De aandoening was er ineens. Dat wil zeggen wij waren half juni terug uit Duitsland en de tuin was een jungle. Dan jeuken mijn handen, dus ging ik niet een uurtje, maar de hele dag aan de gang met snoeien en wieden. ‘s Avonds was ik moe en voldaan. De volgende dag had ik een zere rechterarm. Spierpijn. Logisch. Het rare, nog niet verontrustende, was dat er met de dag meer pijn bijkwam en ook meer onderdelen, tot al mijn ledematen tot in tenen en vingers zoveel pijn deden en zo stram waren dat er iets moest gebeuren, want ik kon niet meer bewegen en bewegen is mijn lust en mijn leven.

Gelukkig is Kees er en heeft Kees een BSR man in Eibergen, Ian. Deze man weet elke spierpijn eruit te krijgen met Body Stress Release. Kees mij in de auto gehesen en alleen al het zitten was niet te doen. Goddank hoefde ik de behandelbank niet op te klimmen. Ian heeft er eentje die rechtop staat met een treeplank. Daar kon ik opkomen en toen bewoog de bank vanzelf in de goede ligstand. Kleren konden aanblijven, want voor ik die uit heb en dan weer aan waren we een dag verder geweest.

De behandeling hielp niet, alles werd erger. Nog een keer naar Ian. Die zei: ‘Als het niet geholpen heeft, zit er iets in je bloed.’

Om een lang verhaal kort te maken want ik ben nu al moe van mezelf.
Huisarts liet drie buisjes bloed onderzoeken, prima bloed, alleen met een ontstekingsbezinksel. Conclusie: Spierreuma. Alleen Prednisolon kan verlichting brengen.
Daar ga je met je levenslange natuurgeneeswijzen, kruiden, baden, smeersels, voeding.
Na drie dagen voelde ik iets van pijnverlichting en na vijf dagen kon ik lopen! Een uur! Wat is lopen fijn. Dat wist ik van de 10.000 km met mijn moeder, maar 1000 meter door de tuin kan daar tegenop.
Daarna was ik bekaf.

De pijn en de stramheid zijn na twee weken prednison min of meer voor een behoorlijk deel van het etmaal opgehoepeld. De vermoeidheid is andere koek. En de duizeligheid. Twee uur op, twee uur in bed.

Mijn huisarts belde na een week om te vragen hoe het ging. Hij vond het boven verwachting; bijverschijnselen zijn normaal en vermoeidheid is geweldig, dan doe je niet te veel. Hij zei erbij dat hij op vakantie ging en 22 september terug is. Dan belt hij weer en kunnen we misschien al afbouwen. Dit kan 1 tot 2 jaar in beslag nemen en dan heb ik geluk want meestal duurt het vijf jaar. Ik heb sowieso geluk want spierreuma verdwijnt grotendeels in tegenstelling tot Reumatische Artritis dat er qua pijn en stijfheid op lijkt, maar veel ernstiger en levenslang is.
Mijn huisarts weet de patiënt goed gerust te stellen.

Tot mijn medische wondervriendin belde, zij is een medisch orakel op grond van ervaring met alle mogelijke aandoeningen, dus ook de mijne.
‘Ben je door een teek gebeten?’
Daar kon ik met gemak overheen.
‘Eentje? Door wel 50! In Duitsland werd ik dagelijks door ze besprongen en met mijn bijdehante tekenkaart heb ik ze er stuk voor stuk direct uitgeschoven met kop en poten. Nooit een vlek gehad.’
Doortastend als mijn medische wonder woman is, belde ze de arts die haar na jaren Lyme er definitief van verlost heeft. Ondanks een kilometer wachtlijst mocht ik meteen komen.

Dan is een rit naar Epe ver. Maar de man was buitengewoon geïnteresseerd in mij en vooral mijn ziektegeschiedenis. Vanaf mijn kindertijd. Hij viste kwalen en pijntjes op die zelfs mijn ouders niet weten. Van mijn slapeloosheid, tot galbulten en migraine en toen was ik nog maar 9. Hij noteerde van alles en na een uur had hij een idee.
‘Prednisolon vertekent je bloedbeeld.’
Waarbij ik teken zie die in mijn bloed tekenen en zijn vraag niet hoor. Gelukkig was Kees erbij. Hij duwde me van de stoel. Ik moest naar de behandelkamer om weer een buis bloed af te tappen. Ditmaal voor een analyse van mijn levende bloed. Dat kan alleen in een gespecialiseerd laboratorium in Duitsland. Zij moeten kijken of er anti-stoffen tegen de Lyme in mijn bloed zitten.
‘Zo niet, dan onderzoeken we verder wat de oorzaak is. Als we de oorzaak vinden, lossen we hem op en bent u gelijk van uw allergie verlost.’

Voor mijn slaapprobleem had hij ook een tip, zonder bloedproef.
Het zou kunnen dat u hypoglecemie hebt en dan schiet ‘s nachts nog wel eens de adrenaline omhoog en ben je klaarwakker al hebt je geen problemen of zorgen.’
Advies: rijstwafel met kaas voor het slapengaan. Mocht ik glutenallergie hebben, houdt die me niet uit de slaap.
En het werkt! Ik slaap voor het eerst in een eeuwigheid door als ik eenmaal slaap.

Een heel verhaal en veel wijzer zijn we nog niet. De levende bloeduitslag moet nog komen.
Maar mijn nieuwe MacBook Air heb ik hierbij ingewerkt. En jullie weten van de hoed, de rand komt nog.

https://www.rivm.nl/ziekte-van-lyme

https://www.reuma.nl/over-reuma/vormen-van-reuma/spierreuma-polymyalgia-rheumatica/over-spierreuma

Het bericht Hier ben ik verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met hoorbare tred liep ik naar de verwarmingspijp waar Joost in hing met zijn grote grijns om de mond. Wie doet me wat? Daar stond ik onder de pijp, de klas ademloos wat juffie ging doen. In de flits van een seconde kreeg ik een ingeving, een wonderlijk, nieuw gevoel rechtte mijn rug.
‘Joost! Jij wilt in de verwarmingspijp? Prima. Maar waag het niet eruit te komen!’
Als een boegbeeld van rust en dreiging bleef ik onder de pijp staan en begon zogenaamd onverstoorbaar mijn les.

