. Desnoods in de werkschuur, waar Kees dan wel even een kattenluik in moet maken. Kees is onvermurwbaar. ‘Je weet niet wat je in huis haalt met zo’n zwerfkat. Laat hem toch lekker zwerven. Voor je het weet, zit je eraan vast. Ik ken jou.’

Ik ken mezelf ook en haal de mand van Lukkie uit de opslag. Dankzij Corona kon hij niet naar de kringloop. Aan alles zit altijd een gelukje vast. Het is zo’n mand die aan alle kanten gesloten is, behalve een opening voor de kat. Dekentje erin, dekentje erop. Voederbakje ernaast. In de pieper. En jawel, de volgende ochtend ligt hij in de mand te slapen. Hoe lief is dat! De dag erna zit hij er bovenop. En als de zon schijnt, ligt hij op de bank. De pieper is zijn thuis en hij promoveert mij tot zijn poolster. Ik hoef me maar te vertonen of hij loopt achter me, voor me, naast me, rondom als een satelliet.

Het vervolg laat zich raden.
Denk je.
Maarrrr… een zwerfkat is geen huiskat.
Je kunt hem zoeken maar echt niet vinden. Je kunt je verschansen achter muren en deuren, hij weet waar je bent. Hoe hij plots naast je kan opduiken als je zijn geheim deelt, blijft zijn geheim.

wordt vervolgd

Meer verhalen over Lukkie kun je hier lezen: https://annevellinga.nl/2014/03/19/kattenverdriet/
https://annevellinga.nl/2016/06/07/katten/
Hier het eerste deel: https://annevellinga.nl/2021/01/19/aanloopkat/

Het bericht Het geheim van de zwerfkat verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Er zijn hier geen aanloopkatten,’ jammer ik.
‘Jij bent een kattenmagneet, binnen de kortste keren heb jij een aanloopkat. Let maar eens op!’
En jawel! Op 23 september komt een mooi poesje voor de deur van mijn werkschuur, wit met bonte vlekken, bijna Pippi, moeder van Zora, oma van Lukkie. Ik weet niet hoe gauw ik een bakje met overgebleven kattenbrokjes-zonder-koolhydraten moet vullen. En neerzetten. Voor mijn deur. Weg is het katje. Ik naar binnen en daar komt ze weer. Schoorvoetend. Schrokt alle droge brokken schielijk naar binnen, schichtig opkijkend voor gevaar en weg is ze.

Kees ziet deze aanloopkat helemaal zitten, waarschijnlijk omdat ze het evenbeeld is van Pippi, de poes uit de Ardennen waarmee hij mij verleidde toen onze verkering in de lucht hing. Alleen komt deze aanlooppoes niet meer aangelopen.
Dit blijkt samen te hangen met een zwart-witte kat die het ineens voorzien heeft op onze tuin nu de eigenaar, Lukkie dus, naar de eeuwige jachtvelden is. Van de vogelwereld weet je vast wel dat de zwarten en witten de overlevers zijn, de laatsten der Mohikanen, kraaien, eksters, kauwtjes, meeuwen redden het waar hun bonte soortgenoten als grutto’s en goudplevieren uitsterven.

Het zwart-witte katje is geen aanloopkat. Hij peinst er niet over aan te lopen. De tuin is zijn doel en domein en hij heeft al zijn aandacht nodig bij het verjagen van aanloopkatten die plotseling overal vandaan komen: een rode, een zwarte, een gevlekte en een zwarte met een witte puntstaart. Daar kan hij niemand bij gebruiken en zeker geen mens met wapperende handen vol rommel. Als dat mens eraan komt, schiet hij weg. Tot 3 oktober. Daar staat hij dan, voor mijn schuurdeur, de plek waar ik ‘s nachts voer neerzet voor de egels. Voer dat elke ochtend opgegeten is. Er staat niet bij door wie.