De lol was eraf, Joost wilde de pijp uit. Ik keek naar de kleine sprinkhaan in zijn korte broek, zijn ondeugende grijns nog om de mond. De strijd was niet beslist.
‘Jij wilde in die pijp, dan blijf je daar!’
Ik wist niet of de pijp het zou houden, of Joost zou vallen, of ik hem op moest vangen. Een mentor had me weggesleurd. Berispt. Er was geen mentor. Ik moest voor mezelf staan en bleef staan. Joost vocht voor zijn lijfsbehoud. Ik had mijn eigen strijd. De grijns verdween. Met een klein stemmetje zei hij dat hij moe werd en eruit wilde. Ik deed er wellicht ten overvloede een schepje bovenop: ‘Ik ben nog lang niet moe.’
Ik zag de witte knokkels, het witte snoetje. Plotseling keek hij me aan, voor het eerst. Hij had felblauwe ogen en die ogen vroegen om leiding, niet die van de verwarmingspijp, mijn leiding. Dat voelde ik. En ik nam de leiding, voor het eerst bewust van mijn kracht en verantwoordelijkheid.
‘Kom er nu maar uit.’
We hadden ineens een band, een vertrouwensband. Ik hoefde hem nooit meer terecht te wijzen. Joost werd een geweldige leerling.

Dit speelde zich af in de tijd dat ik met Jaant Loos in Villandry woonde, een prachtig gebouw in de bossen van Nijmegen, waarin ook de school gevestigd was.

Het was een Vrijeschool die net gestart was met twee klassen. Ik kreeg de eerste, ofwel groep drie. Jaant had de gecombineerde klas2/3, ofwel groep 4/5. Het gebouw was zo groot dat Jaant en ik ook in de school woonden. Zij was mijn huisgenoot, collega, mentor, voorbeeld en leraar, ofwel mijn alles.

Die avond zei Jaant onder het koken dat het haar was opgevallen dat het de hele dag zo stil was in mijn klas. Ze keek me aan met haar diepe ogen. Ik kromp tot een erwt. Ik moest bekennen dat ik onverantwoordelijk gehandeld had. Schoorvoetend kwam het eruit.
Tot mijn opluchting schoot Jaant in de lach, de pollepel in de hand. Empatisch als ze was, kwam ze gelijk met een ervaring waar zij zich uit moest redden.
‘Zo had ik een meisje in groep 10 die rondbazuinde dat een leraar haar gezoend had. De situatie werd onhoudbaar. Ten einde raad riep ik hem in mijn klas en vroeg toen nogmaals of hij haar gezoend had. Tot mijn ontsteltenis zei ze ‘ja’. Ik wist niets beters dan het hem ook te vragen. Hij zei ‘nee’. Ik voelde me zoals jij vandaag met Joost. Plotsklaps kreeg ik een ingeving: ‘Dan heb jij iets gekregen dat niet voor jou bedoeld was. Geef het terug. NU!’ Daarmee was het over en uit.’
Als ik uitgelachen ben, knikt ze me toe.
‘Als mens moet je leren handelen vanuit je ik. Er komen telkens onverwachte situaties waarin tegenwoordigheid van geest gevraagd wordt, je gaat in de loop van je leven van vuurproef naar vuurproef. Dit was een echte vuurproef en je geest was erbij.’

Ik ben benieuwd of jullie zulke momenten hebben meegemaakt en kijk uit naar jullie ervaringen.

Als je meer wilt lezen over Jaant Loos en haar lessen aan mij:
https://annevellinga.nl/2022/01/05/mijn-leraar/
De vuurproef van Halsema kun je hier zien:
https://npo.nl/start/serie/eva/seizoen-1/eva_31/afspelen

Het bericht Vuurproef verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het was herfst toen ik een lief vond die de ware leek maar het niet was, 12 jaar later verliet hij mij in de herfst.
Het was herfst toen ik door mijn hoeven ging, een burn-out.
Het was herfst toen bij mijn vader kanker werd vastgesteld, vier jaar later was hij dood en schreef ik mijn eerste manuscript, Reis door de Nacht.
Het was herfst toen ik met mijn moeder door het Gooi liep en haar linkerhand verkrampte. Parkinson. Het begin van mijn zorg om haar.

De eerste keer dat de transformerende kracht van de herfst ongenadig toesloeg was ik veertien. Ik was blijven zitten in de derde klas van het Tiels gymnasium. Voor het eerst zag ik op tegen het nieuwe schooljaar. Het afscheid van de zomer viel me zwaarder dan ooit. Weg was de warmte van de vakantie waarin ons introverte gezin oprekte over bergen en beken tot de Middellandse zee. Terug in ons rijtjeshuis trok mijn vader zijn knickerbocker uit en daarmee zijn blijmoedige tweede natuur, terug was de man die de huiskamer in beslag nam met zijn papierwerk. Mijn moeder zocht haar heil weer bij de buren, mijn broertje wildebraste buiten en ik was blijven zitten.
Het was geen troost dat negen van mijn twintig klasgenoten hetzelfde lot ondergingen en dat van de overige elf er drie een her hadden. Mijn hartsvriendin was over naar de vierde. Onze  geheime club was voorbij. Ik kreeg een tafeltje tussen de excentrieke Goert Giltay die Gouden Kalveren zou winnen en Heleen Pott die hoogleraar wijsbegeerte zou worden. Naast Goert voelde ik me dof, naast Heleen dom.
In deze klas van hoogbegaafden vond ik een lotgenoot in Anneke die voor de tweede keer een klas moest overdoen. Met haar stralende lach zei ze dat ze haar tijd niet wilde verdoen met dode talen. Elk vrij uurtje wilde ze naar het water. Ze zwom als een waterrat, dook van de hoogste en het allerliefst zeilde ze. Geen storm weerhield haar. ‘Ik laat me niet kooien,’ joelde ze hartstochtelijk. Ik mocht een weekend mee met haar en haar jongere broer. Ik ging niet mee. Zo graag als zij zeilde op de wind, zo graag zeilde ik op mijn dromen bij de warme kachel met een kop dampende chocolademelk.

Het was herfst. Het was maandag. Druilerig zocht ik mijn plaats tussen Goert en Heleen. De rector stond achter de katheder, de rug kaarsrecht. Was er iets met onze leraar Latijn? Bloemsma was een vreemde man die zich verschool achter zijn krant als wij teksten over Romeinse legioenen moesten vertalen. Waarom was Bloemsma er niet? De rector stond als een mast, paalrecht en breeduit voor de klas. Hij kuchte plechtstatig, keek het lokaal rond en liet zijn blik rusten op de lege plek van Anneke. De akeligste, onbegrijpelijkste, kortste zin die we ooit uit zijn mond hadden gehoord sloeg als een deksel over de klas.
‘Anneke is dood.’
De zeilboot van Anneke en Evert zonk toen zij sliepen. Evert werd koud en nat wakker in zijn drijfnatte slaapzak. In het grauwende duister gorgelde en klotste het. In paniek waadde hij naar zijn zus, porde haar wakker en zwom zo snel hij kon de boot uit. Waar bleef  zijn zus? Hij dook de boot weer in. Anneke worstelde met haar slaapzak, zo eentje waarin je als mummie verpakt ligt. De rits wilde niet los. Evert rukte eraan met vingers verstijfd van kou tot hij bijna stikte van ademnood. In paniek probeerde hij zijn zus met slaapzak en al mee naar boven te nemen. Het lukte niet. Radeloos dook hij op voor lucht en opnieuw onder, de doodse duisternis in.
Anneke was niet te redden. Evert zou later huisarts worden en veel mensen helpen met hun genezing.

In de schaduw van de dood haalde ik dat jaar mijn eerste drie voor Latijn. En dat terwijl ik was blijven zitten en het jaar ervoor hogere cijfers haalde. Met lood in mijn schoenen fietste ik naar huis. Mijn moeder stond in de keuken. Ze reageerde teleurgesteld. Mijn vader zat in de huiskamer te corrigeren. Ik wou dat de grond openspleet.
‘Dat blijven zitten heeft dus niet geholpen. Je moet van school of bijles.’
Die nacht verdronk ik keer op keer en telkens als ik van benauwdheid wakker schrok verdronk ik weer. Lijkbleek kwam ik aan de ontbijttafel.
‘En, weet je het al?’
Ik wist het niet. Die middag schrok ik van zijn auto die voor de school stond. Mijn vader had mij nog nooit opgehaald. Wat stond me te wachten? Hij vroeg of ik het al wist. Hoe had ik tot een weloverwogen besluit kunnen komen tijdens de lessen Grieks en Latijn? Mijn vader had zijn besluit genomen en al gesproken met de directeur van de HBS. Daar gingen we heen. Er werd besloten dat ik de volgende dag al naar de MMS zou gaan. Daar kreeg je meer literatuur en talen, psychologie en handwerken.
‘Dat ligt jou,’ zei mijn wijze vader. ‘Dan heb je een betere jeugd.’
Ik was triest dat ik nu geen dokter kon worden, daar had je Latijn bij nodig.
‘Dan trouw je maar met een dokter, ‘ zei mijn vader, ‘en die jaren op het gymnasium neemt niemand je af. Wie weet wat dat je nog brengt.’

Twintig jaar na zijn dood voltrokken zijn profetische woorden zich. Het was weer herfst, een prachtherfst met gouden bomen, overal appels en elke ochtend dampte er mysterieuze mist uit de sloot naast ons toenmalige huis, een boerderij in Hoorn.
In dit herfstdecor kreeg ik mail van Reinjan Mulder. Ik kende hem vaag van het gymnasium waar hij een klas hoger zat dan ik. Zijn mail begon met zijn imponerende staat van dienst als hoofdredacteur bij NRC en De Geus. Hij wilde een artikel schrijven over de teloorgang van het Tiels gymnasium. Als zittenblijver was ik een uitmuntend voorbeeld van deze teloorgang. Ik schreef een brief terug met mijn bevindingen. Een week later stond hij op de stoep met een notitieblokje. We spraken urenlang, hij noteerde losse flarden.
‘Zo doe ik dat altijd, of het nu Mensje van Keulen is, Conny Palmen, Arnon Grunberg of jij.’
Dat maakte indruk. Bij het afscheid aan de deur vroeg hij plotseling of ik romans schrijf. Ik schreef columns voor het NHD, maar romans? Reinjan sprak mijn diepste kinderwens uit en ging een stap verder.
‘Toen ik je mail las, dacht ik meteen dat je romanschrijver bent en dit interview bevestigt mijn instinct.’
Die avond begon ik aan mijn debuut: ‘Sophie ~ Genius Loci’ dat een paar jaar later uitkwam in de herfst. Een volgende herfst kwam Eva uit en deze herfst is mijn derde roman klaar, Iris~Axis Mundi. Ik had een contract met mijn uitgever, mijn trouwste lezers verheugden zich al, maar mijn uitgever is om verdrietige redenen gestopt.
Ditmaal is mijn beproeving het vinden van een nieuwe uitgever. De eerste stappen daarvoor heb ik gezet. Via Twitter raakte ik in gesprek met een collega schrijver. Hij bleek naast het schrijven van zijn eigen boeken ook anderen te begeleiden naar uitgevers. Dat klonk als muziek in mijn oren. Ik zou een boek kunnen schrijven over de ervaring waarin ik verzeild raakte, of een blog. Daar slaap ik nog even over.

Hier lees je wat Reinjan Mulder schrijft overde teloorgang van het Tiels gymnasium en onze eerste ontmoeting:
https://www.reinjanmulder.nl/2008/04/de-ondergang-van-het-tielse-stedelijk-gymnasium/

Het bericht Beproevingen in de herfst verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dit zijn van die gedachten die opborrelen tijdens het schrijven van een boek. ‘s Avonds bijvoorbeeld. Als ik me afvraag wat ik aan het schrijven ben. Ik houd niet van uitleggen en ook niet van romans die iets uitleggen. Ik houd van avonturen. Karakters. Situaties. Dat er iets gebeurt. In Iris gebeurt veel en op een goed moment zit ze op een heuveltje met haar rug tegen een boom. Daar beleeft ze iets wat ik zelf heb beleefd. Maar dan anders. Om het boek niet te verklappen, neem ik je mee naar mijn ervaring bij een boom, een ervaring die ten grondslag ligt aan die van Iris.

Een jaar of twintig geleden overkwam het mij. Dat het indruk maakte, blijkt. Het gebeurde in het bos van Heiloo, een bijzonder bos met veel loofbomen. Op naar Heiloo. Op naar toen.

Het opvallende is dat er veel stronken en dode wortels verspreid door het bos liggen. Het is of ze me roepen. Ik ga van het pad en loop van stronk naar stronk tot ik een kleine tegenkom die mijn aandacht trekt. Ik raap hem op. Het is een stronkje dat tot de verbeelding spreekt. Ik krijg zin hem mee naar huis te nemen en er iets mee te doen, schoon te borstelen, pissebedden eruit halen en dan lekker lang de vorm in me op nemen. Wat verderop zie ik weer een kleine stronk die te leuk is om te laten liggen. Meer kan ik op mijn voettocht niet dragen en dat is ook niet nodig, ik ben vol van deze twee.