Het katje rent er vandoor als ik nader. Snel zet ik een bakje kattenbrokjes voor de deur en laat hij daar nou op af komen! Hij eet het net zo schichtig op als het bonte poesje. Dit ritueel herhaal ik enkele dagen. Na een paar dagen laat ik de deur open, etensbakje buiten op een meter voor de deur. Nu hij de rang van heer en meester van de tuin heeft, blijft hij ogenschijnlijk onverstoorbaar door eten. Zolang ik niet beweeg.
Na weer een paar dagen zet ik het eten binnen, terwijl ik onbeweeglijk blijf staan bij het aanrecht. En ja, hij komt de schuur in, onderwerpt het standbeeld aan een blik en gaat eten.

Mijn kattenhart veert op. Ik ga nu iets heel lekkers voor hem (of haar?) kopen, van die kleine blikjes zalm en kip en rund met saus. Sneller dan de wind ben ik terug en laat de schuurdeur open voor geval hij aangelopen komt. Hij is binnen voor ik het door heb. Ongekend hoe snel hij weet dat ik er ben. Hij ziet mij wel, ik hem niet. Ik sta amper het blikje te openen bij het aanrecht of hij staat naast mijn handen, grist het halfgeopende blikje onder mijn handen vandaan en met het gevaarte in zijn bek vliegt hij ervan door!

De geur is zo aanlokkelijk dat hij niet kan wachten. In de uiterste hoek van mijn schuur, achter de dozen met voegsel begint hij door de smalle opening in het blik te eten. Voor hij zijn tong eraf snijdt, wil ik het blikje pakken.
Ratsa! Een uithaal van zijn klauw.
Ik trap het blikje aan de kant en grijp het voor hij het heeft. Zijn hele houding staat op scherp. Een kat kan flink uithalen weet ik uit ervaring.

Maarrr… tot mijn geluk hebben mijn katten mij de dierentaal geleerd: 1 wijsvinger en 1 NEE zijn genoeg. Ook bij kippen en loslopende honden. Je moet wel je volledige intentie erin leggen. Die pikken ze op en gedragen zich ernaar. Ook dit onbekende, wilde, alerte, op scherp staande zwervertje. Bij de aanblik van mijn dreigende vinger, gevoegd bij mijn strengste stem blijft hij aan de vloer genageld.
Ik open het blikje en als ik wat in het etensbakje doe, fleemt hij tot mijn stomme verbazing om mijn benen en miauwt gretige kreetjes.
Heeft hij dit ergens afgekeken, is dit aangeleerd of is dit natuurlijk katten gedrag?
Na 30 jaar katten met lief en leed, jachttaferelen, wonden en kwalen, geboorten, nestjes, leven en dood denk je dat je wat weet, dat had je gedacht.

wordt vervolgd

Meer over Zora en Lukkie kun je hier lezen:
https://annevellinga.nl/2012/06/07/zora
https://annevellinga.nl/2014/03/19/kattenverdriet/
https://annevellinga.nl/2016/06/07/katten/

Op veler verzoek ook de link naar mijn holistisch dierenarts:
http://www.karindehaas.nl

wordt vervolgd

Het bericht Aanloopkat verscheen eerst op Anne Vellinga.

De dag ervoor begint het. Ik moet mee naar Zevenaar om mijn cadeau op te halen, want het heeft enige voorbereiding nodig om het te laten werken op de dag zelf. Als je mij iets raadselachtigs voorhoudt, ben ik de hond die achter de worst aan een touwtje rent.
We stoppen bij het tuincentrum. Kees gebruikt de winkelwagen als rollator en zo bereiken we de dierenafdeling. Tsjonge, wat een diervoeders, dierspeeltjes, dierhokjes en diermandjes ze verzinnen om aan de man te brengen. Lukkie eet alleen rauw voer, dus wat doen we hier. Na enig gesmiespeld met een man in het groen dirigeert Kees me naar een hoek, waar mijn cadeau op de onderste plank ligt. Kees kan niet bukken en het ding is zwaar, maar mijn hart klapt ervan open: een egelhuis.
‘Jij hebt gisteren de egels zien paren en je verheugt je zo op de jongen en met die marter in de tuin moeten ze wel veilig zitten en het lukt mij nou even niet zoiets voor je te maken.’
Ik smelt.