Kriskras lopend door het oorverdovend stille bos valt mijn oog op een boom die eruit springt, een boom die niet verweven lijkt met zijn omgeving, maar in het volle bos volledig op zichzelf lijkt te staan. Het is een rode beuk met takken die naar alle zijden uitstralen en daaronder groeit niets; een leegte onder de volte van de boom.
Met iets van schroom loop ik naar de beuk, mijn voeten zo neerzettend dat ze zo min mogelijk de immense stilte verbreken. Mijn rug tegen de gladde stam, mijn kont op de grond. Ik verstil. Om mij heen is leven: een mier, een konijn, een vogel en nog een vogel.

Ik heb me altijd verbonden gevoeld met de natuur, het eerst met dieren, huisdieren. Mijn vader gaf mij een kat, Peter, toen ik jaloers was op de aandacht die mijn pas geboren broertje van mijn moeder kreeg. Met Peter kon ik lezen en schrijven voor ik dat op school leerde. Later kwam Tinko in ons leven, een Ierse Setter die al mijn puberverdriet oplikte met zijn warme tong. Vogels, vlinders, paarden spreken elk hun eigen taal en ik heb veel wonderlijke ontmoetingen met dieren gehad, wilde dieren.

Ik was een jaar of acht en zat te poepen achter een struik in het bos van de Veluwe toen een hert recht op me af gerend kwam. Ik kon niet weg, was halverwege het loslaten. Het dier zag me op een meter afstand, ik voelde zijn dreunende hoefslag, rook zijn harsige geur, hoorde zijn snelle adem en zat als versteend zo stil te wachten of hij over me heen zou springen en of zijn hoeven mijn hoofd zouden raken. Hij zag me en sprong met een haakse hoek naar het pad, waar mijn ouders en broertje hem zagen. Toen ik uitgepoept was, kreeg ik het te horen.
‘Jammer dat jij dat hert niet zag, hij kwam voorbij gestoven toen jij in de bosjes zat.’

De slang zocht me op in de Dordogne. Net toen ik op het kampeerstoeltje zou gaan zitten sprong er een slang van anderhalve meter vanaf de rots op mijn stoeltje. Ik ging zitten en hij glipte tussen mijn benen door, als een boreling.

Zo waren er een schuimbekkende herder, een bijtende pony, een gevallen zwaluw, een langs wandelende vos en  meer dieren met wie ik een ontmoeting had. Ik let dus op elk dier dat bij de beuk langs komt. Mier, konijn, vogel, vogel.

Plotseling voel ik een scheut door mijn kruin gaan, dwars door mijn ruggengraat, zo de grond in. In een flits weet ik dat de boom mij opmerkt en doorlicht. Mijn hart klapt open, vervuld van het wonder van het moment.

Nu ik het me voor de geest haal, merk ik dat het bij Iris toch net even anders gaat.

Alweer zeven jaar geleden begon ik zonder opgezet plan aan Iris ~ het enige dat me voor de geest stond, was dat het iets met bomen en de axis mundi te maken had, met dromen en mysterie, met gevoel, met liefde.

https://annevellinga.nl/2015/05/20/iets-met-bomen/

Het bericht Bomen en de Axis Mundi verscheen eerst op Anne Vellinga.

Uit de kandidaten koos Nijmegen twee uitersten: Jaant Loos en mij, de Yggdrasil en het onbeschreven blad. Jaant nam de gecombineerde 2/3 klas en gaf mij de eerste klas, ‘dan leer je gaandeweg de hele weg’. Zij zou me inwijden. We waren voor elkaar bestemd.

Het begon met het leren koken van granen, wat op zich al nieuw was voor de aardappeleter die ik was. Daar kwam een scheut magie bovenop waar Jaant zich niet streng aan hield, maar mijn ingeboren liefde voor het mysterie werd gevoed door het gegeven dat elke dag een eigen energie heeft en elke graansoort ook. Waar Jaant streng op was, was op het legen van vuilniszakken en het vegen van lokalen. Omdat we allebei in hetzelfde gebouw woonden en werkten, had zij de eerste week al gemerkt dat ik daar niks aan deed. In week twee had ik dit klusje onder de knie. Het fijnste met Jaant was de avondkoffie. Zij dronk altijd uit dezelfde beker en het was een kleine ramp als ze die ergens in het omringende bos had laten staan. Gelukkig had ik jonge benen en goede ogen en vond hem voor zij de koffie had laten doorlopen, wat nog met de hand ging en de nodige tijd vergde. Op zich was er niets bijzonders aan deze beker, al is het bijzonder te noemen dat ik hem nog kan uittekenen: donkerbruin van buiten en van binnen licht, van boven smal en van onderen wijd uitlopend. Onder de koffie vertelde Jaant anekdotes over Rudolf Steiner. Hoe hij bij de bouw van het Goetheanum onder een ladder ging staan met een emmertje. De schilder vroeg wat Herr Doktor daar deed. ‘Ik vang de druppels verf op die u morst.’ Al gauw was ik dol op ‘onze Ruud’. Ik droomde zelfs van hem.

Na de maaltijd liep Jaant ritmes met me rond de eettafel, zij voorop. Daarbij zei ze vreemde versjes op:
kleine guit
van een kat
zeg eens wat
het beduidt
dat g’uw nek
en uw bek
en uw kop
en uw staart
tienmaal vast
likt en wast
zeg, wat dat beduiden mag
Doe het zelf eens rond de eettafel en ontdek de geheime kracht: de laatste regel! Als je dit ritme met kinderen in lockdown loopt, schrikken ze wakker of schieten in de lach. Of zien er een complot in.

Vaak kwam na onze koffie-met-anekdote iemand-met-auto ons halen voor de leesgroep, een kleine kring rond het haardvuur, waarbij we boeken van Steiner bespraken. De eerste keer kreeg ik er mijn volgende taak bij: Jaant aanstoten als zij indommelde. Zo vertrouwd was ze, zo dichtbij.

Overdag stond ik voor mijn klas en paste toe wat ik de avond ervoor geleerd had. Dat ging me aardig goed af toen ik eenmaal door had dat ik de leiding had. Dat had ik als beginnend leerkracht niet meteen in de gaten, zo gewend was ik aan de onderwijzers bij wie ik hospiteerde. Die hielden hun klas in toom. Nu was ik zelf die onderwijzer. Na een maand had ik het door.

Kon ik het ook zonder Jaant? Dat was de vraag waarop al gauw een antwoord zou komen.
Ik begon net een beetje te wennen aan mijn nieuwe status van juf, toen Jaant in de vroege ochtend plompverloren zei dat ze ’s middags weg moest. Ik zou de hele school onder mijn hoede krijgen. Jaant wist vanaf de eerste dag dat ze mij niet een week van te voren moest vertellen wat er stond te gebeuren: dan sliep ik de hele week niet. Nog altijd ben ik van het improviseren en zij was de eerste die dat door had.
De hele school bestond uit mijn eigen klas en die van haar. Ik schrok me wild. Jaant zag het en stelde me gerust.
‘Toevallig komt een Belgische Vrijeschoolklas vanmiddag een poppenspel opvoeren in de eurythmiezaal. Jij hoeft het alleen in te leiden, dan houden zij de kinderen wel bezig.’
Dat leek een goed idee tot het zover was. Het zaaltje liep vol met kinderen en tot overmaat ouders die door Jaant gecharterd waren. Het hele zaaltje zat ineens vol kinderen, ouders en poppenspelers die allemaal naar de juf keken. Dat was ik in dit geval. Aarzelend stapte ik naar voren. Hoe leid je iets in waarvan je niet weet wat het wordt. Enigszins schuchter heette ik iedereen welkom. Dat leek me genoeg. Het poppenspel kon beginnen en begon. In het Frans! Geen kind die er een hout van snapte en de ouders ook niet. Dat had Jaant niet ingecalculeerd. Of juist wel.

Al gauw begon het te roezemoezen in de zaal. Nog even en het werd een puinhoop. Jaant was er niet om de boel te redden met haar welluidende stem en imposante verschijning. Ik moest het doen, het jonge ding van 23. Als voetballer ga je dan richting de top, ik stond in de kinderschoenen. Desalniettemin waagde ik het erop. Ik kuchte. Niemand die het hoorde, zelfs mijn tweede en derde kuch gingen verloren in de almaar aanzwellende stemmen. Ook het poppenspel ging door. Daar sta je dan als nieuwbakken juf voor poppenspelers en publiek. Ik moest de boel zien te redden. Hoe neem je honderd mensen in de hand?
Ondanks het rappe Frans had ik in de smiezen welk sprookje ze speelden, mijn lievelingssprookje, het sprookje dat ik in mijn kinderdromen had beleefd: de put, de spoel, het meisje.
In opperste nood begon ik dwars door spel en geroezemoes te vertalen. De poppenspelers vielen stil, ze begrepen wat ik deed. Het geroezemoes verstomde. Aandacht spande zich als een web over ons alsof Vrouw Holle zelf aanwezig was. We liepen door haar ondermaanse, plukten appels, bakten brood. Het sprookje voltrok zich voelbaar aan ons allemaal.

De ware leraar ziet dwars door kracht en zwakte het wezen van de leerling en schept kansen waarin de leerling zichzelf bewust wordt. Dat geluk had ik met Jaant Loos.  

Het bericht Mijn leraar verscheen eerst op Anne Vellinga.

In die tijd woonden wij in een nieuwbouwwijk in Tiel vlakbij de sluis in het Amsterdam Rijnkanaal. Ik speelde daar graag met mijn broertje. Als de sluisdeuren dichtzaten en het waterpeil zakte, liepen wij de sluisdeuren op en staarden omlaag, het zwarte water in. Aan de overkant hief de sluiswachter zijn vuist om ons te verjagen, wat het nog spannender maakte. Op een keer herinnerde ik me daar mijn droom. Die speelde zich hier bij de sluis af. Of droomde ik nu? Stond ik hier wel echt? Hoe wist ik wat droom was en wat werkelijkheid?
Ik keek naar het donkere water, de golfjes, de sluisdeur, de roestplekken, de boten, de vlag en het dek. Zo precies kon ik niet dromen, dit was echt. Als ik in mijn nachtmerrie zou weten dat het een droom was, hoefde ik niet bang te zijn. Als ik nu wist dat het echt was, kon ik in mijn droom weten dat ik droomde. Ik besloot erop te letten.
Mijn nachtmerrie kwam snel.

Ik sta aan de rand van het diepe water. Een zuigende kracht wil mij omlaag trekken. Als altijd verzet ik mij uit alle macht. Plotseling weet ik dat ik droom. De zuigende kracht wordt er niet minder om, maar mijn weerstand wel. Ik laat me vallen in het diepe, suis door de lucht, voel de doorgang in het water en zak de duisternis in. Ik ben bang dat ik stik. Het moment van onmetelijke angst, herinner ik me opnieuw dat ik droom en dat ik gewoon kan blijven ademen. Dan voel ik grond onder mijn voeten en kijk om me heen. Het water is weg, ik sta in de open lucht aan de rand van een groene wereld, in de verte appelbomen en een huis dat me wenkt. De wereld van Vrouw Holle. Ik begeef me erheen.

Op dat moment realiseerde ik me natuurlijk niet dat mijn ziel zich toonde, ik besefte niet dat ik verhalen schiep. Dat ontdekte ik toen ik juffie werd van de allereerste eerste klas van de Vrijeschool Nijmegen.

Ik woonde op Villandry aan de Bosweg met juffie Loos die me alles leerde; van het vervangen van vuilniszakken, het koken van gierst en het klappen van ritmes, tot het bestaan van kabouters en het geheimzinnige leven van ‘onze Ruud’, ofwel Steiner. Zij wist dingen die niemand wist van mensen die Steiner zelf meegemaakt hadden. Ik hongerde naar deze verhalen, las alles wat zij van Steiner in de kast had in het Duits in gotische letters. Wat dit met me gedaan heeft, is de vraag. Wat tastbaar is, zijn herinneringen aan ‘onze Ruud’ of ik erbij was, zo kleurrijk vertelde Jaant Loos.