Het egelhuis is gemaakt door mensen met verstand van egels en de rest van de natuur: hout dat niet verrot of splintert en ook nog eerlijk geoogst, ja, waar je allemaal op letten kunt – de entree gaat via een tunneltje opdat marter en vos en uil en valken niet bij de jongen kunnen komen.
Ik weet een goede plek voor het huisje: tussen de struiken waar de egel zich verschuilt als ze gestoord wordt tijdens het eten.

Het is nog lastig om het zo te plaatsen dat de tunnel toegankelijk is voor de egel maar niet voor de kippen en andere diersoorten. Achter het betongaas kan niemand komen, zelfs mijn handen amper. In het huisje strooi ik wat bladeren ter inspiratie en gemak en natuurlijk ook een voederspoor richting nieuwe woning, opdat egel ruikt wat de bedoeling is.

Als de woning spic en span is, roept Kees me voor het volgende cadeau.
‘Volgens je broer moet je oefenen voor je het kunt, dus geef ik het nu vast, dan kan je het morgen.’
Mijn broer is fotograaf en ik vrees een ingewikkelde camera en die ik heb, is me al moeilijk genoeg. Het is een verrekijker 8×40 waarmee je ook in de schemer kunt kijken. Typisch Kees om bij mijn technisch aangelegde broer te rade te gaan om het beste van het beste te zoeken, want wat blijkt: met een verrekijker 8×25 van Zeiss of Swarowski zie je niks als het donker wordt en dat is nu juist het egel-uur.

Ik ga meteen braaf buiten zitten met de kijker en voor ik het weet zijn er twee uur voorbij! Het is een kunst met een kijker te kijken. Het ding kan nog zo goed zijn, en dat is de Vortex, maar voor je door hebt hoe je die zwarte ringen weg krijgt en waar je aan moet draaien voor dichtbij en veraf en hoe je dan moet richten zodat je in beeld krijgt wat je op het oog hebt. Je kunt dan het best mijn broer bellen, die weet het en legt het beter uit dan de gebruiksaanwijzing. Ik bel hem echter niet, dat doet hij op mijn verjaardag.

Dubbel voorbereid zit ik gisteravond op het egel-uur met de kijker in de aanslag. Op advies van mijn broer vooraf afgesteld op de juiste afstand. En ja, daar komt vrouwtje egel over het muurtje geklommen.

Na heel wat gesnuffel met haar uitmuntende neus bereikt ze het etensbakje dat elke dag op dezelfde plaats gevuld is met meelwormen van de kippen en biologische katten brokjes die Lukkie niet meer mag vanwege de suikerziekte.
Egel gaat eten en neemt hier werkelijk alle tijd van de hele wereld voor. Ik heb ook wel erg veel brokken in het bakje gedaan. Ik hoor haar knauwen en kan haar stekels dromen, wat zeg ik, tellen. Wanneer gaat ze eindelijk naar haar nieuwe huis? Wat zal ze opkijken. En lekker slapen. Veilig en gerust. En wat zullen de jongen daar veilig zitten. Half juli is het zover.
Een mens denkt wat af tijdens het diner, of is het ontbijt, van een egel.

Is ze eindelijk uitgegeten, gaat ze de weg terug over het muurtje.

En verdwijnt door de egelpoort.

Ik heb het nakijken en zelfs met de Vortex zie ik haar niet meer; hij mag dwars door de schemer gaan, door de houtwal gaat hij niet.
Wel bijzonder leuk dat ik nu jonge koolmeesjes kan tellen, alleen zijn dat er zo veel en buitelen ze zo verschrikkelijk door elkaar dat je ze niet in de kijker houdt al heb je nog zo lang geoefend. Maar wat heel duidelijk is, zijn de klauwen van mijn kippen, tsjonge wat zijn dat een joekels als je ze dichtbij haalt.