Onder haar bezielende leiding ontpopte ik me tot mijn eigen verbazing al snel tot verhalenverteller. Dat kwam door mijn kinderen. Met hun stralende ogen, onvoorwaardelijke liefde en onbevangenheid openden zij mijn hart en stroomden de verhalen naar buiten. Hun gehoor opende mijn keel waar een zegel van zwijgen op zat vanuit mijn jeugd. Mijn gevoelige moeder was nog gedrenkt in oorlogsangst en drukte op mijn hart ‘je mag nooit aan iemand iets zeggen van wat wij hier thuis bespreken, dan wordt papa ontslagen en staan wij op straat en hebben geen huis en geen eten.’ Op mijn woord stond doodstraf. En dat alleen omdat mijn vader een idealist was die geloofde in samen delen, het verboden communisme van Lenin en Marx.

Op de Vrijeschool vond ik een nieuw geloof in Rudolph Steiner, in antroposofie, Jaant Loos, maar vooral in de verhalen en steeds meer in mijn eigen verhaal, een verhaal waar de kinderen aan begonnen te trekken in de vijfde en zesde klas (nu groep 7 en 8), hongerig als ze waren naar het leven van puber en daarna. Ze verlangden naar het verhaal van de mens die zijn weg zoekt door de verleidingen en obstakels in het leven, welke weerstand er zou komen en welke hulp. Toen ik vertelde over mijn Edese huisbaas die zijn vrouw en mij meenam naar een nachtclub in Nijmegen bleven ze zitten tot het uit was. Ademloos luisterden ze tot na schooltijd naar verhalen uit mijn eigen biografie, wat ik gedaan had voor ik juffie was – ze snakten naar voorbeelden hoe het duister loerde en hoe daarin de weg te vinden was, de vraag naar de onzichtbare draad door het duister naar het hart van het labyrint. Dan gloeiden de oren en bonkten de harten.

Jaren later duikt ergens onderweg de rode draad van mijn leven op. Ineens zie ik het. Dat wil ik onthouden, dus stuur ik een app’je naar mijn lief: Droom, Vrouw Holle, Vrijeschool, verhalen, romans.
Bij terugkeer kijkt Kees me enigszins bezorgd aan: ‘Gaat het wel goed met je? Wat was dat voor raar berichtje?’
‘Ik zag de rode draad van mijn leven en dat wilde ik onthouden.’
In zijn eentje speelt Kees klaar wat mijn klas deed. Zijn open oog trekt elk verhaal eruit. Mijn eigen Vrouw Holle verhaal van een leven lang schrijven onder de oppervlakte, waarvan ik inmiddels heel wat vruchten geplukt heb: tien jaar columns voor het NHD, zes jaar voor de Branding, 1000 blogs op mijn eigen website, tien gepubliceerde gedichten in een dichtbundel, twee gepubliceerde romans (Sophie en Eva) en mijn derde roman is bijna klaar: Iris~Axis Mundi.

Het thema van mijn romans ligt voor de hand: een vrouw die in het donker tast, leert al doende te luisteren naar haar ziel en vindt langs ongebaande paden de weg naar huis.

Mijn eerste romans zijn uitverkocht. In de bibliotheken zijn ze te leen. Ik heb nog een aantal Sophies voor de liefhebber. Als je er eentje wilt, schrijf ik er iets voor je in.
Hier een paar recensies over Sophie en Eva:
https://annevellinga.nl/2015/03/08/sophie-door-de-ogen-van-marijke-hulst/

https://annevellinga.nl/2016/09/01/mies-huibers-over-mijn-sophie/

https://annevellinga.nl/2015/03/06/eva-terra-incognita-door-de-ogen-van-anderen-1/

Het bericht Dromen worden waar verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer was te intelligent voor school. Hij hoefde er niets voor te doen en deed dus niks. Nou niks? Hij las Suske en Wiske en verder haalde hij alles uit elkaar wat in elkaar zat. Wat begon met stekkers en wekkers, ging over op horloges en fietsen, mondde uit in brommers en natuurlijk had hij als eerste een auto die hij vanonder tot boven meester was, zoals je ziet op de eerste foto. Met deze activiteit zette hij ons op fout spoor; wij waren overtuigd dat hij iets werktuigbouwkundigs zou gaan doen, prompt wilde hij vioolbouwer worden. Dat werd hij niet.

Biologie was zijn volgende afleidingsmanoeuvre. Hij kwam bij mij wonen in een uithoek achter Nijmegen en fietste laat in de ochtend of vroeg in de nacht, net wanneer er college was, over de heuvels. Toen op de universiteit een proefpersoon gezocht werd, was hij met zijn onderzoeksdrift en humor de eerste die zich aanmeldde. In de proef werden snelheid en reactievermogen getest. Hij was sneller dan het testmodel. Als beloning kreeg hij een glas bier. De test moest nog een keer. Wetenschap hangt van herhaling aan elkaar. Mijn broer wist nu wat er gevraagd werd en reageerde nog sneller. Dacht hij. Niet dus. Daar schrok hij van. Enigszins. De proef ging door tot acht glazen bier. Het werd helemaal niks meer met die test. Mijn broer was verbijsterd. Hij stopte met biologie. Niet met bier.

Hij dook in de donkere kast op zolder en kwam er niet meer uit.
Terug in de baarmoeder.
Langs onvermoede weg kwam hij terecht bij zijn aangeboren talent.
Hij kwam uit de kast met gestrekte rug, hij wist!
Hij ging fotograferen en ontwikkelen.
In diezelfde kast.
Met een bak vol giftig spul.
Van meet af aan zette hij zijn naam erop, eronder, ernaast: Marco Vellinga. Klip en klaar.
Hij werd geen fotograaf hij was het vanaf foto 1.

Eenmaal uit de kast, zag ik zijn aanloop. Het razendsnelle commentaar op ieders kleding: te lang, kort, strak, alternatief. In één oogopslag zag hij wat niet paste vanaf zijn eerste cowboypak: te korte pijpen. Als buitenstaander denk je dat hij een geboren modekoning is.
Of binnenhuisarchitect: hij hoefde een huis maar in te gaan of hij had al gezien wat er aan scheelde. Eerder dan Jan de Bouvrie zag hij strakke lijnen, wit en zwart.
Mijn moeder had altijd de zenuwen als Marco naar een schilderij van haar keek. Aan zijn razendsnelle blik zag ze gelijk dat er iets niet klopte aan haar kleuren, lijnen, perspectief, plaatsing. Hoe scherp zijn oog ook was, een geboren kunstenaar was hij niet.
Ik zag het toen hij uit de kast kwam. Al zijn aangeboren talenten had hij geoefend op zijn moeder en zus, zijn gevoel voor verhoudingen, posities, perspectief, zijn rapheid van tong, zijn wil en zijn humor en dit alles zou hij nodig hebben voor het beroep waarvoor hij in de wieg was gelegd. Mijn broer was fotograaf van geboorte.

Zonder enige twijfel aan zijn kwaliteit, eerder met de nodige trots beval ik hem aan als schoolfotograaf toen er klassenfoto’s gevraagd werden. Dat werd zijn eerste grote klus, zeg maar hele grote klus voor een fotograaf met een kast als donkere kamer. In mijn klas zaten 37 kinderen en dan had je de andere vijf klassen nog, plus de kleuters en de peuters.
Het fotograferen was geen punt. Mikken en klikken. Voor een leek lijkt dat simpel, maar is het niet. Het komt erop aan de goede plek te zien en daar te gaan staan, zitten mag ook, op de hurken, op een trap, fototoestel stil houden, mikken en dan pas klikken. Mijn broer heeft een aangeboren oog voor het zien van de goede plek. Dat was al vóór hij drie was, zoals de Ardenner foto onomstotelijk aantoont.

Zo jong en onervaren als hij was, trad mijn broer op als allround professional. Hij zag meteen de beste achtergrond voor zijn foto’s en zette de leerlingen in no time ervoor, resoluter dan welke leerkracht dan ook, maakte een grap en een grol, mikken en klikken en de foto’s waren snel gemaakt.

Het resultaat beviel zo goed dat alle ouders, opa’s en oma’s gingen bij bestellen. Dit had tot gevolg dat mijn broer over de 1000 foto’s moest afdrukken, een vuurproef waarbij het bier van de universiteit verbleekte. Zonder blikken of blozen, mokken of bokken zat mijn broer dagen in de kast. Toen hij er eindelijk uit kon, kwam de administratie. Want zo snel als er besteld werd, zo traag werd er betaald, een terugkerend fenomeen. 

Als je zijn werk wilt zien, hoef je slechts te klikken: www.marcovellinga.nl 

Het bericht Geboren fotograaf verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik werk ook graag met mijn handen. Daar krijg ik energie van en doe dan soms teveel. Ik hoef maar naar de Kringloop te fietsen door het glooiende Montferland en ik vind iets bijzonders om collages, mozaïeken of assemblages te maken.

Ik kan zeggen dat ik me jong voel, maar ik ben eerder een boomer. Ik ben diep in de vorige eeuw geboren aan zee, in West Kapelle, waar de vuurtoren lichtflitsen stuurde door de nacht en de molen haar wieken draaide. Paarden klepperden over de keitjes en trokken karren beladen met zwarte steenkool en muffe aardappelschillen. Ik hoef er maar aan te denken en ik ben weer vijf.

Ik heb veel interessants opgedaan op allerlei scholen, de fijnste dingen heb ik met vallen en opstaan geleerd in het dagelijks leven. Muren slopen, tegelzetten, meubels verven, kattentaal, appeltaarten bakken en rozen snoeien. Ik heb in bijzondere huizen gewoond in Tiel, Groningen, Arnhem, Berg en Dal, Amsterdam, Alkmaar en Hoorn. Mijn kleinste huisje was een diepe kast waar net een matras en een tafeltje in pasten,  dat was in Beek toen ik een burn-out had. Daar ontdekte ik de sterrenhemel door het vierkant van het dakraampje. Het grootste huis had een naam, Villandry, een paleis in een sprookjesbos. Ik gaf er les aan kinderen die nu beroemder zijn dan ik.

Ik heb iets met plekken, de sfeer die er hangt, de genius loci. Als ik in de stemming ben, is het of er een eeuwenoud wezen rondwaart. Misschien word je gevoelig voor plekken als je vaak verhuist. Er speelt iets geheimzinnigs tussen de plek waar je leeft en het avontuur dat je er beleeft. De zee met haar vloeibare grens, het oord waar ik ter wereld kwam, de rivier de Waal van mijn schooltijd, het brede water van verre komend en verdwijnend in het verschiet, schepen op haar vloeiende huid, de Nijmeegse heuvels met de uitgestrekte wouden en diepe leemkuilen…

Het mysterie inspireert mij, het sterrenstof waar sprookjes uit ontstaan en waar misschien alleen een dode taal woorden voor heeft: Genius Loci, Terra Incognita, Axis Mundi.

Daarin schuilt zoveel inspiratie dat een blog te kort is, daar heb je een roman voor nodig. Ik heb er nu twee af, de derde heeft een lange incubatietijd, maar ideeën borrelen, personages krijgen vlees en bloed en woorden, zinnen, hoofdstukken beginnen hun weg te vinden…

Mijn romans staan los van elkaar, maar hebben wel iets gemeen. Elk boek cirkelt rond een vrouw, waarbij Sophie denkt, Eva doet en Iris voelt.
De inspiratie vond ik in de dames die mij hielpen met de verzorging van mijn moeder, die haar laatste zes jaar bij ons in huis woonde. Zij had Parkinson en hoe verschillend gingen onze dames daarmee om! Aanvankelijk vreesde ik dat mijn moeder zou bezwijken door de daden van de doeners, dat haar hoofd zou knappen van de gedachten van de denkers en dat ze zou stikken door de troost van de voelers. Tot ik zag hoe de dames samen precies waren wat zij nodig had: Sophie, Eva en Iris. Verhalen ontsponnen, avonturen, zoektochten, liefde, misleiding en meer.

Wat mij dichtbij huis bezielt en bezighoudt lees je in mijn blogs. Eerst vanuit Hoorn waar we het oude popcentrum Troll verbouwden tot ons huis. Een verhuizing kon niet uitblijven, ditmaal naar het oosten, het heuvelachtige Montferland, waar we ons vijfde huis verbouwden met alle avonturen van dien. Kees is mijn held en mijn lief. Mijn andere lieverds zijn Lukkie, onze je-weet-wel kater met de negen levens en Suus de Sussex en Bleu de Lande, onze kippen.

Tot slot: ik ben verzot op reacties onder mijn verhalen, dan leer ik jullie ook een beetje kennen.

Veel leesplezier!

Het bericht Over mezelf verscheen eerst op Anne Vellinga.

Gisteren zag ik ineens de stolp waarin ik terecht kwam, een stolp zonder kleur of vorm of inhoud. Een onzichtbare stolp was het. Gisteren zag ik hem. 