Dan roept Kees me voor een glas rosé. Moet je weten dat we sinds zijn verjaardag geen druppel gedronken hebben. Dat was in oktober. Als je dan weer eens drinkt…

BSR: https://www.bodystressrelease.nl
Verrekijkers: https://www.cameranu.nl/nl/c392/verrekijkers
Egelhuisjes: https://www.natuurmonumentenshop.nl/tuin/egels.html
Mijn broer: https://annevellinga.nl/2014/06/27/is-mijn-broer-mijn-broer-wel/
Mijn broer zelf: http://www.marcovellinga.nl
Kees: https://annevellinga.nl/2012/02/24/mannetjes/
Nog eentje: https://annevellinga.nl/2012/04/24/mandag/

Het bericht De dag erna verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees mag door de zenuwpijn aan bank en bed gebonden zijn, hij barst van de goede oplossingen voor mijn invallen. Hij vindt mijn plank niks: krom, nat, dun. Hij heeft ergens wel een reststuk keukenplank en hij moet ook nog een doos hebben met glasmozaïek van zijn beste vriend die er zijn ligbad mee gedaan heeft en er toen wel klaar mee was.

Dat wordt een speurtocht door een labyrint van schuurmachines, zaagtafel, lasapparaat, fietsen, houtstapels, eigenaardige dingen, gevaarlijke dingen, puntig ijzerwerk en kratten bier (0.0). Maar dan heb je ook wat.

Gewoonlijk knip ik stukjes uit serviesgoed en tegels, nu heb ik kant-en-klare matjes 30×30. Dat is lastiger dan gedacht doordat de voorkant op bruine vellen papier is geplakt en ik geen moer zie van wat ik doe. Daarbij zijn er steentjes af gevallen en zit ik met gaten op gekke plekken. En past het niet. Moet ik toch nog knippen, alles op dezelfde maat. En recht!

Bovenop de dikke plank heb ik het papier er al af, waarbij lijm en stukjes papier blijven plakken en steentjes los raken. Wonder boven wonder blijken de steentjes keurig haaks en zelfs de hoeken zijn gelukt.
Kees komt scheef als de toren van Pisa aangehobbeld; hij moet zien wat zijn vrouwtje ervan brouwt en geeft een soortement dubieus compliment: ‘Nou snap ik dat Marcus ermee opgehouden is…’

De volgende dag is de lijm (polymax transparant) droog en kan het voegen beginnen. Ik gebruikte altijd flexibel badkamervoegmiddel, maar ontdek nu buitenvoegsel dat niet vuil wordt. Ik ben benieuwd.

Ik maak het voegsel andersom als onze tegelzetter: eerst voegmiddel dan water. Ik zet het erbij omdat ik wekelijks vragen krijg voor mozaïektips, hoe ik het doe, wat ik gebruik en dat vooral voor buiten .
Goed, ik gooi dus eerst het voegsel in een plastic bakje en dan water uit een kopje! Terwijl ik roer. Het wordt namelijk gauw te dun en te slap. Als het als kwark voelt, is de dikte goed. (Tip: Heb je vies/vuil voegwerk, maak het goed schoon met nagelborstel en ga dan met iets slapper Weber voegsel over de schone vieze voegen heen)
Voor het voegen gebruik ik mijn handen omdat ik met onregelmatige scherfjes werk, hol, bol, dik, dun en dan voel ik wat ik doe en kan overal bij. Wel met grote gele werkhandschoenen anders bijten je handen uit. Het gele lapje heb ik er ook altijd bij. En een doodgewoon keukensponsje van tien in 1 verpakking. Daarmee werk ik secuurder dan met een voegspons, die zijn mij te grof, dan voel ik niet wat ik doe en sleep voegen leeg. In de groene bak zie je het afgeweekte papier van het glasmozaïek.

Op een rechte plank is het makkelijk voegen: paar klodders erop en met de gehandschoende hand eroverheen tot de hele plank onder zit. Ook de steentjes! Een kind kan de was doen.