Vanaf het prilste begin, het moment dat Aaltje Kolman wist dat ze zwanger was, was haar volle aandacht bij het kindje in haar buik, al was het niet meer dan een dansend zaadje in een wachtend ei. Toen de dokter bevestigde dat ze zwanger was en voorspelde wanneer de geboorte zou plaatsvinden, zette ze kruisjes door de dagen die voorbij waren, elke dag een dag minder naar het uitgerekende moment. Eind mei zou het zijn, het werd half juni. Met de dag werd ze zenuwachtiger of het kind er wel uit zou komen en waar het dan uit zou komen.

In het dorp waarheen zij en haar man verbannen waren, Westkapelle, had ze geen vriendinnen. Haar moeder woonde in Groningen, die kon ze het niet vragen. Telefoon was er niet en zoiets schrijf je niet aan je moeder. Ze schreef haar zuster en het antwoord kwam de dag dat ze bij de wei achter de noodwoning stond. De zon gaf glans aan het groene gras, de bloemen waren groot en stralend als nooit tevoren. Een schitterend paard kwam aangelopen. Dansende manen, glanzend hoofd, onmetelijk groot, oneindig mooi.
‘Ik krijg een heel bijzonder kindje,’ dacht ze.
En toen ze in haar noodwoning kwam, lag daar het antwoord van haar zus.
‘Het komt uit hetzelfde gat waar het ingekomen is.’
Haar buik hoefde niet open te splijten, de opening was er al.

Dat heeft ze me vaak verteld. Ik zie haar kruisjes zetten op die grote, saaie kalender. Dag na dag, maand na maand. Ik zie hoe ik tegen de beddenplank vloog. Ik weet dat ik 6 pond woog. De moedermelk uitspuugde.
Ik herinner het me niet. Het is haar herinnering.

Wat ik gisteren zag, uit het niets, was een stolp, een stolp van aandacht en moederliefde die mij omringde. Mijn firmament raakte bezaaid met de herinneringen van mijn moeder. Het huisje aan de sloot in Hoogkerk bij Groningen, het vishaakje van een speld, het kind dat zij bij de hand had, zelf nog een kind van amper vijf, de aansnellende tram, het ongeluk, het eendje in de vijver, het keilende steentje uit haar hand en dan dat hangende kopje, Moeke haar moeder met de lange haren en losse handen en zes kinderen, Pa haar vader, de held, de oorlog.
Haar herinneringen werden verhalen, het verre verdween, ze haalde het op, zo levendig, zo kleurrijk en gedetailleerd dat haar verloren leven naderbij was dan de stoel waarop wij zaten. Ik zag het scherper dan de contouren van de kamer, het behang, het raam, de straat. Haar leven was dichterbij dan het mijne. Haar verleden tekende mijn firmament.

Ze is er niet meer. Al vijf jaar is ze er niet meer. Haar laatste vijftien, zestien jaar had ze Parkinson. De laatste vijf, zes daarvan woonde ze bij mij. Ik mis haar humor, haar creativiteit, haar inzicht en wijsheid. Ik mis haar aandacht, haar onvoorwaardelijke liefde. Dat voelde ik gisteren op de fiets van Zeddam naar Doetinchem. Dat zij er niet meer is om van mij te houden met die onvoorwaardelijke, allesomvattende liefde. Toen zag ik de stolp.
En schrok.

Meer artikelen over relaties lezen? Bekijk ook eens:

• Over tijd
• Rookstop
• Nieuwe kippen

Het bericht Stolp van liefde verscheen eerst op Anne Vellinga.

Met de eerste was ik nog geen twintig met de tweede wel. Dan ben je geen kind meer. Hoewel?
De eerste bood me een kamer aan in zijn huis toen ik geen kamer had, de tweede vroeg me mee naar Parijs toen ik in een piepkleine zolderkast woonde. Aan beide vriendelijke mannen kleefde iets wat ik niet benoemen kon en het onbenoembare heeft mij altijd getrokken. Zo kwam ik door de eerste in Ede en door de tweede in Parijs. De wereld was ongerept voor mijn kinderhart. Ik was nieuwsgierig. Curiousity killed the cat. Dat wist ik toen nog niet. Ik dacht: ‘Het ergste dat me kan overkomen is niet erg zolang ik het niet erg vind’; wat een goede mantra is gebleken in mijn leven.

Ik was gewaarschuwd. In de omgeving van pedofielen zijn altijd mensen die hun mond houden tot ze hem open doen. Voor ik de eerste pedofiel op mijn pad kreeg, was ik gewaarschuwd door mijn moeder en toen was ik kind. Zij was een ster in waarschuwen. Met haar traumatische oorlogservaringen wist ze alle mogelijke gevaren levendig voor te stellen. Ze liet die waarschuwingen vallen als een slappe drol, zo’n gezicht trok ze er ook bij: ‘Ga nooit mee met vreemde mannen, wat ze ook beloven, al is het een dubbeltje of een ijsje. Dat zijn kinderlokkers en die lokken je in hun huis.’
Wat er in dat huis te gebeuren stond voelde ik aan haar angstaanjagende toon.

Toen mijn schoolvriendinnetje werd opgehaald door haar opa om warme peertjes van oma te eten en ik mee mocht en het water me in de mond liep bij het idee, schoot mij net op tijd te binnen dat opa een vreemde man was. Hoe opa en vriendinnetje me ook probeerden te overtuigen dat opa niet vreemd was, voor mij was-ie vreemd. Toen ik mijn moeder vertelde dat een vreemde man mij bijna zijn huis in gelokt had met warme peertjes, maar dat ik stand gehouden had, zei ze dat het in dit geval gekund had, omdat opa’s van vriendinnetjes niet vreemd zijn. Wat inmiddels geloochenstraft is door berichten over vaders die hun eigen kinderen in de kelder verkloten. Maar goed, ik was gewaarschuwd.

In mijn puberteit luisterde ik niet langer naar waarschuwingen of loftuitingen. Het schoolkind was gezeglijk en altijd ziek, mijn eerste menstruatie was het keerpunt. Tolde mijn hoofd in mijn kindertijd van de gevaren, nu nam mijn bloed het over. De ingeboren eigenwijsheid kwam met verdubbelde kracht opzetten. Ik ging alles doen wat mijn moeder niet durfde en waar mijn vader geen tijd voor had. Ik ontdekte de weg van de ervaring.

Nu ben ik nog steeds niet bij de pedofielen. Er is een leven aan vooraf gegaan, karaktervormend en gebeurtenissen regisserend.
Volgende keer de gevolgen.

Lees andere delen:

• Deel 1 – huidig deel
• Deel 2
  
• Deel 3
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.