Nu komt de verrassing van Weber.
Ik spoel mijn sponsje tig keer uit in een emmer water. Die laat ik staan, want waar laat je de rommel. De volgende dag is het voegsel bezonken en kiep ik het schone water bij de bamboe die er opvallend welig op tiert.
Op de bodem van de emmer blijft het voegsel van de vorige dag liggen. Dit wordt keihard, sla ik los, krab ik uit (rot werk) en doe het dan in een krant in de bak restafval. Nu komt Weber om de hoek!
Het achtergebleven spul op de bodem van de emmer is smeuïg en puntgaaf. Klaar voor gebruik! Hoe heb ik het nou! Mijn plank is klaar en ik wil het natuurlijk toch proberen, want dit scheelt klauwen voegsel dat ik niet kapot hoef te meppen en niet hoef weg te gooien.

Ik heb nog een kapotte schaal die ik jaren geleden maakte toen ik nog niet had uitgevonden hoe je weerbestendig mozaïek maakt. De bodem is vergruist, steentjes gebarsten en eruit gevallen, alleen de glazen steentjes zijn goed gebleven. Ik zie ineens dat het dezelfde glazen steentjes zijn als op mijn plank. Die haalde Kees toen triomfantelijk ergens vandaan. Toen hij nog nergens last van had. De schaal staat klaar voor de stort, maar nu ik voegsel over heb, kan ik experimenteren wat je met restvoegsel kunt.
De bodem van de waskom uit 1850, je leest het goed, is vergruist, alleen het stempel is heel gebleven. Toevallig past er een schaaltje op waar een plant op stond. Ik plak alles aan elkaar met veel polymax. Reinig de plekken waar steentjes uitgevallen zijn en knip er nieuwe steentjes voor. Die zet ik vast met dotje Polymax en voeg met het restant van Weber. Het ziet er niet uit, maar ik durf nog niet te poetsen, bang dat alles dan gelijk weer los zit.

En zie!

O ja, tussen de bedrijven door, telkens als ik moet wachten tot lijm of voeg droog is, kom ik in mediterrane sfeer en ga aan de gang met blauwe acrylverf en transparante lak van Lascaux. Alles moet eraan geloven, spiegel, hanger, palen, stoelen, alles behalve de kat, die heb ik gelijk ook geschilderd, maar dan anders, want katten zijn uniek.

Elke stoel heeft haar eigen paadje, hoe ideaal voor een Corona zitje.
Laat de vriendinnen nu maar komen. Eén voor één!

Wil je ook aan de gang met mozaïek, dan vind je hier mijn voegsel en lijm:
https://www.nl.weber/search-content/content_type/product/activities/voegmiddelen-62
https://www.bison.nl/nl/product.3556

Wil je meer lezen over mozaïeken, kijk dan eens onder het hoofdje mozaiek: https://annevellinga.nl/mozaiek/
Of lees je liever een leuk verhaal:
https://annevellinga.nl/2012/06/11/mozaiekwerk/
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Hoe maak je een Corona zitje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dan maar thuis aan de gang. Op internet zoek ik iets dat zenuwpijn kan verlichten. Dat is er niet. Er is wel massageolie die wonderen verricht: arnica voor de spieren, magnesium voor ontspanning, aconitum tegen pijn. Voor dat laatste moet je de grens over naar een apotheek. Het smeren kan beginnen. Alleen weet ik niet hoe dat moet bij zenuwpijn. Ik weet niets van het skelet, de spieren en pezen, zenuwen en meridianen.
Dus smeer ik olie alsof het verf is en Kees mijn canvas. Ik doe maar wat, precies zoals ik schilder. Kees ziet bij alles altijd vooraf hoe het gaat worden. Nu ligt hij hulpeloos onder mijn handen. Ik voel harde bobbels en zachte. Moet ik erop drukken of moet ik ze ontwijken? Kees kermt en kreunt bij elke aanraking. Het huilen staat me nader dan het lachen.

Daarbij moet ik ineens zoveel doen. Mijn eigen aandeel in het huishouden, maar ook de zware dingen die Kees in een handomdraai doet. Onhandelbare matrassen optillen voor schone lakens, trap op en af met een stofzuiger waar een gewichtheffer nog moeite mee zou hebben en dan hebben we Lukkie, onze kat met suikerziekte. De dierenarts had hem 23 maart 2019 een spuitje willen geven, maar dankzij rauw vlees is hij wonderwel opgeknapt. Alleen is hij buitengewoon kieskeurig, lust geen Barf want dat is niet biologisch, dus moet ik naar Terborg fietsen voor Darf ofwel biologisch rauw vlees. Voor Kees fiets ik dan weer naar Doetinchem waar de enige natuurvoedingswinkel is en die hebben de beste vitamines en huismiddeltjes. Ik fiets graag, maar tegen de wind in met regen is een auto handiger, maar die rijd ik pas sinds kort als Kees naast me zit en die kan niet zitten.

Dan hebben we de tuin waar snoeiwerk wacht. Kees doet dat met een loodzwaar, griezelig elektrisch apparaat. Die kan ik niet eens tillen, laat staan als hij aanstaat en je ermee langs een heg moet. De takkenschaar is ook te zwaar, dus doe ik alles met mijn trouwe Felco, een kleine snoeischaar. Takje voor takje kort ik alle vlinderstruiken rigoureus in, haal mijn handen open aan meidoorn en doornappel, loop snijwonden op aan de bamboe en minuscule splinters die ik niet zie maar wel voel en dan hebben we nog dat onderhuidse zevenblad dat dwars door de hortensia wortels groeit en het hele perk wil overnemen. Brandnetels, longkruid en paardenbloemen laat ik staan. Die lust ik rauw. Nou ja, in de soep.

De was moet hoognodig. De ramen zijn ondoorzichtig. Lukkie jammert. Kippen kakelen. Kees roept. Zijn mobiel, de zapper, de krant, drinken, eten, kruik, pijnstillers. Pijn. Angst. Verdriet. Aandacht. Liefde. Raam open. Raam dicht. Een week lang ben ik van het padje, een volle week ben ik grumpy. Dan valt het kwartje, het ontbrekende kwart van de cirkel: Waarom denk ik aan wat ik mis? Waarom omarm ik niet wat er is!
Het dringt als een lichtflits door. Mijn instelling draait als een blad aan de boom. Ik stap in het moment. Ik kom thuis in mezelf.

Neem vandaag. Als ik de bedden heb verschoond en heb gestofzuigd, de tarte tatin in de oven en de stoofschotel op het vuur, is de was vanzelf klaar en hang ik die buiten in zon en wind. In de buurtuin hoor ik een kinderstem ‘mama, mama’, een golf van ontroering overspoelt me. Een magisch moment zie ik mijn moeder de was ophangen in Westkapelle, hoor ik mijn kinderstem, voel haar aandacht en liefde. Ik smelt zowat.
Als ik om me heen kijk, zijn haar gouden ogen voor een moment de mijne, de ogen waarmee ze de dag voor mijn geboorte naar een paard in de wei keek, zo mooi was nog nooit een paard geweest, zo mooi zou haar kindje zijn… zo mooi is vandaag mijn thuis.

Maar het allermooist zijn de stapjes van Kees in zijn malle slobberbroekje. Hangend aan de trapleuning komt hij naar beneden om samen uit het raam van de erker te kijken naar de verstilde straat voor ons huis waar paarden stapvoets lopen met hun ruiter bovenop en vaders kinderwagens duwen. Wij drinken koffie met een stukje vruchtentaart en een spelletje en dan gaat hij de trap weer op. Kreunend, dat wel. De napijn en kramp van de inspanning die onherroepelijk volgen neemt hij graag erbij en tot ons geluk lijkt de napijn gaandeweg wat korter van duur.
Vandaag liep hij een stukje door de tuin. Snoof de lente die in de lucht hangt, dwars door de koude heen. Zag een piepklein vogeltje. Verbaasd dat zijn snoeiwerk gedaan was, het grind geharkt en de perken gewied.
Dat geeft zo’n rijk gevoel. Vertrouwen. Aanvaarding. Geloof. Hoop. Liefde.

Een verhaal over Kees en zijn kroon: https://annevellinga.nl/2012/02/24/mannetjes/

Het bericht Thuis komen verscheen eerst op Anne Vellinga.